Ανεργία

Κρίση απασχόλησης

Posted on Οκτώβριος 29, 2009. Filed under: Ανεργία, Ρομπόλης Σάββας |

  • [ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ]
  • Και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη η ανεργία θα χτυπήσει κόκκινο το 2010
  • Του Σάββα Γ. Ρομπόλη, ΤΑ ΝΕΑ, 29/10/2009
Φωτογραφία

Η διεθνής, η ευρωπαϊκή και η ελληνική οικονομία πλήττονται από το φθινόπωρο του 2008 από μία πρωτόγνωρη οικονομική κρίση και ύφεση, με την έννοια των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και επιπτώσεων σε σύγκριση με τις συντελούμενες οικονομικές κρίσεις κατά τον 20ό αιώνα. Πράγματι, η σημερινή κρίση ξεκίνησε ως κρίση ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου (χρηματοπιστωτική), μετεξελίχθηκε διεθνώς σε κρίση της πραγματικής οικονομίας (οικονομική κρίση και ύφεση) και εξελίσσεται σε κρίση απασχόλησης με την αρνητική τάση της ανεργίας η οποία διεθνώς αλλά και στην Ευρώπη και στη χώρα μας θα φθάσει το 2010 σε υψηλά επίπεδα.
Η παρατήρηση αυτή αναδεικνύει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πρόσφατης κρίσης, με την έννοια ότι ενώ στα επόμενα χρόνια (μετά το 2012) θα παρουσιάζεται ένας σταδιακός ρυθμός ανάκαμψης, εντούτοις αυτό θα συμβαίνει με την ύπαρξη υψηλού επιπέδου ανεργίας. Ακριβώς γι΄ αυτό τον λόγο προβλέπεται από ορισμένους αναλυτές ότι η κρίση απασχόλησης κατά την φάση της ανάκαμψης θα δημιουργήσει διεθνώς συνθήκες κοινωνικής κρίσης, με αποτέλεσμα η κυκλική εξέλιξη της ανεργίας να καταστεί μεσομακροπρόθεσμη, με αρνητικές συνέπειες στην αγορά εργασίας, στην παραγωγή και στην κοινωνική συνοχή.
Μια τέτοια προοπτική κρίσης της απασχόλησης θα πλήξει ιδιαίτερα τους νέους και νέες, τους ανειδίκευτους, τους μετανάστες και τους εργαζόμενους σε ευέλικτες και προσωρινές μορφές απασχόλησης, επιφυλάσσοντας την ένταξή τους στην κατηγορία της μακροχρόνιας ανεργίας και της σταδιακής περιθωριοποίησης από το εργατικό δυναμικό, με αποτέλεσμα, μακροχρόνια, εξαιτίας της απαξίωσης των ικανοτήτων και δεξιοτήτων τους να μην αποτελούν ελκυστική επιλογή για τους εργοδότες.
Έτσι, με αυτά τα δεδομένα, θα απαιτηθούν αρκετά χρόνια για να επανέλθει το επίπεδο της ανεργίας σε αυτό πριν από την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης (φθινόπωρο 2008). Για παράδειγμα, για τις ΗΠΑ προβλέπεται ότι μια τέτοια προοπτική θα επέλθει μετά το 2018, ενώ για την Ελλάδα προβλέπεται ότι το 2015 το επίπεδο της ανεργίας δεν θα είναι χαμηλότερο απ΄ αυτό του 2008 (7,8%).
Η ανάσχεση αυτής της προοπτικής κρίσης της απασχόλησης, σε βραχυχρόνιο επίπεδο, προϋποθέτει την άμεση ένταξη των ανέργων στην απασχόληση τόσο για την εξασφάλιση εισοδήματος όσο και για τη διατήρηση των δεξιοτήτων τους, που θα τους επιτρέψει μεσο-μακροπρόθεσμα να ενταχθούν σε πλέον καινοτόμους, παραγωγικές και τεχνολογικές θέσεις εργασίας όταν επιταχυνθεί η διαδικασία της ανάκαμψης.
Όμως, κάτι τέτοιο για να συμβεί απαιτείται να αποσαφηνισθεί η κινητήρια δύναμη της διεθνούς οικονομικής ανάκαμψης. Για παράδειγμα, κατά την περίοδο των τελευταίων δεκαετιών τον ρόλο αυτό έπαιζαν οι καταναλωτές της Αμερικής. Σήμερα, και στο άμεσο μέλλον φαίνεται ότι η Κίνα επενδύει κατά κύριο λόγο σε παιδεία και υποδομές, ενώ οι ΗΠΑ επενδύουν σε υψηλή τεχνολογία. Η Βραζιλία, η Ινδία και η Κίνα εκτιμάται (D. Strαus – Κan, 2009) ότι δεν μπορούν να εξελιχθούν σε κινητήρια δύναμη της διεθνούς ανάκαμψης. Επομένως, απαιτείται να βρεθούν νέοι θύλακες κινητήριας δύναμης της διεθνούς ανάκαμψης, προκειμένου να ανατραπούν οι χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης που τροφοδοτούν διεθνώς υψηλά ποσοστά ανεργίας.
Από την άποψη αυτή, είναι αναγκαίο για την αποτροπή της κρίσης απασχόλησης να αντικατασταθεί ριζικά το διεθνές, ευρωπαϊκό και ελληνικό πρότυπο ανάπτυξης της ευελιξίας της εργασίας (μικρο-επίπεδο), της ενίσχυσης της προσφοράς (μακρο-επίπεδο) και της ιδιωτικοποίησης και κεφαλαιοποίησης του κοινωνικού κράτους (κοινωνικό επίπεδο) από το νέο αναπτυξιακό πρότυπο της ρύθμισης της εργασίας (μικροεπίπεδο), της ενίσχυσης της καινοτόμου και παραγωγικής ανάπτυξης (μακρο-επίπεδο) και της ενδυνάμωσης της αναδιανομής του εισοδήματος και της αναδιανεμητικότητας του κοινωνικού κράτους (κοινωνικό επίπεδο).
Στο πλαίσιο αυτό του νέου αναπτυξιακού προτύπου, η προτεραιότητα της οικονομικής πολιτικής και της πολιτικής απασχόλησης απαιτείται να επικεντρωθεί στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας με την αύξηση των δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων και όχι με τη διαχείριση της ανεργίας και τη διευθέτηση των ανισορροπιών στην ελληνική αγορά εργασίας.

  • Ο Σάββας Ρομπόλης είναι καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου, επιστημονικός διευθυντής ΙΝΕ/ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ.
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το χάος είναι μεταδοτικό

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ακυβερνησία, Ανάπτυξη, Ανασφάλεια, Ανεργία, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Κοινωνία, Πολιτική |

Επειδή οι τελευταίες δεκαετίες ήταν οι ευτυχέστερες που έζησε η Ελλάδα, τείνουμε να θεωρούμε την ειρήνη αυτονόητη. Από την ιστορία μας -γεμάτη μεγάλους διχασμούς και τιτάνιες συγκρούσεις- νομίζουμε ότι όταν η ειρήνη απειλείται το γνωρίζουμε όλοι, ότι είναι πάντα σαν το τελεσίγραφο των Ιταλών το 1940. Δεν μας φοβίζουν οι καθημερινές παραλείψεις, τα λάθη, οι μισαλλοδοξίες, οι βλακείες, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η εγκατάλειψη και η ανεύθυνη καπηλεία -η αργή αλλά σταθερή υπονόμευση της δημοκρατίας και της ειρήνης. Εχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού- τόσο που δεν μας φοβίζει.

Μετά 35 χρόνια αδιάκοπης σταθερότητας και ευημερίας, είναι φυσικό να ξεχνάει κανείς πόσο εύκολα μπορούν να χαθούν τα κεκτημένα όταν οι κοινωνικές ισορροπίες διαταράσσονται. Στη Βόρειο Ιρλανδία, όπου για τρεις δεκαετίες έζησαν τις «Ταραχές», γνωρίζουν καλά ότι χωρίς ειρήνη δεν υπάρχει ανάπτυξη, ότι μέσα στην αστάθεια χάνονται οι προοπτικές του ατόμου και της κοινωνίας. Γι’ αυτό την περασμένη εβδομάδα η κινητοποίηση των Ιρλανδών ήταν άμεση, μετά τη δολοφονία δύο Βρετανών στρατιωτών και ενός αστυνομικού σε επιθέσεις ομάδων που αποσπάστηκαν από τον Ιρλανδικό Επαναστατικό Στρατό (ΙRΑ). Τις επόμενες μέρες, χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν σε σιωπηλή διαμαρτυρία, απαιτώντας να τερματιστεί η βία, φοβούμενοι επιστροφή στις μέρες που στοίχισαν τη ζωή σε 3.500 ανθρώπους. Οι αντίπαλες πολιτικοστρατιωτικές ομάδες που συμμετέχουν εδώ και δέκα χρόνια στη διακυβέρνηση της Β. Ιρλανδίας ένωσαν τις φωνές τους εναντίον της επιστροφής στη βία. «Μην παρασυρθείτε απ’ αυτούς που θέλουν να σας δελεάσουν με τη βία για πολιτικούς σκοπούς», είπε ο καρδινάλιος Σον Μπρέιντι, επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας στην Ιρλανδία. «Μην μπείτε στον πειρασμό να ωραιοποιείτε τη βία του παρελθόντος. Εφερε μόνο αθλιότητα και θάνατο και καταστροφή».

