Αθλητισμός

Στρογγυλές ψευδαισθήσεις

Posted on Μαΐου 5, 2009. Filed under: Αθλητισμός |

Φορτωμένο αθλητική αγωνία το Παρασκευοσαββατοκύριακο που πέρασε, με μοιρασμένες τις επιτυχίες, άρα και την ευτυχία, όσο μπορεί να κρατήσει μια τέτοια χαρά. Ούτε στιγμή πάντως η «στρογγυλή θεά», ασπρόμαυρη ή πορτοκαλί, δεν κατάφερε να εκριζώσει από το μυαλό των ανθρώπων την πραγματικότητα, πολιτική και οικονομική. Αν η κυβέρνηση έτρεφε την κρυφή ελπίδα ότι η ποδοσφαιρική και μπασκετική έξαψη θα μετατόπιζε από τα πρωτοσέλιδα και από τα δελτία ειδήσεων τη δεινή οικονομική κρίση και το τέχνασμα της λευκής ψήφου, ατύχησε. Το μόνο κέρδος ήταν η χαρά του πρωθυπουργού για το καλαθοσφαιρικό τρόπαιο που απέσπασε στο Βερολίνο η αγαπημένη του ομάδα, αλλά τι να πρωτοπρολάβει να θεραπεύσει μια ψευδαίσθηση, ως προς τι να πρωτοπαρηγορήσει.

Εκτός από την πολιτική αυταπάτη, υπήρξε βέβαια και η καθαυτό αθλητική. Κουραστήκαμε στ’ αλήθεια να διαβάζουμε και ν’ ακούμε τούτες τις ημέρες ότι ο τελικός του ποδοσφαιρικού Κυπέλλου και το φάιναλ φορ του μπάσκετ «διαφήμισαν τον ελληνικό αθλητισμό». Δεν είναι κακό να κρατάει κανείς μικρό καλάθι επί αθλητικών θριάμβων, κι όχι μόνο επειδή δυο – τρία χρόνια μετά βρίσκεται να χτυπάει την κεφαλή του που βιάστηκε να ενθουσιαστεί χωρίς να περιμένει τα αποτελέσματα του ντόπινγκ κοντρόλ. Στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ βέβαια τα σχετικά κρούσματα είναι λίγα, πάντως πριν σπεύσουμε να δογματίσουμε ότι «διαφημίστηκε ο ελληνικός αθλητισμός», πρέπει να συνυπολογίσουμε και τις παραμέτρους που υποσκιάστηκαν από τη λάμψη των τροπαίων και από την οπαδική μέθη.

Ο τελικός στην Καλογρέζα, ανάμεσα σε δύο ομάδες πολυεθνικές κατά τα ευρωπαϊκά ειωθότα (στους 26 αγωνισθέντες, μόνο οι 9 ήταν Ελληνες και ουδείς τους σκοράρισε) ήταν πράγματι ένα παιχνίδι με τόση ποδοσφαιρική αλήθεια χάρη στις απανωτές ανατροπές του, ώστε στους βαριεστημένους από την ελληνική γηπεδική μετριότητα να μοιάζει σχεδόν ψεύτικο και σκηνοθετημένο. Και στο μπάσκετ η σύγκρουση των δύο ελληνικών ομάδων στον ημιτελικό ήταν συναρπαστική. Και στις δύο περιπτώσεις όμως συνέβη κάτι έκτακτο: Στο Βερολίνο οι οπαδοί επέδειξαν διαγωγή κοσμία όχι επειδή ανακάλυψαν αργοπορημένα ότι τρέχει η Ολυμπία στις φλέβες τους αλλά επειδή οι «Γερμανοί δεν αστειεύονται»· από αύριο θα επιστρέψουμε στις συνήθειες μας. Στο ΟΑΚΑ υπήρχαν οπαδοί και των δύο ομάδων επειδή το επέβαλλε το έθιμο του τελικού κι όχι επειδή έγινε επιτέλους κατορθωτή η ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπων που μόνο τις φαντασιώσεις τους έχουν να χωρίσουν· από αύριο όλα θα είναι όπως παλιά. Και επειδή τους αγώνες δεν τους βλέπουμε μόνο αλλά και τους ακούμε, ευτυχώς που τα ελληνικά τα καταλαβαίνουν λίγοι στην Ευρώπη. Αν τα καταλάβαιναν πολλοί, θα συμπέραιναν από τα συνθήματα ότι είμαστε ένα έθνος σεξουαλικά στερημένο – ή υστερικό.

