Ακροδεξιά

Ο,τι μένει από τη λάσπη

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: 4η Αγούστου, Ακροδεξιά, Εβραίοι, Νεοφασίστες, Πλεύρης Κ. |

Πραγματικά δεν γνωρίζαμε τον νόμο. Και θυμάμαι ότι τον ψάχναμε (μετά τη δίωξη Πλεύρη με τον αντιρατσιστικό νόμο 929/79) στο site του Δικηγορικού Συλλόγου». Αυτή την απάντηση έδωσε ο βουλευτής Θάνος Πλεύρης (και νωρίτερα ο πατέρας του Κ. Πλεύρης) στην ερώτηση του εφέτη αν «γνώριζε τον νόμο όταν συνέγραφε το βιβλίο».

Βέβαια αν κάποιος είχε το κουράγιο να διαβάσει τις 1.400 σελίδες μίσους του βιβλίου του Πλεύρη («Εβραίοι, όλη η αλήθεια») θα ήξερε ότι σε δύο σελίδες έχει συμπεριληφθεί το πλήρες κείμενο του νόμου! Πατέρας και γιος είπαν ψέματα στο δικαστήριο. Αλλά αυτό δεν αναδείχθηκε.

Ευτυχώς (;), μετά την αθώωση Πλεύρη, αναδείχθηκε (κυρίως στο εξωτερικό) το σκοτεινό πρόσωπο του αντισημιτισμού στη χώρα μας. Ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά. Με δεκάδες άρθρα και ανακοινώσεις σε μεγάλες εφημερίδες. Και με προσφυγή κατά της χώρας μας στον ΟΑΣΕ, όπου προεδρεύει η κ. Ντόρα Μπακογιάννη.

Πολλοί θα χαρακτήριζαν (αν δεν έχουν θρηνήσει νεκρούς και αν δεν έχουν υποστεί μια -διαχρονική- καθημερινότητα υπόγειου αντισημιτισμού) ως περιθωριακές γραφικότητες τα όσα εμετικά παραθέτει ο Πλεύρης στο βιβλίο του. Αλλωστε, έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν. Οταν ο Βρετανός και ο Γάλλος πρωθυπουργός πίστευαν (συμφωνία του Μονάχου) ότι ο Χίτλερ θα σταματούσε στην Τσεχία. Κι ότι ο Χίτλερ (τότε) ήταν ένας γραφικός που κατέφευγε σε θεατρινίστικες εκρήξεις που κυρίως αποσκοπούσαν σε εσωτερική κατανάλωση και βεβαίως στην άρση των ακραίων (σε βάρος της Γερμανίας) όρων ειρήνης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Βέβαια, ο Πλεύρης δεν είναι Χίτλερ. Ούτε και θα μπορούσε να γίνει. Η υψηλότερη «δημόσια» θέση που κατάφερε στη ζωή του ήταν σύμβουλος του αρχιχουντικού Ιωάννη Λαδά. Και «καθηγητής» σε στρατιωτικές σχολές της Χούντας.

Πάντως, το όνομά του είναι περισσότερο συνδεδεμένο με την πρόσφατη ιταλική ιστορία παρά με την ελληνική: Στις 12 Δεκεμβρίου 1969 βόμβα νεοφασιστών σκορπίζει τον τρόμο και τον θάνατο στο Μιλάνο. Λίγα χρόνια μετά, ο εφέτης ανακριτής Guido Salvini αναζητώντας την άκρη θα συντάξει έναν κατάλογο από 124 άτομα, μέλη της λεγόμενης «Μαύρης Διεθνούς», με τα οποία βρίσκονταν σε επαφή κορυφαίοι Ιταλοί νεοφασίστες. Ανάμεσά τους έξι Ελληνες: ο Τηλέμαχος Κομπής ή Κομπές (στέλεχος της οργάνωσης «4η Αυγούστου» που είχε ιδρύσει ο Πλεύρης), ο Ανδρέας Δενδρινός υπαρχηγός του Πλεύρη και δεξί του χέρι στην περίοδο της Χούντας στον Λαδά, ο Μηνάς Μηνασσιάν επίσης στέλεχος της «4ης Αυγούστου», ο Δημήτριος Ναστούλης ο οποίος είχε φυλακιστεί για τη συμμετοχή του στη νεοφασιστική Ordine Nuovo, ο Σπυρίδων Σταθόπουλος επίσης μέλος της οργάνωσης του Πλεύρη. Και βέβαια στη θέση 98 φιγουράρει το όνομα του Κ. Πλεύρη.