Στην Ελλάδα δεν εκφράζουμε ούτε ελπίδα ούτε απελπισία. Παραμένουμε σιωπηλοί. Η χώρα μας δεν κινδυνεύει από εμφύλιο πόλεμο ή διακοινοτική σύρραξη, αλλά κάθε μέρα είμαστε μάρτυρες στην καθιέρωση της βίας ως μέρος της καθημερινότητάς μας. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης, αλλά και η κοινωνία δείχνει μια περίεργη απροθυμία να απαιτήσει την επιβολή των νόμων (οι οποίοι θεσπίστηκαν από δημοκρατικό καθεστώς, όχι από δύναμη κατοχής ή δικτατορία). Και η διατάραξη της ειρήνης εμφανίζεται με πολλούς τρόπους – από τη νέα άνθηση της εγχώριας τρομοκρατίας και των κουκουλοφόρων στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, έως τα αυτοκίνητα και μηχανές που εισβάλλουν όπου θέλουν και παρκάρουν όπου βολεύει τους οδηγούς.

Αφήσαμε μαύρες τρύπες να αναπτυχθούν στην καρδιά της κοινωνίας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το χάος είναι άκρως μεταδοτικό. Ετσι βρεθήκαμε με τα άβατα των Ζωνιανών, των Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Είδαμε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες να επιβάλλονται στο κράτος και το κράτος να επιβάλλεται βάναυσα και αυθαίρετα στους ανίσχυρους. Αφήσαμε τη βία να ριζώσει στις διαδηλώσεις, στα γήπεδα και στη νύχτα, σαν να ήταν πέρα από τις δυνάμεις μας να την πολεμήσουμε. Τώρα απορούμε που βλέπουμε ανομία και ασυδοσία να αναπτύσσονται σε κάθε κατεύθυνση.

Τώρα οι εγκληματίες δεν φοβούνται ούτε την αστυνομία ούτε την καταδίκη της κοινωνίας, αυτοί αποθρασύνονται και οι υπόλοιποι απελπίζονται. Αν η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι των θεσμών (πολιτικοί, πρυτάνεις, εισαγγελείς, ιερείς, δημοσιογράφοι και άλλοι) δεν σταθούν στο ύψος τους για να διαφυλάξουν την κοινωνική ειρήνη, ο κατήφορος θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Σε αυτή την περίπτωση, θα φθάσουμε στο σημείο να απαιτούμε ή να ανεχόμαστε σκληρά αντιδημοκρατικά μέτρα, να αναπτύσσονται ομάδες «αυτοάμυνας» πολιτών (με τις αναμενόμενες καταστροφικές συνέπειες), να επικρατούν οι εγκληματίες. Τότε θα νοσταλγήσουμε τις μέρες που ζούμε σήμερα, όπου η κατάσταση είναι ακόμη αναστρέψιμη.

Εάν δεν πάρουμε θέση, αν αφήσουμε την ειρήνη να χαθεί, αν λιποτακτήσουμε, θα πρέπει από τώρα να σκεφτούμε πώς θα δικαιολογήσουμε τη δειλία μας στα παιδιά μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που εντείνεται θα είναι ο πόλεμος στον οποίο θα δοκιμαστεί η δική μας γενιά.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μεταξύ ανεργίας και μαύρης εργασίας. Ζοφερή διαγράφεται η εικόνα της ελληνικής περιφέρειας, οι εργαζόμενοι της οποίας πληρώνουν ακριβότερα την κρίση

Posted on Φεβρουαρίου 28, 2009. Filed under: Ανεργία, Μαύρη εργασία |

Παλαιότερη διαδήλωση απολυμένων από τα Κλωστήρια της Νάουσας. Η πόλη της Ημαθίας ήταν από τις πρώτες που χτυπήθηκαν από κύμα μαζικών απολύσεων, όπως όλα δείχνουν όμως το πρόβλημα επεκτείνεται- και μάλιστα με γοργούς ρυθμούς- σε όλη την ελληνική περιφέρεια (ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ)

Η κρίση επελαύνει σε όλη τη χώρα και επηρεάζει άμεσα και προς το χειρότερο τον τρόπο ζωής χιλιάδων ανθρώπων. Η εικόνα είναι ζοφερή: λουκέτα, απολύσεις και διαθεσιμότητα για τους εργαζομένους. Η ανεργία καλπάζει και η μαύρη εργασία κυριαρχεί.

  • ΘΗΒΑ

Ενα νέο κέντρο ύφεσης δημιουργείται όπου καταγράφονται καθημερινά απολύσεις. Το Εργατικό Κέντρο αναφέρει ότι το τελευταίο τρίμηνο του 2008 η εταιρεία Αμερικανικό Σπίτι έχει απολύσει 40 από τους 110 εργαζομένους της, ενώ άλλους 160 έχει απολύσει η Ελβάλ Χαλκόρ. Ακόμη, κάνει λόγο για απόλυση του μισού εργατικού δυναμικού (10 από 20 συνολικά) από την εταιρεία ΧΕΛΜΕΤ, καθώς και για 10 από τους 15 υπαλλήλους της επιχείρησης Μάταλα. Επίσης, έκλεισε η εταιρεία ΚΑΖΗ, ενώ η Σεμέλη έχει απολύσει 11 από τους 15 εργαζομένους της από την αρχή του χρόνου. Τέλος, τα Σωληνουργεία Θηβών δίνουν υποχρεωτικές άδειες σταδιακά στους 60 εργαζομένους της. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με το Εργατικό Κέντρο, στη Διαμάντ ΒΙΝΤΕΡ Ελλάς 66 από τους 100 υπαλλήλους της βρίσκονται σε διαθεσιμότητα για 10 ημέρες, στον Μαΐλλη 60 από τους 120 εργαζομένους βρίσκονται σε διαθεσιμότητα από το τελευταίο τρίμηνο του 2008, ενώ άλλοι 25 τους ακολούθησαν το 2009. Στην ΠΛΕΞΑΚΟ 24 υπάλληλοι (από τους 81 συνολικά) βρίσκονται σε διαθεσιμότητα, ενώ στο εργοστάσιο της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας οι 60 εργαζόμενοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας. Τέλος, τέσσερις ημέρες την εβδομάδα (με μειωμένες αποδοχές) εργάζονται οι 70 υπάλληλοι στα Κλωστοϋφαντουργεία ΕΛΦΙΚΟ, ενώ στις εργολαβίες της ΛΑΡΚΟ απολύθηκαν 120 εργαζόμενοι.

  • ΛΙΒΑΔΕΙΑ

«Πενήντα εργάτες σώθηκαν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή από την απόλυση» όπως αναφέρει ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λιβαδειάς κ. Ν. Παπαναγιώτου, καθώς η Αλουμίνιον της Ελλάδος, λόγω της συγκυρίας, σταμάτησε την παραγωγή συγκεκριμένης σειράς προϊόντος. Στην αγορά επικρατεί ανησυχία και προβληματισμός, ενώ οι τουριστικές επιχειρήσεις της Αράχοβας έχουν μείωση του τζίρου. Απολύσεις έχουν καταγραφεί στους εργολάβους που έχουν συμβληθεί με τις βιομηχανίες της περιοχής.

  • ΚΟΡΙΝΘΟΣ

Σύμφωνα με το Εργατικό Κέντρο της πόλης, έχουν γίνει 200 απολύσεις το τελευταίο τρίμηνο, ενώ 50 εργαζόμενοι της Φούλγκορ παραμένουν σε διαθεσιμότητα. «Η ανεργία είναι άνω του 20% και δυστυχώςκαμία νέα θέση εργασίας δεν έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια» σχολιάζει ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου κ. Κ.Μαλανδρένης. «Το πρόβλημα θα διογκωθεί,αφού και οι μικρές επιχειρήσεις απολύουν και προχωρούν σε ελαστικά ωράρια» συμπληρώνει.

  • ΚΑΒΑΛΑ

Η επιχειρηματικότητα της άλλοτε ευημερούσας πόλης αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, ενώ υπάρχουν πληροφορίες για επικείμενο κλείσιμο δύο βιομηχανικών μονάδων. Την ίδια στιγμή το Εργατικό Κέντρο κάνει λόγο για 350 απολύσεις από την αρχή της χρονιάς και 450 αλλαγές συμβάσεων (από πλήρη σε μερική απασχόληση). «Η ανεργία καλπάζει, η εικόνα είναι ζοφερή και η μαύρη εργασία κυριαρχεί» σημειώνει ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου κ. Π.Τιάκας.