  • Του Παντελη Mπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5/5/2009

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η στρογγυλή θεά της βίας

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2009. Filed under: Αθλητισμός, Βία, Βαρβαρότητα, Φανατισμός |

Οσοι το περασμένο Σάββατο παρακολουθούσαν από την τηλεόραση τους ημιτελικούς του Κυπέλλου Βόλεϊ, εύχονταν σιωπηρά να μην περάσουν στον τελικό και οι δύο «αιώνιοι». Γνωρίζοντας την αιματηρή προϊστορία, που κρατάει πριν και από τη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου στην Παιανία, ήταν βέβαιοι για το τι θα συμβεί. Οι ευχές όμως δεν έπιασαν, όπως συνήθως γίνεται με δαύτες. Ετσι οι δύο στρατοί, που είχαν συγκρουστεί άγρια και την προηγούμενη μέρα στους δρόμους της Πάτρας, δίδαξαν άλλη μία φορά τι εστί ευγενής άμιλλα και τι ωραίο, μεγάλο και αληθινό. Οι μαθητές τους, Σουηδοί, Σέρβοι, Σλοβένοι, Αμερικάνοι, Γερμανοί, Λευκορώσοι, προπονητές και βολεϊμπολίστες, συγκλονίστηκαν από την ποιότητα του μαθήματος. Κι όταν θα γυρίσουν στην πατρίδα τους θα ‘χουν πολλά εγκωμιαστικά να πουν για τη χώρα όπου γεννήθηκε το ολυμπιακό πνεύμα.

Το πανηγύρι της βαρβαρότητας έγινε με φόντο ένα πανό όπου ήταν γραμμένη η συνήθης προτροπή: «Οχι στη βία. Ναι στον αθλητισμό». Με τα καθίσματα και τις φωτοβολίδες να εκτοξεύονται μαζικά, το σύνθημα έμοιαζε γραμμένο από κάποιον που, μαντεύοντας τι θα συμβεί, ήθελε να σαρκάσει. Γενικότερα πάντως στον χώρο του αθλητισμού μας παρατηρείται ιδιαίτερα μεγάλη παραγωγή σαρκασμού, ειρωνείας, εμπαιγμού. Σαρκαστική δεν ήταν η παλαιότερη δήλωση του προέδρου ενός εκ των «αιωνίων» ότι «αυτοί είναι οι οπαδοί μας και δεν θα τους αλλάξουμε»; Ολο ειρωνεία δεν ήταν η πρόσφατη απόφαση των ηγετών του άλλου «αιωνίου» να πάψουν να δίνουν εισιτήρια (και λοιπά δωράκια) στους οργανωμένους που όμως είχαν ήδη αφήσει το στίγμα τους στη μισή Ελλάδα; Κοροϊδία δεν είναι ν’ ακούς κάποιους μεγαλοπαράγοντες να στηλιτεύουν τους «ανεγκέφαλους» όταν οι ίδιοι έχουν συλληφθεί πολλάκις από την κάμερα να χουλιγκανίζουν; Εμπαιγμός δεν ήταν η απόφαση του υφυπουργού κ. Γιάννη Ιωαννίδη να μην αγωνίζονται κεκλεισμένων των θυρών ή μακριά από την έδρα τους οι ομάδες αλλά απλώς να πληρώνουν πρόστιμα, τα οποία, ω της (τι)μωρίας, συγκεντρώνονται σε κουμπαρά κι ύστερα αναδιανέμονται στους ίδιους τους υπαίτιους συλλόγους;

Το καλό είναι ότι οι «αιώνιοι» δεν έχουν ομάδες στο χάντμπολ, στο ράγκμπι, στο χόκεϊ επί χόρτου ή επί πάγου, άρα δεν θα βρεθούν αντίπαλοι. Το κακό είναι ότι ώς το καλοκαίρι οι Κόκκινοι και οι Πράσινοι θα πολεμήσουν περί τις είκοσι φορές στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, στο βόλεϊ και στο πόλο. Να ευχηθούμε να πάνε όλα καλά; Γιατί όχι, τίποτα δεν κοστίζουν οι ευχές. Αλλά και τίποτα δεν αποφέρουν. Ομως, υπάρχει στ’ αλήθεια κάποιος, οποιοσδήποτε από τους πολιτικά, επιχειρηματικά και εκδοτικοδημοσιογραφικά εμπλεκόμενους, που να θέλει όντως ν’ αλλάξει οτιδήποτε;

