Ανασυγκρότηση

«Ανεπαισθήτως» υπόδουλοι

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Ακυβερνησία, Ανασυγκρότηση, Ανασφάλεια, Δημόσιο, Ευρωεκλογές, Ελλάδα, Κόμματα, Κοινωνία |

Tου Χρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Oι Ευρωεκλογές 2009 επιβεβαίωσαν τη διαπίστωση ότι η ελλαδική κοινωνία δεν έχει τις προϋποθέσεις να ανακάμψει από την παρακμιακή αποσύνθεση. Η χωρίς σκέψη και κρίση από εθισμό ψήφος στα δύο «κόμματα εξουσίας» (ομολογημένη σε δημοσκοπήσεις προεκλογικές) διατήρησε ποσοστό αποκαρδιωτικά υψηλό. Το δίδυμο των αυτουργών της διάλυσης του κράτους και της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος, οι κραυγαλέα ανίκανοι να επιλύσουν στοιχειώδη, καίρια προβλήματα της οργανωμένης συμβίωσης, αμνηστεύθηκαν και επιβραβεύτηκαν από τα δύο τρίτα και πλέον των πολιτών που έφτασαν ώς την κάλπη.

Που σημαίνει: τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποφασίζουν για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους χωρίς να έχουν καταλάβει τι συνέπειες έχει ο εξωφρενικός υπερδανεισμός του κράτους, η κατεστημένη κλοπή του κρατικού κορβανά, η θεσμοποιημένη αναξιοκρατία, η δημοσιοϋπαλληλοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και ανυπαρξία συλλογικής άμυνας, η καλπάζουσα δημογραφική φθίση, η διάλυση του σχολειού και ο εξευτελισμός των πανεπιστημίων, η επικρεμάμενη κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, η συντελεσμένη χρεοκοπία του συστήματος υγείας. Για πολλοστή φορά παραγράφηκαν με την ψήφο της πλειονότητας τα κοινωνικά και πολιτικά εγκλήματα της ιδιοτελούς έμπρακτης σύμπνοιας των «κομμάτων εξουσίας».

Τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποδείχθηκαν δίχως την ικανότητα να αντιληφθούν τι σημαίνει, για το συμφέρον τους και για την αξιοπρέπειά τους, το ψευδοδίλημμα ανάμεσα σε έναν παραλυτικά άτολμο και σε έναν ανήκεστα μειονεκτικό σε φυσικά προσόντα πρωθυπουργό. Οι Ευρωεκλογές επιβεβαίωσαν οδυνηρά ότι στην Ελλάδα σήμερα οι δείχτες της κατά κεφαλήν ικανότητας για κριτική σκέψη και διάκριση ποιοτήτων έχουν φτάσει στα επίπεδα τριτοκοσμικών κοινωνιών – η διαπίστωση επικυρώνεται και από τις μετρήσεις των τηλεοπτικών προτιμήσεων του πληθυσμού.

Δυστυχώς η περίπτωσή μας των Νεοελλήνων ενισχύει τον ισχυρισμό του διαβόητου Σάμιουελ Χάντινγκτον ότι κοινωνίες υπανάπτυκτες δεν έχουν τη δυνατότητα να προσλάβουν και αφομοιώσουν το δυτικό μοντέλο της (κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας. Τα πολιτικά κόμματα στις κοινωνίες αυτές αλλοτριώνονται σε συντεχνίες συμφερόντων και σε καρκινώματα διαφθοράς, το δικαίωμα της ψήφου υπηρετεί ιδιοτελείς συναλλαγές, ο κομματικός φανατισμός συναγωνίζεται την αλογία της ποδοσφαιροφιλίας.