(Το συγκεκριμένο έγγραφο-ντοκουμέντο προέρχεται από έρευνα του συγγραφέα Νίκου Κλειτσίκα. Από την ίδια έρευνα προέκυψε και μια σειρά άλλων ντοκουμέντων για τις επαφές του Πλεύρη την περίοδο της Χούντας και των σχέσεών του με Ιταλούς νεοφασίστες).

Ωστόσο, το παρελθόν του συγκεκριμένου ανθρώπου δεν εμπόδισε τη συνεργασία του με τον Γιώργο Καρατζαφέρη και βέβαια τη συμμετοχή του (όχι πολύ παλαιότερα) σε τηλεοπτικά παράθυρα. Η «γραφικότητα» στη συγκεκριμένη περίπτωση ξεπλένει ένα ιδιαίτερα βαρύ παρελθόν. Και βολεύει.

Μερικές από τις απόψεις του, όπως αυτές διατυπώνονται στο τελευταίο βιβλίο του:

– «Ετσι θέλουν οι Εβραίοι. Διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα»

– «Εβραίος και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές δηλαδή η μία αποκλείει την άλλη»

– «…Η όλη των εγκληματική συμπεριφορά δικαιολογεί τας πράξεις των Ναζί εναντίον των, και κάτι περισσότερον. Τας δικαιώνει»

– «…Η ιστορία της ανθρωπότητος θα καταλογίση στον Αδόλφο Χίτλερ τα εξής: Δεν απήλλαξε, ενώ ηδύνατο την Ευρώπη από τους Εβραίους»

– «…Τους καταφρονούμε διά την ηθικήν των, διά την θρησκείαν των, διά τας πράξεις των, που όλα μαζί αποδεικνύουν ότι είναι υπάνθρωποι»

– «…δεν μπορώ να ανέχομαι τους δολοφόνους, ληστάς, βιαστάς, παράσιτα, διαφθορείς… της ελεεινής Εβραΐλας να συκοφαντούν τους υπερόχους Εθνικοσοσιαλιστάς»

Αυτές οι ενδεικτικές απόψεις κρίθηκαν από το Εφετείο -όπως αναφέρουν σε ανακοινώσεις τους η «Αντιναζιστική Πρωτοβουλία» και το ελληνικό τμήμα του «Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι» – ότι δεν προτρέπουν σε άσκηση βίας εναντίον συγκεκριμένης ομάδας Ελλήνων πολιτών.

Περισσότερο συζητήθηκε στο δικαστήριο το Ταλμούδ (λες και είναι εύκολη και απλή υπόθεση να μιλήσει κανείς για το Ταλμούδ των χιλιάδων πηγών, σελίδων και ερμηνειών), όταν όπως φάνηκε δεν είχε γίνει καν προσεκτική ανάγνωση του ίδιου του βιβλίου.

Πολλοί -κάθε άλλο παρά ανεκτικοί στις απόψεις του Πλεύρη- χαρακτήριζαν πριν από μήνες ως λάθος κίνηση την παραπομπή του σε δίκη. Τα κυριότερα επιχειρήματα ήταν δύο: ότι η Δημοκρατία δεν απαγορεύει βιβλία και πως σε περίπτωση αθώωσης θα είχαμε (όπως αποδείχθηκε τώρα) ένα πολύ αρνητικό προηγούμενο.

