Ανομία

Το κέντρο της Αθήνας, όμηρος ολίγων διαδηλωτών

Posted on Ιουλίου 31, 2009. Filed under: Αθήνα, Ανομία |

«Τι γίνεται πάλι;». Οταν είσαι οδηγός στην Αθήνα, είναι η τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου και το μποτιλιάρισμα στη λεωφόρο Συγγρού αρχίζει από το Φιξ, κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Και ο λάκκος είναι συνήθως ένας και μοναδικός: άλλη μια διαδήλωση. Επειδή είναι προχωρημένο καλοκαίρι δεν έδωσες σημασία στον ηλεκτρονικό, ενημερωτικό πίνακα του ΥΠΕΧΩΔΕ («Πορεία – Κλειστό το κέντρο»), απολαμβάνοντας αυτό που λίγο αφελώς είχες κατασκευάσει στο μυαλό σου κι έχει να κάνει με το γνωστό στερεότυπο των άδειων δρόμων όταν οι πολλοί είναι μακριά.

Αλλά το κέντρο της Αθήνας μπορεί να κλείνει οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου. Αυτό πια το έχουμε χωνέψει. Χθες και προχθές ήταν οι εργαζόμενοι της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας (πρώην Ομίλου Λαναρά), ένας μικρός αριθμός πραγματικά απελπισμένων ανθρώπων οι οποίοι παραμένουν απλήρωτοι για επτά ολόκληρους μήνες. Οι εργαζόμενοι του (πρώην) Λαναρά κατέβηκαν στην Αθήνα με σκοπό να ασκήσουν πίεση στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας. Και έκαναν αυτό που έκαναν χιλιάδες συνάδελφοί τους με πολύ λιγότερο πιεστικά αιτήματα: έσπευσαν να αποκλείσουν τον δρόμο μπροστά από το υπουργείο, στην Πλατεία Συντάγματος. Εκλεισε η Σταδίου από την Τροχαία και στήθηκε το χαριτωμένο σκηνικό που υπομένουν στωικά αθώοι πολίτες τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Εισαγγελική παρέμβαση

Στα καλά καθούμενα, το κέντρο της Αθήνας μεταβάλλεται μέσα σε λίγα λεπτά στην κόλαση του Δάντη. Αυτό συνέβη την Τετάρτη, σε μικρότερο βαθμό και χθες. Το κάπως εκκεντρικό της υπόθεσης είναι ότι είχαμε την παρέμβαση του εισαγγελέα ο οποίος μετέβη στο σημείο, ζητώντας από τους εργαζόμενους να απομακρυνθούν θέτοντας θέμα παρακώλυσης συγκοινωνιών. Οι συγκεντρωμένοι επέμειναν να συναντηθούν με κάποιον ιθύνοντα του υπουργείου και προσπάθησαν να στήσουν αντίσκηνα. Το είχαν κάνει στην προηγούμενή τους κάθοδο στην πρωτεύουσα: το φαδρύ πεζοδρόμιο είχε μετατραπεί για λίγες ημέρες μέσα στον χειμώνα σε ελεύθερη κατασκήνωση. Αυτή τη φορά, η επιχείρηση «αντίσκηνα» δεν είχε αίσιο τέλος. Οι αστυνομικές δυνάμεις τους εμπόδισαν, με αποτέλεσμα δύο εργαζόμενοι συνδικαλιστές πρωτοβάθμιων σωματείων και ο εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ να προσαχθούν στο τμήμα αλλά σύντομα αφέθησαν ελεύθεροι.

Η ΓΣΕΕ αντέδρασε με τον πιο αναμενόμενο τρόπο: «Η άσκηση βίας σε βάρος συνδικαλιστών και εργαζομένων, η προσαγωγή τους σε αστυνομικό τμήμα και η προσπάθεια καταστολής των κινητοποιήσεων των εργαζομένων ξαναζωντανεύουν στη μνήμη μας γεγονότα άλλων εποχών», διαβάζουμε στην ανακοίνωσή της, ανάμεσα σε άλλα. Θα είχε ενδιαφέρον να ακούγαμε τις απόψεις του κορυφαίου συνδικαλιστικού οργάνου της χώρας για την άσκηση βίας που υφίστανται χιλιάδες Αθηναίοι από ομάδες των 20 ή των 40 διαδηλωτών τις οποίες καλύπτουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

  • Κλίμα ανομίας

Αν οι διαδηλώσεις κοντεύουν να γίνουν κομμάτι του φολκλόρ της πόλης (σύμφωνα με στοιχεία της αστυνομίας, από τις αρχές του 2005 μέχρι τις 13 Ιουνίου του 2006 έγιναν στην Αθήνα 651 διαδηλώσεις με συμμετοχή από 50 – 200 άτομα και στις 575 από αυτές υπήρξε διακοπή της κυκλοφορίας) το ενδιαφέρον των τελευταίων συγκεντρώσεων έγκειται στην παρέμβαση του εισαγγελέα. Πρόκειται για ασυνήθιστη πρωτοβουλία μέσα σε ένα γενικό κλίμα ανομίας και αδιαφορίας. Ο εισαγγελέας δεν έκανε κάτι παράνομο. Ούτως ή άλλως παρά τις κατά καιρούς πρωτοβουλίες της κυβέρνησης εξακολουθεί να ισχύει το χουντικό διάταγμα 794 του 1971, το οποίο ορίζει τα των «συναθροίσεων». Απλά, υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους καμία κυβέρνηση δεν τολμάει ούτε να αγγίξει το θέμα ούτε φυσικά να εφαρμόσει κάποιες από τις διατάξεις του χουντικού διατάγματος. Επομένως, μπάχαλον! Μπορεί η εισαγγελική παρέμβαση να σημαίνει κάτι περισσότερο; Πριν από λίγους μήνες ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χρήστος Μαρκογιαννάκης είχε δηλώσει στην Επιτροπή Δημόσιας Τάξης της Βουλής «ότι δεν είναι δυνατόν 50 ή 100 διαδηλωτές να κλείνουν το κέντρο». Αυτή η αποστροφή του ερμηνεύθηκε σαν μια νέα απόπειρα της κυβέρνησης να διαχειριστεί την «καυτή πατάτα» της ρύθμισης των διαδηλώσεων. «Οδηγός»  μιας μελλοντικής πρωτοβουλίας, τα δύο σχέδια νόμου που συντάχθηκαν τα τελευταία χρόνια, με πιο πρόσφατο αυτό επί υπουργίας Βύρωνα Πολύδωρα. Εκεί προβλέπεται ανάμεσα σε άλλα ότι εφόσον ο αριθμός των διαδηλωτών δεν υπερβαίνει τα 500 άτομα θα τους ζητείται η πορεία να πραγματοποιείται σε μια μόνο λωρίδα κατά μήκος της προβλεπόμενης διαδρομής. Ακούγεται σαν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, αλλά στην Ελλάδα του 2009 μπορούμε να συζητάμε αιωνίως για το αυτονόητο.

