ΑΛΕΞΗΣ

Οι εγχώριοι μύθοι που κρατούν

Posted on Δεκέμβριος 23, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Κοινωνία, Νεολαία |

Των Διονυση Μιντζοπουλου και Αλεξανδρας Φιληνδρα*, Η Καθημερινή, 23/12/2008

Στο βιβλίο του «Η Mεθοδολογία των Επιστημονικών Ερευνητικών Προγραμμάτων», ο φιλόσοφος Ιμρε Λάκατος μιλάει για τη γένεση και αναπαραγωγή ιδεών, διαχωρίζοντας τα συστήματα ιδεών σε προοδευτικά και σε εκφυλιστικά. Ενα εκφυλιστικό σύστημα χαρακτηρίζεται από κλειστά συστήματα σκέψης που έχουν από καιρό πάψει να προσφέρουν ανάλυση ιδεών και έχουν χάσει την ικανότητα ερμηνείας της πραγματικότητας. Σήμερα βλέπουμε στη χώρα μας τα αποτελέσματα ενός τρόπου σκέψης και μιας πολιτικής κουλτούρας που, κατά τον Λάκατος, είναι εκφυλιστικές.

Η κακή σκέψη και η εκφυλιστική ιδεολογία έχουν μια σειρά από συνέπειες. Επειδή η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στις ιδέες μας, δημιουργούμε μύθους και επανερμηνεύουμε την πραγματικότητα στρεβλά, ώστε να προστατεύσουμε τα κεντρικά στοιχεία της ιδεολογίας από κριτική ανάλυση. Η μυθολογία αυτή, η οποία βρίσκεται σε συνάφεια με την κουλτούρα της Μεταπολίτευσης, όπως επισήμανε ο Στάθης Καλύβας, έχει καλλιεργήσει ιδέες που δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τη δολοφονία του μαθητή Α. Γρηγορόπουλου και των βίαιων επεισοδίων που ακολούθησαν το γεγονός, οι μύθοι αυτοί έκαναν την εμφάνισή τους με διάφορες παραλλαγές. Μερικοί από τους μύθους αυτούς είναι:

Ο μύθος της «δημιουργικής βίας» («καταστροφή ίσον δημιουργία») που μέσα από την υλική καταστροφή προετοιμάζει το έδαφος για δημιουργία. Πρόκειται για μια μορφή έκφρασης που τρόμαζε τον Τζορτζ Οργουελ, ο οποίος την απαθανάτισε ως NewSpeak στο «1984». Στην ελληνική ερμηνεία του μύθου, η δημιουργική βία είναι αποκλειστικό αριστερό προνόμιο. Η κρατική βία, σε μυστηριώδη αντίθεση, ούτε αγνή είναι ούτε δημιουργική, αλλά μόνο έκφραση εξουσίας και απολύτως καταδικαστέα.

Ο μύθος της «αντίστασης» θέτει ότι το κράτος αποτελεί ένα κατασταλτικό μηχανισμό με στόχο την εξάλειψη άλλων ιδεών και απόψεων. Αυτός ο μύθος εξισώνει την καταστροφή με την αντίσταση. Η βία είτε είναι η συνήθης μορφή συμπεριφοράς της εξουσίας είτε είναι απαραίτητη για να αποδειχτεί ότι η εξουσία δεν παρέχει προστασία είτε είναι το δυσάρεστο αλλά αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αντίστασης του πολίτη. Σε όλες τις περιπτώσεις, την ηθική ευθύνη για τη βία την έχει το κράτος. Ο Ελληνας πολίτης είναι ο ήρωας που πάντα αντιστέκεται.

Ο μύθος της «ελληνικής ιδιαιτερότητας» προβάλλει τον Ελληνα σα θύμα συνωμοσιών και καταστάσεων τις οποίες ο ίδιος δεν ελέγχει. Ο Ελληνας δεν υποκύπτει. Πάντα βρίσκεται σε θέση άμυνας διότι οι επιλογές και η ελευθερία του είναι πάντα περιορισμένες από τους φορείς της εξουσίας. Η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική αν ο Ελληνας είχε πραγματική εξουσία, αλλά για λόγους πέραν του προσωπικού του ελέγχου και άρα της προσωπικής του ευθύνης ο ίδιος αντιστέκεται χωρίς να συμμετέχει στην εξουσία.

Ο μύθος της «άδολης νεολαίας», που δεν είναι άβουλη ούτε καθοδηγούμενη ούτε υπεύθυνη για τις επιπτώσεις των πράξεών της, διότι «είναι παιδιά». Με αυτό τον μύθο, η νεολαία δεν είναι αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής κοινωνίας ούτε αποδέκτης των ίδιων επιδράσεων και ιδεών. Τα παιδιά έχουν κρίση και άποψη και βαθιά και ουσιαστική αντίληψη των προβλημάτων, αλλά όχι ευθύνη για την κοινωνία στην οποία ζουν, και αμφισβητούν τους μεγάλους και το κράτος. Παρά τα δημοσιεύματα που δείχνουν ότι οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν μέσω SMS και μέσω μπλογκ στο Διαδίκτυο, ο μύθος εμμένει ότι οι διαδηλώσεις τους είναι «αγνές», «αναπάντεχες» και «αυθόρμητες» και διαφέρουν ριζικά από αυτές των προηγούμενων γενεών, Όπως γράφτηκε στην «Ελευθεροτυπία», «παιδιά πρωτοστάτησαν σε συμβολικές διαμαρτυρίες ανά την Ελλάδα, πολιορκώντας με αγνότητα αστυνομικά τμήματα».

Οι μύθοι αυτοί έχουν κύριο στοιχείο ότι όχι μόνο διαγράφουν τις ευθύνες μας, αλλά ηρωποιούν τον χαρακτήρα μας και τις πράξεις μας. Οι μύθοι αυτοί διαιωνίζονται πάνω στη βάση ενός πέμπτου μύθου ο οποίος επιτρέπει την αναπαραγωγή τους. Είναι ο μύθος του «άλλου υπαίτιου» που σβήνει τις ευθύνες μας, αλλά επίσης μας βάζει εξ ορισμού πάντοτε στη θέση να αντιδρούμε και ποτέ να παίρνουμε θέση, μιας και η δική μας πράξη πάντα ορίζεται ως δίκαιη απάντηση στην αδικία που διαπράττει ο «άλλος».