Την καλύτερη απάντηση σ’ αυτόν τον (πάντως εύλογο και αξιοπρόσεκτο) σκεπτικισμό την έδωσε ο Αμος Οζ: «Ολοι είμαστε υπέρ της ειρήνης. Αλλά μπορεί να έρθει η ώρα που θα χρειαστεί η Δημοκρατία να πολεμήσει. Αν δεν το είχε κάνει το 1940, ποια θα ήταν σήμερα η εικόνα της Ευρώπης;»

Σήμερα, σ’ αυτή τη χώρα που αρνήθηκε (κι αρνείται) να συζητήσει για τον αντισημιτισμό της, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να είμαστε όλοι «Εβραίοι». Γιατί όσοι πιστεύουν αυτά που γράφει ο Πλεύρης δεν είναι γραφικοί, αλλά επικίνδυνοι. Ηταν και είναι. Και αυτό δεν το πλήρωσε κανένας συγγενής του Πλεύρη, αλλά έχω υπόψη μου τους συγγενείς μερικών δεκάδων χιλιάδων συμπολιτών μας. Και το 1943 αλλά και το 1931 όταν κάηκε από εθνικιστές της 3Ε η εβραϊκή συνοικία Κάμπελ της Θεσσαλονίκης και το 1917 όταν πάλι από πυρκαγιά εκδιώχθηκαν εκτός κέντρου οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, αλλά και μετά τον πόλεμο: Οταν ο Μαξ Μέρτεν, καταδικάστηκε μεν στην Ελλάδα αλλά εκδόθηκε στη Γερμανία για να ζήσει μια ελεύθερη και πλούσια ζωή, έχοντας καταστρέψει 70.000 Εβραίους της Θεσσαλονίκης.

  • Ιnfo

  • Νίκου Κλειτσίκα, Andrea Speranzoni, «Φαινόμενα Τρομοκρατίας», Αθήνα 2003, εκδ. Προσκήνιο – Αγγελος Σιδεράτος
  • Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου, «Ο Αλλος εν διωγμώ», Αθήνα 1998, εκδ. Θεμέλιο
  • Σουκρού Ιλιτσάκ, «Ο Εβραϊκός σοσιαλισμός στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη» (στο «Ελληνες και Εβραίοι εργάτες στη Θεσσαλονίκη των Νεότουρκων»), Γιάννενα 2004, εκδ, Ισνάφι
  • Δημοσθένη Δώδου, «Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης στις εκλογές του Ελληνικού Κράτους (1915-1936)», Αθήνα 2005, εκδ. Σαββάλας
  • Γκύντερ Ανταμς, «Εμείς οι γιοι του Αϊχμαν», Αθήνα 2005, εκδ. Εστία
  • Tου Τακη Καμπυλη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Στοχασμοί για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ακροδεξιά, Εξουσία, Θεσμοί, Κράτος, Κουκουλοφόροι | Ετικέτες: |

