Ανάπτυξη

Φυγή στην ανάπτυξη

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Ανάπτυξη, Παπαδημητρίου Μπάμπης |

Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Απόδειξη για το πόσο βιαστικοί και ασυγχώρητα κοντόφθαλμοι αποδεικνύονται συχνά οι πολιτικοί μας είναι όσα ελέχθησαν με αφορμή το περίφημο swap (ανταλλαγή) που έκανε η Ελληνική Δημοκρατία με την (πληρωμένη) βοήθεια της Goldman Sachs, πριν από πολλά χρόνια. Αλλά στο διάστημα που μεσολάβησε από την ένταξή μας στην Ευρωζώνη, χρειαστήκαμε το ίδιο συχνά την εξειδικευμένη και ευρηματική βοήθεια των επενδυτικών τραπεζών, των hedge funds (οίκοι αντασφάλισης κινδύνων) και άλλων «σπεκουλαδόρων» για να κάνουμε καλύτερα κάποια από τις κρατικές «δουλίτσες» μας.

Σύντομα άλλωστε θα χρειαστούμε και πάλι τη βοήθειά τους. Μια από τις πολύ καλές ιδέες που κυκλοφορεί στα κυβερνητικά γραφεία, αλλά δεν μπορεί να βρει τη δημοσιότητα που της αξίζει, είναι η δημιουργία ενός επενδυτικού ταμείου. Η Λούκα Κατσέλη, υπουργός Οικονομίας (αν και το σωστό θα ήταν να λέγεται υπουργός Ανάπτυξης), δουλεύει το σχετικό πρότζεκτ εδώ και καιρό. Η εμπειρία της από τη διεύθυνση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ την κάνει μάλιστα να κοιτά στην κατεύθυνση αυτή με ακόμη μεγαλύτερο «πείσμα», κάτι που ταιριάζει απόλυτα στον χαρακτήρα της. Για να το επιτύχει όμως, χρειάζεται τη στενή συνεργασία, τεχνική βοήθεια και υποστήριξη όλων αυτών των «κακών» χρηματοοικονομικών οίκων.

Η Ελλάδα πρέπει να είναι σαφής και συγκεκριμένη σε ποιο στρατόπεδο βρίσκεται. Κανείς δεν πιστεύει πως δεν πρέπει να «κάψουμε τα χεράκια» όσων επιδιώκουν να κερδίσουν βάζοντας φωτιά στο δικό μας σπίτι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ελληνικό κράτος έχει διαλύσει τα οικονομικά του. Οτι οι Ελληνες πολιτικοί εμφανίζονται ανεπρόκοποι στη διαχείριση των κρατικών συμφερόντων. Οτι μια απαράδεκτα μεγάλη μερίδα Ελλήνων πολιτών αποδείχθηκε αδιάφορη προς την τόσο μεγάλη αβελτηρία των πολιτικών και μάλλον έτοιμη να συμβιβαστεί με την ιδέα ενός κράτους πτωχευμένου, αλλά πάντοτε σπάταλου προς τα συμφέροντά της.

Ακόμη κι έτσι όμως, οι αγορές οδηγούνται σε παροξυσμό όταν πιστεύουν ότι θα τελειώσουν με την Ελλάδα, θα ξαπλώσουν στο χώμα την Ισπανία, θα τρομοκρατήσουν τη Βρετανία και, κάπως έτσι, θα υποχρεώσουν τη Γερμανία να αποσύρει τις ελπίδες που είχε επενδύσει στο ευρώ. Πέραν της ορθολογικής κερδοσκοπίας, που προτιμά τη διεθνή αγορά κομμένη σε πολλά μικρά κομματάκια όπου το ένα κάνει τα πάντα για το… κακό του άλλου, υπάρχει και το συμφέρον μιας συστημικής Ευρώπης, το οποίο έχει τώρα την ευκαιρία να αποδείξει τι αξίζει.

Η Ευρώπη λοιπόν οφείλει τώρα να δουλέψει για περισσότερη ομοσπονδιακή διακυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα. Διασώζοντας το ελληνικό κράτος, η Ευρωζώνη θα αποδείξει ότι υπάρχει πολιτική βούληση πίσω από το νόμισμα. Αν δεν τα καταφέρει, δεν υπάρχει κανείς λόγος να υπερασπιστεί κανείς το ίδιο το ευρώ. Για να επιτύχει όμως η Ενωση απέναντι σε αυτή την πρόκληση, πρέπει να ξεπεράσει την παρούσα κρίση των μεγάλων δημοσιονομικών ανοιγμάτων και να καλλιεργήσει θετικό έδαφος για την επόμενη φάση, την επένδυση σε μια πιο ανταγωνιστική εσωτερική αγορά.

Στο σημείο αυτό, τα συμφέροντα της Ελλάδας ταυτίζονται, για μιαν ακόμη φορά, με εκείνα της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ένωσης. Η χώρα μας οφείλει να σπεύσει συστηματικά προς μια βαθύτερη συνεργασία μεταξύ ευρωπαϊκών και ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων σε όλους τους αναπτυξιακούς-επενδυτικούς τομείς. Ενέργεια και περιβάλλον, τουρισμός και μεταφορές, παιδεία και έρευνα αποτελούν επενδυτικά δίπολα που μπορούν να προσελκύσουν βιώσιμα και θαρραλέα επιχειρηματικά σχέδια.

Αν ο επικεφαλής της Deutsche Bank Γιόζεφ Ακερμαν θέλει το καλό μας, προφανώς μπορεί να το κάνει καλύτερα συγκεντρώνοντας κεφάλαια που θέλουν να δουλέψουν στην Ελλάδα για λογαριασμό μιας ταχύτερης και βαθύτερης ανάπτυξης στην Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει πειθήνια να κάνει όσα απαιτούν οι αγορές, προκειμένου να βγούμε από τη λαβή των αγορών που ποντάρουν στην ταμειακή μας ασφυξία και να ξεκινήσουμε τάχιστα τις διεργασίες που θα μας εισαγάγουν στοιχεία ταχείας ανάπτυξης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το χάος είναι μεταδοτικό

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ακυβερνησία, Ανάπτυξη, Ανασφάλεια, Ανεργία, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Κοινωνία, Πολιτική |

Επειδή οι τελευταίες δεκαετίες ήταν οι ευτυχέστερες που έζησε η Ελλάδα, τείνουμε να θεωρούμε την ειρήνη αυτονόητη. Από την ιστορία μας -γεμάτη μεγάλους διχασμούς και τιτάνιες συγκρούσεις- νομίζουμε ότι όταν η ειρήνη απειλείται το γνωρίζουμε όλοι, ότι είναι πάντα σαν το τελεσίγραφο των Ιταλών το 1940. Δεν μας φοβίζουν οι καθημερινές παραλείψεις, τα λάθη, οι μισαλλοδοξίες, οι βλακείες, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η εγκατάλειψη και η ανεύθυνη καπηλεία -η αργή αλλά σταθερή υπονόμευση της δημοκρατίας και της ειρήνης. Εχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού- τόσο που δεν μας φοβίζει.

Μετά 35 χρόνια αδιάκοπης σταθερότητας και ευημερίας, είναι φυσικό να ξεχνάει κανείς πόσο εύκολα μπορούν να χαθούν τα κεκτημένα όταν οι κοινωνικές ισορροπίες διαταράσσονται. Στη Βόρειο Ιρλανδία, όπου για τρεις δεκαετίες έζησαν τις «Ταραχές», γνωρίζουν καλά ότι χωρίς ειρήνη δεν υπάρχει ανάπτυξη, ότι μέσα στην αστάθεια χάνονται οι προοπτικές του ατόμου και της κοινωνίας. Γι’ αυτό την περασμένη εβδομάδα η κινητοποίηση των Ιρλανδών ήταν άμεση, μετά τη δολοφονία δύο Βρετανών στρατιωτών και ενός αστυνομικού σε επιθέσεις ομάδων που αποσπάστηκαν από τον Ιρλανδικό Επαναστατικό Στρατό (ΙRΑ). Τις επόμενες μέρες, χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν σε σιωπηλή διαμαρτυρία, απαιτώντας να τερματιστεί η βία, φοβούμενοι επιστροφή στις μέρες που στοίχισαν τη ζωή σε 3.500 ανθρώπους. Οι αντίπαλες πολιτικοστρατιωτικές ομάδες που συμμετέχουν εδώ και δέκα χρόνια στη διακυβέρνηση της Β. Ιρλανδίας ένωσαν τις φωνές τους εναντίον της επιστροφής στη βία. «Μην παρασυρθείτε απ’ αυτούς που θέλουν να σας δελεάσουν με τη βία για πολιτικούς σκοπούς», είπε ο καρδινάλιος Σον Μπρέιντι, επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας στην Ιρλανδία. «Μην μπείτε στον πειρασμό να ωραιοποιείτε τη βία του παρελθόντος. Εφερε μόνο αθλιότητα και θάνατο και καταστροφή».