«Στο βιομηχανικό τμήμα του Επιμελητηρίου είναι εγγεγραμμένες 35 επιχειρήσεις και γνωριζόμαστε καλά μεταξύ μας» επισημαίνει ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Καβάλας κ. Α.Τσατσούλης. Ωστόσο, όπως λέει, «δεν είμαστε μακριά από την κρίση,τα πράγματα είναι δύσκολα, η πτώση του τζίρου στο αυτοκίνητο κυμαίνεται στο 40%,ενώ στα δομικά υλικά στο 30% και όλη την ημέρα παρακαλάμε τις κρατικές υπηρεσίες να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους».

  • ΒΕΡΟΙΑ

Η κρίση έχει χτυπήσει την κονσερβοποιία, ενώ καθίζηση έχει γνωρίσει και η οικοδομή. «Πρόβλημα υπάρχει,αφού χάνονται θέσεις εργασίας και η “μαύρη” χαμηλόμισθη εργασία οργιάζει» σημειώνει ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου κ. Δ. Ταχματζίδης. «Σε αρκετά σουπερμάρκετ της πόλης η εργατική νομοθεσία καταστρατηγείται, αφού οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης μετατρέπονται σε μερικής,με “μαύρη” εργασία και λιγότερα χρήματα» συμπληρώνει.

  • ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ

Η τεχνική εταιρεία ΝΤΙ-ΕΣ απέλυσε οκτώ από τους 30 εργαζομένους της, οι οποίοι έκαναν επίσχεση εργασίας λόγω μη καταβολής δεδουλευμένων. Το Εργατικό Κέντρο της πόλης κατήγγειλε ότι αντί να εξοφληθούν, όπως τους είχε υποσχεθεί, απολύθηκαν. Την ίδια στιγμή η διοίκηση της Ελληνικής Υφαντουργίας πρότεινε στους 300 εργαζομένους της στα Γιαννιτσά τριήμερη εργασία και περικοπή επιδομάτων. ΚΥΚΛΑΔΕΣ
Και εδώ φυσάει ο άνεμος της ύφεσης. «Εχουμε σωρεία απολύσεων το τελευταίο διάστημα» σημειώνει ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου κ. Θ. Μήτσκας. «Το δίμηνο Δεκεμβρίου- Ιανουαρίου απολύθηκαν 1.346 εργαζόμενοισε Μύκονο, Τήνο, Κίμωλο, Σύρο και Μήλο» λέει και προσθέτει: «Την ίδια στιγμή αλλάζουν τις εργατικές συμβάσεις και τις μετατρέπουν σε μερικής απασχόλησης και γίνεται οκτάωρο με δέκα ένσημα.Οποιος αρνείται,απολύεται». Στο νησιωτικό σύμπλεγμα τα χειρότερα αναμένονται μετά τον Απρίλιο, αφού γίνεται λόγος για πτώση της τουριστικής κίνησης ως και 30%. Αν σημειωθεί τέτοια εξέλιξη, αναμένεται να ανατρέψει όχι απλώς ένα δεδομένο εργασιακό σκηνικό, αλλά έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής που συνίσταται σε έξι μήνες δουλειά και έξι μήνες με το επίδομα του ΟΑΕΔ. ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ
Από το σύνολο του εργατικού δυναμικού στη Ρόδο σχεδόν το 75% ζει από τον τουρισμό και λιγότεροι από τους μισούς είναι πλήρους απασχόλησης. Ηδη περίπου 4.500 άνθρωποι δεν έχουν ακόμη λάβει μισθούς, δώρα και επιδόματα των προηγούμενων μηνών. «Θα την πληρώσουμε με το άνοιγμα της σεζόν.Με 10%-20% πτώση στον τουρισμό δεν θα αναπνέουμε» αναφέρει ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου κ. Ι.Σαρικάς. Οπως και στις Κυκλάδες, έτσι και στα Δωδεκάνησα, αν μειωθεί η σεζόν έστω και ένα μήνα, θα επηρεάσει άμεσα και προς το χειρότερο τον τρόπο ζωής χιλιάδων ανθρώπων. Στη Ρόδο η οικονομική δυσπραγία αντανακλάται και στα δεκάδες σπίτια και ξενοδοχεία που βγαίνουν στο σφυρί.

  • ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΧ. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η αφύπνιση των πληβείων της εργασίας

Posted on Φεβρουαρίου 15, 2009. Filed under: Ανεργία, Βρυξέλλες, ΓΣΕΕ, Γενιά των 700 ευρώ, Επισφάλεια, Συνδικαλισμός |

«Ντελιβεράδες», εργαζόμενοι σε βιβλιοχαρτοπωλεία, καθαρίστριες στο Δημόσιο, τηλεργαζόμενοι, δημοσιογράφοι «free lancer», συμβασιούχοι των 450 ευρώ, μετανάστες, «ενοικιαζόμενοι» των τραπεζών, μηχανικοί με «μπλοκάκι», νέοι εργαζόμενοι στα γνωστά «stages» των υπουργείων και των ταμείων. Οχι, όλοι αυτοί δεν προέκυψαν «ξαφνικά», τους γνωρίζαμε καλά από το 2000. Ο λόγος για επαγγέλματα και ειδικότητες που βρίσκονται εκτός των παραδοσιακών σωματείων, σε πλήρη επισφάλεια που κάνει ακόμη κι αυτή τη… μη κυβερνητική οργάνωση της «γενιάς των 700 ευρώ» να μοιάζει με παλαιομοδίτικη επινόηση…

Τα «νέα» επισφαλή επαγγέλματα και οι συνδικαλιστικές τους εκφάνσεις, είναι συνέπεια της έκτασης που έλαβαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Ενα μόνο τμήμα από τους 330.000 προσωρινά απασχολούμενους, τους 270.000 της μερικής απασχόλησης και τους 20.000 σε δουλειές «του ποδαριού». Ορισμένοι από αυτούς απασχολούνται στο 25% των επιχειρήσεων που κάνει χρήση εργολαβιών ή μπορεί και να προέρχονται από την απολύτως ανασφάλιστη εργασία.

Η δραστηριότητα που αναπτύσσουν, συγκροτώντας συλλόγους και σωματεία, έξω από τα παραδοσιακά σχήματα προκαλεί αμηχανία. Ιδιαίτερα όταν προχωρούν σε καταλήψεις χώρων, όπως της ΓΣΕΕ, του ΕΚΘ και της ΕΣΗΕΑ, προκαλώντας ερωτήματα για το εάν αναβιώνουν οι αντιδράσεις αναρχοσυνδικαλιστών του προηγούμενου αιώνα.

  • Χωρίς θεσμική έκφραση

Η συνδικαλιστική «αφύπνιση» αυτών των νέων πληβείων της εργασίας εκδηλώθηκε το ίδιο απότομα με τον τρόπο που συντελέστηκε και η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και στην Ελλάδα. Μια απορρύθμιση την οποία ούτε η ΓΣΕΕ ούτε οι μεγάλες Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα φρόντισαν να ρυθμίσουν συνδικαλιστικά, όπως έγινε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δίδοντας ένα βήμα θεσμικής έκφρασης σε όλους όσοι κινούνται στην γκρίζα ζώνη μεταξύ της μισθωτής εργασίας και της αυτοαπασχόλησης.

Λέγεται ότι σε πέντε χρόνια από σήμερα ο συνδικαλιστικός χάρτης στη χώρας θα έχει αλλάξει, καθώς το μόνο βέβαιο είναι ότι η οικονομική κρίση θα αυξάνει την ανασφάλεια στην εργασία, τα κοινοτικά κονδύλια για την υποτιθέμενη κατάρτιση θα εξαντλούνται μέχρι το 2013 και η ανεργία θα εναλλάσσεται με την απασχόληση σε διαφορετικούς εργοδότες, η κρίση αντιπροσώπευσης στα κατεστημενα συνδικάτα θα οδηγεί σε νέα σχήματα που ίσως αποδειχθούν απρόβλεπτα στον τρόπο που θα προωθούν τα συμφέροντα των μελών τους.

Η αναπαραγωγή ενός μοντέλου, προσαρμοσμένου στην πλήρη απασχόληση τύπου ΔΕΚΟ, που δεν υπάρχει πια παρά μόνο στα υπουργεία, αποτυπώθηκε ανεξίτηλα στη σύνθεση της ΓΣΕΕ. Αλλά και η παρατεταμένη παρουσία σε ηγετικά πόστα των ίδιων, επί μια εικοσαετία, επροσώπων δεν θυμίζει μόνο τους… γκριζομάλληδες κομσομόλους της ΕΣΣΔ. Συντηρεί και έναν μηχανισμό γραφειοκρατίας που αδυνατεί να προσαρμοστεί στις ραγδαίες μεταβολές, παραμένει στοχοπροσηλωμένη στην αυτοσυντήρησή της, βλέποντας κάθε καινούργιο μόρφωμα ως έναν δυνάμει κίνδυνο για την αναπαραγωγή της.