  • Του Δημητρη Pηγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/07/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Επίθεση ΠΑΣΟΚ κατά «κυβέρνησης της ανασφάλειας»

Posted on Μαρτίου 18, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ανασφάλεια, Ανομία, ΠΑΣΟΚ |

Λεπτές ισορροπίες έναντι των μέτρων που ανακοινώνει η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων και την ενίσχυση της τάξης στο κέντρο της Αθήνας θα επιχειρήσει να τηρήσει τις επόμενες ημέρες το ΠΑΣΟΚ. Η Ιπποκράτους επιθυμεί να κρατήσει τα ζητήματα της ασφάλειας στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, καθώς εκτιμά πως τείνουν να αναδειχθούν σε νέα αχίλλειο πτέρνα της κυβέρνησης. Μάλιστα, εάν δεν οριστεί για την επόμενη εβδομάδα η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για το θέμα, που έχει προκαλέσει ο κ. Γ. Παπανδρέου, είναι πολύ πιθανό ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να προβεί σε κάποια άλλη κίνηση ανάδειξής του, πραγματοποιώντας, όπως πρόσφατα, κάποια επίσκεψη που θα του έδινε το βήμα για να αναφερθεί σε αυτό. Παράλληλα, όμως, οι επιτελείς του κ. Παπανδρέου δεν επιθυμούν να φθάσουν στο άλλο άκρο της ισοπεδωτικής άρνησης κάθε κυβερνητικής πρωτοβουλίας, καθώς θεωρούν πως η κοινή γνώμη επιθυμεί την αυστηρότερη αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων.

Ενδεικτικές του σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ να παραμείνει το ζήτημα της ασφάλειας κυρίαρχο στην πολιτική ατζέντα των ημερών ήταν οι χθεσινές δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Ο κ. Παπακωνσταντίνου υποστήριξε ότι τη χώρα «κυβερνά ο πρωθυπουργός της ανασφάλειας», ενώ έσπευσε να υπενθυμίσει ότι η κυβέρνηση δεν έχει αποδεχθεί την πρόταση του κ. Αλ. Αλαβάνου για σύσταση Διακομματικής Επιτροπής στη Βουλή που θα καταθέσει προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της αστυνομίας. Παράλληλα, ο κ. Παπακωνσταντίνου εξέφρασε την άποψη ότι «τα μέτρα που ανακοινώνονται θα έχουν την ίδια τύχη με τα προηγούμενα, που δεν εφαρμόστηκαν ή δεν απέδωσαν».

Ιδιαίτερα αυστηρός υπήρξε και ο κ. Μ. Χρυσοχοΐδης που ανέφερε: «Λυπάμαι πολύ για το κατάντημά μας. Τις τελευταίες ημέρες επιχειρείται να εμφανιστούν στη χώρα εξωτερικοί σωτήρες, οι οποίοι θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας». Πάντως, ο κ. Χρυσοχοΐδης κατέστησε σαφές ότι δεν διαφωνεί με τις διεθνείς συνεργασίες σε επίπεδο εκπαίδευσης, τεχνολογίας και τεχνογνωσίας.

  • Ο κ. Βενιζέλος

Εν τω μεταξύ, στην αρνητική εικόνα της Ν. Δ., αλλά και στη «σταδιακή ωρίμανση» της αντιπολιτευτικής παρουσίας του ΠΑΣΟΚ απέδωσε (με συνέντευξη στον Αθήνα 9,84) ο κ. Ευ. Βενιζέλος τη διαφορά των δύο κομμάτων στις δημοσκοπήσεις. «Νομίζω ότι το βασικό στοιχείο είναι η βαθιά απογοήτευση του κόσμου από την παρουσία του κ. Καραμανλή και φυσικά έχουμε και μία σταδιακή ωρίμανση του πολιτικού λόγου και της πολιτικής και προγραμματικής παρουσίας του ΠΑΣΟΚ» ανέφερε ο κ. Βενιζέλος. Σημειώνεται, τέλος, ότι σήμερα πραγματοποιείται εκδήλωση του περιοδικού «Στροφή» με θέμα το «διακύβευμα των ευρωεκλογών σε συνθήκες κρίσης», με ομιλητές τους κ. Α. Τσοχατζόπουλο, Π. Μπεγλίτη, Διαμάντω Μανωλάκου από το ΚΚΕ και Ν. Χουντή από τον ΣΥΝ.

  • Του Κ. Π. Παπαδιουχου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το χάος είναι μεταδοτικό

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ακυβερνησία, Ανάπτυξη, Ανασφάλεια, Ανεργία, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Κοινωνία, Πολιτική |

Επειδή οι τελευταίες δεκαετίες ήταν οι ευτυχέστερες που έζησε η Ελλάδα, τείνουμε να θεωρούμε την ειρήνη αυτονόητη. Από την ιστορία μας -γεμάτη μεγάλους διχασμούς και τιτάνιες συγκρούσεις- νομίζουμε ότι όταν η ειρήνη απειλείται το γνωρίζουμε όλοι, ότι είναι πάντα σαν το τελεσίγραφο των Ιταλών το 1940. Δεν μας φοβίζουν οι καθημερινές παραλείψεις, τα λάθη, οι μισαλλοδοξίες, οι βλακείες, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η εγκατάλειψη και η ανεύθυνη καπηλεία -η αργή αλλά σταθερή υπονόμευση της δημοκρατίας και της ειρήνης. Εχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού- τόσο που δεν μας φοβίζει.