Στην Ελλάδα δεν εκφράζουμε ούτε ελπίδα ούτε απελπισία. Παραμένουμε σιωπηλοί. Η χώρα μας δεν κινδυνεύει από εμφύλιο πόλεμο ή διακοινοτική σύρραξη, αλλά κάθε μέρα είμαστε μάρτυρες στην καθιέρωση της βίας ως μέρος της καθημερινότητάς μας. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης, αλλά και η κοινωνία δείχνει μια περίεργη απροθυμία να απαιτήσει την επιβολή των νόμων (οι οποίοι θεσπίστηκαν από δημοκρατικό καθεστώς, όχι από δύναμη κατοχής ή δικτατορία). Και η διατάραξη της ειρήνης εμφανίζεται με πολλούς τρόπους – από τη νέα άνθηση της εγχώριας τρομοκρατίας και των κουκουλοφόρων στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, έως τα αυτοκίνητα και μηχανές που εισβάλλουν όπου θέλουν και παρκάρουν όπου βολεύει τους οδηγούς.

Αφήσαμε μαύρες τρύπες να αναπτυχθούν στην καρδιά της κοινωνίας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το χάος είναι άκρως μεταδοτικό. Ετσι βρεθήκαμε με τα άβατα των Ζωνιανών, των Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Είδαμε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες να επιβάλλονται στο κράτος και το κράτος να επιβάλλεται βάναυσα και αυθαίρετα στους ανίσχυρους. Αφήσαμε τη βία να ριζώσει στις διαδηλώσεις, στα γήπεδα και στη νύχτα, σαν να ήταν πέρα από τις δυνάμεις μας να την πολεμήσουμε. Τώρα απορούμε που βλέπουμε ανομία και ασυδοσία να αναπτύσσονται σε κάθε κατεύθυνση.

Τώρα οι εγκληματίες δεν φοβούνται ούτε την αστυνομία ούτε την καταδίκη της κοινωνίας, αυτοί αποθρασύνονται και οι υπόλοιποι απελπίζονται. Αν η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι των θεσμών (πολιτικοί, πρυτάνεις, εισαγγελείς, ιερείς, δημοσιογράφοι και άλλοι) δεν σταθούν στο ύψος τους για να διαφυλάξουν την κοινωνική ειρήνη, ο κατήφορος θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Σε αυτή την περίπτωση, θα φθάσουμε στο σημείο να απαιτούμε ή να ανεχόμαστε σκληρά αντιδημοκρατικά μέτρα, να αναπτύσσονται ομάδες «αυτοάμυνας» πολιτών (με τις αναμενόμενες καταστροφικές συνέπειες), να επικρατούν οι εγκληματίες. Τότε θα νοσταλγήσουμε τις μέρες που ζούμε σήμερα, όπου η κατάσταση είναι ακόμη αναστρέψιμη.

Εάν δεν πάρουμε θέση, αν αφήσουμε την ειρήνη να χαθεί, αν λιποτακτήσουμε, θα πρέπει από τώρα να σκεφτούμε πώς θα δικαιολογήσουμε τη δειλία μας στα παιδιά μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που εντείνεται θα είναι ο πόλεμος στον οποίο θα δοκιμαστεί η δική μας γενιά.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Τα εμπόδια του Γ. Παπαθανασίου

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Επενδύσεις, Οικονομία | Ετικέτες: |

Η δέσμη των μέτρων που θα ανακοινώσει σήμερα ο υπουργός Οικονομίας, κ. Γ. Παπαθανασίου, δεν θα κριθεί με τα συνήθη κριτήρια από τις Βρυξέλλες, τους ξένους τραπεζίτες και την ελληνική κοινωνία. Δηλαδή, δεν θα κριθεί η ορθότητα των μέτρων «σε γενικές γραμμές», αλλά η αποτελεσματικότητά τους να επιτύχουν κρίσιμους στόχους μέσα στις δεδομένες, εντελώς ασυνήθεις διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες. Ποια είναι η εικόνα; Διεθνείς αγορές παγωμένες από άγχος και φόβο. Πρώτη μετά το 1929 συγχρονισμένη ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας με μη προβλέψιμη διάρκεια και βάθος. Ευρώπη που μετεωρίζεται ανάμεσα στην ενοποίηση και την εθνική υποχώρηση. Στα καθ’ ημάς, αρχή ενός κρεσέντο κοινωνικών εντάσεων, κυβερνητική αστάθεια και πολιτική αβεβαιότητα με βάθος, ενώ είναι στο ναδίρ η διεθνής εμπιστοσύνη προς την Ελλάδα και εκδηλώνεται με εκρηκτικό τρόπο η διαρθρωτική παθογένεια της οικονομίας μας, αποτυπωμένη στο τρίπτυχο «δημόσιο χρέος, εξωτερικό έλλειμμα, δημόσιο έλλειμμα».

Σε αυτό το περιβάλλον, τι να περιμένουμε από τα μέτρα; Ιδεατό, θα ήταν αυτό που (αντιγράφοντας το σύνθημα του ΠΑΣΟΚ, το 1993…) κωδικοποίησε εύηχα ο κ. Γ. Σουφλιάς: «Σταθερότητα, ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη». Αλλά, μια τέτοια προσδοκία θα ήταν απολύτως θεμιτή μεν, άκρως υπερβολική δε. Λείπουν οι πολιτικές και άλλες προϋποθέσεις για έναν τόσο φιλόδοξο στόχο. Η σχετική συζήτηση δεν είναι καινούργια (διεξαγόταν, διεξάγεται και θα διεξάγεται…), σχετικά καινούργιο είναι ένα άμεσο και «πεζό» κριτήριο των μέτρων: Θα περάσουν το τεστ των αγορών, ώστε να αναχρηματοδοτήσουμε το δημόσιο χρέος; Η υποτίμηση αυτού του τεστ προϋποθέτει άγνοια κινδύνου.

Μετά μία 5ετία δημοσιονομικής κακο-διαχείρισης (αυξάναμε το κρατικό έλλειμμα 10 δισ. και το κρατικό χρέος 12 δισ. ευρώ κάθε χρόνο, για να αυξάνουμε το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν κατά 16 δισ. ευρώ, μόνο…) οδηγηθήκαμε στην έκρηξη του χρέους. Φέτος, θα χρειαστούμε περί τα 55 δισ. για να αποφύγουμε να κηρύξουμε στάση πληρωμών. Θα τα αναζητήσουμε, όμως, σε συνθήκες σκληρού διεθνούς ανταγωνισμού: Στο «καλάθι» των διεθνών τραπεζών βρίσκονται οι ΗΠΑ που θα ζητήσουν 2 τρισ. δολάρια, τα ευρωπαϊκά κράτη που θα ζητήσουν 1 τρισ., οι μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες και τράπεζες που θα ζητήσουν περίπου 180 δισ. και 450 δισ. αντιστοίχως, οι ρωσικές εταιρείες περίπου 80 δισ., η Ουκρανία 30 και η Ουγγαρία 15 δισ., τα κράτη της Λατινικής Αμερικής που θα αναζητήσουν 250 δισ. δολάρια και άλλους. Ανεξαρτήτως τιμής, θα μπορέσουμε να αντλήσουμε αυτά που χρειαζόμαστε;

Δεν είναι εύκολο. Για να αποφύγει η Ευρωζώνη τον διασυρμό του ευρώ, προσπαθεί να βρει τρόπους να βοηθήσει. Η εμπιστοσύνη της είναι κλονισμένη: Μετά το κόλπο της δήθεν απογραφής, υποσχεθήκαμε ειλικρίνεια και σοβαρότητα. Αλλά, βγήκαμε από το καθεστώς «επιτήρησης» το 2007 με ψεύτικα στοιχεία. Το ίδιο έτος, προκηρύξαμε εκλογές για να φτιάξουμε καλό προϋπολογισμό το 2008, κι αυτός τινάχτηκε στον αέρα, ως μη εκτελέσιμος. Θα πείσουμε τις Βρυξέλλες ότι, τώρα, γνωρίζουμε το πρόβλημά μας και είμαστε αποφασισμένοι να το αντιμετωπίσουμε; Η πρώτη φάση της αξιολόγησης θα ολοκληρωθεί εντός του Μαρτίου ή, το αργότερο, τον Απρίλιο. Η δεύτερη φάση θα αρχίσει τον Σεπτέμβριο και θα ολοκληρωθεί στις αρχές του 2010. Το μεσοδιάστημα μπορεί να αποδειχτεί κρίσιμο, τα εμπόδια απρόβλεπτα.