  • Οσο παράδοξο κι αν ακουστεί, αν ζούσε σήμερα ο Εντμουντ Μπερκ πιθανόν να είχε συμφωνήσει, καταρχήν, με όσους κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβριο. Ποιος είναι ο Εντμουντ Μπερκ; Ιρλανδικής καταγωγής πολιτικός και στοχαστής που έζησε από το 1729 έως το 1797. Εχει περάσει στην ιστορία των πολιτικών ιδεών ως ο θεωρητικός του συντηρητισμού, ήταν όμως κι ένας από τους πλέον αυστηρούς κριτικούς του. Ο Μπερκ έχασε την έδρα του στη Βουλή των Κοινοτήτων όταν κατέκρινε τη βρετανική κυβέρνηση των Τόρις, θεωρώντας ότι με την άκαμπτη και αυταρχική πολιτική της προκάλεσε την Αμερικανική Επανάσταση. Πίστευε ότι εκεί που είχε πάει το πράγμα, η Μεγάλη Βρετανία όφειλε να παραχωρήσει την ανεξαρτησία στην Αμερική. Οπως πίστευε ότι μπορούσε όλο αυτό να είχε αποφευχθεί. Πώς; Με μεταρρυθμίσεις και παραχωρήσεις, οι οποίες, εφόσον πραγματοποιούνταν στο σωστό χρονικό σημείο, θα έδιναν τις απαραίτητες ανάσες προκειμένου να μην επέλθει τέτοια ριζική ανατροπή.
  • Ο Μπερκ δεν ήταν φίλος των επαναστάσεων, όμως ήταν πολέμιος της δουλείας, ενώ πίστευε σε μεγαλύτερες ελευθερίες για τους Ινδούς υπηκόους. Γενικά, υπήρξε υπέρμαχος ιδεών που ήταν ελάχιστα δημοφιλείς στην εποχή του και στη χώρα του. Η απόλυτη αποξένωσή του ήλθε το 1790, όταν δημοσίευσε τους περίφημους «Στοχασμούς πάνω στη Γαλλική Επανάσταση», μέσα από τους οποίους εξέφραζε την αντίθεσή του στους σκοπούς των Ιακωβίνων: την κατάργηση της μοναρχίας, της θρησκείας, της ιδιωτικής περιουσίας κτλ. Ηταν αυτού του τύπου οι ριζοσπαστισμοί που, κατά τον Μπερκ, οδηγούσαν στις ακρότητες και από εκεί σε μια νέου είδους τυραννία. Θα πρέπει να χαμογελούσε με νόημα όταν το 1794 η Τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου έπαιρνε κεφάλια, όμως δεν έζησε αρκετά για να δει ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τη γκιλοτίνα – κι όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
  • Οι φιλελεύθεροι φίλοι του, πάντως, τον απομόνωσαν κι ας τους φώναζε ότι το 1789 ουδεμία σχέση είχε με την Αγγλική Επανάσταση του 1688, όπως ισχυρίζονταν εκείνοι, διότι, στην ουσία, το αγγλικό 1688 δεν ήταν επανάσταση αλλά μια σειρά δραστικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σταδιακά στην αποκατάσταση της τάξης. «Είμαι ένας φιλόσοφος της πράξης», έλεγε, εννοώντας ότι ήταν ένας πραγματιστής που πίστευε ότι οι αφηρημένες ιδέες και αρχές δεν έχουν θέση στην πολιτική.
  • «Οταν τα παιδιά σου ζητάνε ψωμί, δεν είναι δυνατόν να τους πετάς πέτρες», είχε πει οργισμένος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η ειρωνεία είναι ότι αν έβλεπε σήμερα «τα παιδιά να πετάνε πέτρες», όσο κι αν τα κοιτούσε με απαξίωση, η οργή του μάλλον θα στρεφόταν εναντίον του συστήματος, που άφησε να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα. Βεβαίως, μπορεί τα συγκεκριμένα «παιδιά» να μη βλέπουν με καλό μάτι τυχόν μεταρρυθμίσεις, αυτό όμως που όφειλε να πράξει η Πολιτεία συνολικά, να μεταβάλει βασικές πτυχές της εγχώριας πολιτικής και κοινωνικής συνθήκης (από τη διαφθορά έως την παιδεία και την οικονομία), δεν το έπραξε. Ποιοι κερδίζουν απ’ το χάος; Τα ακραία στοιχεία που φοβόταν ο κύριος Μπερκ: οι κουκουλοφόροι και οι ακροδεξιοί. Αμφότεροι φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Ας πρόσεχε.
  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τηλεοπτική λεύκανση

Posted on Μαρτίου 14, 2009. Filed under: Ακροδεξιά, Καρατζαφέρης Γιώργος, ΛΑ.Ο.Σ. |

  • Ωστε λοιπόν «τον τελευταίο ενάμιση χρόνο το ΛΑΟΣ έχει βάλει νερό στο κρασί του». Μάλιστα. Για να το λέει αυτό ο κ. Τραγάκης, ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ., κάτι περισσότερο θα ξέρει από εμάς τους κοινούς θνητούς – ή μάλλον κάτι περισσότερο θα θέλει, κάτι θα έχει στο μυαλό του, όπως άλλωστε και ο κ. Ψωμιάδης, που απαιτεί τη συνεργασία των «δύο κομμάτων της παράταξης».