  • Επιχορήγηση εκατομμυρίων από το κράτος

Ο γραφειοκρατικός μηχανισμός γεννήθηκε μέσα από την οικονομική εξάρτηση των τριτοβάθμιων σωματείων και των εργατικών κέντρων από το κράτος. Γι’ αυτό τον λόγο, συχνά η ΓΣΕΕ στην οποία κατευθύνονται τα περισσότερα χρήματα «αντιγράφει» το κράτος. Για παράδειγμα, αναθέτει την καθαριότητα των γραφείων σε εργολάβους και προσλαμβάνει ιδιωτικές εταιρείες security, κατά τα πρότυπα των κρατικών οργανισμών. Υιοθετεί ακόμη και τα προγράμματα stage των δημόσιων οργανισμών. Μάλιστα γνωστό στέλεχός της, πρόεδρος μεγάλης ομοσπονδίας ΔΕΚΟ, διατηρούσε επί χρόνια εργολαβική επιχείρηση καθαριότητας στο όνομα της συζύγου του.

Η ετήσια και πλούσια επιχορήγηση από την Εργατική Εστία απέκοψε τον δεσμό της όποιας συνδικαλιστικής συνδρομής συνέδεε το μέλος με την οργάνωσή του για τη μεγάλη πλειοψηφία των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ.

Με αυτόν τον τρόπο, το 1/4 από τα ποσά των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών που καταβάλλονται στον Οργανισμό Εργατικής Εστίας, μεταφέρονται κάθε χρόνο στις δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες οργανώσεις, καθώς και στην εθνική συνομοσπονδία ατόμων με ειδικές ανάγκες. Το ποσό που καταβάλλεται στις οργανώσεις μπορεί να φτάσει το 25% των εισφορών που καταβάλλονται μέσω του ΙΚΑ -που διαδραματίζει τον ρόλο του ταμία της υποχρεωτικής συνδικαλιστικής εισφοράς- αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι κατώτερο του 15%. Δηλαδή από τα έσοδα των 140 εκατ. ευρώ σε εισφορές που είχε προϋπολογίσει η Εστία για το 2008, περίπου 35 εκατ. ευρώ καταβλήθηκαν στη ΓΣΕΕ και σε εργατικά κέντρα. Πού πανε οι εισφορές των εργαζομένων και των εργοδοτών; Σε λειτουργικές δαπάνες αλλά και σε «δαπάνες για ταξίδια και διαμονή στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με σκοπό την ανάπτυξη σχέσεων με συνδικαλιστικές οργανώσεις και διεθνείς οργανισμούς που προωθούν την πολιτική των εργασιακών σχέσεων».

  • Οι Βρυξέλλες

Οσο η ΓΣΕΕ έχανε την επαφή της με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα τόσο βελτίωνε την ικανότητά της να διαχειρίζεται μεγάλα κοινοτικά «πακέτα» που κατευθύνονταν στη φούσκα της κατάρτισης. Σιγά – σιγά το συνδικάτο άρχισε να γίνεται περισσότερο αποδεκτό σε φορείς της εξουσίας και λιγότερο στον κόσμο της επισφαλούς εργασίας.

Βεβαίως, η ΓΣΕΕ πραγματοποιεί μερικά από τα καλύτερα προγράμματα στην αγορά. Ολοι το λένε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το σύστημα της κατάρτισης είναι αξιόπιστο. Παραμένει βαθιά αναξιόπιστο, αλλά, στην πράξη, δεν έχει αμφισβητηθεί ούτε από τη Συνομοσπονδία. Προγράμματα της ΓΣΕΕ επιχορηγούνται και με πόρους του ΛΑΕΚ, του λογαριασμού για την απασχόληση και την επαγγελματική κατάρτιση που συστάθηκε το 1996 με εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων και υπάγεται στον ΟΑΕΔ. Τα ετήσια έσοδα του ΛΑΕΚ κυμαίνονται από 150 έως 200 εκατ. ευρώ.

Πάντως, τα πολλά χρήματα θα προέλθουν από το Δ’ ΚΠΣ, αφού όλες οι οργανώσεις των κοινωνικών εταίρων θα μοιραστούν περίπου το 2% του ποσού που αντιστοιχεί στους πόρους που διαχειρίζεται το υπουργείο Απασχόλησης. Ολα στο όνομα της εργασίας.

  • Αποκλεισμός των μη ελεγχομένων

Από τι εξαρτάται όμως η τύχη ενός πρωτοβάθμιου σωματείου όταν υπάρχει μια ισχυρή συνδικαλιστική γραφειοκρατία; Από τον συσχετισμό παρατάξεων, προσώπων αλλά κυρίως από την τήρηση της τάξης και της ιεραρχίας. Κι όταν κάποιο από τα πρωτοβάθμια σωματεία αθετήσει τον παραταξιακό «όρκο», το μόνο που απομένει είναι η απομόνωση ή το σβήσιμο από τον χάρτη ή προσπάθεια εξαγοράς, λίγο αργότερα.

Οσοι είναι εκτός πλαισίου, όσοι δεν έχουν παραταξιακούς πάτρωνες είναι δύσκολο να βρουν ακόμη και μια αίθουσα στα εργατοϋπαλληλικά κέντρα της χώρας που συντηρούνται από τις εισφορές των εργοδοτών και των εργαζομένων.

Η ιστορία του πρωτοβάθμιου πανελλαδικού σωματείου 1.500 μηχανικών ΑΕΙ και ΤΕΙ είναι αποκαλυπτική. Ηδη από το 2001,το 30% του συνόλου των μηχανικών στην οικοδομή, τις κατασκευές και τις βιομηχανίες, αλλά και των γεωλόγων, σχεδιαστών και εργοδηγών, αμειβόταν με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Ο Σύλλογος Τεχνικών Υπαλλήλων Ελλάδος που ελέγχεται πλήρως από την ΠΑΣΚΕ (ο πρόεδρός του είναι επικεφαλής του ΚΕΠΕΑ της ΓΣΕΕ) αρνήθηκε να τους εγγράψει στη δύναμή του με το επιχείρημα ότι αμείβονταν με δελτίο. Στη συνέχεια προσέφυγε στα δικαστήρια, προκειμένου να στερήσει από το σωματείο τη δυνατότητα να υπογράφει συλλογική σύμβαση για τους εργαζόμενους με «μπλοκάκι». Το δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή του συλλόγου και αναγνώρισε στο σωματείο των νέων μηχανικών το δικαίωμα να συνάπτει συμβάσεις τοπικής εφαρμογής (για την Αττική).

  • Οι τεχνικοί των ΜΜΕ

Δεν χρειάζεται να είσαι νέος για να αποκλειστείς από τους συνδικαλιστικούς μηχανισμούς. Αρκεί να είσαι διαφορετικός και να θέτεις σε αμφισβήτηση την πρωτοκαθεδρία. Αυτό αποδεικνύει η προσπάθεια που καταβάλλει η ΠΟΣΠΕΡΤ για να αποκλείσει από το συνέδριό της τρία σωματεία του ιδιωτικού τομέα στον χώρο των ΜΜΕ και μάλιστα παρά την αποτυχία της προσπάθειάς της να εξασφαλίσει γι’ αυτό και δικαστική απόφαση, με ασφαλιστικά μέτρα. Τα τρία σωματεία που θέλει να αποπέμψει η ΠΟΣΠΕΡΤ είναι των τεχνικών τηλεόρασης (ΕΤΙΤΑ), των τεχνικών Θεσσαλονίκης (ΕΤΙΤΒΕ) και των τεχνικών ραδιοφωνίας (ΕΤΕΡ). Για τις συγκεκριμένες οργανώσεις είχε αποφασιστεί να μην καταβάλλονται συνδρομές στην ΠΟΣΠΕΡΤ, προκειμένου να εξισορροπηθεί το κόστος από τη στέγαση γραφείων και άλλων εξόδων. Ωστόσο, παραμονές του συνεδρίου, και με τον κίνδυνο να αλλάξουν οι συχετισμοί, η ΠΟΣΠΕΡΤ ζήτησε ή τον αποκλεισμό των σωματείων ή την καταβολή 120.000 ευρώ. Φυσικά τα σωματεία στερούνται οποιασδήποτε επιχορήγησης.