Εκτός από τα απρόβλεπτα, όμως, υπάρχουν και τα προβλέψιμα εμπόδια.

Ενα από τα μεγαλύτερα που βρίσκονται μπροστά στον κ. Γ. Παπαθανασίου, είναι η κυβέρνηση και οι συνάδελφοί του. Ανάμεσά τους, όσοι καλλιεργούν κλίμα εκλογών, με «μαγκιές» για εκλογικούς νόμους. Αλλοι, που μοιράζουν 500 εκατ. στον κάμπο της εκλογικής περιφέρειάς τους και δημιουργούν μοντέλο συντεχνιακής αποχαλίνωσης. Αλλοι, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά, προσκαλώντας αγρότες και ψεκάζοντάς τους ή ξυλοκοπώντας τους. Αλλοι, που ανοίγουν τα άδεια ταμεία και «βρίσκουν» 5-6 δισ. ευρώ για γαλλικά, γερμανικά, αμερικανικά όπλα. Ασε τον άλλο, που διαψεύδει τον κ. Παπαθανασίου στην Eurostat, δηλώνοντας ότι το χρέος των νοσοκομείων δεν είναι 2,5 δισ. όπως ψευδώς της είπαμε, αλλά είναι 5 δισ. ευρώ!

Ενα πρώτο τεστ των μέτρων θα έρθει από τη Νέα Υόρκη. Σε λίγες ημέρες, θα αξιολογηθεί η πιστοληπτική ικανότητά μας από τη Moody’s. Τα υπόλοιπα έπονται.

  • Tου Kωστα Kαλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παροχολογία – παγίδα

Posted on Φεβρουαρίου 3, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Ευρωπαϊκή Ενωση, Εκλογές, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Προϋπολογισμός, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Παροχές, Πολιτική | Ετικέτες: |

Μάλλον ο κ. Κ. Καραμανλής απέκτησε σχέδιο με σαφή στόχο: Να μειωθεί η δημοσκοπική διαφορά της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ κάτω από τις 2 μονάδες, ώστε να μπορέσει να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και, αν τις χάσει, να μην συντριβεί. Ετσι, σύμφωνα με ένα μακροπρόθεσμο σενάριο, ο κ. Καραμανλής θα παραμείνει αρχηγός περιμένοντας να χρεοκοπήσει η κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου, θα προκαλέσει εκλογές με αφορμή την ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας σε 12 μήνες, θα τις κερδίσει, και ο κ. Παπανδρέου θα καταγραφεί ως «παρένθεση». Το σενάριο, έχει τις ευεργετικές ψυχολογικές επιδράσεις κάθε «παραμυθιού-με-καλό-τέλος» αλλά, κατά τα λοιπά, μηδαμινή αξία. Αξία έχει ο βραχυπρόθεσμος στόχος: Εκλογές πριν από το Πάσχα — μετά τις 16 Μαρτίου, ώστε οι υποψήφιοι βουλευτές της Ν.Δ. να χρειάζονται σταυρό.

Στις μεθόδους με τις οποίες επιχειρείται, ούτως ή άλλως, ο περιορισμός της δημοσκοπικής διαφοράς, συγκαταλέγονται «στοχευμένες δράσεις» (υποθέσεις Siemens, ΔΕΚΑ και TOR…), αναθέρμανση των σχέσεων της κυβέρνησης με τη διαπλοκή όχι μόνον σε επίπεδο συμβολισμού (με τα γνωστά πρόσωπα…) αλλά και σε επίπεδο δράσεων (με «δουλειές»). Παράλληλα, ο κ. Γ. Παπαθανασίου απευθύνεται προς τους «κεντρώους» με υποσχέσεις για «συγκράτηση δαπανών», άλλοι συνάδελφοί του προς το ευρύτερο «κοινό» με ψηφοθηρικά μέτρα: Με υποσχέσεις, για παράδειγμα, περί κατάργησης της θητείας και των εισαγωγικών εξετάσεων στα ΑΕΙ, κυρίως όμως με υποσχέσεις για «παροχές σε είδος» — ευρώ. Αυτές οι τελευταίες έχουν μια ιδιαιτερότητα, την ακόλουθη: Θα ακυρωθούν μετά τις εκλογές, ανεξαρτήτως της κυβέρνησης που θα αναδειχτεί.

Ως γνωστόν, τα «αφεντικά του θεσσαλικού κάμπου» δεν πρόκειται να πάρουν τα υπεσχημένα λεφτά πριν από το Πάσχα. Οι «60.000 προσλήψεις» δεν πρόκειται να γίνουν πριν από το Πάσχα. Τα «5 δισ. ευρώ» στους προμηθευτές των νοσοκομείων δεν θα δοθούν πριν (ούτε μετά…) το Πάσχα. Ολα «θα δοθούν» μετά το Πάσχα, άρα μετά τις (προβλεπόμενες) εκλογές. Στην πράξη, τα περισσότερα από όσα υπόσχεται (και μέλλει να υποσχεθεί) η σημερινή κυβέρνηση, δεν θα δοθούν ολωσδιόλου. Ο κ. Καραμανλής γνωρίζει ότι τον Μάρτιο η Ελλάδα θα τεθεί σε ειδικό καθεστώς επιτήρησης από τις Βρυξέλλες. Ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Ελεγχος θα είναι αρκετά πειστικός ώστε η όποια κυβέρνηση να «καταπιεί» τις παροχές. Πολλώ μάλλον, εφόσον υποχρεωθούμε να προσφύγουμε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την αναχρηματοδότηση του δημοσίου χρέους, οπότε θα τεθούμε σε αυστηρότερο καθεστώς ευρωπαϊκής επιτήρησης, ίδιο με εκείνο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Οι παροχές, λοιπόν, θα μείνουν ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Η παροχολογία, όμως, θα έχει όχι μόνο προεκλογικά, αλλά και μεσοπρόθεσμα αποτελέσματα: Θα καταστήσει ακόμη περισσότερο δυσχερή την άσκηση πολιτικής από την (όποια…) κυβέρνηση. Ναρκοθετεί σήμερα, τη δημοσιονομική εξυγίανση αύριο. Κι επειδή ο κ. Παπανδρέου προσδοκεί («βασίμως» σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, «ασφαλώς» σύμφωνα με στελέχη του…) ότι θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, είναι δύσκολο να εξηγηθεί το παράδοξο: Γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση, αντί να καταγγείλει ως καταστροφική την απατηλή παροχολογία (την οποία ως κυβέρνηση θα κληθεί να διαχειριστεί αύριο), επιλέγει να παρακολουθεί τη σημερινή κυβέρνηση σε αυτό το ολισθηρό πεδίο;

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κόστος ευρωσκεπτικισμού

Posted on Φεβρουαρίου 3, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Πριν από τρία χρόνια, ένα από τα πολύ καλά κέντρα μελετών ευρωπαϊκών θεμάτων είχε δημοσιεύσει μελέτη με το ερώτημα «Will the eurozone crack?» («Θα διαλυθεί η Eυρωζώνη;»). Χαρακτηρίσθηκε «ευρωσκεπτικιστική» και αφέθηκε στα αζήτητα. Ομως, τον τελευταίο καιρό, ολοένα και περισσότεροι αναλυτές θέτουν το ίδιο ερώτημα. Μια καθόλου θεωρητική συζήτηση, στην οποία πρωταγωνιστής είναι η χώρα μας, στον ρόλο του «αδύναμου κρίκου». Αρθρα που περιγράφουν τον κίνδυνο δημοσιεύτηκαν σε Financial Times, Le Monde, Handelsblatt, Die Zeit, Telegraph. Αναπαράγονται παντού στο Ιντερνετ και η «μόδα» θα συνεχιστεί. Δυστυχώς, δεν διαθέτουμε, ως χώρα, φορείς ικανούς να παρέμβουν στη διεθνή αυτή συζήτηση. Η απομάκρυνση του αρχιτέκτονα της οικονομικής πολιτικής των τελευταίων ετών δημιούργησε κενό επιχειρημάτων και ενίσχυσε ανησυχίες για αποκαλύψεις. Ενας πρώην πρωθυπουργός διακονεί την πεποίθηση ότι όλα θα δυσκολέψουν και η Ελλάδα ίσως χρειαστεί να αποτραβηχτεί από την Ευρωζώνη. Ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση έχει τοποθετηθεί δεσμευτικά απέναντι σε παρόμοια εκτροπή.