Μετά 35 χρόνια αδιάκοπης σταθερότητας και ευημερίας, είναι φυσικό να ξεχνάει κανείς πόσο εύκολα μπορούν να χαθούν τα κεκτημένα όταν οι κοινωνικές ισορροπίες διαταράσσονται. Στη Βόρειο Ιρλανδία, όπου για τρεις δεκαετίες έζησαν τις «Ταραχές», γνωρίζουν καλά ότι χωρίς ειρήνη δεν υπάρχει ανάπτυξη, ότι μέσα στην αστάθεια χάνονται οι προοπτικές του ατόμου και της κοινωνίας. Γι’ αυτό την περασμένη εβδομάδα η κινητοποίηση των Ιρλανδών ήταν άμεση, μετά τη δολοφονία δύο Βρετανών στρατιωτών και ενός αστυνομικού σε επιθέσεις ομάδων που αποσπάστηκαν από τον Ιρλανδικό Επαναστατικό Στρατό (ΙRΑ). Τις επόμενες μέρες, χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν σε σιωπηλή διαμαρτυρία, απαιτώντας να τερματιστεί η βία, φοβούμενοι επιστροφή στις μέρες που στοίχισαν τη ζωή σε 3.500 ανθρώπους. Οι αντίπαλες πολιτικοστρατιωτικές ομάδες που συμμετέχουν εδώ και δέκα χρόνια στη διακυβέρνηση της Β. Ιρλανδίας ένωσαν τις φωνές τους εναντίον της επιστροφής στη βία. «Μην παρασυρθείτε απ’ αυτούς που θέλουν να σας δελεάσουν με τη βία για πολιτικούς σκοπούς», είπε ο καρδινάλιος Σον Μπρέιντι, επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας στην Ιρλανδία. «Μην μπείτε στον πειρασμό να ωραιοποιείτε τη βία του παρελθόντος. Εφερε μόνο αθλιότητα και θάνατο και καταστροφή».

Στην Ελλάδα δεν εκφράζουμε ούτε ελπίδα ούτε απελπισία. Παραμένουμε σιωπηλοί. Η χώρα μας δεν κινδυνεύει από εμφύλιο πόλεμο ή διακοινοτική σύρραξη, αλλά κάθε μέρα είμαστε μάρτυρες στην καθιέρωση της βίας ως μέρος της καθημερινότητάς μας. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης, αλλά και η κοινωνία δείχνει μια περίεργη απροθυμία να απαιτήσει την επιβολή των νόμων (οι οποίοι θεσπίστηκαν από δημοκρατικό καθεστώς, όχι από δύναμη κατοχής ή δικτατορία). Και η διατάραξη της ειρήνης εμφανίζεται με πολλούς τρόπους – από τη νέα άνθηση της εγχώριας τρομοκρατίας και των κουκουλοφόρων στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, έως τα αυτοκίνητα και μηχανές που εισβάλλουν όπου θέλουν και παρκάρουν όπου βολεύει τους οδηγούς.

Αφήσαμε μαύρες τρύπες να αναπτυχθούν στην καρδιά της κοινωνίας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το χάος είναι άκρως μεταδοτικό. Ετσι βρεθήκαμε με τα άβατα των Ζωνιανών, των Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Είδαμε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες να επιβάλλονται στο κράτος και το κράτος να επιβάλλεται βάναυσα και αυθαίρετα στους ανίσχυρους. Αφήσαμε τη βία να ριζώσει στις διαδηλώσεις, στα γήπεδα και στη νύχτα, σαν να ήταν πέρα από τις δυνάμεις μας να την πολεμήσουμε. Τώρα απορούμε που βλέπουμε ανομία και ασυδοσία να αναπτύσσονται σε κάθε κατεύθυνση.

Τώρα οι εγκληματίες δεν φοβούνται ούτε την αστυνομία ούτε την καταδίκη της κοινωνίας, αυτοί αποθρασύνονται και οι υπόλοιποι απελπίζονται. Αν η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι των θεσμών (πολιτικοί, πρυτάνεις, εισαγγελείς, ιερείς, δημοσιογράφοι και άλλοι) δεν σταθούν στο ύψος τους για να διαφυλάξουν την κοινωνική ειρήνη, ο κατήφορος θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Σε αυτή την περίπτωση, θα φθάσουμε στο σημείο να απαιτούμε ή να ανεχόμαστε σκληρά αντιδημοκρατικά μέτρα, να αναπτύσσονται ομάδες «αυτοάμυνας» πολιτών (με τις αναμενόμενες καταστροφικές συνέπειες), να επικρατούν οι εγκληματίες. Τότε θα νοσταλγήσουμε τις μέρες που ζούμε σήμερα, όπου η κατάσταση είναι ακόμη αναστρέψιμη.

Εάν δεν πάρουμε θέση, αν αφήσουμε την ειρήνη να χαθεί, αν λιποτακτήσουμε, θα πρέπει από τώρα να σκεφτούμε πώς θα δικαιολογήσουμε τη δειλία μας στα παιδιά μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που εντείνεται θα είναι ο πόλεμος στον οποίο θα δοκιμαστεί η δική μας γενιά.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κ. Κούνεβα και η δημοκρατία

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εργασία, Ηθική, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Η ποιότητα και η σοβαρότητα μιας δημοκρατικής πολιτείας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον ανώνυμο και τον αδύναμο. Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα η πολιτεία δεν έχει δυστυχώς κάνει το καθήκον της. Εχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τη δολοφονική επίθεση εναντίον της και ακόμη δεν έχουμε απαντήσεις για το ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν. Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και της ΕΛ.ΑΣ. προφανώς δεν αντελήφθη τον περασμένο Δεκέμβριο την τεράστια ηθική, κοινωνική και πολιτική διάσταση του θέματος. Αφησε λοιπόν το τμήμα ασφαλείας του τοπικού Αστυνομικού Τμήματος να διεκπεραιώσει την υπόθεση με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τις έρευνες.

Και στη συνέχεια όμως οι έρευνες ήταν τυπικές και δεν προχώρησαν ποτέ σε βάθος. Βρέθηκε μάλιστα η καταπληκτική δικαιολογία πως οι ουσιαστικές έρευνες δεν μπορούν να αρχίσουν παρά μόνον όταν μπορέσει να καταθέσει η κ. Κούνεβα, η οποία έχει χάσει τη φωνή της από την επίθεση με το βιτριόλι και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Πρόκειται για μεθόδευση ανθρώπων που προφανώς δεν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες γιατί μάρτυρες και στοιχεία υπάρχουν!