Κάτι θα ξέρει επίσης ο κ. Πρετεντέρης που, σαν αυθεντικός εκφραστής της κοινής γνώμης, διαβεβαίωσε από τηλεοράσεως τον κ. Καρατζαφέρη ότι ο πολύς κόσμος δεν βλέπει πια το κόμμα του σαν ακραίο. Το ότι η συνεχής και άνευ κριτικής τηλεοπτική προβολή του ΛΑΟΣ, του αρχηγού του και των ανθυπασπιστών του, διευκόλυνε καίρια την «εξομάλυνση» της εικόνας του εν λόγω κόμματος δεν περνάει βέβαια από το μυαλό κανενός τηλεταγού· η δουλειά τους άλλωστε δεν είναι τόσο να παράγουν σκέψη όσο να ρυθμίζουν τη σκέψη των άλλων, των καταναλωτών τους.

Με τέτοια καλά λόγια λοιπόν που ακούει τώρα τελευταία ο κ. Καρατζαφέρης, μάλλον θα έχει ξεχάσει ότι λίγα χρόνια πριν απειλούσε με μηνύσεις όποιον χαρακτήριζε ακροδεξιό το κόμμα του, δανειζόμενος αυτή τη λογοκριτική «στρατηγική» από τον Λεπέν. Από τότε, με την «πολιτική της ατάκας» την οποία συστηματικά υπηρετεί ο ίδιος και οι υπαρχηγοί του (τηλεοπτικά προϊόντα εν πολλοίς και αυτοί), με τα λογοπαίγνια και τα ανεκδοτάκια, κατάφερε να κερδίσει διπλάσιο τηλεοπτικό χρόνο από το χρόνο που αποσπούν από κοινού τα κόμματα της Αριστεράς. Οποια ώρα κι αν μπεις στον τηλεοπτικό κόσμο, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, μεσάνυχτα, και όποιου περιεχομένου κι αν είναι η εκπομπή (ενημερωτική, λαϊφστυλίστικη, «αποκαλυπτική», κουτσομπολίστικη), θα πέσεις σε κάποιον του ΛΑΟΣ που προσπαθεί να παραστήσει το χαριτωμένο, τον ευφυολόγο, τον «εαυτό του».

Καλαμπουράκι στο καλαμπουράκι, κουτσομπολιό στο κουτσομπολιό, «μπουμπουκολογία» στην «μπουμπουκολογία», κατασκευάστηκε και διακινείται προς μαζική κατανάλωση ένα είδωλο του ΛΑΟΣ, όπου το κόμμα αυτό εμφανίζεται σαν μια παρέα ιδεολογικώς άοσμων, άρα ακίνδυνων ατακαδόρων, και όχι σαν ένα αγρίως λαϊκιστικό κόμμα στις τάξεις του οποίου περιλαμβάνονται χουντόφιλοι, βασιλόφρονες, εβραιοφάγοι, κυνηγοί μεταναστών, νοσταλγοί του χιτλερισμού, που θεωρούν το Ολοκαύτωμα «σιωνιστικό ψεύδος» καθώς και κατά φαντασίαν απελευθερωτές της Πόλης, που όπου να ’ναι θα την ανακτήσουμε και θα υποχρεώσουμε τους Τούρκους να πληρώσουν νοίκι· αυτό τουλάχιστον κηρύσσει εθνοπρεπώς ωρυόμενος ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης σαν βιβλιέμπορος στην εκπομπή του, στο κανάλι του αρχηγού του. Η τηλεοπτική λεύκανση δεν αρκεί για να αμβλύνει τα βαθύτερα γνωρίσματα ενός κομματικού χώρου. Αρκεί πάντως να του αλλάξει προσωρινά την εικόνα, να τη θολώσει, ώστε να διευκολυνθούν τα σενάρια συνεργασίας. Στις κοινωνίες του θεάματος άλλωστε τίποτε δεν θεωρείται ακραίο· ακόμα και το μαύρο μπορεί να αποδοθεί με παλ αποχρώσεις. [Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/03/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μεταλλαγμένη ακροδεξιά

Posted on Φεβρουαρίου 22, 2009. Filed under: Ακροδεξιά |

  • Του Γεωργιου-Στυλιανου Πρεβελακη*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/02/2009

Το μονοπώλιο της βίας είναι θεμελιακό προνόμιο του σύγχρονου κράτους. Η κατάχρηση ή η αμφισβήτησή του υπονομεύουν το Κράτος Δικαίου, τη Δημοκρατία, τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Η ωριμότητα μιας κοινωνίας κρίνεται από την ικανότητά της να εξουδετερώνει τις δύο αυτές, de jure αντιθετικές, de facto συμπληρωματικές, αποκλίσεις.