Οι μύθοι αυτοί εμποδίζουν τη διαπραγμάτευση των δύσκολων ερωτημάτων. Πώς ορίζουμε και κατοχυρώνουμε τη δημοκρατία και τον σεβασμό στο άτομο, σε μια κοινωνία που δεν σέβεται τους θεσμούς; Ο μύθος της ιδιαίτερότητας εμποδίζει την κατανόηση ότι είμαστε μια μικρή χώρα μέσα σε μια παγκόσμια οικονομική κρίση.

Μύθοι όπως της άδολης νεολαίας και της δημιουργικής βίας μάς εμποδίζουν να δεχθούμε τη δική μας ευθύνη για την ίδια μας ζωή, και μας στέλνουν να ψάχνουμε, με όποιο τρόπο θέλουμε, αλλά ποτέ με κόπο, τους μυθικούς «υπεύθυνους». Όταν τους βρούμε και τους κάψουμε, όλα θα γίνουν σωστά και δίκαια.

Γράφεται ως κοινός τόπος ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει όραμα. Πιστεύουμε ότι ευθυνόμαστε οι ίδιοι για το ότι είμαστε σε αυτή τη θέση, διότι δεχθήκαμε έναν τρόπο σκέψης και συλλογισμού που μας στρέφει μακριά από την πραγματικότητα, προς άγονες ιδέες. Η κουλτούρα αυτή μας απομακρύνει από την κριτική αντιμετώπιση του (συλλογικού) εαυτού μας και δεν παράγει καμία ερμηνευτική ιδέα. Αυτό που παράγει είναι κακή Δημοκρατία. Και την κακή και αδύναμη Δημοκρατία την πληρώνουμε όλοι μας, ιδιαίτερα οι πιο αδύναμοι.

* Ο κ. Διονύσης Μιντζόπουλος είναι ερευνητής στην Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και η κ. Αλεξάνδρα Φιλήνδρα είναι ερευνήτρια στο Κέντρο Αμερικανικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Ράτγκερς.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο εύκολος στόχος

Posted on Δεκέμβριος 23, 2008. Filed under: ΑΛΕΞΗΣ, Προϋπολογισμός, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σκίτσο του Hλία Mακρή

Tου Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 23/12/2008

Πολλά ειπώθηκαν για τη φύση και τον χαρακτήρα της ιδιότυπης νεανικής εξέγερσης των τελευταίων εβδομάδων, αλλά πέρασε σχεδόν απαρατήρητο το γεγονός ότι απ’ αυτή σχεδόν απουσίαζε το εμφανές πολιτικό στοιχείο. Οι εξεγερμένοι στρέφονταν κατά κανόνα και πρωτίστως εναντίον της αστυνομίας κι όχι εναντίον της κυβέρνησης, του πολιτικού συστήματος και ευρύτερα του συστήματος εξουσίας. Αυτό δεν αποτυπώθηκε μόνο στην κυριαρχία του συνθήματος «μπάτσοι–γουρούνια–δολοφόνοι» και στην έντονη τάση για σύγκρουση με τα ΜΑΤ ακόμα κι όταν αυτά απέφευγαν τις προκλήσεις. Αποτυπώθηκε και στις διαδηλώσεις – επιθέσεις εναντίον αστυνομικών τμημάτων.

Μέχρι τώρα, η αστυνομία ήταν στο στόχαστρο των κάθε λογής διαδηλωτών, αλλά δεν ήταν ο βασικός στόχος τους. ήταν στο στόχαστρο λόγω του κατασταλτικού ρόλου της και λόγω του γεγονότος ότι πολλοί αστυνομικοί έχουν προκαλέσει βάναυσα την κοινή γνώμη με απαράδεκτες συμπεριφορές. Δεν ήταν, όμως, ο βασικός στόχος, επειδή τα κινήματα αντιλαμβάνονταν πως η αστυνομία είναι μηχανισμός στα χέρια της κάθε εξουσίας και όχι η πηγή των προβλημάτων.

Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μια πρώτη εξήγηση είναι πως την έκρηξη πυροδότησε μια ακραία πράξη αστυνομικής αυθαιρεσίας κι αγριότητας και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Ο φόνος του Αλέξη, όμως, ήταν η αφορμή και όχι η αιτία. Εάν δεν υπήρχε το δυναμικό της νεανικής οργής σε συνθήκες συσσωρευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας, οι πρώτες αντιδράσεις θα εκτονώνονταν μετά την πρωθυπουργική διαβεβαίωση πως θα υπάρξει αυστηρή τιμωρία του δράστη ειδικού φρουρού. Η εξέγερση είναι αλάνθαστη ένδειξη πως οι αιτίες ανάγονται στη χρόνια κρίση θεσμών και πολιτικής αντιπροσώπευσης και οξύνθηκαν λόγω οικονομικής κρίσης.

Γι’ αυτή την πολύπλευρη κρίση, την κύρια ευθύνη έχουν οι κάθε είδους ταγοί. Είναι αξιοσημείωτο πως όχι μόνο δεν την αναγνώρισαν, αλλά και με μοναδική επιδεξιότητα έσπευσαν να μετατρέψουν την ιδιότυπη νεανική εξέγερση σ’ έναν σχεδόν μονοδιάστατο πόλεμο διαδηλωτών – αστυνομίας. Τους διευκόλυνε αφ’ ενός ο ισχυρός συμβολισμός που είχε ο φόνος του Αλέξη κι αφ’ ετέρου ο αναπόφευκτος πολιτικός πρωτογονισμός των ίδιων των διαδηλωτών. Η αναγόρευση της αστυνομίας στο μοναδικό και απόλυτο κακό συνιστά μια μετατόπιση του κέντρου βάρους, που βολεύει πολύ την κυβέρνηση και συνολικά τις εξουσιαστικές ελίτ.

