Ανασφάλεια

«Ανεπαισθήτως» υπόδουλοι

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Ακυβερνησία, Ανασυγκρότηση, Ανασφάλεια, Δημόσιο, Ευρωεκλογές, Ελλάδα, Κόμματα, Κοινωνία |

Tου Χρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Oι Ευρωεκλογές 2009 επιβεβαίωσαν τη διαπίστωση ότι η ελλαδική κοινωνία δεν έχει τις προϋποθέσεις να ανακάμψει από την παρακμιακή αποσύνθεση. Η χωρίς σκέψη και κρίση από εθισμό ψήφος στα δύο «κόμματα εξουσίας» (ομολογημένη σε δημοσκοπήσεις προεκλογικές) διατήρησε ποσοστό αποκαρδιωτικά υψηλό. Το δίδυμο των αυτουργών της διάλυσης του κράτους και της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος, οι κραυγαλέα ανίκανοι να επιλύσουν στοιχειώδη, καίρια προβλήματα της οργανωμένης συμβίωσης, αμνηστεύθηκαν και επιβραβεύτηκαν από τα δύο τρίτα και πλέον των πολιτών που έφτασαν ώς την κάλπη.

Που σημαίνει: τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποφασίζουν για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους χωρίς να έχουν καταλάβει τι συνέπειες έχει ο εξωφρενικός υπερδανεισμός του κράτους, η κατεστημένη κλοπή του κρατικού κορβανά, η θεσμοποιημένη αναξιοκρατία, η δημοσιοϋπαλληλοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και ανυπαρξία συλλογικής άμυνας, η καλπάζουσα δημογραφική φθίση, η διάλυση του σχολειού και ο εξευτελισμός των πανεπιστημίων, η επικρεμάμενη κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, η συντελεσμένη χρεοκοπία του συστήματος υγείας. Για πολλοστή φορά παραγράφηκαν με την ψήφο της πλειονότητας τα κοινωνικά και πολιτικά εγκλήματα της ιδιοτελούς έμπρακτης σύμπνοιας των «κομμάτων εξουσίας».

Τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποδείχθηκαν δίχως την ικανότητα να αντιληφθούν τι σημαίνει, για το συμφέρον τους και για την αξιοπρέπειά τους, το ψευδοδίλημμα ανάμεσα σε έναν παραλυτικά άτολμο και σε έναν ανήκεστα μειονεκτικό σε φυσικά προσόντα πρωθυπουργό. Οι Ευρωεκλογές επιβεβαίωσαν οδυνηρά ότι στην Ελλάδα σήμερα οι δείχτες της κατά κεφαλήν ικανότητας για κριτική σκέψη και διάκριση ποιοτήτων έχουν φτάσει στα επίπεδα τριτοκοσμικών κοινωνιών – η διαπίστωση επικυρώνεται και από τις μετρήσεις των τηλεοπτικών προτιμήσεων του πληθυσμού.

Δυστυχώς η περίπτωσή μας των Νεοελλήνων ενισχύει τον ισχυρισμό του διαβόητου Σάμιουελ Χάντινγκτον ότι κοινωνίες υπανάπτυκτες δεν έχουν τη δυνατότητα να προσλάβουν και αφομοιώσουν το δυτικό μοντέλο της (κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας. Τα πολιτικά κόμματα στις κοινωνίες αυτές αλλοτριώνονται σε συντεχνίες συμφερόντων και σε καρκινώματα διαφθοράς, το δικαίωμα της ψήφου υπηρετεί ιδιοτελείς συναλλαγές, ο κομματικός φανατισμός συναγωνίζεται την αλογία της ποδοσφαιροφιλίας.