Εκατόν σαράντα εννέα χρόνια, από το 1833 ώς το 1974, η αδυναμία της μεταπρατικής ελλαδικής κοινωνίας να μιμηθεί αποτελεσματικά το δάνειο μοντέλο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας «επιτροπεύετο» από την εγκάθετη αλλοδαπή βασιλεία. Και όταν η στανική αυτή «επιτροπεία» διαπλεκόταν με τη φαυλότητα των πολιτικών και οδηγούσε σε τυπικά τριτοκοσμικά αδιέξοδα, επενέβαινε ο αυθαίρετος πατριωτισμός του στρατού: Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, κάποτε και με απόσταση μηνών. Κατά κανόνα αναχαίτιζαν περιστασιακά τη φαυλότητα, αλλά καθυστερούσαν δραματικά τη θεσμική «ενηλικίωση» του κράτους. Σπάνια οι παρεμβάσεις στρατιωτικών υπήρξαν ευεργετικές – κίνημα στρατηγού Μακρυγιάννη 1843, συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά 1909, συνταγματάρχη Νικόλαου Πλαστήρα 1922. Ευεργετικές, επειδή δεν υποκατέστησαν την πολιτική εξουσία, απλώς έδωσαν στην κοινωνία την αδέσμευτη από κομματικές ιδιοτέλειες δυνατότητα να επαναδιατυπώσει, με Συντακτικές ή Αναθεωρητικές Εθνοσυνελεύσεις, φραγμούς στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Μόνο τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, από το 1974 ώς σήμερα, η μίμηση του δυτικού κοινοβουλευτικού προτύπου προσπαθεί να λειτουργήσει χωρίς βασιλική επιτροπεία και χωρίς ενδεχόμενο επεμβάσεων στρατιωτικής παιδονομίας. Κάποιοι σπεύδουν να θριαμβολογήσουν ότι ο πολιτικός βίος στην Ελλάδα μπήκε σε φάση ενηλικίωσης, αλλά προφανέστατα απατώνται ή κατάφωρα ψεύδονται: Διότι ναι μεν η βασιλική επιτροπεία εξέλιπε και επεμβάσεις στρατιωτικών είναι εκ των πραγμάτων αδιανόητες, αλλά ο έλεγχος της φαυλότητας και της αυθαιρεσίας δεν κατοχυρώθηκε με θεσμούς και συνταγματικές διατάξεις δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων, δραστικού ελέγχου, πειθαρχικού και αξιοκρατικού, τόσο των διαχειριστών της εξουσίας όσο και των κρατικών λειτουργών.

Η δημοκρατία (έστω και μεταπρατική, κοινοβουλευτική) παραμένει για την Ελλάδα ανεπίτευκτος στόχος. Από την παλατιανή αυθαιρεσία και το ανεξέλεγκτο του στρατιωτικού πατριωτισμού περάσαμε στον συνταγματικά κατοχυρωμένο απολυταρχισμό της κομματοκρατίας. Η εξουσία δεν πηγάζει από την υπεύθυνη κρίση και βούληση του λαού, πηγάζει από την πιο επιδέξια (πιο καλοπληρωμένη) πλύση εγκεφάλου των ψηφοφόρων. Ιλιγγιώδη ποσά κρατικού χρήματος και μαφιόζικης «διαπλοκής» διασπαθίζονται για την κομματική διαφημιστική προπαγάνδα που μεθοδικά εξανδραποδίζει τον λαό, χειραγωγεί τα δύο τρίτα των πολιτών να ψηφίζουν από ψυχαναγκαστικό εθισμό, χωρίς σκέψη και κρίση.

Πολίτες «ανεπαισθήτως» υπόδουλοι, λαός ανυποψίαστων ραγιάδων, σκλάβοι ντοπαρισμένοι με ψευδαισθήσεις ελευθερίας. Μας επιτρέπουν να ψηφίζουμε, αλλά με στημένους ακαταμάχητους μηχανισμούς υφαρπαγής της ψήφου μας. Μας παραμυθιάζουν με φαντασιώσεις ελευθερίας και δικαιωμάτων, με το να μας αφήνουν να «διαδηλώνουμε» αναμηρυκάζοντας συνθήματα που μας υπαγορεύουν κομματικοί εγκάθετοι με ντουντούκα. Ποτέ άλλοτε στην Ιστορία τόσοι πολλοί δεν υποτάχθηκαν με τόσο ζήλο στα επαγγελματικά συμφέροντα τόσο λίγων.