Η ΕΛ. ΑΣ. έχει τεράστια προβλήματα επαγγελματισμού και αποτελεσματικότητας. Το αποδεικνύουν τα πολλά και κραυγαλέα κρούσματα παραβίασης των αρχών του κράτους δικαίου από στελέχη της. Η αστυνομία, όμως, δεν είναι αυτοδιοικούμενη. Την κύρια ευθύνη για τις επιδόσεις της έχουν οι κυβερνήσεις, που επιλέγουν την ηγεσία και καθορίζουν το πλαίσιο και τους κανόνες. Εάν κρίνουμε από τις παραλείψεις τους, οι κυβερνήσεις φαίνεται να βολεύονται μ’ αυτή την κατάσταση.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η μετατροπή της ΕΛ. ΑΣ. σε αποδιοπομπαίο τράγο είναι ο εύκολος, αλλά υποκριτικός τρόπος συνολικά των εξουσιαστικών ελίτ να υπεκφύγουν από τις δικές τους καθοριστικές ευθύνες για την παρακμή της χώρας. Την επιχείρηση διεκπεραίωσαν επιτυχώς τα ΜΜΕ (κυρίως τα κανάλια) με την κυβέρνηση να συναινεί αιδημόνως.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σε άλλον κόσμο

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Αβραμόπουλος Δημήτρης, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του μοιάζουν να βρίσκονται σε μια ξένη χώρα. Σαν να διοικούν ένα άλλο κράτος. Τα χθεσινά γεγονότα είναι ενδεικτικά. Την ίδια στιγμή που μαθαίναμε για μια «τυφλή» σφαίρα, η οποία είχε κατευθυνθεί στο χέρι ενός μαθητή στο Περιστέρι, ο κ. Καραμανλής συναντούσε τον υπουργό Τουρισμού και εξήγγελλαν μέτρα υπέρ των ξενοδόχων και επιχειρηματιών τουρισμού! Ενώ δηλαδή η Αθήνα -και όχι μόνο- φλεγόταν από τις διαδηλώσεις, τις οποίες ανατροφοδοτούσε το νέο βίαιο περιστατικό, ο κ. Καραμανλής μάς πληροφορούσε πόσο θα μειώσει τους φόρους στους ξενοδόχους. Το αποτέλεσμα δεν είναι αρνητικό μόνο για τον ίδιο, ο οποίος βλέπει πως σε χρόνο ρεκόρ ακυρώθηκε ο απόηχος από τα μέτρα που εξήγγειλε, αλλά και για την ίδια την κοινωνία, η οποία διαπιστώνει πως η κυβέρνηση περί άλλα τυρβάζει.

Η χώρα ολόκληρη βρίσκεται σε κλίμα έντασης που πυροδοτήθηκε από τη δολοφονία του 15χρονου. Στις ημέρες που ακολούθησαν τη δολοφονία ένα κύμα οργής έχει κατακλύσει μεγάλες κοινωνικές ομάδες και το κύμα αυτό συνδέθηκε με πολλά ακόμα επιπλέον αιτήματα της κοινωνίας, τα οποία συνδέονται με την οικονομική ανέχεια που διογκώνεται, την ανεργία που αυξάνεται, την αδυναμία, αλλά και την άρνηση της κυβέρνησης να ενισχύσει τους μη έχοντες κ.ο.κ. Και ενώ συμβαίνουν αυτά, η κυβέρνηση σπεύδει να εξαγγείλει κάποια έως και προκλητικού χαρακτήρα μέτρα, με τα οποία φυσικά επιβαρύνονται οι φορολογούμενοι. Τα σχόλια ανήκουν στον καθένα…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/12/2008

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κυβέρνηση σε λήθαργο

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Ανάπτυξη, Ανασχηματισμός, Διαδηλώσεις, ΗΠΑ | Ετικέτες: |

ΝΕΥΡΙΚΗ κόπωση και υπερένταση επικρατεί στην κοινωνία. Ο φόνος του 15χρονου Αλέξανδρου λειτούργησε ως καταλύτης στην αφύπνιση των συνειδήσεων και ήταν επόμενο, μέσα στο γενικό κοινωνικό-οικονομικό κλίμα, να προκαλέσει πάσης φύσεως αντιδράσεις: Από τις ειρηνικές καθιστικές των μαθητών ώς τις εκτεταμένες βιαιότητες.
ΕΞΕΡΡΑΓΗ η βραδυφλεγής βόμβα. Χρόνια προβλήματα, που ταλαιπωρούν την ελληνική οικογένεια και πόσω μάλλον τη νεολαία, βρήκαν διέξοδο με τις μαζικές κινητοποιήσεις των νέων και ταυτόχρονα έδωσαν την αφορμή σε ορισμένες ομάδες να δράσουν βίαια, προκαλώντας εκτεταμένες ζημίες. Αναστατώθηκε η ζωή στις πόλεις, ιδίως στην Αθήνα και ο δήμος δεν ακολουθεί τις εορταστικές παραινέσεις του δημάρχου του.

Η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ της κυβέρνησης να κατανοήσει τις αντιδράσεις των νέων και να ερμηνεύσει τους λόγους για τους οποίους ξεχύθηκαν στους δρόμους, αλλά και η αβελτηρία της κρατικής μηχανής να προλάβει τα επεισόδια, οδηγούν σε απόγνωση τους πολίτες. Η προκλητική στάση των αστυνομικών δυνάμεων απέναντι στους άοπλους, καλοπροαίρετους και φιλήσυχους νέους, κατά το πλείστον μαθητές, που εκδήλωναν ειρηνικά την οργή τους, δημιούργησε πρόσθετο ψυχολογικό πρόβλημα ακόμη και στους αμέτοχους πολίτες.

Ο ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΣ, σχετικά ανώδυνος, ευτυχώς, του νεαρού μαθητή στο Περιστέρι προσθέτει άλλον έναν λόγο για να μη νιώθουν ήρεμοι οι πολίτες. Ανεξιχνίαστη μέχρι στιγμής η υπόθεση, εντείνει, πάντως, την ανησυχία για το τι μπορεί να συμβεί από μια «κακιά ώρα». Παρέλυσε η Αστυνομία και στην περίπτωση αυτή και παρενέβη για τη συλλογή στοιχείων 14 ώρες μετά την ειδοποίησή της, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση και να παρεμβαίνει αμέσως σε κάθε περίεργη ή ύποπτη περίπτωση.

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ; Ο αρμόδιος υπουργός έσπευσε να κατευνάσει τα πνεύματα και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που προκάλεσε ο τραυματισμός του νεαρού μαθητή. Κάτι περίπου παρόμοιο με την αντίδρασή του και στην περίπτωση του φόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η κυβέρνηση δείχνει (και είναι;) παράλυτη απέναντι στα όσα συμβαίνουν στον τόπο και ανίκανη να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών σε όσα λέει και πράττει.