  • Πλούσια επιδόματα

Αντιθέτως, στην ΠΟΣΠΕΡΤ με μια σύμβαση που είναι ακόμη σε ισχύ, ο πρόεδρος και ο γραμματέας λάμβαναν τα αντίστοιχα διευθυντικά επιδόματα των 1.300 ευρώ. Μάλιστα στη δημόσια ραδιοτηλεόραση ο «συμμετοχικός» συνδικαλισμός έχει προχωρήσει τόσο πολύ που επιβραβεύεται από όλους τους προέδρους. Ακόμη κι όταν ένας συνδικαλιστής πρόεδρος αποπεμφθεί από το αξίωμά του είναι ήσυχος, γιατί τον περιμένει μια θέση συμβούλου διοίκησης με έναν πολύ καλό μισθό. Αλλωστε αυτό συνέβη και με τους δύο προηγούμενους προέδρους της ΠΟΣΠΕΡΤ.

Είναι γνωστό ότι οι συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ μετέχουν ακόμη σε ορισμένα διοικητικά συμβούλια τραπεζών και οργανισμών, έναντι αμοιβής που φτάνει τα 500 ευρώ τον μήνα. Ωστόσο, οι καλύτερα αμειβόμενες θέσεις είναι του αντιπροέδρου του ΟΑΕΔ, της Εργατικής Κατοικίας και της Εργατικής Εστίας. Κατά δήλωσή του ο γενικός γραμματέας της ΔΑΚΕ, κ. Κ. Πουπάκης έχει αρνηθεί την αμοιβή για τη θέση του υποδιοικητή στον ΟΑΕΔ, ενώ οι λιγοστοί εκπρόσωποι του ΚΚΕ και του Συνασπισμού που έχουν διοριστεί σε επιτροπές, πλην ενός, καταθέτουν τα επιμίσθιά τους στα ταμεία των κομμάτων

  • Ουσιαστική απουσία από τους χώρους δουλειάς

«Η αδυναμία των συνδικάτων οφείλεται πρώτα και κύρια στην ουσιαστική απουσία τους από τους περισσότερους χώρους δουλειάς. Ο συνδικαλισμός στη χώρα μας αναπτύχθηκε κυρίως στη σχετική ασφάλεια της δημόσιας απασχόλησης: όχι μόνο στο Δημόσιο αυτό καθεαυτό, αλλά και στον χώρο των δημοσίων επιχειρήσεων και των τραπεζών (μέχρι πρόσφατα επίσης κρατικών). Οι δύο τελευταίοι κλάδοι απασχολούν μόλις το 8% των μισθωτών (εκτός μονίμων δημοσίων υπαλλήλων που οργανώνονται στην ΑΔΕΔΥ), όμως η ΟΤΟΕ και τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ έχουν απόλυτη πλειοψηφία στα όργανα της ΓΣΕΕ. Η άλλη όψη του νομίσματος είναι ότι η συνδικαλιστική πυκνότητα στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα είναι γύρω στο 15%». Αυτό τονίζεται σε σχετική εργασία του Μ. Ματσαγγάνη, αναπληρωτή καθηγητή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Ο ίδιος συμπληρώνει:

«Γενικά, η οργανωτική διείσδυση των συνδικάτων είναι χαμηλότερη στα πιο δυναμικά τμήματα της απασχόλησης. Η ισχνή παρουσία τους στις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα αναφέρθηκε. Το 40% των μισθωτών είναι γυναίκες, αλλά η “φυλετική” αναλογία στη Διοικούσα Επιτροπή της ΓΣΕΕ την περίοδο 1992-2004 ήταν κατά μέσο όρο τρεις γυναίκες σε 45 μέλη. Παλαιότερη δημοσκόπηση για λογαριασμό της ΓΣΕΕ διαπίστωσε ότι η συμμετοχή των νέων εργαζομένων στα συνδικάτα είναι μικρότερη κατά πέντε φορές από ό,τι των μεγαλύτερων ηλικιών. Τέλος, με την τιμητική εξαίρεση του Συνδικάτου Οικοδόμων, καμιά άλλη συνδικαλιστική οργάνωση δεν έχει οργανώσει τους ξένους εργάτες ούτε έχει εκλέξει κάποιον από αυτούς σε Δ.Σ. ομοσπονδίας».

  • Γιάννης Παναγόπουλος: Κάποια συνδικάτα συμπεριφέρονται σαν κόμματα

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ κ. Γιάννης Παναγόπουλος, ρωτήθηκε από την «Κ», σχετικά με τον ρόλο που ο ίδιος πιστεύει ότι μπορεί να διαδραματίσει η ΓΣΕΕ εν μέσω κρίσης. Ο ίδιος μεταξύ άλλων λέει ότι πρέπει να σταματήσουν κάποια συνδικάτα να συμπεριφέρονται σαν κόμματα.

— Σε μία περίοδο γενικευμένης δυσπιστίας προς τους θεσμούς, αισθάνεστε ότι μπορεί η ΓΣΕΕ και εσείς προσωπικά να εμπνεύσετε την εμπιστοσύνη σε αυτούς που φοβούνται ότι το «οχυρό» της απασχόλησης θα πέσει αμαχητί;

— Οσοι φοβούνται για την αμαχητί πτώση του οχυρού ας γνωρίζουν ότι «χαμένες μάχες δεν υπάρχουν, παρά μόνο αυτές που δεν δίνονται». Στην εποχή της κρίσης, η δυσπιστία είναι γενικευμένη ιδίως προς τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς.

Οταν οι κοινωνικές συλλογικότητες και τα άτομα «παραλύουν», περιμένουν τη βοήθεια και το «θαύμα» από θεσμούς οι οποίοι όμως είναι έκφρασή τους. Η σχέση αυτή αλληλοτροφοδοτείται. Οι κοινωνικοί θεσμοί –όπως η ΓΣΕΕ– εμπνέουν και κινητοποιούν όταν όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις κινητοποιούν και κινητοποιούνται από τους εργαζόμενους.

Η ΓΣΕΕ και τα συνδικάτα δεν είναι ένας μονολιθικός, κοινωνικός ή ιδεολογικός στρατός. Σ’ αυτά συνεκφράζονται πολλά και διαφορετικά ρεύματα. Για τον λόγο αυτό πολλές φορές εμφανίζονται υστερήσεις έναντι των απαιτήσεων, αναποτελεσματικότητα και οι «παιδικές ασθένειες» του κομματισμού και της παραταξιοποίησης, όπως και οι «γεροντικές» της γραφειοκρατικοποίησης και του συντεχνιασμού. Η μάχη δεν είναι ατομική. Εχω υποχρέωση να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου, να ενώσω τους εργαζόμενους, να αποτρέψω τις άγονες κομματικές αντιπαραθέσεις, να επιδιώξω την κινητοποίηση απέναντι στον κοινό εχθρό των εργαζομένων: το κεφάλαιο, την εργοδοτική βουλιμία και αυθαιρεσία, τις κυβερνητικές πολιτικές που ευνοούν τους έχοντες και κατέχοντες σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Αυτό έκανα και αυτό θα εξακολουθήσω να κάνω. Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται μέσα στα συνδικάτα και να μη τις υπαγορεύουν κόμματα, εργοδότες, κράτος, αναλυτές και σχολιαστές. Και όταν τελικά λαμβάνονται, με ενότητα και δράση, να εργαζόμαστε για την υλοποίησή τους.

— Ποιο είναι το σχέδιο της ΓΣΕΕ για να οργανώσει την άμυνα της εργασίας απέναντι στην κρίση;

— Η ΓΣΕΕ είναι από τους λίγους θεσμούς που έχει παρουσιάσει σχέδιο και προτάσεις όχι μόνο άμυνας αλλά και διεξόδου. Βεβαίως από μόνη της η συνδικαλιστική δράση δεν αρκεί για την προστασία της εργασίας. Χρειάζεται ευρύτερο πολιτικό και οικονομικό σχέδιο. Γι’ αυτό ας σταματήσουν κάποια συνδικάτα να συμπεριφέρονται σαν κόμματα και κάποια κόμματα να συμπεριφέρονται σαν συνδικάτα. Οι «εργολάβοι» και οι αυτόκλητοι υπερασπιστές των εργαζομένων έχουν περάσει στα αζήτητα από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

  • Της Χριστινας Κοψινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Αγωνία στη γειτονιά

Posted on Φεβρουαρίου 15, 2009. Filed under: Ανεργία, Διεθνής Οικονομική κρίση, Εργασία, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Ο φίλος μου ο Πέτρος δεν άντεξε. Εβαλε πωλητήριο στο μαγαζί του και δεν βλέπει την ώρα να σηκωθεί να φύγει από μια επιχείρηση στην οποία έχει επενδύσει τα τελευταία οκτώ χρόνια της ζωής του – τα καλύτερα χρόνια ενός ανθρώπου που είναι γύρω στα σαράντα και ο οποίος έδειξε μεγάλη όρεξη για δουλειά. Σιγά σιγά, πρώτα με τη βοήθεια ενός καλού συγγενούς και τελευταία μόνος του, ο πάντα χαμογελαστός Πέτρος κατάφερε να εδραιωθεί στη γειτονιά, παρ’ όλο που τα προϊόντα του –τρόφιμα βιολογικής καλλιέργειας– είναι πιο ακριβά από αυτά της λαϊκής ή του σούπερ μάρκετ. Με τον Πέτρο συνηθίσαμε να πληρώνουμε λίγο παραπάνω, αλλά και να αγοράζουμε καλά προϊόντα και να χαιρόμαστε μια φιλική, καθημερινή κουβέντα. Το μαγαζί γέμιζε εμπόρευμα και πελάτες. Συχνά ξεπουλούσε γρήγορα, αλλά την άλλη μέρα τα ράφια ήταν πάλι γεμάτα με κάτι καλό. Ο τζίρος ανέβαινε σταθερά.