Τρεις οικογένειες μοιράζουν την τράπουλα, νέμονται διαδοχικά την εξουσία, συντηρούν και τις προσχηματικές αντιπολιτεύσεις: αγραβάτωτους μανιακούς της εξουσιαστικής (μηδενιστικής) ιδεολογίας, κομματικά απολιθώματα παλαιοημερολογιτικής ψυχοπαθολογίας. Και οι ραγιάδες όλα τα καταπίνουν, καταθέλγονται από τους γόνους της φεουδαλικής τριαρχίας, χοροπηδούν με κομματικές σημαιούλες κάτω από τα μπαλκόνια τους ό,τι και αν πουν, όποιοι και αν είναι: ευφυείς ή καθυστερημένοι, εύγλωττοι ή άγλωσσοι, ικανοί ή ατάλαντοι, πατριώτες ή απάτριδες. Η ποιότητα δεν λογαριάζεται, γυμνά ονόματα ψηφίζουμε, nomina nuda tenemus.

Η απορία είναι: καλά εμείς, η αδύναμη και ευεπηρέαστη πλεμπάγια. Αλλά ο κόσμος των επιχειρήσεων, οι χαρισματικοί της δημιουργίας, όσοι έχουν επενδύσει μόχθο και καρπούς του μόχθου τους σε αυτή τη χώρα, δεν αγωνιούν, δεν τρομάζουν από την κατακλυσμική δυναμική της παρακμής;

Το χρήμα, ναι, δεν έχει πατρίδα (γι’ αυτό και οι πιστοί του Ιστορικού Υλισμού εύκολα μεταλλάσσονται σε καριερίστες διεθνιστές). Αλλά ο άνθρωπος, έλεγε ο Σεφέρης, έχει ρίζες βιολογικές σε κάποια πατρίδα και όταν αυτές κοπούν, πονάει, πόνο σωματικό. Δεν είναι δυνατό να αφήνει αδιάφορο τον επιχειρηματία η πολιτικά ανυπεράσπιστη εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας του, η θεσμική και κοινωνική της διάλυση, δεν γίνεται να παρακάμπτει τον διεθνή εξευτελισμό του ελληνικού ονόματος. Εμποροι οργάνωσαν την Εθνεγερσία. Την ανατροπή της κομματικής τυραννικής απολυταρχίας ποιος θα την οργανώσει;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προθέσεις και… αφαιρέσεις!

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Ανασυγκρότηση, Ανασχηματισμός, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Ελλάδα, Ηγέτες, Θεσμοί, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Πάντα… «μετά»! Σε τούτη τη χώρα πρέπει να πάθουμε (και να το ακριβοπληρώσουμε!) πρώτα εξαιτίας αδράνειας, ολιγωρίας, αδιαφορίας και ωχαδερφισμού (για λόγους ευπρέπειας, αφήνουμε απέξω «αδιαφάνειας, λοβιτούρας, διαπλοκής»…) των υπευθύνων της κρατικής μηχανής και… «μετά», όταν τα πράγματα σφίξουν και φθάσουν στο μη παρέκει, βγαίνουν όλοι οι «αρμόδιοι» και οι «υπεύθυνοι», διαπιστώνουν το κατά συρροήν λάθος και εξαγγέλλουν τα δέοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της προβληματικής πραγματικότητας. Τώρα, το αν και κατά πόσο οι εξαγγελίες… ευδοκιμούν, ώστε κάποια στιγμή να γίνουν και πράξεις, είναι ένα άλλο ζήτημα – ας μείνουμε εν προκειμένω στην καλή πρόθεση, την έστω και κατόπιν εορτής…

Χρόνιο και άσχετο με το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία το πρόβλημα των ανεξέλεγκτων δημοσίων δαπανών (με την ευρύτερη δυνατή έννοια το «δημόσιο»), καθώς επίσης και το ηθικό (πλην του δημοσιονομικού…) πρόβλημα που προκύπτει από τη βεβαιότητα πως πίσω από ένα σημαντικό μέρος των ανέλεγκτων δημοσίων δαπανών βρίσκονται σκάνδαλα, ατασθαλίες, παράνομος πλουτισμός. Το ίδιο χρόνιο και το… λογιστικά αντίστοιχο πρόβλημα, αυτό των δημοσίων εσόδων – και από τον συνδυασμό των δύο (μαζί με την έλλειψη ανταγωνιστικού παραγωγικού ιστού, στέρεης ανάπτυξης κ.λπ.) προκύπτει το… επίσης χρόνιο ζήτημα του ελλείμματος, του χρέους κ.λπ.