Ακόμη πιο απίστευτη ήταν όμως η προσπάθεια ορισμένων αξιωματούχων να διοχετεύσουν στη δημοσιογραφική «πιάτσα» υπονοούμενα για την περίπτωση η κ. Κούνεβα να «πλήρωσε» κάποια σχέση της με άνθρωπο που ανήκε στη βουλγαρική μαφία. Αποτελεί δυστυχώς προσφιλή μέθοδο μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αστυνομικών να κατασκευάζουν τέτοιου τύπου θεωρίες συνωμοσίας όταν αδυνατούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση ή, ακόμη χειρότερα, όταν πέφτουν πάνω σε σκληρά και επικίνδυνα συμφέροντα.

Ο,τι και να συνέβη εκείνο το βράδυ στα Πετράλωνα, η ΕΛ.ΑΣ. πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά της και να σώσει την τιμή της. Αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα συλλάβει τους εκτελεστές, αλλά και τον εγκέφαλο πίσω από την επίθεση.

Η υπόθεση Κούνεβα δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στους υποκριτές – συνδικαλιστές ούτε στους επαγγελματίες «μπαχαλάκηδες» που θέλουν να την καπηλευθούν. Μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιέσει αφόρητα για τη σύλληψη των δραστών, δεύτερον να φροντίσει την κ. Κούνεβα ακόμα και όταν τα ΜΜΕ θα την έχουν ξεχάσει και τρίτον να υπερασπισθεί όσους καθαρίζουν τις ώρες που εμείς κοιμόμαστε και βλέπουν να τους κλέβουν ένσημα, δώρα κ.λπ. Είπαμε η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον αδύναμο και ανώνυμο!

  • Του Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι «πονοκέφαλοι» των πολιτικών

Posted on Φεβρουαρίου 11, 2009. Filed under: Ανομία, Διαφθορά, Διεθνής Οικονομική κρίση, Κόμματα, Λαϊκισμός, ΠΑΣΟΚ, Παρασιτισμός, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ |

Kατά μίαν έννοια, δεν έχουν άδικο όσοι λένε ότι η Ελλάδα είναι παράδεισος. Οποιος αισθάνεται ότι δεν αντέχει άλλο να ακούει για την διεθνή οικονομική κρίση και τις επίπονες προσπάθειες που καταβάλλουν τα επιτελεία σε ολόκληρο τον κόσμο για να περιορίσουν τις συνέπειές της, μπορεί να έρθει για λίγες μέρες διακοπές στη χώρα μας και θα νιώσει… άλλος άνθρωπος. Θα στηθεί μπροστά από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα και πολύ γρήγορα θα ξεχάσει όσα ήξερε και θα διαπιστώσει ότι εμείς εδώ, περί άλλα τυρβάζουμε. Μπορεί και να σκεφτεί ότι όλα αυτά που επί τρεις μήνες τώρα ακούει σχετικά με το βάθος, την έκταση, την ένταση και τη χρονική διάρκεια της οικονομικής κρίσης υπήρχαν μόνο στη φαντασία του και ότι τα πραγματικά διλήμματα είναι αλλού!

Αλλιώς, πώς να εξηγήσει π.χ. κανείς την εικόνα που καθημερινά παρουσιάζει η κυβερνώσα παράταξη, με υπουργούς και βουλευτές να πιάνουν από το πρωί στασίδι στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και να φλυαρούν ακατάπαυστα επί παντός του επιστητού; Πώς να δεχθεί ο κάθε καλοπροαίρετος πολίτης που το τελευταίο τρίμηνο προσπαθεί σαστισμένος και τρομαγμένος να καταλάβει τι γίνεται και, κυρίως, τι τον περιμένει, και αν θα έχει δουλειά για να πληρώνει το ενοίκιο και τα φροντιστήρια των παιδιών, ότι υπάρχουν εθνοπατέρες και μάλιστα της κυβερνητικής πλειοψηφίας –με αυξημένη ευθύνη, δηλαδή, απέναντι στο κοινωνικό σύνολο– που αδιαφορούν επιδεικτικά για τη λαίλαπα που έχει ξεσπάσει στο παγκόσμιο στερέωμα και τις επαπειλούμενες συνέπειές της; Είναι δυνατόν, αντί να ψάχνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ τρόπους για την προστασία των πολιτών από τα χειρότερα και λύσεις για την ανακούφισή τους, να διαπληκτίζονται δημοσίως και μάλιστα με όρους κουτσομπολιού; Εχει καμιά λογική να απασχολούν την κοινή γνώμη με τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους για την επόμενη ημέρα στο κόμμα τους και να μην παιδεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ το μυαλό τους για να βρουν πώς θα βοηθήσουν την κυβέρνησή τους να ξεπεράσει με τα λιγότερα την κρίση; Ποιος τους είπε ότι, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, ο κόσμος δίνει έστω και μία δεκάρα για τη γνώμη του ενός ή του άλλου βουλευτή ή για το αν θα εκλεγεί ή δεν θα εκλεγεί και ποιον θα στηρίξει για αρχηγό στην επόμενη Βουλή;

Ναι. Ηταν ορθή και λογική η επισήμανση του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή ότι για την υπέρβαση της κρίσης χρειάζεται πολιτική, κοινωνική και συνδικαλιστική συναίνεση και συνεννόηση. Μόνο που η κοινωνία, τουλάχιστον, έχει κάθε λόγο να μη συναινεί σε οτιδήποτε, αν αφενός δεν γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη και αφετέρου δεν βλέπει καμία διάθεση σοβαρής διαχείρισης από τους καθ’ ύλην αρμόδιους. Ακόμη κι αν οφείλει κάποια αυτοκριτική για τη δική της βολή, αυτή δεν μπορεί να προηγηθεί των πολιτικών. Των κυβερνώντων, αλλά και των εν αναμονή, οι οποίοι, σε πείσμα της κοινής γνώμης που παρά τη δυσαρέσκεια έχει τη σωφροσύνη να λέει «όχι» σε εκλογές εν μέσω οικονομικής κρίσης, επιμένουν να ζητούν κάλπες την άνοιξη. Γιατί; Γιατί έτσι θέλουν και γιατί αυτό κρίνουν ότι τους βολεύει και τους ξεχωρίζει. Αξιοι. Είναι οι μοναδικοί σε ολόκληρη την Ευρώπη που ζητούν εκλογές εδώ και τώρα, αγνοώντας πεισματικά τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας.