Εκατόν σαράντα εννέα χρόνια, από το 1833 ώς το 1974, η αδυναμία της μεταπρατικής ελλαδικής κοινωνίας να μιμηθεί αποτελεσματικά το δάνειο μοντέλο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας «επιτροπεύετο» από την εγκάθετη αλλοδαπή βασιλεία. Και όταν η στανική αυτή «επιτροπεία» διαπλεκόταν με τη φαυλότητα των πολιτικών και οδηγούσε σε τυπικά τριτοκοσμικά αδιέξοδα, επενέβαινε ο αυθαίρετος πατριωτισμός του στρατού: Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, κάποτε και με απόσταση μηνών. Κατά κανόνα αναχαίτιζαν περιστασιακά τη φαυλότητα, αλλά καθυστερούσαν δραματικά τη θεσμική «ενηλικίωση» του κράτους. Σπάνια οι παρεμβάσεις στρατιωτικών υπήρξαν ευεργετικές – κίνημα στρατηγού Μακρυγιάννη 1843, συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά 1909, συνταγματάρχη Νικόλαου Πλαστήρα 1922. Ευεργετικές, επειδή δεν υποκατέστησαν την πολιτική εξουσία, απλώς έδωσαν στην κοινωνία την αδέσμευτη από κομματικές ιδιοτέλειες δυνατότητα να επαναδιατυπώσει, με Συντακτικές ή Αναθεωρητικές Εθνοσυνελεύσεις, φραγμούς στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Μόνο τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, από το 1974 ώς σήμερα, η μίμηση του δυτικού κοινοβουλευτικού προτύπου προσπαθεί να λειτουργήσει χωρίς βασιλική επιτροπεία και χωρίς ενδεχόμενο επεμβάσεων στρατιωτικής παιδονομίας. Κάποιοι σπεύδουν να θριαμβολογήσουν ότι ο πολιτικός βίος στην Ελλάδα μπήκε σε φάση ενηλικίωσης, αλλά προφανέστατα απατώνται ή κατάφωρα ψεύδονται: Διότι ναι μεν η βασιλική επιτροπεία εξέλιπε και επεμβάσεις στρατιωτικών είναι εκ των πραγμάτων αδιανόητες, αλλά ο έλεγχος της φαυλότητας και της αυθαιρεσίας δεν κατοχυρώθηκε με θεσμούς και συνταγματικές διατάξεις δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων, δραστικού ελέγχου, πειθαρχικού και αξιοκρατικού, τόσο των διαχειριστών της εξουσίας όσο και των κρατικών λειτουργών.

Η δημοκρατία (έστω και μεταπρατική, κοινοβουλευτική) παραμένει για την Ελλάδα ανεπίτευκτος στόχος. Από την παλατιανή αυθαιρεσία και το ανεξέλεγκτο του στρατιωτικού πατριωτισμού περάσαμε στον συνταγματικά κατοχυρωμένο απολυταρχισμό της κομματοκρατίας. Η εξουσία δεν πηγάζει από την υπεύθυνη κρίση και βούληση του λαού, πηγάζει από την πιο επιδέξια (πιο καλοπληρωμένη) πλύση εγκεφάλου των ψηφοφόρων. Ιλιγγιώδη ποσά κρατικού χρήματος και μαφιόζικης «διαπλοκής» διασπαθίζονται για την κομματική διαφημιστική προπαγάνδα που μεθοδικά εξανδραποδίζει τον λαό, χειραγωγεί τα δύο τρίτα των πολιτών να ψηφίζουν από ψυχαναγκαστικό εθισμό, χωρίς σκέψη και κρίση.

Πολίτες «ανεπαισθήτως» υπόδουλοι, λαός ανυποψίαστων ραγιάδων, σκλάβοι ντοπαρισμένοι με ψευδαισθήσεις ελευθερίας. Μας επιτρέπουν να ψηφίζουμε, αλλά με στημένους ακαταμάχητους μηχανισμούς υφαρπαγής της ψήφου μας. Μας παραμυθιάζουν με φαντασιώσεις ελευθερίας και δικαιωμάτων, με το να μας αφήνουν να «διαδηλώνουμε» αναμηρυκάζοντας συνθήματα που μας υπαγορεύουν κομματικοί εγκάθετοι με ντουντούκα. Ποτέ άλλοτε στην Ιστορία τόσοι πολλοί δεν υποτάχθηκαν με τόσο ζήλο στα επαγγελματικά συμφέροντα τόσο λίγων.