ΤΗΝ ΩΡΑ που ήταν στο κορύφωμά τους τα επεισόδια χθες στο κέντρο της Αθήνας, μετά την ειρηνική πανσπουδαστική συγκέντρωση και τα οποία μετέδιδαν «ζωντανά» ορισμένα τηλεοπτικά δίκτυα, την ώρα που πνιγόταν η πόλη από τα δακρυγόνα και τους καπνούς, εκείνη την ώρα βρήκε ο πρωθυπουργός να βγει στα κρατικά κανάλια, διακόπτοντας το πρόγραμμά τους για να εξαγγείλει μέτρα υπέρ των ξενοδόχων! Αν αυτό δεν είναι αναλγησία, προσβολή των πολιτών, αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι η κυβέρνηση δεν πήρε είδηση του τι συμβαίνει, τότε τι είναι; Μήπως πάλι ο κ. Καραμανλής δεν ενημερώθηκε και επομένως δεν είχε «πλήρη εικόνα»;

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τι (δεν) ξέρουμε για την εξέγερση

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Εξάρχεια, Κουκουλοφόροι, Νεολαία | Ετικέτες: |

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Οταν ένα παιδί πέφτει νεκρό εξαιτίας του πυροβολισμού ενός αστυνομικού, το μόνο που καταλαβαίνει ο αστυνομικός για τον κόσμο ο οποίος βρίσκεται έξω από τη στολή του είναι πως τα πάντα είναι αναρχία. Οταν ένας κουκουλοφόρος μεγαλωμένος στις ομάδες των Εξαρχείων σπάει και καίει ό,τι βρει μπροστά του με λοστό, καδρόνι ή μολότοφ, το μόνο που καταλαβαίνει για τον κόσμο ο οποίος βρίσκεται έξω από την κουκούλα του είναι πως τα πάντα είναι κράτος. Το καραμπινάτο αυτό δίδυμο, που καταβροχθίζει τη δημοκρατία για πρωινό, έχει εκτραφεί στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας εδώ και πολλά χρόνια. Γενεές επί γενεών αστυνομικών έχουν τραβήξει πιστόλι και γενεές επί γενεών κουκουλοφόρων τα έχουν κάνει γης Μαδιάμ. Η διαφορά με τα γεγονότα των ημερών είναι ότι μπορεί τα ίδια να συνέβησαν για άλλη μία φορά, αλλά όσα συνέβησαν, συνέβησαν σε μια κατάσταση που κινείται, όπως κατά κόρον έχει τονιστεί, μεταξύ εξέγερσης και ανομίας.

Σε έκτακτες συνθήκες το παραδοσιακό δίδυμο της βίας μοιάζει να αποκτά καινούργια και πολύ πιο περίπλοκα χαρακτηριστικά. Οι μαθητές, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι νέοι, όπως και οι χιλιάδες πολίτες που πήραν (και δεν έχουν πάψει να παίρνουν) μέρος σε εκατοντάδες διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα εναντιώθηκαν με μαχητικότητα και σαφήνεια στον αυταρχισμό και την επιθετικότητα της αστυνομίας: η οργανωμένη βία τού ενός μέρους του διδύμου έγινε, επιτέλους, αντιληπτή σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού – ποτέ άλλοτε δεν παρουσιάστηκε μια τόσο μαζική καταγγελία της ένστολης αυθαιρεσίας. Στην οργανωμένη βία του άλλου μέρους του διδύμου ήρθαν να προστεθούν νέες ομάδες, με ανεξέλεγκτες κινήσεις και εντελώς απρόβλεπτη συμπεριφορά: απεγνωσμένοι και καταπιεσμένοι μετανάστες, που έτρεξαν να βρουν μια μπουκιά για την πείνα τους ή να διατρανώσουν την οργή τους για την πολλαπλή περιθωριοποίησή τους, πιτσιρικάδες δώδεκα ή δεκατεσσάρων ετών, παρακινημένοι από τη γενική αντάρα, καθώς και πλήθος πλιατσικολόγοι, παντελώς αγνώστων κατά τα άλλα στοιχείων. Ας μην παραλείψουμε πως απέναντι στους τελευταίους στάθηκε, με εξίσου εξημμένο πνεύμα, κάτι που είχαμε ξεχάσει: οι αγανακτισμένοι πολίτες.

Πώς θα εξηγήσουμε τη σύμπλεξη της οργανωμένης βίας των κουκουλοφόρων με την ανοργάνωτη (άναρχη και ανεξέλεγκτη) βία των μεταναστών, των τρελαμένων πιτσιρικάδων, των πλιατσικολόγων και των αγανακτισμένων πολιτών; Οι φυλές των Εξαρχείων θα είχαν κατά πάσαν πιθανότητα μείνει μόνες στο έργο τους αν δεν είχαν αλλάξει ραγδαία κατά τη διάρκεια του τελευταίου καιρού οι όροι της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκοσμίως. Τα έχουν, ήδη, πει πολλοί: η εργασιακή ανασφάλεια, η ανεργία, τα εισοδήματα κάτω από το επίπεδο της φτώχειας, οι στρατιές των απολυμένων, η αύξηση των αστέγων, οι μειώσεις των μισθών, η διόγκωση και, ταυτοχρόνως, ο προπηλακισμός της μετανάστευσης, καθώς και η ελαχιστοποίηση της καταναλωτικής δύναμης των νοικοκυριών προκαλούν αμέριστο φόβο και τρομερό θυμό σε κοινωνίες, στην κορυφή των οποίων ο χρηματιστηριακός πλούτος συσσωρεύεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς (κι όταν πάψει να συσσωρεύεται, οι κερδοσκόποι όχι μόνο μένουν ατιμώρητοι, αλλά δέχονται και υπεργενναία κρατική υποστήριξη). Υπό δεδομένες περιστάσεις η διάχυση του φόβου και του θυμού σε όλα τα επίπεδα είναι ευνόητο να πυροδοτήσει το τρομακτικό αποτέλεσμα που όλοι ζήσαμε.

Ο μόνος, ίσως, τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τα νεόκοπα φαινόμενα είναι να σκεφτούμε ξανά και ξανά πάνω στα αίτια και στις ρίζες τους: να τα γνωρίσουμε και να τα καταλάβουμε βαθύτερα (γιατί σίγουρα δεν ξέρουμε παρά ελάχιστα γι’ αυτά) και αντί να αεροβατούμε με διάφορες λαϊκίστικες πολιτικές μυθολογίες, να καταλάβουμε τι ακριβώς έχουμε μπροστά μας και ποιοι τρόποι υπάρχουν για να το χειριστούμε. Σίγουρα, μόλις τώρα ξεκινάμε.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι κραυγές

Posted on Δεκέμβριος 19, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Εξάρχεια, Κουκουλοφόροι, Νεολαία |

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 19/12/2008

Προχθές ένας αστυνομικός κινδύνεψε να πεθάνει έπειτα από επίθεση κουκουλοφόρων σε αστυνομική κλούβα. Πριν από μερικές ημέρες ένας ειδικός φρουρός πυροβόλησε και σκότωσε ένα μαθητή. Χθες επικυρώθηκε στο Εφετείο η καταδίκη κορυφαίου πολιτικού. Η καταδίκη στηρίχθηκε στη μαρτυρία δύο αστυνομικών, οι οποίοι δεν υπολόγισαν τους κινδύνους και έπραξαν αυτό που επέβαλε η συνείδησή τους.