Ευτυχώς, υποστήριξη στην ενότητα της Ευρωζώνης και στην ικανότητα της Ελλάδας να διατηρήσει τη θέση της, ήρθε από τον πρόεδρο της ευρωομάδας (Juncker), τον αρμόδιο επίτροπο (Almunia), τον πρόεδρο της ευρωτράπεζας (Trichet), αλλά και από ορισμένους σημαντικότατους επενδυτικούς οίκους (Blackrock, Fidelity, Merill Lynch). Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι δυσπιστούν θα ξεχάσουν το θέμα και θα αγνοήσουν τα επιχειρήματα που λογικά ακούγονται για την ικανότητα της Νομισματικής Ζώνης του Ευρώ να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά όσο και συλλογικά την παρούσα κρίση. Γιατί είναι αλήθεια και η ιστορία συμφωνεί, πως οι νομισματικές ζώνες συχνά ξηλώνονται, άλλοτε για να μανταριστούν σύντομα κι άλλοτε για να διαλυθούν οριστικά.

Υπάρχουν δύο στοιχεία που κρατούν ενωμένα τα τμήματα μιας νομισματικής ζώνης, τα οποία μάλιστα διατηρούν αυτοκέφαλη δημοσιονομική πολιτική, ελεύθερη εσωτερική διαπραγμάτευση αμοιβών, άρα και «εθνική» επιχειρηματική κερδοφορία. Το κύριο είναι η σχετική ανταγωνιστικότητα μεταξύ των κρατών-μελών. Το εξίσου σημαντικό είναι το αξιόχρεο των τίτλων χρέους που εκδίδουν κράτος, τραπεζικοί οργανισμοί και σημαντικές επιχειρήσεις. Ανισα επίπεδα ανταγωνιστικότητας δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα όταν περιορίζεται η ανάπτυξη, ενώ συντηρούνται υψηλά υπόλοιπα δημόσιου χρέους. Πράγματι, απέναντι σε μια ραγδαία μείωση της αγοραστικής δύναμης του διαθέσιμου εισοδήματος, με αύξηση της ανεργίας και σημαντικά θετικά επιτόκια, πόσο διατεθειμένοι θα είναι οι Ελληνες να συνεχίσουν τη διαδρομή μέσα στην Ευρωζώνη; Η αδυναμία των πολιτών να θέλγονται στον λαϊκισμό, η απουσία πειστικών μέτρων πολιτικής από την κυβέρνηση και η σιγή των πολιτικών δυνάμεων ενισχύουν τους ευρωσκεπτικιστές και αντικειμενικά ανεβάζουν το καπέλο στα επιτόκια που πληρώνει το ελληνικό κράτος.

Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προβληματική και αντιφατική η σχέση μας με τη νομιμότητα

Posted on Ιανουαρίου 26, 2009. Filed under: Αθήνα, Ανάπτυξη, Ανομία, Βοτανικός, Ελλάδα, Ελληνες, Θεσμοί, Κινήματα, Κοινωνία, Περιβάλλον, Πολεοδομία, Πολιτική, Ρουσφέτι |

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, 25/01/2009

Πριν από μερικές δεκαετίες για το Συμβούλιο της Επικρατείας μιλούσαν μερικοί μεγαλοδικηγόροι, άλλοι τόσοι υψηλόβαθμοι δικαστές και οι καθηγητές Διοικητικού Δικαίου των πανεπιστημίων. Ο υπόλοιπος λαός καλά-καλά δεν ξέραμε τι είναι αυτό το Συμβούλιο και τι δουλειά κάνει. Εκείνο που μας το έκανε γνωστό είναι η σύνδεσή του με την προστασία του περιβάλλοντος, φυσικού και ιστορικού, και η ευρύτερη γνώση του δικαιώματος που έχει ο πολίτης να προσφύγει στο ΣτΕ όταν νομίζει ότι μια πράξη της Διοίκησης προσβάλλει τα συμφέροντά του. Για τη σύνδεση με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον χρειάσθηκε πρώτα να αποκτήσουμε κάποια περιβαλλοντική νομοθεσία, να ψηφισθούν νόμοι που κατά τεκμήριο προστατεύουν το περιβάλλον. Κουτσά – στραβά ψηφίσθηκαν κάποιοι νόμοι που όρισαν κανόνες για τις «συναλλαγές» μας με το περιβάλλον: Τι είναι δάσος και τι αιγιαλός, πού και με ποιους όρους μπορούμε να κτίσουμε μια κατοικία ή ένα εργοστάσιο κ.λπ. Στις «συναλλαγές» αυτές υπάρχει το νόμιμο και το παράνομο και το ΣτΕ ορίσθηκε για να κρίνει τι είναι νόμιμο και τι παράνομο και φυσικά για να περιφρουρεί τη νομιμότητα.

Επειδή, όπως πολλά δείχνουν, ως λαός έχουμε προβληματική σχέση με τη νομιμότητα, κάθε όργανο της Πολιτείας που τάχθηκε να περιφρουρεί τη νομιμότητα μας εμπνέει εναλλασσόμενα και άκρως αντιφατικά συναισθήματα. Για παράδειγμα θέλουμε την αστυνομία και τον χωροφύλακα να περιπολεί νυχθημερόν στη γειτονιά μας και αν είναι δυνατόν κάτω από το σπίτι μας για να περιφρουρεί τον ύπνο μας και την περιουσία μας, αλλά τον αντιπαθούμε σφόδρα όταν μας σταματά στον δρόμο επειδή διαπίστωσε κάποια παράβαση των κανόνων της κυκλοφορίας που διαπράξαμε με το αυτοκίνητό μας. Τον αντιπαθούμε, τον περιφρονούμε, του βγάζουμε γλώσσα και τον αποκαλούμε «μπάτσο». Οι εφορίες και οι πολεοδομίες μάς είναι επίσης αντιπαθείς και άκρως ενοχλητικές και γι’ αυτό όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, ξοδεύουμε κάτι παραπάνω για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας και να ζήσουμε μαζί κατά το δυνατόν αρμονικότερα.

Το ίδιο και με το ΣτΕ. Αλλοτε το συμπαθούμε επειδή προστατεύοντας τη νομιμότητα προστατεύει και τα δικαιώματά μας και άλλοτε το αντιπαθούμε επειδή μας επιβάλλει την υποχρέωση να σεβόμαστε τους νόμους, ιδιαίτερα στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό περιβάλλον. Ποιοι είναι αυτοί οι δικαστές και από πού κρατάει η σκούφια τους (ακούσθηκε και αυτό από βουλευτή στη Βουλή των Ελλήνων), που θα μου απαγορεύσουν να κτίσω το σπίτι μου στο «δικό μου» δάσος ή να ανοίξω γεώτρηση στο «δικό μου» χωράφι και να αντλήσω όσο νερό θέλω.

Πρόκειται για μια γενικότερη στάση στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον. Κάποτε παρατήρησα και κατέγραψα ότι οι πιο δραστήριες και πιο φανατικές περιβαλλοντικές οργανώσεις φυτρώνουν στις περιοχές όπου καίγονται τα πεύκα (μόνα τους από… απελπισία ή από εμπρησμό) και καταπατούνται οι καμένες εκτάσεις. Οσοι είχαν την τύχη ή την πρόνοια να κάψουν και να καταπατήσουν πρώτοι είναι πολύ φυσικό να μη θέλουν δίπλα τους άλλους εμπρηστές, καταπατητές και αυθαιρεσιούχους. Μεταμορφώνονται (με ειλικρίνεια ομολογώ) σε φανατικούς και δραστήριους υπερασπιστές του φυσικού περιβάλλοντος. Δεν παραγνωρίζω την πρόοδο και το τελικό αποτέλεσμα, ότι κάπως έτσι, από αντιφατικά συναισθήματα και συμφέροντα διαμορφώνεται η περιβαλλοντική συνείδηση στη χώρα μας, ίσως και παντού.