Τρεις οικογένειες μοιράζουν την τράπουλα, νέμονται διαδοχικά την εξουσία, συντηρούν και τις προσχηματικές αντιπολιτεύσεις: αγραβάτωτους μανιακούς της εξουσιαστικής (μηδενιστικής) ιδεολογίας, κομματικά απολιθώματα παλαιοημερολογιτικής ψυχοπαθολογίας. Και οι ραγιάδες όλα τα καταπίνουν, καταθέλγονται από τους γόνους της φεουδαλικής τριαρχίας, χοροπηδούν με κομματικές σημαιούλες κάτω από τα μπαλκόνια τους ό,τι και αν πουν, όποιοι και αν είναι: ευφυείς ή καθυστερημένοι, εύγλωττοι ή άγλωσσοι, ικανοί ή ατάλαντοι, πατριώτες ή απάτριδες. Η ποιότητα δεν λογαριάζεται, γυμνά ονόματα ψηφίζουμε, nomina nuda tenemus.

Η απορία είναι: καλά εμείς, η αδύναμη και ευεπηρέαστη πλεμπάγια. Αλλά ο κόσμος των επιχειρήσεων, οι χαρισματικοί της δημιουργίας, όσοι έχουν επενδύσει μόχθο και καρπούς του μόχθου τους σε αυτή τη χώρα, δεν αγωνιούν, δεν τρομάζουν από την κατακλυσμική δυναμική της παρακμής;

Το χρήμα, ναι, δεν έχει πατρίδα (γι’ αυτό και οι πιστοί του Ιστορικού Υλισμού εύκολα μεταλλάσσονται σε καριερίστες διεθνιστές). Αλλά ο άνθρωπος, έλεγε ο Σεφέρης, έχει ρίζες βιολογικές σε κάποια πατρίδα και όταν αυτές κοπούν, πονάει, πόνο σωματικό. Δεν είναι δυνατό να αφήνει αδιάφορο τον επιχειρηματία η πολιτικά ανυπεράσπιστη εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας του, η θεσμική και κοινωνική της διάλυση, δεν γίνεται να παρακάμπτει τον διεθνή εξευτελισμό του ελληνικού ονόματος. Εμποροι οργάνωσαν την Εθνεγερσία. Την ανατροπή της κομματικής τυραννικής απολυταρχίας ποιος θα την οργανώσει;

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Επίθεση ΠΑΣΟΚ κατά «κυβέρνησης της ανασφάλειας»

Posted on Μαρτίου 18, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ανασφάλεια, Ανομία, ΠΑΣΟΚ |

Λεπτές ισορροπίες έναντι των μέτρων που ανακοινώνει η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων και την ενίσχυση της τάξης στο κέντρο της Αθήνας θα επιχειρήσει να τηρήσει τις επόμενες ημέρες το ΠΑΣΟΚ. Η Ιπποκράτους επιθυμεί να κρατήσει τα ζητήματα της ασφάλειας στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, καθώς εκτιμά πως τείνουν να αναδειχθούν σε νέα αχίλλειο πτέρνα της κυβέρνησης. Μάλιστα, εάν δεν οριστεί για την επόμενη εβδομάδα η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για το θέμα, που έχει προκαλέσει ο κ. Γ. Παπανδρέου, είναι πολύ πιθανό ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να προβεί σε κάποια άλλη κίνηση ανάδειξής του, πραγματοποιώντας, όπως πρόσφατα, κάποια επίσκεψη που θα του έδινε το βήμα για να αναφερθεί σε αυτό. Παράλληλα, όμως, οι επιτελείς του κ. Παπανδρέου δεν επιθυμούν να φθάσουν στο άλλο άκρο της ισοπεδωτικής άρνησης κάθε κυβερνητικής πρωτοβουλίας, καθώς θεωρούν πως η κοινή γνώμη επιθυμεί την αυστηρότερη αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων.