Ολα τα… κατά καιρούς εξαγγελλόμενα «μέτρα» και οι διορθωτικές κινήσεις για την αντιμετώπιση του εκρηκτικού αυτού μείγματος πέτυχαν τόσο, ώστε να φθάσουμε σήμερα στο απροχώρητο, να αναγκαζόμαστε σε δανεισμό με δυσβάστακτους όρους, τα ταμεία να… αραχνιάζουν, να μην υπάρχει «σάλιο» για την ικανοποίηση και των πιο άμεσων αναγκών. ΤΩΡΑ, στο «και πέντε», αποφασίζονται έλεγχοι σε νομαρχίες, δήμους, νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, άλλες δημόσιες υπηρεσίες τώρα, γιατί όχι και… «μέχρι τώρα»;

Η πάταξη της φοροδιαφυγής έχει αναχθεί κατά καιρούς από όλες τις κυβερνήσεις σε «εθνικό στόχο» – πώς, έτσι, στο… μιλητό; Χωρίς εκ βάθρων αναδιοργάνωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών (και των αντίστοιχων για τις ειφορές στα ταμεία), χωρίς δικλίδες ασφαλείας (σίγουρα υπάρχουν) που θα αποκλείουν όσο περισσότερο είναι δυνατόν τη διαπλοκή, το «λάδωμα» των υπευθύνων γι’ αυτές τις εισπράξεις, που αποτέλεσμα έχουν να φοροδιαφεύγουν τόσο πολλοί (υπολογίζεται ότι τα βεβαιωμένα πλην μη εισπραχθέντα δημόσια έσοδα φθάνουν το… 15% του ΑΕΠ!);

Ο νέος διοικητής του ΙΚΑ (με σημαντική θέση στον μηχανισμό του ιδρύματος, μέχρι σήμερα) μας… «αποκάλυψε» χθες πως υπάρχει πρόβλημα ΜΗ καταβολής εισφορών, καθώς επίσης και ότι το 9% των εργαζομένων στις επιχειρήσεις είναι ανασφάλιστο. Σιγά την… αποκάλυψη – δεκαετίες ολόκληρες γνωρίζουμε το πρόβλημα και τις σοβαρότατες συνέπειές του! Αντί να κάνει… στατιστικές αναφορές, καλύτερα θα ήταν να μας παρουσιάσει το συγκεκριμένο, υλοποιήσιμο, επεξεργασμένο σχέδιό του, για το ΠΩΣ θα καταφέρει ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός οργανισμός της χώρας να… κάνει τη δουλειά του και να εισπράττει εισφορές, πώς θα ελέγχει σωστά και αποτελεσματικά τις επιχειρήσεις ώστε να αποφεύγεται στο μεγαλύτερο δυνατό μέρος της η «μαύρη εργασία» – που δεν έχει, άλλωστε, μόνο οικονομικές επιπτώσεις…

Ο καλών προθέσεων και αποτελεσματικός νέος υπουργός Οικονομίας στα μέτρα που εξήγγειλε χθες στο πλαίσιο του σταθεροποιητικού προγράμματος της κυβέρνησης (που, στην πράξη, βγάζει… OFF τον προϋπολογισμό που υπερψήφισε πριν από δύο μήνες η κυβερνητική πλειοψηφία…) περιλαμβάνει και τη «δέσμευση» να μειωθούν οι (τεράστιες και σε πολύ μεγάλο βαθμό αδιαφανείς…) φαρμακευτικές δαπάνες – μακάρι να το πετύχει. Μπαίνουμε, όμως, στον πειρασμό να αναρωτηθούμε πώς και γιατί αυτή η κυβέρνηση, σε ένα από τα πρώτα μέτρα του πήρε μετά τις εκλογές του 2004, κατήργησε τη «λίστα φαρμάκων», που σε κάποιο βαθμό έστω περιόριζε τη φαρμακευτική δαπάνη, που σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από την κατάργηση και μόνο της «λίστας» επιβαρύνθηκε κατά… 4 δισ. ευρώ!