Ενα από τα γνωστότερα «κόλπα» καταπάτησης του φυσικού περιβάλλοντος είναι να συνδέσει την παρανομία με κάποιον «ευγενή και ανιδιοτελή» σκοπό. Σας υπενθυμίζω τα έργα και τις ημέρες της ευλαβούς ναοδομίας (δεν πιστεύω να υπάρχει ανάλογος θεσμός σε οποιαδήποτε χώρα). Αν θέλεις να καταπατήσεις κάποια ωραία τοποθεσία, ιδιαίτερα σε νησί του Αιγαίου, μεταμορφώνεσαι αμέσως σε ευσεβή χριστιανό που από ευσέβεια και μόνο θέλει να κτίσει ένα εκκλησάκι και να το αφιερώσει σε κάποιον άγιο. Από ευσέβεια και μόνο. Αυτή τη «συναλλαγή» δεν τη ρυθμίζει η πολεοδομία, που είναι όργανο του κράτους, αλλά η ευσεβής ναοδομία, που είναι όργανο της Εκκλησίας και, φυσικά, του Υψίστου. Πραγματικά δεν μπορώ να κρύψω τον θαυμασμό μου για τη φαντασία και την εφευρετικότητα της φυλής μας! Κάτι παρόμοιο νομίζω ότι συνέβη στον πάλαι ποτέ Ελαιώνα, εκεί όπου θα ανεγερθεί το στάδιο του Παναθηναϊκού. Για το στάδιο δεν εγέρθηκε καμιά αντίρρηση από κανένα. Ούτε και για τη λεγόμενη «διπλή ανάπλαση», υποθέτω ότι την ονόμασαν έτσι για να μας εντυπωσιάσουν και να μας παραμυθιάσουν διπλά. Κάποιοι όμως είχαν την έμπνευση να συνδυάσουν την ανέγερση του σταδίου με κάποιο ιδιωτικό συμφέρον, το οποίο ναι μεν έκανε στον Παναθηναϊκό γενναία, φίλαθλο και ευγενή προσφορά… υπό τον όρο όμως ότι θα αποζημιωθεί πολλαπλασίως με τον διπλασιασμό του συντελεστή δόμησης. Το κράτος ενέκρινε τη «συναλλαγή» (εμφορούμενο και αυτό από ευγενείς διαθέσεις) και το «ιδιωτικό συμφέρον» άρχισε πυρετωδώς να οικοδομεί τα δικά του.

Εκεί είναι που παρενέβη το ΣτΕ, όχι για να κρίνει την ουσία της υπόθεσης (αν η συναλλαγή είναι νόμιμη και συνταγματική, αυτό θα κριθεί τον Μάρτιο κατά απόλυτη προτεραιότητα), αλλά για να αναστείλει προσωρινά τις οικοδομικές εργασίες του «ιδιωτικού συμφέροντος» ώστε να μην παραχθούν μη αναστρέψιμες πραγματικές καταστάσεις, οπότε η κρίση του Μαρτίου δεν θα είχε αντικείμενο. Δουλειά εύλογης ρουτίνας δηλαδή, αλλά ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε… τον δήμαρχο της Αθήνας.

Το κακό όμως δεν ξεκίνησε από τον δήμαρχο και από τον «πράσινο λαό» του Παναθηναϊκού. Ο «πράσινος λαός» γήπεδο θέλει και το δικαιούται. Και ο δήμαρχος ψήφους και ας είναι και «πράσινες» ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος. Το κακό ξεκίνησε από τις χαριστικές παραχωρήσεις στον Ολυμπιακό και στον «κόκκινο λαό», στο γήπεδο Καραϊσκάκη, απ’ όπου βιαίως και βαναύσως απεβλήθη ο ταπεινός και ευγενής «Εθνικός Πειραιώς».

Αλλά το μεγάλο κακό είναι η αντιπάθεια και η αντιπαλότητα των κυβερνήσεων, ιδιαίτερα των ΥΠΕΧΩΔΕ, προς το ΣτΕ. Οχι μόνο της σημερινής κυβέρνησης αλλά και των προηγουμένων. Εκεί, κυρίως, στα ΥΠΕΧΩΔΕ διαμορφώθηκε η αντίληψη «Ανάπτυξη ή ΣτΕ» που διαχέεται και στον λαό. Μέχρι που σκαρφίζονται διάφορα τερτίπια για να παρακάμψουν το ΣτΕ. Να βαφτίζουν «το κρέας ψάρι», να μεταμορφώνουν τα διατάγματα σε νόμους και να προβάλλουν την εκτροπή του Αχελώου ως… περιβαλλοντικό έργο.

Δεν είναι διόλου βέβαιο αν πρόκειται για αντιπάθεια και αντιπαλότητα με το ΣτΕ ή με τη νομιμότητα γενικά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εικόνα από το μέλλον

Posted on Ιανουαρίου 26, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Ανασυγκρότηση, Εργασία, Ελλάδα, Ελληνες, Ηθική, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Tου Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 25/01/2009

Πριν από τέσσερις-πέντε δεκαετίες, όχι και τόσο παλιά δηλαδή, η φτωχή Ελλάδα υποδεχόταν το τουριστικό της θαύμα, αθώα και ειδυλλιακή. Ηταν η επιτομή της γραφικότητας, η χαρά του ανθρωπολόγου. Στα χωριά εδέσποζαν ο χωροφύλακας και ο παπάς, οι δημογέροντες του καφενείου, παιδιά κουρεμένα γουλί, γυναίκες ακαθορίστου ηλικίας με μαντίλες. Οι άνδρες άφαντοι· τους είχε καταπιεί η μετανάστευση.

Σταδιακά, οι άνδρες σταμάτησαν να μεταναστεύουν στη Γερμανία, την Αυστραλία, την Αμερική, οι δουλειές αβγάτιζαν στην ντόπια ανοικοδόμηση και στον τουρισμό, η αστυφιλία ερήμωσε τους δημογεροντικούς καφενέδες και γέμισε τα δυάρια και τριάρια, οι επήλυδες πρώην αγρότες ανακάλυψαν νέα επαγγέλματα: θυρωροί, κλητήρες, ψιλικατζήδες, λαχειοπώλες, τρικυκλατζήδες, μπακαλόγατοι – ό,τι σήμερα ονομάζεται ευσχήμως γραφειοκρατία και παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών. Η ύπαιθρος ερήμωσε, οι μπαξέδες έγιναν χέρσα αγροτεμάχια, τα χορτολιβαδικά μεταλλάχθηκαν σε οικόπεδα, η τηλεόραση εκσυγχρόνισε τα ήθη και ισοπέδωσε τις ντοπιολαλιές, το ουίσκι των επιδοτήσεων παραμέρισε το τσίπουρο και τα στυφόκρασα.

Παρομοίως, στα άστεα, δηλαδή στο ένα και τεράστιο Αστυ. Οι καφενέδες με πρέφα και ντεμπισίρι αντικαταστάθηκαν από καφετέριες φραπέ και φρέντο, οι δρομίσκοι ξεχείλισαν Ι.Χ. με δόσεις, οι λουτρομπιντέδες του Μάριου Χάκκα έγιναν τζακούζι σε αποικίες από μεζονέτες, η Ελλάς έπλεε πλησίστιος στη νεωτερικότητα των ευρωπαϊκών πακέτων.

Επιδοτούμενη ευημερία και εκσυγχρονισμός. Με ευρωπαϊκό χρήμα, με δανεικό χρήμα, με μαύρο χρήμα, με μαύρη εργασία μεταναστών. Μεταναστών; Ναι, η Ελλάδα εισάγει πια μετανάστες· οι γειτονικές χώρες, και οι πιο μακρινές, στέλνουν ανθρώπους πολύ φτωχούς, φτωχότερους από τους Ελληνες. Οι φτωχοί μετανάστες προσφέρουν άφθονη μαύρη εργασία, φτηνή, που μπαλώνει τρύπες και καλύπτει αδυναμίες. Η Ελλάς ευημερεί και με αυτούς, ξεκοκκαλίζοντας επιδοτήσεις, μαύρο χρήμα, αποταμιεύσεις, εφάπαξ, οικόπεδα, δάνεια και κυμαινόμενο επιτόκια… Χωρίς να το καταλάβει, τα έχει φάει όλα, ξεπουλάει έπιπλα και ασημικά, δανείζεται κι άλλο, κι άλλο… Και – Και ύστερα ήρθε η κρίση. Σαν θύελλα. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική, συστημική. Οι πόλεις ξεχείλισαν μετανάστες και πρόσφυγες, απόκληρους και πρεζάκια, ζητιάνους και παιδιά των φαναριών· η νομαδική φτώχεια δεν κρύβεται. Μαζί της αναδύεται και η νέα φτώχεια των ιθαγενών· οι μεγαλωμένοι με υποσχέσεις ευημερίας αντικρίζουν ένα περίκλειστο σύμπαν που όταν δεν τους αποκλείει στις παρυφές με τους γκασταρμπάιτερ, τους στριμώχνει σε τόσες δα χαραμάδες, στη χαραμάδα του βασικού μισθού, στην υπερεργασία, στην επισφάλεια, στον δανεισμό. Στη διάψευση.

Διάψευση. Το 2009, τα ασανσέρ της κοινωνικής ανόδου, της επιχειρηματικότητας, μιας οποιασδήποτε κινητικότητας, τέλος πάντων, έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας, μονίμως στο Off. Kαι οι σκάλες είναι κατειλημμένες από τέκνα, σόγια και ημετέρα πελατεία. Η πανεπιστημιακή μόρφωση, αποκτημένη με κόπο και χρήμα, πτυχίο, μάστερ, διδακτορικό, δεν ενεργοποιεί το ασανσέρ, τα βιογραφικά σωριάζονται σε συρτάρια και mailbox, δεν ανοίγουν θύρες· οι θύρες μισανοίγουν μόνο με μέσον.