Ενδεικτικές του σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ να παραμείνει το ζήτημα της ασφάλειας κυρίαρχο στην πολιτική ατζέντα των ημερών ήταν οι χθεσινές δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Ο κ. Παπακωνσταντίνου υποστήριξε ότι τη χώρα «κυβερνά ο πρωθυπουργός της ανασφάλειας», ενώ έσπευσε να υπενθυμίσει ότι η κυβέρνηση δεν έχει αποδεχθεί την πρόταση του κ. Αλ. Αλαβάνου για σύσταση Διακομματικής Επιτροπής στη Βουλή που θα καταθέσει προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της αστυνομίας. Παράλληλα, ο κ. Παπακωνσταντίνου εξέφρασε την άποψη ότι «τα μέτρα που ανακοινώνονται θα έχουν την ίδια τύχη με τα προηγούμενα, που δεν εφαρμόστηκαν ή δεν απέδωσαν».

Ιδιαίτερα αυστηρός υπήρξε και ο κ. Μ. Χρυσοχοΐδης που ανέφερε: «Λυπάμαι πολύ για το κατάντημά μας. Τις τελευταίες ημέρες επιχειρείται να εμφανιστούν στη χώρα εξωτερικοί σωτήρες, οι οποίοι θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας». Πάντως, ο κ. Χρυσοχοΐδης κατέστησε σαφές ότι δεν διαφωνεί με τις διεθνείς συνεργασίες σε επίπεδο εκπαίδευσης, τεχνολογίας και τεχνογνωσίας.

  • Ο κ. Βενιζέλος

Εν τω μεταξύ, στην αρνητική εικόνα της Ν. Δ., αλλά και στη «σταδιακή ωρίμανση» της αντιπολιτευτικής παρουσίας του ΠΑΣΟΚ απέδωσε (με συνέντευξη στον Αθήνα 9,84) ο κ. Ευ. Βενιζέλος τη διαφορά των δύο κομμάτων στις δημοσκοπήσεις. «Νομίζω ότι το βασικό στοιχείο είναι η βαθιά απογοήτευση του κόσμου από την παρουσία του κ. Καραμανλή και φυσικά έχουμε και μία σταδιακή ωρίμανση του πολιτικού λόγου και της πολιτικής και προγραμματικής παρουσίας του ΠΑΣΟΚ» ανέφερε ο κ. Βενιζέλος. Σημειώνεται, τέλος, ότι σήμερα πραγματοποιείται εκδήλωση του περιοδικού «Στροφή» με θέμα το «διακύβευμα των ευρωεκλογών σε συνθήκες κρίσης», με ομιλητές τους κ. Α. Τσοχατζόπουλο, Π. Μπεγλίτη, Διαμάντω Μανωλάκου από το ΚΚΕ και Ν. Χουντή από τον ΣΥΝ.

  • Του Κ. Π. Παπαδιουχου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το χάος είναι μεταδοτικό

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ακυβερνησία, Ανάπτυξη, Ανασφάλεια, Ανεργία, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Κοινωνία, Πολιτική |

Επειδή οι τελευταίες δεκαετίες ήταν οι ευτυχέστερες που έζησε η Ελλάδα, τείνουμε να θεωρούμε την ειρήνη αυτονόητη. Από την ιστορία μας -γεμάτη μεγάλους διχασμούς και τιτάνιες συγκρούσεις- νομίζουμε ότι όταν η ειρήνη απειλείται το γνωρίζουμε όλοι, ότι είναι πάντα σαν το τελεσίγραφο των Ιταλών το 1940. Δεν μας φοβίζουν οι καθημερινές παραλείψεις, τα λάθη, οι μισαλλοδοξίες, οι βλακείες, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η εγκατάλειψη και η ανεύθυνη καπηλεία -η αργή αλλά σταθερή υπονόμευση της δημοκρατίας και της ειρήνης. Εχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού- τόσο που δεν μας φοβίζει.