Για να μειωθεί η φαρμακευτική δαπάνη που γονατίζει τα ασφαλιστικά ταμεία απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καθιέρωση «μπαρ-κόουντ», προανήγγειλε χθες ο κ. Γ. Παπαθανασίου, για κάθε ασφαλισμένο σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική μηχανοργάνωση των ταμείων – γι’ αυτά τα πρακτικά ζητήματα, που όμως αποτελούν θεμέλια για κάθε προσπάθεια περιορισμού της φαρμακευτικής δαπάνης, να δούμε τι μέλλει γενέσθαι…

Και για την ιστορία: στις αρχές της πρώτης θητείας της «νέας διακυβέρνησης», τράπεζα που διαθέτει υπερσύγχρονα συστήματα μηχανοργάνωσης συναντήθηκε τότε με τον υπουργό Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη και του πρότεινε το υπουργείο να εφοδιαστεί με ένα συστημικό πρόγραμμα «Β ΤΟ Β», που θα απλοποιούσε στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις προμήθειες στο δημόσιο σύστημα υγείας και θα απέκλειε διαπλοκές, σκάνδαλα, «ημετέρους», λαδώματα, κάθε είδους λοβιτούρες στο… χρυσοφόρο αυτό κύκλωμα. Ο υπουργός την… ευχαρίστησε, δεσμεύθηκε πως θα «εξετάσει την πρόταση» και έκτοτε (πάνω από 5 χρόνια!) ούτε φωνή ούτε ακρόαση…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εικόνα από το μέλλον

Posted on Ιανουαρίου 26, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Ανασυγκρότηση, Εργασία, Ελλάδα, Ελληνες, Ηθική, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Tου Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 25/01/2009

Πριν από τέσσερις-πέντε δεκαετίες, όχι και τόσο παλιά δηλαδή, η φτωχή Ελλάδα υποδεχόταν το τουριστικό της θαύμα, αθώα και ειδυλλιακή. Ηταν η επιτομή της γραφικότητας, η χαρά του ανθρωπολόγου. Στα χωριά εδέσποζαν ο χωροφύλακας και ο παπάς, οι δημογέροντες του καφενείου, παιδιά κουρεμένα γουλί, γυναίκες ακαθορίστου ηλικίας με μαντίλες. Οι άνδρες άφαντοι· τους είχε καταπιεί η μετανάστευση.

Σταδιακά, οι άνδρες σταμάτησαν να μεταναστεύουν στη Γερμανία, την Αυστραλία, την Αμερική, οι δουλειές αβγάτιζαν στην ντόπια ανοικοδόμηση και στον τουρισμό, η αστυφιλία ερήμωσε τους δημογεροντικούς καφενέδες και γέμισε τα δυάρια και τριάρια, οι επήλυδες πρώην αγρότες ανακάλυψαν νέα επαγγέλματα: θυρωροί, κλητήρες, ψιλικατζήδες, λαχειοπώλες, τρικυκλατζήδες, μπακαλόγατοι – ό,τι σήμερα ονομάζεται ευσχήμως γραφειοκρατία και παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών. Η ύπαιθρος ερήμωσε, οι μπαξέδες έγιναν χέρσα αγροτεμάχια, τα χορτολιβαδικά μεταλλάχθηκαν σε οικόπεδα, η τηλεόραση εκσυγχρόνισε τα ήθη και ισοπέδωσε τις ντοπιολαλιές, το ουίσκι των επιδοτήσεων παραμέρισε το τσίπουρο και τα στυφόκρασα.

Παρομοίως, στα άστεα, δηλαδή στο ένα και τεράστιο Αστυ. Οι καφενέδες με πρέφα και ντεμπισίρι αντικαταστάθηκαν από καφετέριες φραπέ και φρέντο, οι δρομίσκοι ξεχείλισαν Ι.Χ. με δόσεις, οι λουτρομπιντέδες του Μάριου Χάκκα έγιναν τζακούζι σε αποικίες από μεζονέτες, η Ελλάς έπλεε πλησίστιος στη νεωτερικότητα των ευρωπαϊκών πακέτων.