Τα τρία αυτά περιστατικά δείχνουν το αυτονόητο. Υπάρχουν καλοί και κακοί αστυνομικοί. Υπάρχουν και αστυνομικοί που κινδυνεύουν αναίτια από ομάδες χούλιγκαν, που κραυγάζοντας φασιστικά συνθήματα μπορούν να φτάσουν στη δολοφονία ανθρώπων οι οποίοι απλώς φορούν στολή.

Η θαρραλέα στάση των δύο αστυνομικών πρέπει να γίνει μάθημα για εκείνα τα παιδιά που παρασύρονται και υιοθετούν τις φασιστικές λογικές των χούλιγκαν. Στο λεωφορείο, κινδύνεψε να καεί ζωντανός ένας αστυνομικός. Κάλλιστα θα μπορούσε να είναι εκείνος, που παρά τους κινδύνους κατήγγειλε την παρανομία. Κι αυτός δεν ήταν ούτε «μπάτσος» ούτε «γουρούνι» ούτε «δολοφόνος». Ηταν ένας άνθρωπος που απλώς έκανε καλά τη δουλειά του.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παπαρήγα – Τσίπρας, δέκα μήνες φαγούρα

Posted on Δεκέμβριος 18, 2008. Filed under: Αριστερά, Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Αλαβάνος Αλέκος, Διαδηλώσεις, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας Αλέξης | Ετικέτες: |

Της Μαριλης Μαργωμενου, Η Καθημερινή, 17/12/2008

Υπάρχει ένα ψάρι το οποίο λέγεται «rumble fish» ή κατά το ελληνικότερον «ψάρι μονομάχος». Το συμπαθές αυτό πλάσμα πήρε το όνομά του απ’ τη μία και μοναδική του ιδιαιτερότητα: Οσο είναι μόνο στη γυάλα ή με κάποιο ψάρι άλλου είδους, συμπεριφέρεται ως υποβρύχιος ειρηνιστής. Αν όμως του ρίξεις μες στο ενυδρείο ένα δεύτερο μονομάχο, εξαγριώνεται! Κανείς μονομάχος δεν υπάρχει πιθανότητα να υποχωρήσει αν δεν μείνει μόνος στη γυάλα ή αν δεν πεθάνει προσπαθώντας.

Αν αντιμετωπίσουμε την ελληνική Βουλή σαν γυάλα, και αναζητήσουμε στην πανίδα της το ισοδύναμο του εν λόγω είδους, θα μας διευκολύνει το σύνηθες χρώμα του «μονομάχου»: Το κόκκινο. Οι αψιμαχίες, λοιπόν, ξεκίνησαν με το που απέκτησε αρχηγικές τάσεις ο νεότερος των δύο «κόκκινων» μονομάχων – ο Αλέξης Τσίπρας. Η παλαιά, κυρίαρχη μονομάχος, η Αλέκα Παπαρήγα, ποτέ δεν τον είδε με καλό μάτι. «Αν είναι να ψηφίζουμε για λόγους ομορφιάς να κάνουμε κι εμείς μετεγγραφή την Κάρλα Μπρούνι!» τον πρόγκηξε επί της υποδοχής. Με ένα «η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν έγινε επειδή ο Λένιν ήταν όμορφος!», η μάχη ξεκίνησε. Βεβαίως, οι αναγνωριστικές βολές είχαν αρχίσει πολύ νωρίτερα με εκείνο το μνημειώδες Παπαρηγικό «το σχέδιο του Συνασπισμού είναι πασπαλισμένο με πολλά αριστερά συνθήματα, αλλά άμα βγάλεις την άχνη ζάχαρη, από μέσα μένει το ζυμάρι – ο κουραμπιές δηλαδή!».

Προτού ο κ. Τσίπρας προλάβει να συνειδητοποιήσει αν τον είπαν «κουραμπιέ», κι ενώ ακόμη αναρωτιόταν πού ήταν κρυμμένο το χιούμορ της γραμματέως του ΚΚΕ τόσα χρόνια, ο παλαιότερος συνασπιστής μονομάχος, ο Αλ. Αλαβάνος, βγήκε στην αντεπίθεση: «Ευχαριστούμε την κυρία Παπαρήγα που μας παρομοίασε με ένα γλυκό που έχει πέραση αυτή την εποχή, και αρέσει και πολύ στη νεολαία!», απάντησε υπομειδιών. Από τότε, η συχνότητα και η σφοδρότητα των εκατέρωθεν επιθέσεων είναι τέτοια, που οι βουλευτές των άλλων κομμάτων έχουν εφεύρει τη λέξη… «παπατσίπρα» για να αναφερθούν σε κάθε νέα αψιμαχία.

«Παπατσίπρα»

Η τελευταία «παπατσίπρα», λοιπόν, εκδηλώθηκε την Τετάρτη που μας πέρασε. Ο κ. Τσίπρας πέταξε ένα «την κουκούλα την έχω αφήσει απ’ έξω!» εισερχόμενος στο στούντιο πρωινής εκπομπής. Επρόκειτο για δηλητηριώδη σπόντα προς απάντησιν της γραμματέως του ΚΚΕ, η οποία του καταλόγισε ότι «χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων με τα μάτια στην κάλπη». Η τσίπρειος επέλαση συνεχίστηκε με το «η κυρία Παπαρήγα φοράει στολή… Πολύδωρα». Η φράση, εκτός του ότι παραπέμπει στη διασκεδαστική εικόνα της βυρωνίζουσας Αλέκας, αποτελεί και την τελευταία μιας σειράς από συλλεκτικές ατάκες. Βλέπετε, δεν πρόκειται για καινούργια ιστορία. Απ’ το 1991 και τούδε που το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός διαπλέουν παραλλήλως την κόκκινη θάλασσα, οι κανονιοβολισμοί μεταξύ τους μόνο σπάνιοι δεν είναι.