Οποιος βγαίνει «έξω», πανεπιστημιακός μετανάστης, αν πετύχει καλές σπουδές και ειδίκευση, θα βρει μια καλή δουλειά, ανάλογη των προσόντων του. Δεν γυρνάει. Αν γυρίσει, τραβιέται σε άσκοπα ίντερβιου, απογοητεύεται, ξαναφεύγει. Ή μισοβολεύεται, μένει, και σιχτιρίζει.

Γυρνάω το βλέμμα στα ’80s. Εως τότε, το πτυχίο οδηγούσε σε μια δουλειά, ένα επάγγελμα, μια καριέρα. Υπήρχε ένας στοιχειώδης παραγωγικός ιστός, ο αγροτικός τομέας δεν είχε αποδιαρθρωθεί εντελώς, ο τουρισμός και η οικοδομή πρόσφεραν θέσεις εργασίας και εισόδημα, οι υπηρεσίες είχαν περιθώρια ανάπτυξης. Οι νέοι μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι επέστρεφαν στις επαρχίες τους και πρόκοβαν, ζούσαν καλύτερα απ’ ό,τι στην Αθήνα. Μια μειοψηφία μόνο επιθυμούσε να μπει στο Δημόσιο και να πορευτεί με τους γλίσχρους μισθούς του· το επέλεγαν φιλόλογοι, φυσικομαθηματικοί και γυμναστές, ίσως και μερικοί των οικονομικών· όλοι οι άλλοι αναζητούσαν τύχη στο ελεύθερο επάγγελμα και στον ιδιωτικό τομέα.

Από το ’90 και μετά, εκλείπει και αυτή η δυνατότητα. Η υπερπροσφορά μαύρης, φτηνής εργατικής δύναμης από τα πλήθη των μεταναστών, η επέλαση της χρηματοπιστωτικής οικονομίας και των ιδιωτικοποιήσεων, η απίσχνανση παραδοσιακών παραγωγικών δομών, η κατίσχυση ενός άπληστου καταναλωτικού ήθους, η απαξίωση των πτυχίων και της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου, η υπερσυγκέντρωση στις κατασκευές και στο εμπόριο, όλα μαζί προκαλούν κατάρρευση των μικρομεσαίων στρωμάτων. Καταρρέουν οι υλικές προϋποθέσεις, καταρρέει ο ορίζοντας προσδοκιών, καταρρέει το πλαίσιο αξιών. Τα γράμματα δεν οδηγούν στα άρματα: όχι άνοδο και πλούτο, αλλά ούτε καν μια ήσυχη θεσούλα δεν προσφέρουν.

Εως πρόσφατα, όσοι πήγαιναν «έξω» ονειρευόντουσαν το εδώ, την πατρίδα, τη σωματική σχέση με την εστία, τη φύση, την οικογένεια και τους φίλους. Επέστρεφαν. Και μαζί έφερναν το δυναμικό τους, τη γνώση του έξω, τον κοσμοπολιτισμό μαζί με έναν υγιή πατριωτισμό. Οχι πια. Οσοι πάνε έξω για κάτι παραπάνω από μονοετές μάστερ σε βρετανική φάμπρικα, είπαμε: Μένουν εκεί. Και νοσταλγούν την Ελλάδα ως τόπο διακοπών, ως γραφικότητα.

Πολύ περισσότερο: Τώρα ακούω όλο και συχνότερα τους ίδιους τους νέους να θέλουν να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν. Και οι γονείς τους τι κάνουν; Τους συμπαραστέκονται. Εξάγουμε μυαλά, τα καλύτερα μυαλά, τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας. Ξαναγυρνάμε ειρωνικά και τραγικά, αντεστραμμένα, στο ’50 και το ’60, μείον την ελπίδα: στη γραφικότητα μιας χώρας γερόντων και δημογερόντων, χωρίς μυαλά, χωρίς νιότη. Η Ελλάδα του 2020 δείχνει από τώρα το πρόσωπό της: χωροφύλακες, θυρωροί, σεκιούριτι, ντελίβιρι, λιμενοφύλακες, τσιτσερόνε, γκαρσόνια, ημιαπασχολούμενοι, χασομεράνε σε απέραντα καφενεία μη καπνιστών. Είναι το ίζημα του ελληνισμού. Ο αφρός βρίσκεται στη Διασπορά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κυβέρνηση σε λήθαργο

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Ανάπτυξη, Ανασχηματισμός, Διαδηλώσεις, ΗΠΑ | Ετικέτες: |

ΝΕΥΡΙΚΗ κόπωση και υπερένταση επικρατεί στην κοινωνία. Ο φόνος του 15χρονου Αλέξανδρου λειτούργησε ως καταλύτης στην αφύπνιση των συνειδήσεων και ήταν επόμενο, μέσα στο γενικό κοινωνικό-οικονομικό κλίμα, να προκαλέσει πάσης φύσεως αντιδράσεις: Από τις ειρηνικές καθιστικές των μαθητών ώς τις εκτεταμένες βιαιότητες.
ΕΞΕΡΡΑΓΗ η βραδυφλεγής βόμβα. Χρόνια προβλήματα, που ταλαιπωρούν την ελληνική οικογένεια και πόσω μάλλον τη νεολαία, βρήκαν διέξοδο με τις μαζικές κινητοποιήσεις των νέων και ταυτόχρονα έδωσαν την αφορμή σε ορισμένες ομάδες να δράσουν βίαια, προκαλώντας εκτεταμένες ζημίες. Αναστατώθηκε η ζωή στις πόλεις, ιδίως στην Αθήνα και ο δήμος δεν ακολουθεί τις εορταστικές παραινέσεις του δημάρχου του.

Η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ της κυβέρνησης να κατανοήσει τις αντιδράσεις των νέων και να ερμηνεύσει τους λόγους για τους οποίους ξεχύθηκαν στους δρόμους, αλλά και η αβελτηρία της κρατικής μηχανής να προλάβει τα επεισόδια, οδηγούν σε απόγνωση τους πολίτες. Η προκλητική στάση των αστυνομικών δυνάμεων απέναντι στους άοπλους, καλοπροαίρετους και φιλήσυχους νέους, κατά το πλείστον μαθητές, που εκδήλωναν ειρηνικά την οργή τους, δημιούργησε πρόσθετο ψυχολογικό πρόβλημα ακόμη και στους αμέτοχους πολίτες.

Ο ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΣ, σχετικά ανώδυνος, ευτυχώς, του νεαρού μαθητή στο Περιστέρι προσθέτει άλλον έναν λόγο για να μη νιώθουν ήρεμοι οι πολίτες. Ανεξιχνίαστη μέχρι στιγμής η υπόθεση, εντείνει, πάντως, την ανησυχία για το τι μπορεί να συμβεί από μια «κακιά ώρα». Παρέλυσε η Αστυνομία και στην περίπτωση αυτή και παρενέβη για τη συλλογή στοιχείων 14 ώρες μετά την ειδοποίησή της, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση και να παρεμβαίνει αμέσως σε κάθε περίεργη ή ύποπτη περίπτωση.

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ; Ο αρμόδιος υπουργός έσπευσε να κατευνάσει τα πνεύματα και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που προκάλεσε ο τραυματισμός του νεαρού μαθητή. Κάτι περίπου παρόμοιο με την αντίδρασή του και στην περίπτωση του φόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η κυβέρνηση δείχνει (και είναι;) παράλυτη απέναντι στα όσα συμβαίνουν στον τόπο και ανίκανη να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών σε όσα λέει και πράττει.