Κατά πού να κάνει, άραγε, κανείς; Μήπως προς την Αριστερά; Προς τον ΣΥΡΙΖΑ; Μα, και το κόμμα του κ. Αλαβάνου, ως φαίνεται, δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με την κρίση. Πρέπει να αποφασίσει εδώ και τώρα αν θα συνεργαστεί ή όχι με το ΠΑΣΟΚ, σε περίπτωση εκλογικής πρωτιάς του πρώτου. Δύσκολοι καιροί, επίπονα διλήμματα. Οπως αυτό του πολυσχιδούς γαλάζιου βουλευτή που βασανίζεται (σ.σ.: και μας βασανίζει) καθημερινά για το τι θα γίνει στη Ν.Δ. μετά τις εκλογές – που ουδείς ξέρει πότε θα γίνουν. Ας κραυγάζουν οι σοβαροί ότι η κρίση είναι πολυεπίπεδη και η εποχή άκρως επικίνδυνη. Ας τους γυρίζουν την πλάτη οι πολίτες, απογοητευμένοι από την ελαφρότητα, τη γραφικότητα και τον αμοραλισμό. Τον χαβά τους, αυτοί!

  • Tης Eλλης Tριανταφυλλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το «μικρό κακό» του Σαββάτου

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Αθήνα, Ανομία, Βαρβαρότητα, Δημόσια Tάξη, Διαδηλώσεις, Ελληνες, Καταλήψεις, Κοινωνία |

Σάββατο απόγευμα και το κέντρο της Αθήνας ήταν πολύβουο από τα κορναρίσματα των ακινητοποιημένων αυτοκινήτων. Η Σταδίου και η Πανεπιστημίου ήταν μποτιλιαρισμένες. Τα τρόλεϊ ακινητοποιημένα και λεωφορεία μπλόκαραν τις κάθετες οδούς. Στο ερώτημα «τι συμβαίνει;» κάποιοι σήκωσαν τους ώμους παραιτημένοι, άλλοι έβρισαν τη χώρα κι ένας αποκάλυψε ότι «κάποιοι παίζουν ποδόσφαιρο στην Ακαδημίας».

Πραγματικά! Κάποιοι είχαν στήσει τους κάδους απορριμμάτων ως τέρματα στην Ακαδημίας. Οι αυτοαποκαλούμενοι «απελευθερωτές της Λυρικής» είχαν αποφασίσει να κάνουν «ανοιχτές πολυμορφικές δράσεις στον δρόμο», μέρος των οποίων ήταν η μπάλα. Κάποιοι άλλοι έβαφαν το οδόστρωμα, άλλοι έπαιζαν μουσική και άλλοι έκαναν παντομίμα. Η αστυνομία, πάλι, συνεπικουρούσε με υπερβάλλοντα ζήλο στο «θέατρο μας ο δρόμος, τέχνη μας η εξέγερση» (όπως καταλήγουν οι προκηρύξεις των «Ελεύθερων Λυρικών») και με ερυθρόλευκες κορδέλες έκλεισε τους δρόμους.

Ετσι, λοιπόν, ένα χάπενινγκ κατάφερε να στομώσει το κέντρο. «Μικρό το κακό», θα πουν κάποιοι. Αν και δεν ξέρουμε μήπως στο μποτιλιάρισμα των δρόμων υπήρχε ασθενοφόρο (με κάποιο επείγον περιστατικό), θα συμφωνήσουμε ότι «το κακό ήταν μικρό». Και σε έκταση και σε χρόνο: Εκλεισαν για δύο ώρες τρεις-τέσσερις δρόμοι, μποτιλιαρίστηκαν άλλοι πέντε-έξι, ταλαιπωρήθηκαν 1.000-2.000 οδηγοί και επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς. Αυτό, για την Αθήνα, είναι «μικρό κακό».

Το πρόβλημα, όμως, της πρωτεύουσας δεν είναι ότι της έτυχε κανένα «μεγάλο κακό». Εγινε αβίωτη πόλη από ένα άθροισμα «μικρών κακών». Πότε κάποιος ταξιτζής σταματά στη μέση του δρόμου για να πάρει «κούρσα»· πότε κάποιος «ασυνείδητος» (όπως συνηθίσαμε να λέμε) παρκάρει στη γωνία και δεν χωρά το λεωφορείο· άλλοτε έτερος «ασυνείδητος» έχει διπλοπαρκάρει. Μερικές φορές, επειδή οι «ασυνείδητοι» φορτηγατζήδες κάνουν την τροφοδοσία των καταστημάτων όποτε τους βολεύει· άλλες φορές καμιά πενηνταριά «συνειδητοποιημένοι» κλείνουν τη Σταδίου για να διαλαλήσουν ότι «Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι το δίκιο του εργάτη». Κατά καιρούς εμφανίζονται και κάποιοι άλλοι που παίρνουν τον δρόμο στα χέρια τους: τοποθετούν μόνοι τους σε σταυροδρόμια ερυθρόλευκους κώνους, ώστε να ξεφορτώσουν την πραμάτεια τους ή να κάνουν τροφοδοσία μαζούτ.

Ολοι οι παραπάνω προτάσσουν τις ανάγκες τους επί του συνόλου. Ο ταξιτζής γιατί «πώς θα βγει το μεροκάματο;», όποιος διπλοπαρκάρει «πού να το αφήσω;», ο φορτηγατζής διότι «θα ανέβει το κόστος διανομής», και οι «συνειδητοποιημένοι» γιατί «πώς θα γίνουν γνωστά τα δίκαια αιτήματά μας;».

Τώρα, όμως, δεν οι πραγματικές ή επίπλαστες ανάγκες κάποιων για να δημιουργηθεί το έμφραγμα. «Ελάτε να διακόψουμε τη ροή της κυκλοφορίας προτάσσοντας τις επιθυμίες μας», αναφέρεται στην ανακοίνωση των «Ελεύθερων Λυρικών». Και οι απλούστερες επιθυμίες των υπολοίπων, όπως π.χ. να φτάσουν σπίτι τους χωρίς ταλαιπωρίες και καθυστέρηση; Για τους εξεγερμένους με τα νταούλια προφανώς δεν έχουν σημασία. Ετσι κι αλλιώς, όπως γράφουν στον απολογισμό της δράσης τους, «Απελευθερώσαμε την ΕΛΣ ως απάντηση στο πνίξιμο κάθε ελεύθερης έκφρασης, την επιβολή πλαστών επιθυμιών».