Το νέο στοιχείο είναι οι φαρμακερές ατάκες, οι οποίες και αποδεικνύουν το προφανές: Το «φιζίκ» του κ. Νίκου Κωνσταντόπουλου –και της κυρίας Μαρίας Δαμανάκη παλαιότερα– απέτυχε να «τσιγκλήσει» αρκούντως την κυρία Παπαρήγα. Στον ρόλο αυτό, ο κ. Τσίπρας μοιάζει να είναι αναντικατάστατος. Πράγμα που εμμέσως και ο ίδιος αναγνωρίζει, εξ ου και προ ολίγων μηνών επισήμανε πως «η κυρία Παπαρήγα έχει σπάσει κάθε ρεκόρ εφευρετικότητας μ’ αυτά που λέει για μας!».

Παραδοσιακά, το «σόου» ξεκινά με τον κ. Τσίπρα να απλώνει δίχτυα σε κομμουνιστικά ύδατα, τείνοντας χείρα φιλίας και εκλογικής συνεργασίας. Την τελευταία φορά που το έπραξε, εισέπραξε απ’ την κυρία Παπαρήγα ένα «ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει την Ευρωπαϊκή Ενωση σαν το σίριαλ… Μαρία η άσχημη!». Αλλά πλέον, ο νεαρός πρόεδρος είχε συνηθίσει στην… κομμουνιστική χυλόπιτα, εξ ου και δεν απέμεινε ενεός όπως παλαιότερα. Τι απήντησε; «Απ’ αυτή τη δήλωση το νέο που έμαθα είναι πως η κυρία Παπαρήγα παρακολουθεί σίριαλ απ’ αυτά που έχουν απήχηση στα λαϊκά στρώματα!». Μ’ αυτή την ψηλοκρεμαστή μπηχτή, η μάχη σχόλασε νωρίς. Γιατί όπως όλοι οι νεαροί μονομάχοι, έτσι κι ο κ. Τσίπρας επιμένει να πιστεύει πως είναι εφικτή η συνύπαρξη στην κόκκινη γυάλα.

«Εγώ πούλαγα “Οδηγητή”»

Αλλωστε, όπως ο ίδιος διηγείται, «εγώ ποτέ δεν θα ξεχάσω την πρώτη μέρα που πήγα στην Α΄ Λυκείου. Τα άλλα παιδιά παίζανε μπάσκετ, κάνανε τις παρέες τους, κάνανε καμάκι στα κοριτσάκια, κι εγώ ήμουν στην είσοδο και πούλαγα “Οδηγητή”!». Ως γνωστόν, τα παιδικά βιώματα χαράσσουν τον δρόμο του μέλλοντός μας, εξ ου και ο κ. Τσίπρας στο τέλος κάθε αψιμαχίας παραδοσιακά υποχωρεί, με μια φιλειρηνική παραλλαγή της ατάκας–φετίχ του: «Αργά ή γρήγορα, θα έρθει η ώρα που η Αριστερά θα είναι ενωμένη».

Ατυχώς γι’ αυτόν, η γραμματέας του ΚΚΕ παγίως υποδέχεται την εν λόγω φράση περίπου σαν να της κούνησαν κόκκινο πανί άνευ σφυροδρέπανου. Και ο επόμενος γύρος ξεκινά… Οσο για το ποιος θα επικρατήσει στο τέλος… Αν ρωτήσετε τους δημοσκόπους, θα σας πουν για τα ποσοστά του Συνασπισμού που εδώ και μερικούς μήνες πέφτουν σαν τα φύλλα το φθινόπωρο. Αν πάλι ρωτήσετε κάποιον ερευνητή με ειδίκευση στους μονομάχους ενυδρείου, θα σας απαντήσει πολύ απλά πως συνήθως επικρατεί το φιλοπόλεμο ψάρι που ήταν πρώτο στη γυάλα, κυρίως γιατί εκείνο είναι που παίζει στην έδρα του…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο Δρόμος είχε τη δική του ιστορία…

Posted on Δεκέμβριος 18, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Μνήμη | Ετικέτες: |

«Δεν υπάρχει οδός»… Λεπτομέρεια: έχει σβηστεί η πινακίδα Μεσολογγίου. Εμβληματική φωτογραφία του Γιάννη Κανελλόπουλου από τον τόπο προσκυνήματος στη γωνία Τζαβέλλα – Μεσολογγίου.

Tης Eλενης Mπιστικα, Η Καθημερινή, 17/12/2008

«Σαν τ’ άκουσεν η Τζαβέλλαινα βαρειά της κακοφάνη
Παίρνει και ζώνει το σπαθί, παίρνει και το τουφέκι
Και πιάνει δίπλα στα βουνά, βγαίνει στο καραούλι…»

Δημοτικό τραγούδι για τη Μόσχω Τζαβέλλα, σύζυγο του Λάμπρου Τζαβέλλα αρχηγού της μεγάλης οικογένειας του Σουλίου, που τα μέλη της πολέμησαν κατά του Αλή Πασά και στην Επανάσταση του 1821. Η Μόσχω διαδέχθηκε τον Λάμπρο στην αρχηγία της οικογένειας έως ότου απελευθερωθεί ο γιος της Φώτος, που τον κρατούσε όμηρο ο Αλη Πασάς. Επικεφαλής 400 Σουλιωτισσών η Μόσχω κατατρόπωσε τους Τουρκαλβανούς και κέρδισε το δικαίωμα να παρίσταται σε όλα τα συμβούλια των ανδρών που αφορούσαν την τύχη του Σουλίου. Πέθανε αρχές 1800 και η λαϊκή μούσα ύμνησε τα κατορθώματά της. Η οδός των Εξαρχείων φέρει το όνομα των Τζαβέλλα, τιμώντας ιδίως τη δράση του γιου του Φώτου, του Κίτσου Τζαβέλλα, που πήρε μέρος στη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου και διακρίθηκε κατά την Εξοδο του Μεσολογγίου. Η κάθετη στην οδό Τζαβέλλα είναι η Μεσολογγίου… Οχι, η πρόθεση αυτού του σημειώματος δεν είναι να κάνει μάθημα για τη σημασία των ονομάτων των οδών της Αθήνας. Ανοίξαμε τον τόσο ενημερωτικό τόμο «Οδωνυμικά» της Μάρως Βουγιούκα και του Βασίλη Μεγαρίδη, που έχει εκδώσει ο Δήμος Αθηναίων, στη δικαιοδοσία του οποίου είναι η ονοματοθεσία των οδών και των πλατειών της Αθήνας.