Επιδοτούμενη ευημερία και εκσυγχρονισμός. Με ευρωπαϊκό χρήμα, με δανεικό χρήμα, με μαύρο χρήμα, με μαύρη εργασία μεταναστών. Μεταναστών; Ναι, η Ελλάδα εισάγει πια μετανάστες· οι γειτονικές χώρες, και οι πιο μακρινές, στέλνουν ανθρώπους πολύ φτωχούς, φτωχότερους από τους Ελληνες. Οι φτωχοί μετανάστες προσφέρουν άφθονη μαύρη εργασία, φτηνή, που μπαλώνει τρύπες και καλύπτει αδυναμίες. Η Ελλάς ευημερεί και με αυτούς, ξεκοκκαλίζοντας επιδοτήσεις, μαύρο χρήμα, αποταμιεύσεις, εφάπαξ, οικόπεδα, δάνεια και κυμαινόμενο επιτόκια… Χωρίς να το καταλάβει, τα έχει φάει όλα, ξεπουλάει έπιπλα και ασημικά, δανείζεται κι άλλο, κι άλλο… Και – Και ύστερα ήρθε η κρίση. Σαν θύελλα. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική, συστημική. Οι πόλεις ξεχείλισαν μετανάστες και πρόσφυγες, απόκληρους και πρεζάκια, ζητιάνους και παιδιά των φαναριών· η νομαδική φτώχεια δεν κρύβεται. Μαζί της αναδύεται και η νέα φτώχεια των ιθαγενών· οι μεγαλωμένοι με υποσχέσεις ευημερίας αντικρίζουν ένα περίκλειστο σύμπαν που όταν δεν τους αποκλείει στις παρυφές με τους γκασταρμπάιτερ, τους στριμώχνει σε τόσες δα χαραμάδες, στη χαραμάδα του βασικού μισθού, στην υπερεργασία, στην επισφάλεια, στον δανεισμό. Στη διάψευση.

Διάψευση. Το 2009, τα ασανσέρ της κοινωνικής ανόδου, της επιχειρηματικότητας, μιας οποιασδήποτε κινητικότητας, τέλος πάντων, έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας, μονίμως στο Off. Kαι οι σκάλες είναι κατειλημμένες από τέκνα, σόγια και ημετέρα πελατεία. Η πανεπιστημιακή μόρφωση, αποκτημένη με κόπο και χρήμα, πτυχίο, μάστερ, διδακτορικό, δεν ενεργοποιεί το ασανσέρ, τα βιογραφικά σωριάζονται σε συρτάρια και mailbox, δεν ανοίγουν θύρες· οι θύρες μισανοίγουν μόνο με μέσον.

Οποιος βγαίνει «έξω», πανεπιστημιακός μετανάστης, αν πετύχει καλές σπουδές και ειδίκευση, θα βρει μια καλή δουλειά, ανάλογη των προσόντων του. Δεν γυρνάει. Αν γυρίσει, τραβιέται σε άσκοπα ίντερβιου, απογοητεύεται, ξαναφεύγει. Ή μισοβολεύεται, μένει, και σιχτιρίζει.

Γυρνάω το βλέμμα στα ’80s. Εως τότε, το πτυχίο οδηγούσε σε μια δουλειά, ένα επάγγελμα, μια καριέρα. Υπήρχε ένας στοιχειώδης παραγωγικός ιστός, ο αγροτικός τομέας δεν είχε αποδιαρθρωθεί εντελώς, ο τουρισμός και η οικοδομή πρόσφεραν θέσεις εργασίας και εισόδημα, οι υπηρεσίες είχαν περιθώρια ανάπτυξης. Οι νέοι μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι επέστρεφαν στις επαρχίες τους και πρόκοβαν, ζούσαν καλύτερα απ’ ό,τι στην Αθήνα. Μια μειοψηφία μόνο επιθυμούσε να μπει στο Δημόσιο και να πορευτεί με τους γλίσχρους μισθούς του· το επέλεγαν φιλόλογοι, φυσικομαθηματικοί και γυμναστές, ίσως και μερικοί των οικονομικών· όλοι οι άλλοι αναζητούσαν τύχη στο ελεύθερο επάγγελμα και στον ιδιωτικό τομέα.