Μετά 35 χρόνια αδιάκοπης σταθερότητας και ευημερίας, είναι φυσικό να ξεχνάει κανείς πόσο εύκολα μπορούν να χαθούν τα κεκτημένα όταν οι κοινωνικές ισορροπίες διαταράσσονται. Στη Βόρειο Ιρλανδία, όπου για τρεις δεκαετίες έζησαν τις «Ταραχές», γνωρίζουν καλά ότι χωρίς ειρήνη δεν υπάρχει ανάπτυξη, ότι μέσα στην αστάθεια χάνονται οι προοπτικές του ατόμου και της κοινωνίας. Γι’ αυτό την περασμένη εβδομάδα η κινητοποίηση των Ιρλανδών ήταν άμεση, μετά τη δολοφονία δύο Βρετανών στρατιωτών και ενός αστυνομικού σε επιθέσεις ομάδων που αποσπάστηκαν από τον Ιρλανδικό Επαναστατικό Στρατό (ΙRΑ). Τις επόμενες μέρες, χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν σε σιωπηλή διαμαρτυρία, απαιτώντας να τερματιστεί η βία, φοβούμενοι επιστροφή στις μέρες που στοίχισαν τη ζωή σε 3.500 ανθρώπους. Οι αντίπαλες πολιτικοστρατιωτικές ομάδες που συμμετέχουν εδώ και δέκα χρόνια στη διακυβέρνηση της Β. Ιρλανδίας ένωσαν τις φωνές τους εναντίον της επιστροφής στη βία. «Μην παρασυρθείτε απ’ αυτούς που θέλουν να σας δελεάσουν με τη βία για πολιτικούς σκοπούς», είπε ο καρδινάλιος Σον Μπρέιντι, επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας στην Ιρλανδία. «Μην μπείτε στον πειρασμό να ωραιοποιείτε τη βία του παρελθόντος. Εφερε μόνο αθλιότητα και θάνατο και καταστροφή».

Στην Ελλάδα δεν εκφράζουμε ούτε ελπίδα ούτε απελπισία. Παραμένουμε σιωπηλοί. Η χώρα μας δεν κινδυνεύει από εμφύλιο πόλεμο ή διακοινοτική σύρραξη, αλλά κάθε μέρα είμαστε μάρτυρες στην καθιέρωση της βίας ως μέρος της καθημερινότητάς μας. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης, αλλά και η κοινωνία δείχνει μια περίεργη απροθυμία να απαιτήσει την επιβολή των νόμων (οι οποίοι θεσπίστηκαν από δημοκρατικό καθεστώς, όχι από δύναμη κατοχής ή δικτατορία). Και η διατάραξη της ειρήνης εμφανίζεται με πολλούς τρόπους – από τη νέα άνθηση της εγχώριας τρομοκρατίας και των κουκουλοφόρων στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, έως τα αυτοκίνητα και μηχανές που εισβάλλουν όπου θέλουν και παρκάρουν όπου βολεύει τους οδηγούς.

Αφήσαμε μαύρες τρύπες να αναπτυχθούν στην καρδιά της κοινωνίας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το χάος είναι άκρως μεταδοτικό. Ετσι βρεθήκαμε με τα άβατα των Ζωνιανών, των Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Είδαμε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες να επιβάλλονται στο κράτος και το κράτος να επιβάλλεται βάναυσα και αυθαίρετα στους ανίσχυρους. Αφήσαμε τη βία να ριζώσει στις διαδηλώσεις, στα γήπεδα και στη νύχτα, σαν να ήταν πέρα από τις δυνάμεις μας να την πολεμήσουμε. Τώρα απορούμε που βλέπουμε ανομία και ασυδοσία να αναπτύσσονται σε κάθε κατεύθυνση.

Τώρα οι εγκληματίες δεν φοβούνται ούτε την αστυνομία ούτε την καταδίκη της κοινωνίας, αυτοί αποθρασύνονται και οι υπόλοιποι απελπίζονται. Αν η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι των θεσμών (πολιτικοί, πρυτάνεις, εισαγγελείς, ιερείς, δημοσιογράφοι και άλλοι) δεν σταθούν στο ύψος τους για να διαφυλάξουν την κοινωνική ειρήνη, ο κατήφορος θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Σε αυτή την περίπτωση, θα φθάσουμε στο σημείο να απαιτούμε ή να ανεχόμαστε σκληρά αντιδημοκρατικά μέτρα, να αναπτύσσονται ομάδες «αυτοάμυνας» πολιτών (με τις αναμενόμενες καταστροφικές συνέπειες), να επικρατούν οι εγκληματίες. Τότε θα νοσταλγήσουμε τις μέρες που ζούμε σήμερα, όπου η κατάσταση είναι ακόμη αναστρέψιμη.