Αφορμή έδωσε η συγκλονιστική φωτογραφία της συμβολής των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, όπου μετά τον πυροβολισμό, στην Τζαβέλλα, οι φίλοι του δυστυχισμένου παιδιού Αλέξη Γρηγορόπουλου έσυραν το άψυχο κορμάκι του ώς τη γωνία Μεσολογγίου – Τζαβέλλα και κάλεσαν ασθενοφόρο, ενώ είχε ήδη αφήσει την τελευταία του πνοή στον βρεγμένο πεζόδρομο…

Ηταν επόμενο να γίνει το σημείο αυτό τόπος προσκυνήματος από τα συνομήλικα παιδιά, από γονείς που συμμερίζονται τον πόνο της μητέρας του, από κάθε ηλικίας ανθρώπους που δεν θέλουν το άδικο, τη βία, την υπεροψία της αστυνομίας, οπλισμένης για να προστατεύει και όχι να πυροβολεί ανύποπτους στόχους, όπως είναι η περίπτωση του Αλέξη. Γράφτηκαν πάρα πολλά, άναψε το Διαδίκτυο, οργίασε η τηλεόραση, εκμεταλλευόμενη τη δωρεάν υψηλή τηλεθέαση. Ομως, το πιο συγκλονιστικό το διάβασα στην «Κ» σε ρεπορτάζ συναδέλφου. Στην τσέπη του μπουφάν του ήταν το κινητό του και στην πρώτη θέση ήταν γραμμένο ΜΑΜΑ. Ετσι ειδοποίησαν τη δύστυχη μάνα που τώρα πρέπει να ακούει στα κανάλια να μιλούν για το νεκρό παιδί της. Οχι, δεν μπορεί να ζωστεί το σπαθί, να πάρει το τουφέκι η μητέρα του Αλέξη. Ζήτησε μόνο να σεβαστούν τη μνήμη του παιδίου της και αυτό έπρεπε να το έχει επιβάλει το Εθνικό Συμβούλιο Τηλεόρασης από την πρώτη στιγμή.

Οσο για την πινακίδα «Οδός Αλέξη Γρηγορόπουλου», που μπήκε στη γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, η Ιστορία μιας χώρας δεν παραγράφεται τόσο εύκολα. Καταλαβαίνει κανείς τα κεριά, τα λουλούδια, την «ταπετσαρία» πάνω στον τοίχο από σημειώματα οδύνης, αλλά όχι και να σβήνουμε το Μεσολόγγι και την Εξοδο τόσο εύκολα, επειδή μαζεύτηκαν υπογραφές…

Ας αφήσουμε τον χρόνο να δείξει εάν πρέπει να αλλάξουμε τα ιστορικά ονόματα οδών, όπως η Τζαβέλλα και η Μεσολογγίου. Μια πλάκα εντοιχισμένη στο σημείο αυτό, όπως έγινε και με τον Θάνο Αξαρλιάν στην Καραγεώργη Σερβίας, να λέει «Τόπος προσκυνήματος στη μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξη Γρηγορόπουλου», είναι μια πρόταση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κράτος νοσηρό και μιαρό

Posted on Δεκέμβριος 18, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Ελληνες | Ετικέτες: |

Tου Ηλια Μαγκλινη, Η Καθημερινή, 17/12/2008

Ενα από τα πολλά απίστευτα όλης αυτής της περιπέτειας (και τραγωδίας) που ξεκίνησε τη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου, είναι οι επιθέσεις που δέχθηκαν ελληνικές πρεσβείες και προξενεία στο εξωτερικό. Στη γειτονική Βουλγαρία, νεαροί κρατούσαν φωτογραφίες του δολοφονημένου Γρηγορόπουλου, έξω από την πρεσβεία της Σόφιας. Στο Μανχάταν, αστυνομικοί του φημισμένου NYPD φυλούσαν το ελληνικό προξενείο. Δεν ήταν το μόνο. Σε κάποια άλλα προκλήθηκαν φωτιές από αγνώστους. Διαμαρτυρίες σε διάφορα μέρη του κόσμου εναντίον του ελληνικού κράτους – σαν να είχαμε δικτατορία. Υποτίθεται ότι σε καιρό δικτατορίας, ένα προξενείο δέχεται επίθεση ως σύμβολο ενός κράτους καταστολής, βίας και αυταρχισμού. Ενα κράτος που έχει κάτι μιαρό – και τα χρόνια της χούντας το ελληνικό κράτος όντως ήταν κάτι τέτοιο. Σήμερα; Τι ακριβώς ισχύει σήμερα;

Με όλο το σεβασμό στο νεκρό και στην οικογένειά του, είναι πραγματικά ανυπόστατο να μιλάμε για το σύγχρονο ελληνικό κράτος ως ένα κράτος «καταστολής και βίας». Μπορούμε να το κατηγορήσουμε για χίλια δυο κακά, αλλά όχι για κάτι τέτοιο. Το περασμένο Σάββατο, σε ένα πολύ εύστοχο κείμενό του στην «Κ» ο καλός συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης συνέκρινε τις αστυνομίες του εξωτερικού με τη δική μας. Αναρωτήθηκε αν η ελληνική αστυνομία είναι πιο βίαιη από τις άλλες αστυνομίες της Ε.Ε. και πρότεινε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, να διαλυθούν τα ΜΑΤ και να αναλάβουν τα γαλλικά CRS, οι Μονάδες Αντιμετώπισης Ταραχών της γερμανικής αστυνομίας, εκφράζοντας την άποψη ότι όσοι κατηγορούν την ελληνική αστυνομία για βία θα εξορκίσουν τα ΜΑΤ να ξαναπιάσουν υπηρεσία. «Κι όμως, οι Γάλλοι και οι Γερμανοί αστυνομικοί σπάνια κατηγορούνται για χρήση βίας», προσθέτει. Κι αναρωτιέται: «Γιατί η ελληνική αστυνομία να είναι καλύτερη από τα ελληνικά νοσοκομεία, την ελληνική εφορία ή την ελληνική πολεοδομία;