Προφανώς, μία από τις «πλαστές επιθυμίες» των Αθηναίων είναι να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς ταλαιπωρία.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η ώρα του λογαριασμού

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Ανεργία, Ανομία, Δικαιοσύνη, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Πολιτική |

Στη χώρα που κάθε θαύμα διαρκεί τρεις μέρες, οι ποινές διά παν έγκλημα κρατούν πολύ λιγότερο ή -χειρότερα- δεν υπάρχουν καθόλου. Δεν μιλάμε για την περίπτωση να ’χει κάποιος καλό δικηγόρο και να γλιτώσει τον (κατά την προσφιλή έκφραση των δημοσιολογούντων) πέλεκυ της Δικαιοσύνης. Aναφερόμαστε σε μια ιδιότυπη κοινωνική ανοχή προς την παρανομία η οποία μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα: από το παράνομο παρκάρισμα μέχρι την ανθρωποκτονία, κι από τη μούντζα στον δρόμο μέχρι τον ξυλοδαρμό ενός διαιτητή.

Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές: Παράνομο παρκάρισμα: «Ε! Tι να κάνει κι ο άλλος, όταν δεν βρίσκει να παρκάρει. Tο αφήνει στη μέση του δρόμου». Εγκλημα: «Δεν φταίει αυτός. Tο κοινωνικό περιβάλλον που μεγάλωσε». Aγένεια: «Mα δεν είδες τι έκανε ο μπήξε – δείξε». Ξυλοδαρμός: «Δεν φταίνε αυτοί. H Αστυνομία που δεν τους συγκράτησε». Aυθαίρετα: «Aυτούς κυνηγάνε, κι όχι τους (τάδε επώνυμους) που χτίζουν βιλάρες». Διαφθορά: «Mισθοί είναι αυτοί που έχει το Δημόσιο; Πώς να μην πάρει μπαχτσίσι κανείς;» Iδιαίτερα: «Φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα». Bομβιστικές επιθέσεις: «φταίει ο καπιταλισμός».

Bασικά πάντα φταίει το σύστημα, ο καπιταλισμός, η κακιά ώρα, κάτι αόρατο τέλος πάντων εκτός από το άτομο. H πολιτική και όχι ο διαπλεκόμενος πολιτικός. O τελευταίος «τι μπορεί να κάνει με τα υπέρογκα έξοδα που έχει;»

Aυτή η διευρυμένη ανοχή στην παραβατικότητα δεν έχει να κάνει με συμπόνια προς τον παραβάτη. Είναι μάλλον συνενοχή. Ετσι λοιπόν όλοι ξέραμε ότι στη Μύκονο γίνεται πολεοδομικό όργιο, αλλά στον βαθμό που κι εμείς μπορούσαμε να σηκώσουμε ένα ακόμη όροφο στην οικοδομή μας, η άναρχη δόμηση έπαυε να είναι πρόβλημα. Ολοι ξέραμε ότι στο Δημόσιο βασιλεύει η διαφθορά, αλλά όσο μπορούσαμε να δίνουμε μπαχτσίσι στον εφοριακό για να γλιτώσουμε φόρους, η διαφθορά ήταν κάτι να ’χουμε να λέμε στο καφενείο.

Χειρότερα; Αξιακή αποδιάρθρωση ανέβασε στην κορυφή της κοινωνικής εκτίμησης τους «μάγκες», εκείνους που «τα βολεύουν» και μπορούν να κλέβουν την Εφορία. Eκείνους που έχουν «κολλητό στην Πολεοδομία» και νομιμοποιούν κάθε οικοδομική αυθαιρεσία.

Eξάλλου, αυτούς επιβραβεύει διαχρονικά η Πολιτεία. Tα αναδασωτέα αφού οικοδομηθούν νομιμοποιούνται, οι υπερβάσεις στις δαπάνες των βουλευτών βολικά ξεχνιούνται, οι βουλευτές που μπουκάρουν στα γήπεδα εκτός από τη βουλευτική ασυλία καλούνται από τα τηλεοπτικά κανάλια να στηλιτεύσουν την παράβαση των νόμων και οι έχοντες πρόσβαση στα παράθυρα της TV έχουν πλήρη ασυλία.

Ετσι λοιπόν πορευόμαστε σε μια κοινωνία πλήρους αυθαιρεσίας. O καθένας πιστεύει πως μπορεί να κάνει ό,τι του καπνίσει, χωρίς να υποχρεωθεί να πληρώσει το αντίτιμο των πράξεών του. Tο χειρότερο δεν είναι ότι απλώς το πιστεύει, αλλά δικαιώνεται.

Το πρόβλημα όμως με τη Δημοκρατία της Διαφθοράς είναι ότι δεν μπορεί να πάει μακριά. Εξανεμίζει τα όποια πλεονάσματα έχει η χώρα (οικονομικά, δημόσιας γης κ.λπ.) και κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Η οικονομία φθάνει σε αδιέξοδο, η κοινωνία αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο και η πολιτική το πληρώνει. Τώρα η Ελλάδα λοιπόν ζει την ώρα του λογαριασμού. Και το κακό είναι ότι θα τον πληρώσουμε όλοι.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προβληματική και αντιφατική η σχέση μας με τη νομιμότητα

Posted on Ιανουαρίου 26, 2009. Filed under: Αθήνα, Ανάπτυξη, Ανομία, Βοτανικός, Ελλάδα, Ελληνες, Θεσμοί, Κινήματα, Κοινωνία, Περιβάλλον, Πολεοδομία, Πολιτική, Ρουσφέτι |

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, 25/01/2009

Πριν από μερικές δεκαετίες για το Συμβούλιο της Επικρατείας μιλούσαν μερικοί μεγαλοδικηγόροι, άλλοι τόσοι υψηλόβαθμοι δικαστές και οι καθηγητές Διοικητικού Δικαίου των πανεπιστημίων. Ο υπόλοιπος λαός καλά-καλά δεν ξέραμε τι είναι αυτό το Συμβούλιο και τι δουλειά κάνει. Εκείνο που μας το έκανε γνωστό είναι η σύνδεσή του με την προστασία του περιβάλλοντος, φυσικού και ιστορικού, και η ευρύτερη γνώση του δικαιώματος που έχει ο πολίτης να προσφύγει στο ΣτΕ όταν νομίζει ότι μια πράξη της Διοίκησης προσβάλλει τα συμφέροντά του. Για τη σύνδεση με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον χρειάσθηκε πρώτα να αποκτήσουμε κάποια περιβαλλοντική νομοθεσία, να ψηφισθούν νόμοι που κατά τεκμήριο προστατεύουν το περιβάλλον. Κουτσά – στραβά ψηφίσθηκαν κάποιοι νόμοι που όρισαν κανόνες για τις «συναλλαγές» μας με το περιβάλλον: Τι είναι δάσος και τι αιγιαλός, πού και με ποιους όρους μπορούμε να κτίσουμε μια κατοικία ή ένα εργοστάσιο κ.λπ. Στις «συναλλαγές» αυτές υπάρχει το νόμιμο και το παράνομο και το ΣτΕ ορίσθηκε για να κρίνει τι είναι νόμιμο και τι παράνομο και φυσικά για να περιφρουρεί τη νομιμότητα.