ΤΗΝ ΩΡΑ που ήταν στο κορύφωμά τους τα επεισόδια χθες στο κέντρο της Αθήνας, μετά την ειρηνική πανσπουδαστική συγκέντρωση και τα οποία μετέδιδαν «ζωντανά» ορισμένα τηλεοπτικά δίκτυα, την ώρα που πνιγόταν η πόλη από τα δακρυγόνα και τους καπνούς, εκείνη την ώρα βρήκε ο πρωθυπουργός να βγει στα κρατικά κανάλια, διακόπτοντας το πρόγραμμά τους για να εξαγγείλει μέτρα υπέρ των ξενοδόχων! Αν αυτό δεν είναι αναλγησία, προσβολή των πολιτών, αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι η κυβέρνηση δεν πήρε είδηση του τι συμβαίνει, τότε τι είναι; Μήπως πάλι ο κ. Καραμανλής δεν ενημερώθηκε και επομένως δεν είχε «πλήρη εικόνα»;

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εκτροχιάζεται η ελληνική οικονομία

Posted on Δεκέμβριος 13, 2008. Filed under: Ανάπτυξη, Οικονομία, Πολιτική |

«Ημερησία, » Online 16:50

Αναλυτές διεθνών οργανισμών, στελέχη εγχώριων τραπεζικών οργανισμών αλλά ακόμη και κυβερνητικά στελέχη αναγνωρίζουν πως η οικονομική δυσπραγία θα λάβει τεράστιες διαστάσεις εντός του 2009. Μάλιστα εκφράζονται φόβοι για το κατά πόσο μπορεί να υλοποιηθεί το δανειακό πρόγραμμα του ελληνικού δημοσίου για τη νέα χρονιά.

Υψηλό κόστος δανεισμού, τεράστιο δημόσιο χρέος, εκτροχιασμός δημοσιονομικού ελλείμματος, εκμηδενισμός ανάπτυξης και έκρηξη της ανεργίας  συνθέτουν μία εικόνα κάθε άλλο παρά ενθαρρυντική. Τα δεδομένα άλλωστε αυτό πιστοποιούν. Μέσα στον επόμενο χρόνο θα πρέπει να δανειστούμε περί τα 43 με 53 δισ. ευρώ,  για να εκτελεστεί ο προϋπολογισμός με επαχθείς όρους καθώς η διαφορά των επιτοκίων των ελληνικών 10ετών ομολόγων σε σχέση  με τα γερμανικά ξεπερνά πλέον το  2%. Για  πρώτη φορά μετά από 10χρόνια τις 202 μονάδες  βάσης.

Δεν είναι τυχαίο πως προ 10ημέρου  και πριν ακόμη η διαφορά φθάσει τις 200 μονάδες ο υπουργός Οικονομίας κ. Γιώργος Αλογοσκούφης είχε διερωτηθεί αν η Ελλάδα αντέχει να πληρώνει επιτόκιο κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο σε σχέση με την Γερμανία. Μάλιστα μερίδα αναλυτών εκτιμά ότι είναι εξαιρετικά πιθανό το ελληνικό δημόσιο να δυσκολευτεί να βρει?  πρόθυμους  επενδυτές που θα δανείσουν τα κεφάλαια τους ακόμη και με αυτά τα υψηλά επιτόκια.

Κι αυτό γιατί μεταξύ των άλλων η Ελλάδα διαθέτει ένα υπέρογκο δημόσιο χρέος (το υψηλότερο ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη) μαζί με αυτό της Ιταλίας) το οποίο αναμένεται να ξεπεράσει τα 273 δισ ευρώ εντός του 2009 αποτελώντας τροχοπέδη για την εξυγίανση των δημοσιονομικών. Είναι ενδεικτικό πως από τα τέλη του 2003 το χρέος έχει αυξηθεί κατά 91 δις ευρώ ή 50% περίπου.

Η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας αναμένεται να παρουσιάσει απότομη υποχώρηση. Κυβερνητικό στέλεχος μιλώντας στο «Έθνος» δεν έκρυψε τον προβληματισμό του μετά τις  εκθέσεις ξένων οίκων (Deutsche Bank,  UBS) που προβλέπουν αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης.

Σημείωσε πως δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να κινηθούμε πολύ κοντά στο μηδέν από 3% φέτος.  Η εκτίμηση αυτή απέχει έτη φωτός από την πρόβλεψη του υπουργείου Οικονομίας για ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομίας 2,7% εντός του 2009. Βέβαια και ο ίδιος ο κ. Αλογοσκούφης παρουσιάζοντας τον προϋπολογισμό και τις αισιόδοξες προβλέψεις τους είχε πει ότι «είναι απλά προβλέψεις».

Είναι κοινό μυστικό  στο οικονομικό επιτελείο  πως και η οικονομία θα κόψει απότομα ταχύτητα και ότι θα αυξηθεί αισθητά η ανεργία. Βέβαια στον προϋπολογισμό περιλαμβάνεται εκτίμηση για ανεργία μόλις 7,5% γιατί δεν θα ήταν δυνατόν να υιοθετηθεί η πρόβλεψη της Κομισιόν για 9,2% που μεταφράζεται σε 50.000 κα πλέον νέους ανέργους σε σχέση με φέτος.

Βέβαια αυτή την περίοδο στο υπουργείο ολοκληρώνεται η σύνταξη του επικαιροποιημένου Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης  το οποίο θα σταλεί στην Κομισιόν μέχρι το τέλος του μήνα. Σε αυτό θα υπάρχει και ένα «απαισιόδοξο» σενάριο για την πορεία της ελληνικής οικονομίας στο οποίο θα περιέχονται πολύ χαμηλότερος στόχος για την ανάπτυξη (πέριξ του 2%)   και υψηλότερος για την ανεργία. Το δημοσιονομικό έλλειμμα του τρέχοντος έτος θα ξεπεράσει και πάλι το 3% όπως έγινε και το 2007 (3,5%) και πλέον είναι προ των πυλών  μία νέα επιτήρηση.

Το οικονομικό επιτελείο επιχειρεί με λογιστικές αλχημείες να κρατήσει το έλλειμμα κάτω από το όριο του 3% αλλά η εκτέλεση του προϋπολογισμού μαρτυρά το αντίθετο. Στο 9μηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου η «μαύρη  τρύπα» των εσόδων έφθασε τα 2,8 δισ. ευρώ

Κώστας Τσαχάκης

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αγωνία των αρχηγών για τις επιπτώσεις

Posted on Δεκέμβριος 6, 2008. Filed under: Απεργίες, Αλαβάνος Αλέκος, Ανάπτυξη, Ανασχηματισμός, Ανεργία, Βουλή, Δεξιά, Διαφθορά, Διεθνής Οικονομική κρίση, Επενδύσεις, Εκλογές, Εξεταστική επιτροπή, Καραμανλής Κώστας, ΛΑ.Ο.Σ., Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, Παπαρήγα Αλέκα, Παπανδρέου Γιώργος, Σκάνδαλα |

ΕURΟΚΙΝΙSSΙ/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή και τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ κ. Γ. Παπανδρέου απείχε από αντίστοιχες σε προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις σε επίπεδο αρχηγών στη Βουλή

Χωρίς υψηλούς τόνους η χθεσινή προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΡ. ΤΖΙΟΒΑΡΑΣ, Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008

Με φόντο την οικονομική κρίση, οι πολιτικοί αρχηγοί διασταύρωσαν τα ξίφη τους χθες στη Βουλή, σε μια συζήτηση που χαρακτηρίστηκε από την απουσία υψηλών τόνων. Αν και δεν έλειψαν οι διαξιφισμοί, η αντιπαράθεση ανάμεσα στον πρωθυπουργό κ. Κ.Καραμανλή και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Γ. Παπανδρέου απείχε από αντίστοιχες σε προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις σε επίπεδο αρχηγών, γεγονός που αποδιδόταν από πολλούς βουλευτές στη μεγάλη ανησυχία τους για τις επερχόμενες ακόμη μεγαλύτερες επιπτώσεις που θα έχει για τη χώρα μας η οικονομική κρίση. Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Καραμανλής εξήγγειλε μέτρα στήριξης των ασθενεστέρων τα οποία χαρακτηρίστηκαν«ψίχουλα» από το σύνολο των δυνάμεων της αντιπολίτευσης.

«Μεγαλόστομες και κενές διακηρύξεις» χαρακτήρισε ο κ. Παπανδρέου τις εξαγγελίες του κ. Καραμανλή, καταλογίζοντάς του «πόσο μακριά είναι από την πραγματικότητα που ζει ο κάθε Ελληνας και η κάθε Ελληνίδα» και εγκαλώντας τον για το ότι αποφεύγει να αναλάβει την ευθύνη για τα σκάνδαλα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία, επιλέγοντας το «τραγικό θέατρο της συγκάλυψης» και προτιμώντας «το κόστος της συγκάλυψης, διότι το κόστος της αποκάλυψης της αλήθειας που φοβόσαστε είναι πολύ μεγαλύτερο».

«Η κυβέρνηση δεν θα μπει στον ανεύθυνο δρόμο της δημαγωγίας και δεν θα θυσιάσω τα συμφέροντα των πολιτών στον εφήμερο δρόμο των εντυπώσεων» απάντησε ο κ. Καραμανλής στις προκλήσεις του προέδρου του ΠαΣοΚ, αποφεύγοντας ωστόσο τις προσωπικές βολές.