Σε όλες αυτές τις υπηρεσίες δεν ασκείται στον πολίτη μια κάποια μορφή βίας ή ταπείνωσης;» Η απάντηση είναι βέβαια καταφατική. Το ζούμε όλοι μας κάθε μέρα. Ομως, δεν τα λέμε όλ’ αυτά για να δώσουμε συγχωροχάρτι στην ελληνική αστυνομία ή, πολύ περισσότερο, στο συγκεκριμένο ειδικό φρουρό. Το αντίθετο. Η ελληνική αστυνομία είναι αναποτελεσματική. Τραγικά αναποτελεσματική. Τα επεισόδια βίας (κατά μεταναστών, «ζαρντινιέρα», θάνατος Γρηγορόπουλου) δεν αποδεικνύουν ότι είναι βίαιη αλλά απλώς αναποτελεσματική. Κι όχι μόνον εξαιτίας κακής εκπαίδευσης αλλά, κυρίως, διότι η ευθυνοφοβία και ο πανικός στην πολιτική εξουσία μεταδίδονται βεβαίως προς τα κάτω. Το είδαμε με την απίστευτη εντολή «Μην ενεργείτε» που δόθηκε από την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου και μετά. Αφήστε την Αθήνα να καεί, καταστήματα να ρημάξουν – αρκεί να μην υπάρξει επιπλέον πολιτικό κόστος.

Τα δύο κόμματα εξουσίας είναι σαν τον Ολυμπιακό στο ποδόσφαιρο: τα πάντα για να παραμείνουμε στην πρώτη θέση. Αλλά και τα δύο κόμματα της Αριστεράς τα είδαμε να αναλώνονται σε μια γελοία, παγερά αδιάφορη αντιπαράθεση μεταξύ τους. Από αυτή τη σκοπιά, ναι, το σημερινό ελληνικό κράτος έχει κάτι νοσηρό και μιαρό. Είχε κάτι μιαρό πριν καν πέσει νεκρός στα Εξάρχεια ο 15χρονος Αλέξης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Σαν να κυνηγάνε τον αέρα…»

Posted on Δεκέμβριος 18, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Νεολαία, Παπανδρέου Γιώργος, Παιδεία, Πολιτική, Ψωμιάδης Παναγιώτης |

EIKONOΓPAΦHMA

Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 17/12/2008

«Αρχίζω να αδειάζω από τη Νέα Δημοκρατία», λέει προχθές ο Παναγιώτης Ψωμιάδης στο «Καλημέρα Ελλάδα» (ΑΝΤ1). Δεν εννοεί ότι η Ν.Δ. τον «αδειάζει», αλλά ότι ο ίδιος νιώθει κάτι σαν αποξένωση.

Η έκφραση ξενίζει, αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πολλοί συμπατριώτες μας έχουν αρχίσει «να αδειάζουν» από κόμματα, αν και δεν αποκλείεται, στις παραμονές των εκλογών, να ξαναγεμίσουν.

«Μήπως έχετε αδειάσει και από καραμανλισμό;», ρωτάει ο παρουσιαστής.

«Δεν απαντώ».

«Ωπ, ωπ, κι αυτό είναι είδηση! Το ότι δεν απαντάτε!»

Η αερολογία αυτές τις ημέρες πάει σύννεφο. Προχθές, άκουσα στη ραδιοφωνική «Ελληνοφρένεια» του ΣΚΑΪ ένα απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο του κόμματός του: «… προσπαθεί αυτή η νέα γενιά, μέσα σ’ αυτή την γκρίζα πραγματικότητα, να δώσει τη δική της πινελιά, το δικό της χρώμα, το δικό της φως. Είτε με τα skateboards στις πλατείες… είτε με τα γκραφίτι στους τοίχους είτε με την αναζήτηση ανθρωπιάς στις καφετέριες».

Μπα, με γελούν τ’ αυτιά μου, σκέφτηκα. Αναζήτησα το πλήρες κείμενο της ομιλίας στην ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ, το διάβασα με προσοχή και διαπίστωσα ότι το ηχητικό απόσπασμα δεν ήταν πειραγμένο. Μήπως βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος; Η ομιλία δεν είναι σαρδανάπαλη, λέει πολλά σωστά πράγματα. Ομως τι σχέση έχει η καφετέρια με την αναζήτηση της ανθρωπιάς; Είναι δυνατόν το τρίπτυχο «φραπές, γκράφιτι, πατίνι» να είναι το σύγχρονο ισοδύναμο του «ψωμί, παιδεία (ή μάλλον καλλιτεχνία), ελευθερία»;

Δεν έχω τίποτα εναντίον του καφενείου ή της καφετέριας. Μακάρι όλοι να είχαμε ελεύθερο χρόνο και λίγα ευρώ για ξόδεμα ώστε να πίναμε πιο συχνά καφέ, εκτός κατοικίας, συντροφιά με τους φίλους μας. Δύσκολο όμως να μην ψιθυρίσει κανείς: «Ανθρωπε αγάπα, τον καπουτσίνο κράτα» ή «άνθρωπο γυρεύω, φρεντουτσίνο βρίσκω» ή «παρακαλώ, μια ανθρωπιά με ολίγη».

Λόγια του αέρα συναντάμε παντού, συχνά ξεφεύγουν και από τη δική μας δημοσιογραφική πένα ή από «επώνυμα» τηλεοπτικά χείλη. Κανείς δεν έχει το μονοπώλιο στην ευθυκρισία ή στην αερολογία.

Την ημέρα της κηδείας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, νωρίς το βράδυ, άκουσα ξανά στο ραδιόφωνο έναν κάτοικο του Παλαιού Φαλήρου, αυτόπτη μάρτυρα κάποιων επεισοδίων, να περιγράφει τηλεφωνικά τις κινήσεις ορισμένων αστυνομικών που, κατά τη γνώμη του, δεν απειλούνταν από καμία «ομάδα νεαρών»: «οι αστυνομικοί πήγαιναν νωχελικά σαν να κυνηγούσαν τον αέρα».

Μια περιγραφή τόσο λιτή, που θυμίζει χορογραφία. Ολοι αυτοί που επί πολλά χρόνια έχτιζαν πύργους στην άμμο του τραπεζικού δανεισμού και απολάμβαναν μια ψεύτικη ευδαιμονία, τώρα επικρίνουν ή κυνηγούν ή προσπαθούν να κολακεύσουν ή να καθοδηγήσουν τους ανέμους που οι ίδιοι έσπειραν. Ομως οι κοινωνικοί άνεμοι είναι ανυπότακτοι, ενώ η οικονομική κρίση τούς καθιστά ακόμα πιο απρόβλεπτους. Δεν υπακούουν στα κηρύγματα, τις νουθεσίες, τις καταγγελίες ή τις ιερεμιάδες μας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...