Τους τελευταίους μήνες, όμως, όλα άλλαξαν. Η χρηματοπιστωτική κρίση, που ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη με την κατάρρευση της αγοράς επισφαλών στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ, άρχισε να ταράζει τα νερά του εμπορίου και εδώ, στη γειτονιά μας, λίγες εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα. Προμηθευτές του Πέτρου οι οποίοι εισήγαν προϊόντα από την Ευρώπη δεν έβρισκαν ρευστό για να πληρώσουν τους δικούς τους προμηθευτές. Οι ελληνικές τράπεζες, λόγω της στενότητας στο διεθνές σύστημα, είτε δεν έδιναν νέα δάνεια είτε δεν ανανέωναν τα παλιά είτε ανέβαζαν τα επιτόκια δανεισμού κατακόρυφα. Τότε, άρχισαν να φαίνονται οι πρώτες ελλείψεις στα ράφια, αλλά ο Πέτρος κατάφερνε να βρει κάτι παρόμοιο από κάπου αλλού και να ικανοποιεί τους πελάτες του.

Προχθές, όμως, ομολόγησε ότι δεν τα καταφέρνει πια. «Εχασα τρεις από τους μεγαλύτερους προμηθευτές μου. Δεν μπορούσαν να βρουν χρήματα για εισαγωγές και σταμάτησαν», μου είπε. «Αλλά και ο κόσμος δεν ψωνίζει πια. Ο τζίρος μου έχει πέσει στο ένα τρίτο αυτού που ήταν. Δεν πάει άλλο. Αλλο να κουράζεσαι και να σου μένει κάτι κι άλλο να κουράζεσαι και να μη βλέπεις φως. Εχω βάλει πωλητήριο». Τώρα αναγκάζεται να τηλεφωνεί σε πελάτες που του χρωστούν χρήματα, να τους τα ζητάει.

Τους τελευταίους μήνες, παρακολουθούσα την αγωνία του Πέτρου. Μου έλεγε για τους προμηθευτές του και τις προσπάθειές τους να δανειστούν με τη στήριξη του Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ). Ο στόχος της κυβέρνησης ήταν να διευκολυνθούν οι επιχειρηματίες να δανειστούν από τράπεζες, με εγγύηση του ΤΕΜΠΜΕ. Πριν από λίγες μέρες, ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης είπε ότι από περίπου 20.000-25.000 αιτήσεις που έχουν κατατεθεί στις τράπεζες, γύρω στις 5.500 έχουν εγκριθεί – ένα σύνολο δανείων ύψους 555 εκατ. ευρώ.

«Μια κοροϊδία ήταν κι αυτό», λέει ο Πέτρος. «Κανείς δεν πήρε χρήματα από το ΤΕΜΠΜΕ». Η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση: λίγοι έχουν πάρει έγκριση, ενώ παραμένει άγνωστο πόσο χρήμα έχει φθάσει στην αγορά τους δύο μήνες που λειτουργεί το Ταμείο. Αλλά την ώρα που πνίγονται οι επιχειρήσεις έχουν άμεση ανάγκη από ένα σωσίβιο, δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν.

Η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να προωθήσει χρήμα στην αγορά, να μη χρεωθεί την κατάρρευση επιχειρήσεων. Και η θεωρία είναι καλή: το ΤΕΜΠΜΕ θα εγγυηθεί το 80% του ποσού που θα δώσουν οι τράπεζες σε τριετή δάνεια – έτσι και οι επιχειρήσεις θα χρηματοδοτηθούν και οι τράπεζες θα είναι καλυμμένες. Στην πράξη, όμως, η κυβέρνηση δεν υπολόγισε την απροθυμία των τραπεζών να επωμιστούν τις πιθανές επισφάλειες, την έλλειψη ρευστού των τραπεζών και την απαίτησή τους να βγάλουν περισσότερο κέρδος απ’ ό,τι ορίζουν οι επιδοτήσεις και οι όροι του ΤΕΜΠΜΕ. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι αιτήσεις περνούν από χρονοβόρο κόσκινο την ώρα που οι επιχειρήσεις ασφυκτιούν. Εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για να ανασάνει η αγορά, θα δούμε πάρα πολλές επιχειρήσεις να κλείνουν η μια μετά την άλλη. Θα δούμε τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας να τσακίζεται, επειδή για άλλη μια φορά οι πολιτικοί μας δεν μπόρεσαν να δώσουν απάντηση στις προκλήσεις των καιρών.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η ώρα του λογαριασμού

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Ανεργία, Ανομία, Δικαιοσύνη, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Πολιτική |

Στη χώρα που κάθε θαύμα διαρκεί τρεις μέρες, οι ποινές διά παν έγκλημα κρατούν πολύ λιγότερο ή -χειρότερα- δεν υπάρχουν καθόλου. Δεν μιλάμε για την περίπτωση να ’χει κάποιος καλό δικηγόρο και να γλιτώσει τον (κατά την προσφιλή έκφραση των δημοσιολογούντων) πέλεκυ της Δικαιοσύνης. Aναφερόμαστε σε μια ιδιότυπη κοινωνική ανοχή προς την παρανομία η οποία μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα: από το παράνομο παρκάρισμα μέχρι την ανθρωποκτονία, κι από τη μούντζα στον δρόμο μέχρι τον ξυλοδαρμό ενός διαιτητή.

Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές: Παράνομο παρκάρισμα: «Ε! Tι να κάνει κι ο άλλος, όταν δεν βρίσκει να παρκάρει. Tο αφήνει στη μέση του δρόμου». Εγκλημα: «Δεν φταίει αυτός. Tο κοινωνικό περιβάλλον που μεγάλωσε». Aγένεια: «Mα δεν είδες τι έκανε ο μπήξε – δείξε». Ξυλοδαρμός: «Δεν φταίνε αυτοί. H Αστυνομία που δεν τους συγκράτησε». Aυθαίρετα: «Aυτούς κυνηγάνε, κι όχι τους (τάδε επώνυμους) που χτίζουν βιλάρες». Διαφθορά: «Mισθοί είναι αυτοί που έχει το Δημόσιο; Πώς να μην πάρει μπαχτσίσι κανείς;» Iδιαίτερα: «Φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα». Bομβιστικές επιθέσεις: «φταίει ο καπιταλισμός».

Bασικά πάντα φταίει το σύστημα, ο καπιταλισμός, η κακιά ώρα, κάτι αόρατο τέλος πάντων εκτός από το άτομο. H πολιτική και όχι ο διαπλεκόμενος πολιτικός. O τελευταίος «τι μπορεί να κάνει με τα υπέρογκα έξοδα που έχει;»

Aυτή η διευρυμένη ανοχή στην παραβατικότητα δεν έχει να κάνει με συμπόνια προς τον παραβάτη. Είναι μάλλον συνενοχή. Ετσι λοιπόν όλοι ξέραμε ότι στη Μύκονο γίνεται πολεοδομικό όργιο, αλλά στον βαθμό που κι εμείς μπορούσαμε να σηκώσουμε ένα ακόμη όροφο στην οικοδομή μας, η άναρχη δόμηση έπαυε να είναι πρόβλημα. Ολοι ξέραμε ότι στο Δημόσιο βασιλεύει η διαφθορά, αλλά όσο μπορούσαμε να δίνουμε μπαχτσίσι στον εφοριακό για να γλιτώσουμε φόρους, η διαφθορά ήταν κάτι να ’χουμε να λέμε στο καφενείο.

Χειρότερα; Αξιακή αποδιάρθρωση ανέβασε στην κορυφή της κοινωνικής εκτίμησης τους «μάγκες», εκείνους που «τα βολεύουν» και μπορούν να κλέβουν την Εφορία. Eκείνους που έχουν «κολλητό στην Πολεοδομία» και νομιμοποιούν κάθε οικοδομική αυθαιρεσία.

Eξάλλου, αυτούς επιβραβεύει διαχρονικά η Πολιτεία. Tα αναδασωτέα αφού οικοδομηθούν νομιμοποιούνται, οι υπερβάσεις στις δαπάνες των βουλευτών βολικά ξεχνιούνται, οι βουλευτές που μπουκάρουν στα γήπεδα εκτός από τη βουλευτική ασυλία καλούνται από τα τηλεοπτικά κανάλια να στηλιτεύσουν την παράβαση των νόμων και οι έχοντες πρόσβαση στα παράθυρα της TV έχουν πλήρη ασυλία.