Η Ελλάδα δυσκολεύεται να διατηρήσει ισορροπία. Μετά την κατάχρηση της κρατικής βίας κατά τη Δικτατορία, η κοινωνία έδειξε ανεκτικότητα απέναντι στην αναδυόμενη, ανταγωνιστική προς το κράτος, βία. Αντί για τον σαφή κανόνα, την «κόκκινη γραμμή», τη «μηδενική ανοχή», επικράτησαν σχετικοποιήσεις. Στο σαθρό αυτό έδαφος, άλλωστε, στηρίχτηκε πολιτικά και η «17 Νοέμβρη».

Ανάλογη υφή έχει η ελληνική πανεπιστημιακή ιδιαιτερότητα, οι «μπαχαλάκηδες». Η κλιμακούμενη χρήση της βίας, αρχικά φραστική και στη συνέχεια φυσική, δεν αντιμετωπίστηκε εξαρχής με ενιαίο και σταθερό τρόπο. Αντιθέτως, έγινε αποδεκτή από την πανεπιστημιακή κοινότητα, ενοχική και βαθύτατα διαιρεμένη μετά τη Δικτατορία. Αλλοι από δειλία, άλλοι αποσκοπώντας να την αξιοποιήσουν προσωπικά στον ενδοπανεπιστημιακό ανταγωνισμό ή και για εξωπανεπιστημιακές πολιτικές σκοπιμότητες, πολλοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι υπέθαλψαν την αντιδημοκρατική λειτουργία της φοιτητικής κοινότητας και των παραφυάδων της. Εθεσαν σε κίνηση μια διαδικασία η οποία σήμερα στρέφεται και εναντίον τους.

Φθάσαμε έτσι «ανεπαισθήτως» στην τρομακτική σημερινή κατάσταση. Δειγματοληπτικά: εντειχισμός του Θάνου Βερέμη, παρεμπόδιση πανεπιστημιακών εκλογών, διακοπή θεατρικών παραστάσεων, τέλος το πρόσφατο επεισόδιο στο πολιτιστικό κέντρο του Πανεπιστημίου. Πρόκειται για σαφείς και απροκάλυπτες βίαιες αμφισβητήσεις της ελευθερίας της έκφρασης. Πίσω από τη διαφανή επικάλυψη αριστερόστροφων ιδεολογιών, υποβόσκουν καταπιεσμένα ακροδεξιά ανακλαστικά.

Η κλιμακούμενη ιδιωτικοποιημένη βία δεν αντιμετωπίζεται με καταστολή. Χρειάζεται ένα μονολιθικό κίνημα κατηγορηματικής απόρριψης, ώστε οι πράξεις βίας να καταστούν πολιτικά αναποτελεσματικές· δηλαδή, επιστροφή στο ενιαίο δημοκρατικό μέτωπο των πρώτων μεταδικτατορικών ετών, χάρη στο οποίο τέθηκε οριστικός και δυναμικός φραγμός στις απόπειρες για επαναφορά της δικτατορίας. Πολύ περισσότερο από τις συνήθεις «δεξιές» εκκλήσεις για ενισχυμένη αστυνομική αντιμετώπιση, τη μεταλλαγμένη ακροδεξιά ανησύχησαν οι πρόσφατες παρεμβάσεις από τον «αριστερό» Γιάννη Πανούση.

* Ο κ. Γεώργιος – Στυλιανός Πρεβελάκης είναι καθηγητής Γεωγραφίας στη Sorbonne II.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...