Ο κ. Παπανδρέου κατηγόρησε τον Πρωθυπουργό ότι «δεν κατανοεί τις ανάγκες, την πραγματικότητα, το βάθος της κρίσης, αλλά και τις απαιτήσεις για την αντιμετώπισή της», με αποκορύφωμα, όπως είπε, «να μας μιλά για ένα επίδομα θέρμανσης που είχε εξαγγείλει,αλλά ποτέ δεν δόθηκε, και να το μετονομάζει σε κάποιο άλλο επίδομα, που θα έρθει κάποια στιγμή» .

«Πώς από τη μια μεριά, η κυβέρνηση είναι πολύ αποδοτική, όταν θέλει να λεηλατεί τα χρήματα του ελληνικού λαού και από την άλλη, όταν μιλάμε για τους φτωχούς, καθυστερεί και αναβάλλει;» διερωτήθηκε ο κ. Παπανδρέου, ο οποίος προέκρινε στην παρούσα φάση εμβάθυνσης της κρίσης τη διαμόρφωση «σταθερού σχεδίου, ευρύτερων κοινωνικών συναινέσεων, αξιόπιστων και σκληρών διαπραγματεύσεων σε διεθνές επίπεδο,ειδικότερα στην ΕΕ».

«Σήμερα όμως η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία, με κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, μπαίνει σε έναν κυκλώνα,χωρίς πυξίδα, χωρίς σταθερό χέρι στο τιμόνι της, σαν ακυβέρνητο καράβι» πρόσθεσε. «Η κυβέρνηση είναι απούσα» υπογράμμισε ο κ. Παπανδρέου, ενώ απαντώντας ο κ. Καραμανλής αντέτεινε ότι «η κυβέρνηση είναι εδώ με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και στιβαρό χέρι» και τον κατηγόρησε ότι περιορίζεται «σε ανεφάρμοστες ευχές». «Λέτε ότι παρακολουθούμε τις εξελίξεις. Η κυβέρνηση ήταν και είναι δυναμικά παρούσα. Ήμασταν πρωτοπόροι σε δράσεις στην ΕΕ και μας ακολούθησαν οι άλλες χώρες» ανέφερε ο Πρωθυπουργός, επισημαίνοντας ότι «είναι παραπλανητικόνα αποσιωπούνται όσα έγιναν» και να «παραποιούνται τα δεδομένα», ενώ επιδόθηκε για άλλη μία φορά στην αναδρομή των πολιτικών «που κληρονόμησε η ΝΔ από το ΠαΣοΚ».

«Η κυβέρνηση είναι εδώ. Αυτό είναι το πρόβλημα. Ούτε ενωμένη, ούτε αξιόπιστη και χωρίς σχεδιασμό» επισήμανε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ οι αναφορές του στις «ανεύθυνες και φαύλες πολιτικές» της κυβέρνησης κατά την τελευταία πενταετία (απογραφή, φοροεπιδρομές κτλ.) προκάλεσαν την αντίδραση του κ. Καραμανλή, ο οποίος στη δευτερολογία του είπε ότι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ έκανε έναν «φραστικό περίπατο γεμάτο ανακρίβειες», χωρίς να προτείνει μέτρα.

Ο κ. Παπανδρέου κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι εν μέσω κρίσης συρρικνώνει το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κατά 850 εκατ. ευρώ, ξεπουλάει τα αναπτυξιακά εργαλεία της χώρας, όπως ο ΟΤΕ, τα λιμάνια κτλ., και συρρικνώνει το κοινωνικό κράτος, ενώ έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας ότι «ο τελευταίος που πρέπει να πληρώσει την κρίση είναι ο πολίτης».

  • «Αποκήρυξε» τον Κ. Μίχαλο ο Πρωθυπουργός

Ειδική αναφορά έκανε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ στην εργασιακή ανασφάλεια και στην ανεργία, προειδοποιώντας την κυβέρνηση ότι «γελιέται αν νομίζει ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει την κρίση ως άλλοθι για να περάσουν ακόμη πιο απάνθρωπες συνθήκες εργασίας», θίγοντας εμμέσως όσα πρότεινε προσφάτως ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ κ. Κ.Μίχαλος για συρρίκνωση του εργασιακού χρόνου και των αμοιβών, αναγκάζοντας τον κ. Καραμανλή να «αδειάσει» ευθέως τον κ. Μίχαλο: «Καθόλου δεν απηχούν και δεν εκφράζουν την πολιτική της κυβέρνησης τέτοιες απόψεις» είπε, αν και σημείωσε ότι «οι ευέλικτες σχέσεις εργασίας μπορούν να είναι υπό προϋποθέσεις ευκαιρία εισόδου στην αγορά εργασίας περισσότερων πολιτών». O κ. Παπανδρέου κατηγόρησε τον Πρωθυπουργό ότι «φοβάται να ξεκαθαρίσει το τοπίο». Κάλεσε, δε, σε συστράτευση τις άλλες πολιτικές δυνάμεις: «Θα χρειαστούμε όλες τις δυνάμεις του τόπου» είπε, ενώ έκανε εμμέσως άνοιγμα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας στον κ. Αλ. Αλαβάνο ότι «θα βρεθούμε στο ίδιο μετερίζι των αγώνων».

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ: «Ψίχουλα» τα μέτρα

Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ κυρία Αλέκα Παπαρήγα χαρακτήρισε «ψίχουλα» τα μέτρα τα οποία ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός για την ενίσχυση των οικονομικά ασθενεστέρων. «Οι εργατοϋπάλληλοι, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μετανάστες δεν μπορούν να έχουν καμία συμμετοχή στη διαχείριση της κρίσης» σημείωσε, συμπληρώνοντας ότι «η απάντησή τους πρέπει να είναι διεκδικήσεις με σαφή αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση που αφορούν τον εργάσιμο χρόνο,τους μισθούς,τα ασφαλιστικά ταμεία,τη στέγη,την αλλαγή αφορολόγητου ορίου κ.ά. ». Η ίδια επιτέθηκε στις τράπεζες, λέγοντας ότι «με τους όρους που παρέχουν στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια πνίγουν στα χρέη τους πολίτες», ενώ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι δεν παρεμβαίνει σε αυτό το θέμα, εξυπηρετώντας την ακόμη μεγαλύτερη κερδοφορία των πιστωτικών ιδρυμάτων.

ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΣ: «Φύγετε με αξιοπρέπεια»

Επιθετικός ως συνήθως με τον Πρωθυπουργό, ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Αλαβάνος, ο οποίος είχε και την πρωτοβουλία για τη χθεσινή συζήτηση, κάλεσε τον κ. Καραμανλή «να φύγει από τη διακυβέρνηση της χώρας με αξιοπρέπεια και όχι οδηγώντας τη χώρα στον σημαιοστολισμό με μαύρες σημαίες εξαθλίωσης και φτώχειας». Χαρακτήρισε την οικονομική κρίση «τις πρώτες σταγόνες της βροχής από τα μαύρα σύννεφα της μεγάλης κρίσης που έρχεται» και πρότεινε τη μείωση των εξοπλισμών, την κατάργηση του καθεστώτος φορολογικής ασυλίας εφοπλιστών και Εκκλησίας, ενώ υποστήριξε ότι επιχειρηματικά, οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα «διαβλέπουν την πολιτική αστάθεια και επιχειρούν την επιβίωση του δικομματισμού» .

Γ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: «Αλλάξτε ρότα»

«Αλλάξτε ρότα κι εμείς θα είμαστε μαζί σας για να σωθεί ο τόπος, να σωθεί η παράταξη» ανέφερε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ.Καρατζαφέρης στην ομιλία του, την οποία διάνθισε και με άλλα «ανοίγματα» προς τη ΝΔ. «Οι έξυπνοι πάνε μαζί και οι χαζοί χώρια» είπε, ενώ, απευθυνόμενος στους προέδρους του ΠαΣοΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, συμπλήρωσε «μηδένα προ του τέλους μακάριζε» και ότι «πρέπει να έχουμε τον νου μας για να μην παραδώσουμε τη χώρα σε εσάς που είστε εκρηκτικό μείγμα».

Ο κ. Καρατζαφέρης, ο οποίος χαρακτήρισε τον κ. Κ.Σημίτη «πρωθυπουργό των έργων», διαφώνησε με τα μέτρα που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός, λέγοντας ότι «δίνει σε 3,5 εκατ. Ελληνες το 5% από αυτά που δίνει σε δέκα τράπεζες». Ζήτησε, εξάλλου, την απομάκρυνση όλων των golden boys που «με ό,τι ασχολήθηκαν τα έκαναν θάλασσα, αφού δεν έχουν βρέξει τον πισινό τους μέσα στην πιάτσα».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...