Εάν δεν πάρουμε θέση, αν αφήσουμε την ειρήνη να χαθεί, αν λιποτακτήσουμε, θα πρέπει από τώρα να σκεφτούμε πώς θα δικαιολογήσουμε τη δειλία μας στα παιδιά μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που εντείνεται θα είναι ο πόλεμος στον οποίο θα δοκιμαστεί η δική μας γενιά.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Ολα βαίνουν καλώς, διαλυόμενα…

Posted on Μαρτίου 13, 2009. Filed under: Ανασφάλεια, Οικονομία, Πολιτική, Τρομοκρατία |

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι θα κάνει τα πράγματα καλύτερα. Ομως, κατά έναν παράξενο τρόπο, χειροτερεύουν συνεχώς. Σύμφωνοι, να μη γίνουν εκλογές! Αλλά σε τι χάλι πρέπει να φτάσουμε για να πούμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει;

Η επικαιρότητα, δυστυχώς, στέλνει συνεχώς μηνύματα κυβερνητικής διάλυσης. Λόγου χάρη, οι συμβασιούχοι του υπουργείου Πολιτισμού ήσαν απλήρωτοι… 6 μήνες! Εκτός από το «μυστήριο» του χαρακτήρα της εργασιακής τους σχέσης με το υπουργείο, ήταν αδύνατον να βρεθεί τρόπος να πληρωθούν τα… δεδουλευμένα τους! Μόλις όμως έκλεισαν την Ακρόπολη, βρέθηκε τρόπος… Υπάρχει άραγε χειρότερο «μήνυμα» προς τους πολίτες, από ένα (υποτίθεται) ευρωπαϊκό κράτος δικαίου; Και τι αξία έχουν, άραγε, οι δικαιολογημένες εκκλήσεις να παραμείνει η Ακρόπολη ανοιχτή, όταν μόνο όταν «κλείνει» βρίσκει λύσεις το κράτος στους πολίτες του; Προφανώς η Ακρόπολη ανήκει στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και ο τουρισμός μας είναι η «βαριά βιομηχανία της χώρας» και οφείλουμε σεβασμό στους τουρίστες που έρχονται απ όλον τον κόσμο κ.ο.κ.

Μόνο που η Ακρόπολη, ευτυχώς, εξακολουθεί ανά τους αιώνες να μην είναι «κοινωνικά αποστειρωμένη». Και δεν είναι δυνατόν να «κρύβουμε» τις πολιτικές ευθύνες πίσω από ένα μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού. Αν πραγματικά το σεβόμαστε, άλλη συμπεριφορά οφείλουμε στους ανθρώπους, τελικά δηλαδή στη λειτουργία του ίδιου του μνημείου.

Αλλο παράδειγμα είναι η ακρίβεια. Το λίτρο λ.χ. της αμόλυβδης στην Ελλάδα είναι ακριβότερο σε σχέση με τη Γερμανία κατά δέκα λεπτά! Σύμφωνα με τους αρμόδιους υπουργούς, για όλη αυτή την κατάσταση, κατά μία εκδοχή, φταίει το ότι η χώρα μας είναι στην άκρη της Ευρώπης και έχει πολλά… βουνά! Κατ άλλη, εκβιάζεται η κυβέρνηση από (άγνωστους) επιχειρηματίες που την… απειλούν ότι αν ελεγχθούν θα κάνουν απολύσεις εργαζομένων!

Και κατά τρίτη εκδοχή, (συνήθης), φταίνε τα ΜΜΕ που κρύβουν τις… μειώσεις των τιμών! Το μόνο που δεν σκέφτονται είναι να εφαρμόσουν τους νόμους και ως κυβέρνηση να ελέγξουν τις αγορές… Ολα τα σκέφτονται οι «μπαγάσηδες», ακόμα και να κάνει… απεργία η κυβέρνηση, εκτός από το να κυβερνήσουν και να αναλάβουν το σχετικό κόστος.