Ετσι λοιπόν πορευόμαστε σε μια κοινωνία πλήρους αυθαιρεσίας. O καθένας πιστεύει πως μπορεί να κάνει ό,τι του καπνίσει, χωρίς να υποχρεωθεί να πληρώσει το αντίτιμο των πράξεών του. Tο χειρότερο δεν είναι ότι απλώς το πιστεύει, αλλά δικαιώνεται.

Το πρόβλημα όμως με τη Δημοκρατία της Διαφθοράς είναι ότι δεν μπορεί να πάει μακριά. Εξανεμίζει τα όποια πλεονάσματα έχει η χώρα (οικονομικά, δημόσιας γης κ.λπ.) και κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Η οικονομία φθάνει σε αδιέξοδο, η κοινωνία αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο και η πολιτική το πληρώνει. Τώρα η Ελλάδα λοιπόν ζει την ώρα του λογαριασμού. Και το κακό είναι ότι θα τον πληρώσουμε όλοι.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρώτα τα παιδιά!

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Ανεργία, Δημοκρατία, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Επικοινωνία, Εκπαίδευση, Εξάρχεια, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Κωστα Καλλιτση, Η Καθημερινή, 28/12/2008

«Δεν καταλαβαίνετε γιατί βγαίνουμε
στους δρόμους. Διαδηλώνουμε για να
λησμονούμε τον φόβο μας».

(Λόγια ενός νέου διαδηλωτή)

Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διαισθάνονται πως τους ετοιμάζουμε ένα άνυδρο αύριο, με λιγότερες ευκαιρίες. Το προμηνύει η σημερινή δηλητηριώδης αξιακή ατμόσφαιρα. Σκεφτείτε πόσους ρύπους έχει αναπνεύσει ένας σημερινός 17χρονος: Από τις συζητήσεις που έγιναν σε όλα τα σπίτια, στα 14 έμαθε ότι κάποιοι μπορούν να υποκλέπτουν τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις – ακόμα και του πρωθυπουργού! Στα 15, έμαθε ότι παράγοντες με εξουσία δοκίμασαν να κλέψουν τις συντάξεις των γονιών του. Στα 16, έμαθε ότι ο παπάς ίσως δεν είναι «ο δικός του», αλλά ένας κλέφτης δημόσιας περιουσίας με συνεργούς κάποιους υπουργούς. Στα 17, συγκλονισμένος έμαθε ότι πρέπει να φυλάγεται από τους φύλακες – μπορεί να τον σκοτώσουν. Η κατάρρευση των αξιών στον δημόσιο χώρο, οι απειλές των ναρκωτικών και του AIDS, φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με τα υποδείγματα των δικών μας ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών.

Εκπληκτα μάς ακούν να εκτοξεύουμε χυδαιότητες από τις εξέδρες των γηπέδων ή μάς βλέπουν να πιάνουμε το τιμόνι και να ορμάμε στον ατυχή προπορευόμενο αναβοσβήνοντας τα φώτα, «ξεκουμπίσου, ρε, να προσπεράσω!». Τραυματίζονται βαριά όταν, με τη στάση ζωής, τα «διδάσκουμε» ότι η επιτυχία ταυτίζεται με τα «φράγκα», ο αμοραλισμός είναι προϋπόθεση για να «φτιαχτείς» ή, πάλι (η άλλη όψη του νομίσματος…) όταν μάς βλέπουν να παραλύουμε στην οσμή της οικονομικής δυσπραγίας και να ψευδίζουμε ασυναρτησίες για τον «κωλότοπο». Και ασφαλώς μάς υποψιάζονται όταν επιδιώκουμε να εξαγοράσουμε τις έναντί τους οφειλές μας, με ακριβά μοντελάκια παιγνιδιών ή ρούχων (αξίας ίσης με δίδακτρα αρκετών μηνών σε ένα ωδείο-που-δεν-τα-πηγαίνουμε).

Για να είμαστε ειλικρινείς, ως κοινωνία χρωστάμε στα παιδιά.

Χωνέψαμε τέσσερα κοινοτικά πακέτα, χωρίς να φτιάξουμε δομές που θα βελτιώνουν το δικό τους αύριο, αποφεύγοντας τα κοπιαστικά (αύξηση παραγωγικότητας, βελτίωση ανταγωνιστικότητας κ.ά.) Ως κράτος, καταναλώνουμε με δανεικά και εν ψυχρώ παραπέμπουμε τους ξένους τραπεζίτες στις δικές τους γενιές. Αρνούμαστε να κοστολογήσουμε το φυσικό περιβάλλον, αυταπατώμενοι ότι είναι «φτηνή» η ενέργεια και «φτηνά» τα νερά, ταχυδρομώντας στην ωριμότητα των παιδιών μας το κόστος της δικής μας εγκληματικής σπατάλης και αμέλειας.

Θέμα χρόνου είναι, τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν τα ζούσαμε εμείς – όπως νόμιζαν. Μάλλον εμείς ζούσαμε σε βάρος τους.

Λοιπόν, μακάρι τα παιδιά μας να εξεγερθούν, βρίσκοντας τον δικό τους δρόμο μακριά από τις συμπληγάδες του «βολέματος» και των «κουκουλοφόρων». Ισως έτσι μας υποχρεώσουν να αλλάξουμε, να αλλάξουμε και ως κοινωνία, ώστε να ανατρέψουμε τις κυρίαρχες προτεραιότητες και να θέσουμε σε πρώτη γραμμή τη μείωση της ανείπωτης ανισότητας σε βάρος τους. Να συμφωνήσουμε σε μία νέα προτεραιότητα, την κατάργηση της άδικης διανομής σε βάρος τους, και να υιοθετήσουμε με τρόπο αδιαμφισβήτητο μια αρχή από την οποία θα απορρέουν όλες οι επιμέρους συμπεριφορές και πολιτικές μας: Την αρχή «πρώτα τα παιδιά».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Να μιλήσουμε για τους νέους

Posted on Δεκέμβριος 17, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, Ανεργία, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Εκπαίδευση, Πολιτική | Ετικέτες: |

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ

Γιάννης Πρετεντέρης | Το Βήμα, Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για τους νέους. Οι οποίοι τελούν (υποτίθεται) σε κατάσταση «κοινωνικής εξέγερσης» λόγω αβεβαιότητας για το παρόν και φόβου για το μέλλον.

Αν είναι έτσι, να ξεκαθαρίσω κάτι: έχουν απόλυτο δίκιο. Ορθώς αισθάνονται αβέβαιοι για το παρόν και ορθότατα φοβούνται το μέλλον. Αλλά γιατί; Επειδή η κοινωνία των γονιών τους, η δική μας κοινωνία, αρνείται να τους προετοιμάσει σωστά και για το παρόν και για το μέλλον.

Σύμφωνα με τη Εurostat, το 25,2% στις ηλικίες 15-24 ετών είναι άνεργοι (2006). Ο ένας στους τέσσερις νέους δεν εργάζεται! Είναι καταστροφικό και ευλόγως οι νέοι φοβούνται μήπως βρεθούν σε αυτή τη θέση.

Πώς θα εργαστούν όμως; Μόνο αν το εκπαιδευτικό σύστημα συνδεθεί με τις παραγωγικές ανάγκες της χώρας, μόνο αν οι ανώτατες σχολές παραγάγουν ικανά και εξειδικευμένα στελέχη τα οποία θα χρησιμοποιήσουν οι επιχειρήσεις, μόνο αν οι νέοι άνθρωποι καταβάλουν προσπάθεια και επιδείξουν ικανότητες που θα τους καταστήσουν περιζήτητους στην αγορά εργασίας. Προσωπικά, άλλη μέθοδο δεν γνωρίζω- εκτός αν τους καταστήσουμε όλους εισοδηματίες, δύσκολο… Αλλά τα πράγματα είναι απλά. Για να κυμαίνεται η ανεργία τους σε τέτοια επίπεδα, αυτό σημαίνει ότι οι προϋποθέσεις που αναφέραμε δεν συντρέχουν. Και αν αγαπάμε τους νέους, πρέπει να συντρέξουν επειγόντως. Αύριο, σήμερα, κατά προτίμηση χθες.

Ελα όμως που οι ίδιοι που καπηλεύονται την ανασφάλεια των νέων είναι εκείνοι που διασφαλίζουν την αναπαραγωγή της. Είναι αυτοί που εμποδίζουν το εκπαιδευτικό σύστημα να συνδεθεί με τις παραγωγικές ανάγκες της χώρας, είναι αυτοί που αποσυνδέουν τα πανεπιστήμια από την αγορά εργασίας, είναι αυτοί που δεν θέλουν αξιολογήσεις ή αναβαθμίσεις και που φωνάζουν «έξω οι επιχειρήσεις από τις σχολές»… Λες και οι νέοι άνθρωποι δεν προορίζονται να δουλέψουν σε επιχειρήσεις αλλά σε κολχόζ.

