Ανακύκλωση

Wall-e, ο θλιμμένος οδοκαθαριστής

Posted on Σεπτεμβρίου 12, 2008. Filed under: Ανακύκλωση, Περιβάλλον | Ετικέτες: |

ΣKEΨEIΣ. Tης Ριτσας Μασουρα, Η Καθημερινή, Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

O σύγχρονος άνθρωπος πετάει ετησίως περισσότερα από δύο δισ. τόνους σκουπιδιών! Πολλά, αν σκεφθούμε ότι στη Δύση τουλάχιστον η ανακύκλωση -μόδα και ανάγκη μαζί- αποτελεί αδιαμφισβήτητο κριτήριο προόδου μιας κοινωνίας. Στην Ελλάδα της αντίδρασης και της ήσσονος προσπάθειας, περιέργως, η ιδέα της ανακύκλωσης προχωράει με εντυπωσιακούς ρυθμούς. Οι δρόμοι των πόλεων γεμίζουν με γαλάζιους κάδους. Μπορεί να μη «φιλοξενούν» τα ενδεδειγμένα απορρίμματα, αλλά είναι ζήτημα χρόνου να συνηθίσει ο πολίτης ότι η απόσταση από την πόρτα του ώς τον γαλάζιο κάδο απορριμμάτων είναι περίπου νομοτέλεια. Στην περιφέρεια, οι τοπικοί άρχοντες απομακρυσμένων χωριών ακόμη και σε νησιά της άγονης γραμμής δίνουν μάχες για ένα γαλάζιο κάδο και κάποιοι πιστεύουν ότι είναι ένας πολύ εύσχημος τρόπος ψηφοθηρίας σε καιρούς προεκλογικής ένδειας. Μένει το αίσχος των χωματερών και ο σχεδόν σνομπ και ιδιοτελής τρόπος που τις αντιμετωπίζουμε. Αλλά κι εδώ είναι ζήτημα χρόνου να αλλάξει η κυτταρική μορφή.

Όμως αυτού του είδους η περιβαλλοντική γυμναστική δεν είναι αρκετή από μόνη της για να μας απαλλάξει από το άγος των σκουπιδιών. Σε τούτο τον πλανήτη, κατά ένα περίεργο τρόπο, δεν είμαστε πια μόνοι. Καιρό τώρα, η Κίνα, η Ινδία και οι λοιπές αναπτυσσόμενες χώρες καταναλώνουν υπερβολικά, ρυπαίνουν υπερβολικά και πετούν τα μυθικών διαστάσεων σκουπίδια τους με τον… παραδοσιακό τρόπο. Σε υπερχειλίζοντες κάδους.

Θα χρειαστεί, επομένως, καιρός μέχρις ότου ο πάλαι ποτέ Τρίτος Κόσμος αποκτήσει περιβαλλοντική αγωγή, ικανή να κάνει πράξη την ανακύκλωση. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να ευλογούμε τα γένια μας και να παραμυθιαζόμαστε. Εκτός αν…

Εκτός αν στον 22ο αιώνα βρεθούμε αιφνιδίως και ανεπαισθήτως σ’ ένα τεράστιο και υπερσύγχρονο διαστημόπλοιο, μακράν της Γης. Εκεί θα ζούμε με όλες μας τις ανέσεις, αραχτοί σε ντιζαϊνάτες πολυθρόνες, θα κινούμαστε ελάχιστα και σιγά σιγά θα αναπτύσσουμε έναν εξαιρετικά στρεβλό σκελετό κι έναν διεστραμμένο ψυχισμό για τον οποίο ακόμη και ο ψύχραιμος Φρόιντ θα έκοβε τις φλέβες του. Εξελιγμένα ρομπότ θα κάνουν τα πάντα για μας. Είπα τα πάντα; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι στην εκπληκτική ταινία κινουμένων σχεδίων της Pixar, «Wall-e», η Γη τον 22ο αιώνα είναι ένας απέραντος σκουπιδότοπος και το μικρό ρομπότ, ο Wall-e με την απέραντη θλίψη στο βλέμμα, πασχίζει επί 700 χρόνια να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου. Τα σκουπίδια που σωρεύει σχηματίζουν πανύψηλους ουρανοξύστες, γίνονται τεράστιες πόλεις, χωρίς ίχνος ζωής, κιβώτια συσκευασμένα . Πού και πού μια κατσαρίδα διεκδικεί την προσοχή του, αλλά κι αυτή αποδεικνύεται δύστροπη. Ο Wall-e πνίγεται μες στην απέραντη μοναξιά, ώς τη στιγμή που η Eve, ένα υπερσύγχρονο ρομπότ -από αυτά που ο άνθρωπος στέλνει για να ελέγξουν αν η ζωή έχει επιστρέψει στη Γη- γίνεται αντικείμενο του πόθου του, μια τρυφερή επαφή ανάμεσα στις αποκρουστικές μυρουδιές των σκουπιδιών.

Η ταινία, μελετημένη για παιδιά (νομίζω όμως οι μεγάλοι πρέπει να σπεύσουν ) και στα πρότυπα του αγαπημένου μηνυματικού «Ρατατούη» βγαίνει σύντομα στους ελληνικούς κινηματογράφους. Κι αν τύχει και τη δούμε, ας συγκρατήσουμε την εικόνα της απόλυτης σιωπής της Γης, όπου η καταστροφή του περιβάλλοντος συνάδει με την τάση φυγής του ανθρώπου από τα ανοσιουργήματά του. Και ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, πέρα από την ψυχρότητα των αριθμών, πέρα από τη σημασία των τόνων.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...