Τελευταίο παράδειγμα η… διαρροή λίστας με πιθανούς (ή απίθανους) στόχους της τρομοκρατίας, από το πιο κλειστό υποτίθεται «υπηρεσιακό σύστημα» της ΕΛ.ΑΣ., την Αντιτρομοκρατική!

Βέβαια, τα παραδείγματα δεν έχουν τέλος… Επισημαίνουν τη διάλυση στη λειτουργία του πολιτικού, κρατικού και θεσμικού συστήματος. Η κυβέρνηση λέει συνεχώς ότι θα κάνει τα πράγματα καλύτερα, αλλά κατά έναν παράξενο τρόπο, όλο και πιο χειρότερα γίνονται…

Σύμφωνοι, να μη γίνουν εκλογές! Ναι, αλλά σε τι χάλι πρέπει να φτάσουμε για να πούμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει; Κι αν δεν μπορούν αυτοί, να δοκιμάσουμε τους άλλους…

Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου, ΕΘΝΟΣ, 13/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φόβος και ανασφάλεια

Posted on Μαρτίου 13, 2009. Filed under: Ανασφάλεια, Εγκληματικότητα, Ελληνική Αστυνομία, Φόβος |

ΠΡΙΝ από λίγα χρόνια θα ήταν οπωσδήποτε πρώτη είδηση σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και θα κρατούσε για μέρες τους προβολείς της δημοσιότητας καρφωμένους πάνω της. Θα ήταν ένα γεγονός πρωτοφανές για τα ελληνικά εγκληματολογικά χρονικά. Σήμερα είναι απλώς μια σοβαρή είδηση, η οποία σε μία ή δύο μέρες θα έχει περάσει «στα ψιλά» και κάποια άλλη εγκληματική πράξη θα την έχει υπερκεράσει.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ αυτή είναι πια η ελληνική καθημερινότητα. Η ένοπλη βία, που μέχρι πριν από μερικά χρόνια στρεφόταν μόνον εναντίον τραπεζών, έχει φτάσει πια να εισβάλλει μέρα μεσημέρι σε καταστήματα, να στοχοποιεί ακόμη και μαθήτριες στον δρόμο και να σκορπίζει τον φόβο και την ανασφάλεια σ’ έναν κόσμο που αισθάνεται ότι δεν έχει την προστασία που η Πολιτεία θα όφειλε να του προσφέρει.

ΕΙΝΑΙ διπλό το μήνυμα από όσα τραγικά συνέβησαν χθες στον Βύρωνα. Το πρώτο, φυσικά, ότι η εγκληματικότητα έχει καταστεί ανεξέλεγκτη, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Και το δεύτερο, και σημαντικότερο, ότι οι δυνάμεις της Ελληνικής Αστυνομίας υστερούν απελπιστικά απέναντι στους κακοποιούς που έχουν ν αντιμετωπίσουν. Μόνο που το πρόβλημα αυτό είναι πρωτίστως πολιτικό και η επίλυσή του δεν εξαρτάται από τη διάθεση, την αυτοθυσία και την αποφασιστικότητα των επιφορτισμένων με την προστασία του νόμου και τη διασφάλιση της τάξης.

ΕΙΝΑΙ αναμφισβήτητο ότι η Αστυνομία μας είναι αντικειμενικά κατώτερη των αναγκών μας. Το προσωπικό της δεν είναι εκπαιδευμένο στον βαθμό και στην έκταση που η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα επιβάλλει. Και σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι την ώρα που η εγκληματικότητα «βελτιώνεται» και γίνεται πολυπλοκότερη, οι διώκτες της παραμένουν, στην καλύτερη περίπτωση, στάσιμοι και άρα περιέρχονται καθημερινά σε μειονεκτικότερη θέση.

ΕΙΝΑΙ ίσως η στιγμή που πρέπει ν αποφασίσουμε σοβαρά τι Αστυνομία θέλουμε και να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε το έμψυχο δυναμικό της να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο. Κι αυτό σήμερα. Γιατί αύριο θα είναι αργά. [ΓΝΩΜΗ, ΕΘΝΟΣ, 13/03/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...