Επειδή, όπως πολλά δείχνουν, ως λαός έχουμε προβληματική σχέση με τη νομιμότητα, κάθε όργανο της Πολιτείας που τάχθηκε να περιφρουρεί τη νομιμότητα μας εμπνέει εναλλασσόμενα και άκρως αντιφατικά συναισθήματα. Για παράδειγμα θέλουμε την αστυνομία και τον χωροφύλακα να περιπολεί νυχθημερόν στη γειτονιά μας και αν είναι δυνατόν κάτω από το σπίτι μας για να περιφρουρεί τον ύπνο μας και την περιουσία μας, αλλά τον αντιπαθούμε σφόδρα όταν μας σταματά στον δρόμο επειδή διαπίστωσε κάποια παράβαση των κανόνων της κυκλοφορίας που διαπράξαμε με το αυτοκίνητό μας. Τον αντιπαθούμε, τον περιφρονούμε, του βγάζουμε γλώσσα και τον αποκαλούμε «μπάτσο». Οι εφορίες και οι πολεοδομίες μάς είναι επίσης αντιπαθείς και άκρως ενοχλητικές και γι’ αυτό όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, ξοδεύουμε κάτι παραπάνω για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας και να ζήσουμε μαζί κατά το δυνατόν αρμονικότερα.

Το ίδιο και με το ΣτΕ. Αλλοτε το συμπαθούμε επειδή προστατεύοντας τη νομιμότητα προστατεύει και τα δικαιώματά μας και άλλοτε το αντιπαθούμε επειδή μας επιβάλλει την υποχρέωση να σεβόμαστε τους νόμους, ιδιαίτερα στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό περιβάλλον. Ποιοι είναι αυτοί οι δικαστές και από πού κρατάει η σκούφια τους (ακούσθηκε και αυτό από βουλευτή στη Βουλή των Ελλήνων), που θα μου απαγορεύσουν να κτίσω το σπίτι μου στο «δικό μου» δάσος ή να ανοίξω γεώτρηση στο «δικό μου» χωράφι και να αντλήσω όσο νερό θέλω.

Πρόκειται για μια γενικότερη στάση στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον. Κάποτε παρατήρησα και κατέγραψα ότι οι πιο δραστήριες και πιο φανατικές περιβαλλοντικές οργανώσεις φυτρώνουν στις περιοχές όπου καίγονται τα πεύκα (μόνα τους από… απελπισία ή από εμπρησμό) και καταπατούνται οι καμένες εκτάσεις. Οσοι είχαν την τύχη ή την πρόνοια να κάψουν και να καταπατήσουν πρώτοι είναι πολύ φυσικό να μη θέλουν δίπλα τους άλλους εμπρηστές, καταπατητές και αυθαιρεσιούχους. Μεταμορφώνονται (με ειλικρίνεια ομολογώ) σε φανατικούς και δραστήριους υπερασπιστές του φυσικού περιβάλλοντος. Δεν παραγνωρίζω την πρόοδο και το τελικό αποτέλεσμα, ότι κάπως έτσι, από αντιφατικά συναισθήματα και συμφέροντα διαμορφώνεται η περιβαλλοντική συνείδηση στη χώρα μας, ίσως και παντού.

Ενα από τα γνωστότερα «κόλπα» καταπάτησης του φυσικού περιβάλλοντος είναι να συνδέσει την παρανομία με κάποιον «ευγενή και ανιδιοτελή» σκοπό. Σας υπενθυμίζω τα έργα και τις ημέρες της ευλαβούς ναοδομίας (δεν πιστεύω να υπάρχει ανάλογος θεσμός σε οποιαδήποτε χώρα). Αν θέλεις να καταπατήσεις κάποια ωραία τοποθεσία, ιδιαίτερα σε νησί του Αιγαίου, μεταμορφώνεσαι αμέσως σε ευσεβή χριστιανό που από ευσέβεια και μόνο θέλει να κτίσει ένα εκκλησάκι και να το αφιερώσει σε κάποιον άγιο. Από ευσέβεια και μόνο. Αυτή τη «συναλλαγή» δεν τη ρυθμίζει η πολεοδομία, που είναι όργανο του κράτους, αλλά η ευσεβής ναοδομία, που είναι όργανο της Εκκλησίας και, φυσικά, του Υψίστου. Πραγματικά δεν μπορώ να κρύψω τον θαυμασμό μου για τη φαντασία και την εφευρετικότητα της φυλής μας! Κάτι παρόμοιο νομίζω ότι συνέβη στον πάλαι ποτέ Ελαιώνα, εκεί όπου θα ανεγερθεί το στάδιο του Παναθηναϊκού. Για το στάδιο δεν εγέρθηκε καμιά αντίρρηση από κανένα. Ούτε και για τη λεγόμενη «διπλή ανάπλαση», υποθέτω ότι την ονόμασαν έτσι για να μας εντυπωσιάσουν και να μας παραμυθιάσουν διπλά. Κάποιοι όμως είχαν την έμπνευση να συνδυάσουν την ανέγερση του σταδίου με κάποιο ιδιωτικό συμφέρον, το οποίο ναι μεν έκανε στον Παναθηναϊκό γενναία, φίλαθλο και ευγενή προσφορά… υπό τον όρο όμως ότι θα αποζημιωθεί πολλαπλασίως με τον διπλασιασμό του συντελεστή δόμησης. Το κράτος ενέκρινε τη «συναλλαγή» (εμφορούμενο και αυτό από ευγενείς διαθέσεις) και το «ιδιωτικό συμφέρον» άρχισε πυρετωδώς να οικοδομεί τα δικά του.