Από το ’90 και μετά, εκλείπει και αυτή η δυνατότητα. Η υπερπροσφορά μαύρης, φτηνής εργατικής δύναμης από τα πλήθη των μεταναστών, η επέλαση της χρηματοπιστωτικής οικονομίας και των ιδιωτικοποιήσεων, η απίσχνανση παραδοσιακών παραγωγικών δομών, η κατίσχυση ενός άπληστου καταναλωτικού ήθους, η απαξίωση των πτυχίων και της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου, η υπερσυγκέντρωση στις κατασκευές και στο εμπόριο, όλα μαζί προκαλούν κατάρρευση των μικρομεσαίων στρωμάτων. Καταρρέουν οι υλικές προϋποθέσεις, καταρρέει ο ορίζοντας προσδοκιών, καταρρέει το πλαίσιο αξιών. Τα γράμματα δεν οδηγούν στα άρματα: όχι άνοδο και πλούτο, αλλά ούτε καν μια ήσυχη θεσούλα δεν προσφέρουν.

Εως πρόσφατα, όσοι πήγαιναν «έξω» ονειρευόντουσαν το εδώ, την πατρίδα, τη σωματική σχέση με την εστία, τη φύση, την οικογένεια και τους φίλους. Επέστρεφαν. Και μαζί έφερναν το δυναμικό τους, τη γνώση του έξω, τον κοσμοπολιτισμό μαζί με έναν υγιή πατριωτισμό. Οχι πια. Οσοι πάνε έξω για κάτι παραπάνω από μονοετές μάστερ σε βρετανική φάμπρικα, είπαμε: Μένουν εκεί. Και νοσταλγούν την Ελλάδα ως τόπο διακοπών, ως γραφικότητα.

Πολύ περισσότερο: Τώρα ακούω όλο και συχνότερα τους ίδιους τους νέους να θέλουν να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν. Και οι γονείς τους τι κάνουν; Τους συμπαραστέκονται. Εξάγουμε μυαλά, τα καλύτερα μυαλά, τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας. Ξαναγυρνάμε ειρωνικά και τραγικά, αντεστραμμένα, στο ’50 και το ’60, μείον την ελπίδα: στη γραφικότητα μιας χώρας γερόντων και δημογερόντων, χωρίς μυαλά, χωρίς νιότη. Η Ελλάδα του 2020 δείχνει από τώρα το πρόσωπό της: χωροφύλακες, θυρωροί, σεκιούριτι, ντελίβιρι, λιμενοφύλακες, τσιτσερόνε, γκαρσόνια, ημιαπασχολούμενοι, χασομεράνε σε απέραντα καφενεία μη καπνιστών. Είναι το ίζημα του ελληνισμού. Ο αφρός βρίσκεται στη Διασπορά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ανασυγκρότηση

Posted on Ιανουαρίου 1, 2009. Filed under: Ανασυγκρότηση | Ετικέτες: |

Η χρονιά που πέρασε θα μείνει στην ιστορία. Η κρίση, που συγκλόνισε το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και έχει θέσει σε συναγερμό τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου, επηρεάζει τις κοινωνίες και τις πολιτικές αντιλήψεις.

Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, με σύνθημα την ανάκτηση της ελπίδας και της αυτοπεποίθησης, δείχνει επίσης πώς ένας μεγάλος λαός επιλέγει με τόλμη πορεία διορθώσεων και αναγέννησης.

Στην Ελλάδα, οι ταραχές του Δεκεμβρίου έδειξαν επίσης ότι η αξιοπιστία κορυφαίων θεσμών είναι καταρρακωμένη και η κοινωνική συνοχή εύθραυστη. Αυτή η αναταραχή, ωστόσο, μαζί με την επελαύνουσα οικονομική κρίση, μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά: να αντιμετωπίσουμε επιτέλους τους εαυτούς μας, με θάρρος και αυτοκριτική διάθεση, να δούμε τα πραγματικά προβλήματα, τις αδυναμίες, τις αδράνειες και να προχωρήσουμε σε τομές, σε ανανέωση, σε μια κοινωνική αναγέννηση.

Το 2009 πρέπει να είναι έτος ανασυγκρότησης – τίποτε άλλο.

KYPIO APΘPO, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/01/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...