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ανεπιθύμητα πρωτεία

Posted on Σεπτεμβρίου 12, 2008. Filed under: Αθλητισμός, Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, Σκάνδαλα, Uncategorized | Ετικέτες: |

ΣTAΣEIΣ. Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

Ωραία. Οπως μας διαβεβαιώνει και ο υφυπουργός Αθλητισμού, σεσημασμένος λάτρης του ηρέμως και ψυχραίμως αγωνίζεσθαι, ο πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Ζακ Ρογκ δεν μας χαρακτήρισε παγκόσμιους πρωταθλητές του αθλίου αθλήματος της ντόπας και δεν μας απένειμε το χρυσό μετάλλιο· επέμενε βέβαια περί του αντιθέτου ο κ. Μίνωας Κυριακού, πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής ως γνωστόν, ιδιοκτήτης του Πανελληνίου (αθλητής του οποίου έχει συλληφθεί ντοπαρισμένος χωρίς ο κύριος πρόεδρος να παραιτηθεί συντετριμμένος) και βουλιμικός γείτονας του Πεδίου του Αρεως, αλλά είχε τους δικούς του φατριαστικούς λόγους.

Και τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει μήπως ότι δεν ισχύει αυτό που πλέον υποχρεώθηκαν να το αποδεχτούν ακόμα κι όσοι ορκίζονταν πως ο ελληνικός αθλητισμός είναι ο μοναδικός καθαρός που απέμεινε στην οικουμένη; Οχι βέβαια. Θα είχε μάλιστα ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν, όσοι μετά τους αγώνες του 2004 διαιρούσαν τον ελληνικό πληθυσμό διά του αριθμού των μεταλλίων ή των θέσεων στην οχτάδα για να αποδείξουν μαθηματικώς ότι «είμεθα οι πρώτοι» παγκοσμίως, έκαναν μια άλλη διαίρεση, βάζοντας στη θέση των μεταλλιούχων τους αθλητές που αποδείχθηκε ότι χρησιμοποίησαν αναβολικά (αρσιβαρίστες, κολυμβητές, ποδηλάτες, δρομείς). Θα διαπίστωναν τότε, με βάση την αναλογία που θα προέκυπτε, ότι τα πρωτεία μας μπορεί να είναι αλγεινά, είναι πάντως και αναμφισβήτητα, είτε τα αναγνωρίζει (δημοσίως, γιατί ιδιωτικά όλο και κάτι θα λέει) ο κ. Ρογκ είτε όχι. Και για να μην ξεχνιόμαστε, και τα πρωτεία της παραβίασης της ολυμπιακής εκεχειρίας, ελληνικά είναι κι όχι ρωσικά ή γεωργιανά, από το 420 π.Χ., όταν οι Σπαρτιάτες εισέβαλαν στην Ολυμπία και τα ’καναν γης μαδιάμ, με αποτέλεσμα να αποκλειστούν από τους αγώνες· και παράστησε τότε τον Θηβαίο ο Λακεδαιμόνιος αρματοδρόμος Λίχας για να μπορέσει να συμμετάσχει, πήραν όμως είδηση την πλεκτάνη οι ελλανοδίκες και μαστίγωσαν τον απατεώνα.

Παλιά ξινά κομμάτια βέβαια. Και τα νέα είναι ξινότερα, κι όχι μόνο στον τομέα των «μεταδημοτεύσεων», όπου η μανία των μεταλλίων παράγει Ελληνες με συνοπτικές διαδικασίες, όταν οι μετανάστες τρίτης γενιάς δεν μπορούν να πάρουν ούτε πιστοποιητικό γέννησης ούτε βέβαια ελληνική υπηκοότητα. Γιατί; Μα επειδή τα δικά μας γονίδια έχουν κάτι το ξεχωριστό, το μοναδικό, το νικηφόρο. Εντάξει, μπορεί πού και πού να ισχυρίζονται ορισμένοι κακοήθεις ότι ενισχύουμε τα γονίδιά μας με «βελτιωτικά» κινεζικής προελεύσεως, ακόμα όμως κι αν υπάρχουν εκατό καταδικαστικές αναλύσεις, είναι σαφές ότι πρόκειται για μία επιπλέον από τις συνήθεις ανθελληνικές συνωμοσίες.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...