Περιέργως, δηλαδή, εκείνοι που διαιωνίζουν τους φόβους και την ανασφάλεια των νέων είναι οι ίδιοι που πρωτοστατούν και στην κολακεία τους. Χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τη «γενιά των 700 ευρώ», όταν εκείνοι την έχουν απαξιώσει και εκείνοι την έχουν καταδικάσει να μην αξίζει περισσότερο.

Γι΄ αυτό θεωρώ ότι οι νέοι έχουν απόλυτο δίκιο. Ορθώς αγανακτούν. Ορθώς διαμαρτύρονται. Αλλά τα πράγματα είναι χειρότερα και απ΄ όσο νομίζουν. Και αυτό επειδή όσοι τους κολακεύουν, όσοι τους χαϊδεύουν και όσοι προσπαθούν να τους οικειοποιηθούν είναι πιο επικίνδυνοι απ΄ όσο και το πιο αρρωστημένο μυαλό ενός νέου ανθρώπου θα μπορούσε να φανταστεί.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Περιφρόνηση και εξευτελισμός

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Απεργίες, Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Ανεργία, Βατοπέδι, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Κόμματα, Κοινωνία, Παιδεία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Γεράσιμος Βώκος | Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

O καθορισμός των ορίων δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα και γίνεται πολύ δυσκολότερο όταν το αντικείμενο είναι η βία. Είναι γνωστό σε όλους ότι μερικά από τα μεγαλύτερα μυαλά της ανθρωπότητας αναμετρήθηκαν με το πρόβλημα και ο καθένας μπορεί να διαβάσει και να μελετήσει τις απαντήσεις τους, ενώ οι πολιτικοί ηγέτες που άφησαν το όνομά τους στην Ιστορία είχαν ως καίριο μέλημα την τιθάσευση της βίας, ώστε οι άνθρωποι να συνυπάρξουμε σε αυτή τη δύσκολη υπόθεση που είναι η ζωή. Από τη σκοπιά αυτή, εμείς είμαστε άτυχοι γιατί η χώρα, σαν τρελό καράβι, αρμενίζει ακυβέρνητη.

Η πίκρα, που τώρα πια αγγίζει την απελπισία, είναι μεγάλη, γιατί δεν αξίζουμε τη μοίρα που η κυβέρνηση πασχίζει να μας επιβάλει. Η μοίρα αυτή, που δεν βρίσκεται στον ορίζοντα αλλά έχει πλησιάσει πολύ και μας απειλεί σε απόσταση αναπνοής, έχει όνομα: ονομάζεται εξευτελισμός και εξηγείται πρωτίστως, κατά τη γνώμη μου, από την περιφρόνηση με την οποία μας αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός, περιφρόνηση που καθιερώθηκε επισήμως σε σύστημα διακυβέρνησης ήδη από την περιβόητη πια συνέντευξη Τύπου στην Εκθεση της Θεσσαλονίκης. Απειλητικός, χτυπώντας το χέρι στο έδρανο, στράφηκε εναντίον όλων όσοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν την ηθική ακεραιότητα των υπουργών του. Υπερόπτης, έκρινε ότι δεν είχε καμία υποχρέωση να απαντήσει στις συγκεκριμένες και νόμιμες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, που ήταν και απορίες  όλων μας. Με την ίδια ευκαιρία υποδύθηκε για πρώτη φορά δημοσίως, κάτι σαν επίσημη πρεμιέρα, τον ηγέτη. Ακριβέστερα, ενστερνίστηκε το ύφος που ο ίδιος νομίζει ότι ταιριάζει στους ηγέτες. Θέλησε να φανεί αποφασιστικός: ήταν μόνο αυτάρεσκος. Επεχείρησε να παρουσιαστεί ορμητικός: ήταν μόνο νευρικός. Προσπάθησε να εμφανιστεί αποτελεσματικός: ήταν μόνο κραυγαλέος. Ο ίδιος πρέπει να ζούσε κάτι σαν ξύπνιο όνειρο. Ολοι οι άλλοι όμως ζούσαμε κάτι που έμοιαζε πολύ με εφιάλτη.

Τον ίδιο εφιάλτη που κατέστρεψε την Πάρνηθα. Τον ίδιο εφιάλτη που ρήμαξε την Πελοπόννησο. Τον ίδιο εφιάλτη που κλέβει τη δημόσια περιουσία. Τον ίδιο εφιάλτη που αποσυνθέτει μεθοδικά το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Τον ίδιο εφιάλτη που εμπιστεύθηκε τον πολιτισμό στα χέρια που όλοι γνωρίζουμε. Τον ίδιο εφιάλτη που υπονομεύει τη Δικαιοσύνη. Τον ίδιο εφιάλτη που σκοτώνει τους ανθρώπους όταν δουλεύουν. Τον ίδιο εφιάλτη που καταδικάζει σε αργό θάνατο τους ανθρώπους που δεν έχουν πια δουλειά. Τον ίδιο εφιάλτη που συντρίβει τη δημόσια Υγεία. Τον ίδιο εφιάλτη που λεηλατεί με τρόπο κτηνώδη τις ζωές των νέων ανθρώπων. Τον ίδιο εφιάλτη που τους σκοτώνει.

Ο κ. Πρ. Παυλόπουλος αναχωρεί από την αίθουσα της Βουλής την περασμένη Πέμπτη. Από την κυβέρνηση, δεν αποχώρησε αν και υπέβαλε την παραίτησή του, αφού δεν έγινε αποδεκτή από τον Πρωθυπουργό

Όταν ο εφιάλτης απλώθηκε σε όλη τη χώρα και περιέπαιξε τα λόγια του φαφλατά υπουργού των Εσωτερικών κ. Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος μας έκανε χριστουγεννιάτικο δώρο την ευθιξία του, ο Πρωθυπουργός φάνηκε να δείχνει και αυτός κάποιο ενδιαφέρον για την όλη ιστορία. Μας μίλησε και αυτή τη φορά εμφανίστηκε λιτός, χωρίς τη στολή εκστρατείας που φορούσε στις πυρκαϊές. Ταυτοχρόνως κάλεσε τους αρχηγούς των κομμάτων, χωρίς όμως να κοινοποιήσει τους ακριβείς λόγους της πρόσκλησης και τις προθέσεις του. Ολοι πιστέψαμε ότι θα συζητούσε επιτέλους σοβαρά την κρίσιμη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, πως θα ζητούσε τη γνώμη και τη συμβουλή τους. Η πραγματικότητα έδειξε άλλα.

Αν κατάλαβα καλά το δεύτερο μήνυμά του, ο Πρωθυπουργός δεν κάλεσε τους αρχηγούς των κομμάτων για να συζητήσει μαζί τους: τους κάλεσε για να τους αποδώσει ευθύνες. Δεν ήθελε συνομιλητές. Συνενόχους αναζητούσε, κάτι σαν χορηγούς στη φρίκη- και φαίνεται ότι δύο κατάφερε να τους βρει. Αλλά ίσως να αναζητούσε μόνο ενόχους. Γιατί ο ίδιος δεν αναγνωρίζει κανενός είδους ευθύνη στον εαυτό του και στην κυβέρνησή του. Η καταστροφή, σύμφωνα με αυτό που πρέπει να είναι πεποίθησή του, γίνεται ή από μόνη της ή οφείλεται σε άλλους. Σε όλους τους άλλους εκτός από τον ίδιο. Μάλλον έτσι εξηγείται η επιστροφή, με περισσότερο αυταρχισμό αυτή τη φορά, του πέτρινου εγωισμού που εγκαινιάστηκε στη Θεσσαλονίκη. Εδωσε μαθήματα σε όλους. Στα κόμματα για το τι πρέπει να κάνουν και στους συνδικαλιστές για το τι δεν πρέπει να κάνουν. Ορισε μάλιστα και τη δημοκρατία. Των ομολόγων; Των Πακιστανών; Του Βατοπαιδίου; Του dvd; Προφανώς δεν έκρινε σκόπιμο να μπει σε λεπτομέρειες. Τις έχει αναθέσει στους συνεργάτες του. Ο ίδιος περιορίστηκε, όπως αρμόζει σε αρχηγό, στις γενικές κατευθύνσεις.

Μας βύθισε λίγο περισσότερο στην απελπισία. Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί. Δεν πρέπει πάντως να έχουν απομείνει πολλοί που εξακολουθούν να είναι αισιόδοξοι. Ας ελπίσουμε ότι θα γίνονται όλο και περισσότεροι αυτοί που θα σηκώσουν το κεφάλι και θα αποκρούσουν την περιφρόνηση και τον εξευτελισμό.

  • Ο κ. Γεράσιμος Βώκος είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...