Εκεί είναι που παρενέβη το ΣτΕ, όχι για να κρίνει την ουσία της υπόθεσης (αν η συναλλαγή είναι νόμιμη και συνταγματική, αυτό θα κριθεί τον Μάρτιο κατά απόλυτη προτεραιότητα), αλλά για να αναστείλει προσωρινά τις οικοδομικές εργασίες του «ιδιωτικού συμφέροντος» ώστε να μην παραχθούν μη αναστρέψιμες πραγματικές καταστάσεις, οπότε η κρίση του Μαρτίου δεν θα είχε αντικείμενο. Δουλειά εύλογης ρουτίνας δηλαδή, αλλά ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε… τον δήμαρχο της Αθήνας.

Το κακό όμως δεν ξεκίνησε από τον δήμαρχο και από τον «πράσινο λαό» του Παναθηναϊκού. Ο «πράσινος λαός» γήπεδο θέλει και το δικαιούται. Και ο δήμαρχος ψήφους και ας είναι και «πράσινες» ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος. Το κακό ξεκίνησε από τις χαριστικές παραχωρήσεις στον Ολυμπιακό και στον «κόκκινο λαό», στο γήπεδο Καραϊσκάκη, απ’ όπου βιαίως και βαναύσως απεβλήθη ο ταπεινός και ευγενής «Εθνικός Πειραιώς».

Αλλά το μεγάλο κακό είναι η αντιπάθεια και η αντιπαλότητα των κυβερνήσεων, ιδιαίτερα των ΥΠΕΧΩΔΕ, προς το ΣτΕ. Οχι μόνο της σημερινής κυβέρνησης αλλά και των προηγουμένων. Εκεί, κυρίως, στα ΥΠΕΧΩΔΕ διαμορφώθηκε η αντίληψη «Ανάπτυξη ή ΣτΕ» που διαχέεται και στον λαό. Μέχρι που σκαρφίζονται διάφορα τερτίπια για να παρακάμψουν το ΣτΕ. Να βαφτίζουν «το κρέας ψάρι», να μεταμορφώνουν τα διατάγματα σε νόμους και να προβάλλουν την εκτροπή του Αχελώου ως… περιβαλλοντικό έργο.

Δεν είναι διόλου βέβαιο αν πρόκειται για αντιπάθεια και αντιπαλότητα με το ΣτΕ ή με τη νομιμότητα γενικά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Διδάσκοντας την ανομία…

Posted on Ιανουαρίου 13, 2009. Filed under: Ανομία | Ετικέτες: |

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 13/01/2009

Tο μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα είναι η διάχυτη ανομία. Κανείς δεν τηρεί τους νόμους και, το χειρότερο, κανείς δεν νοιάζεται γι’ αυτό. Ούτε εκείνοι που τους ψηφίζουν ούτε εκείνοι που πληρώνονται για να τους εφαρμόσουν. Ετσι, στο συλλαλητήριο της Παρασκευής, είχαμε μαζικές παραβιάσεις του νόμου από αστυνομικά όργανα. Ξυλοκοπήθηκαν δημοσιογράφοι, κατασχέθηκαν κάμερες και βιντεοκασέτες («εκλάπησαν» από αστυνομικά όργανα είναι η σωστή έκφραση), διαδηλωτές ξυλοκοπήθηκαν μετά τη σύλληψή τους. Εις εξ αυτών μάλιστα χτυπήθηκε και οδηγήθηκε στο νοσοκομείο για να ξυλοκοπηθεί και μετά την έξοδό του απ’ αυτό.

Το πρόβλημα στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι μόνο η παρανομία καθαυτή από ανθρώπους που ορκίζονται στην τήρηση των νόμων, αλλά και το γεγονός ότι δι’ αυτού του τρόπου διδάσκεται η ανομία σε νεότερες γενιές. Η αστυνομική βία ρίχνει νερό στον μύλο των άλλων ανεγκέφαλων οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ζούμε σε ένα αστυνομικό κράτος και η μόνη απάντηση είναι η «βία στη βία της εξουσίας». Παιδιά που δεν κατανοούν τις λεπτές πολιτικές ισορροπίες (όπως, π.χ. ότι η κυβέρνηση έπειτα από μακρά περίοδο απραξίας, αποφάσισε να δείξει στους νοικοκυραίους «σκληρό πρόσωπο» για να συσπειρώσει την εκλογική της βάση) στρέφονται γενικότερα κατά του δημοκρατικού καθεστώτος και των οργάνων του, αρχίζουν δηλαδή να πετροβολούν αστυνομικά τμήματα να φωνασκούν το φασιστικό «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Μέχρι κάποιος άλλος θερμόαιμος να κάνει και το επιπλέον βήμα της παρανομίας και να μπούμε σε έναν αυξανόμενο κύκλο βίας.

Φυσικά, η τήρηση της νομιμότητας σε συνθήκες έντασης και συγκρούσεων δεν είναι εύκολη δουλειά. Ούτε για τους αστυνομικούς ούτε για τους πολιτικούς τους προϊσταμένους. Αλλά, όπως έλεγε ο Πίτερ Ουστίνοφ, «η δουλειά του αστυνομικού είναι εύκολη μόνο σε ένα αστυνομικό κράτος». Το ίδιο ισχύει και για τους πολιτικούς της προϊσταμένους. Κανείς υπουργός δεν αναλαμβάνει το πόστο του για να κάνει τη ζωή του εύκολη, γίνεται υπουργός για τα δύσκολα και για να κάνει την ζωή των πολιτών εύκολη. Κυρίως σχεδιάζει όχι με γνώμονα τις βραχύβιες εντυπώσεις αλλά την επίλυση των προβλημάτων. Και το πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα είναι η γενικευμένη ανομία. Αυτή τροφοδοτείται από το δόγμα δεν πειράζουμε κανένα, ακόμη και αν σπάει, ακόμη και αν καίει, τροφοδοτείται και από το αντίθετό του: Ξυλοκοπούμε αδιακρίτως και ειδικά τους συλληφθέντες. Οι τελευταίοι πρέπει να οδηγηθούν ανέπαφοι στη Δικαιοσύνη για να υποστούν όσα προβλέπει ο νόμος. Αν η πολιτική ηγεσία του υπουργείου δεν μπορεί να κατανοήσει αυτή την πραγματικά λεπτή διαφορά, ας αναλάβει κάποιος άλλος.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...