Αποξένωση

Η τηλεοπτική τύχη του Αλεξ

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Αποξένωση, Βία, Βαρβαρότητα, Δικαιοσύνη, Κοινωνία |

Δεν ξέρω ποιος σκότωσε τον εντεκάχρονο Αλεξ στη Βέροια. Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το έκαναν οι πέντε ανήλικοι και έτσι θα είναι, αφού σε αυτά τα παιδιά οδήγησαν τους δικαστές τα στοιχεία της δικογραφίας και τα όσα κατατέθηκαν κατά την τετράμηνη ακροαματική διαδικασία. Μολονότι απάντηση στο ερώτημα «τι απέγινε το πτώμα» δεν δόθηκε.

Παρακολούθησα δημοσιογραφικά από κοντά τη φοβερή αυτή υπόθεση και όταν άκουσα την απόφαση η σκέψη μου γύρισε πίσω στις μέρες εκείνες και στις αθλιότητες που έγιναν πάνω από το άψυχο κορμί του Αλεξ. Ενας ολόκληρος συρφετός πηγαινοερχόταν επί εβδομάδες στη Βέροια οσμιζόμενος δόξα και χρήμα. Αστέρες του σιναφιού μας, τυχάρπαστοι νομικοί, γραφικοί ντεκτέκτιβ, αμφιβόλου ψυχικής και νοητικής ισορροπίας «ειδικοί», παρήλαυναν μπροστά στις δεκάδες τηλεοπτικές κάμερες που δούλευαν ακατάπαυστα.

Τα λεφτά ήταν πολλά. Τηλεοπτικές εκπομπές έκαναν αστρονομικά νούμερα, εξασφαλίζοντας στους συντελεστές τους παχυλά συμβόλαια. Δικηγόροι από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ξημεροβραδιάζονταν στην πλατεία Ρολογίου επιζητώντας με αγωνία το «πεντάλεπτο της δημοσιότητας» που θα τους απέφερε γερή πελατεία. Ψυχολόγοι, αστρολόγοι, μάγοι, και πάσης φύσεως ειδήμονες έδιναν «on camera» τη δική τους δαιμονολογική εκδοχή για την τύχη του δυστυχούς Αλεξ, τροφοδοτώντας συνωμοσιολογικές θεωρίες. Το θέμα πουλούσε. Το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης ήταν τεράστιο. Η τηλεθέαση αυξανόταν με γεωμετρική πρόοδο και μόλις υποχωρούσε εξακοντιζόταν και πάλι στα ύψη μόλις κάποιος «άριστα πληροφορημένος», τηλεθαμώνας σέρβιρε από το «βάθρο» του «γνώστη» ένα τερατώδες σενάριο.

Και τι δεν ειπώθηκε: ότι ο εντεκάχρονος έπεσε θύμα κάποιας διεθνούς σπείρας εμπορίας οργάνων, ότι τον απήγαγαν κυκλώματα παιδεραστίας, ότι τον άρπαξε -έδιναν και λεπτομέρειες!- και τον μετέφερε κάπου στην αχανή Ρωσία ο πατέρας του, ότι τον εξαφάνισε ο σύντροφος της μητέρας του, ότι η τοπική κοινωνία ήξερε και δεν μιλούσε και άλλα χειρότερα.

Δεν αμαύρωναν μόνο τη μνήμη του Αλεξ όλοι αυτοί, ράγιζαν την καρδιά της τραγικής μητέρας του που παρά τον αβάσταχτο πόνο παρέδιδε μαθήματα αξιοπρέπειας και ηθικής. Και ταυτόχρονα αποπροσανατόλιζαν τις έρευνες της Αστυνομίας που διέπραξε τραγικά λάθη κινούμενη στους ρυθμούς που υπαγόρευαν τα μηχανάκια της AGB.

Η υπόθεση Αλεξ πλούτισε πολλούς. Τώρα η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε έστω και αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας είναι να αφήσουμε ήσυχη την μνήμη του. Προσυπογράφω όσα κατέθεσε η μητέρα του στο δικό της blog, δύο μέρες μετά την απόφαση. «Ο,τι και να γράψουμε τον Αλέξανδρο δεν πρόκειται να τον γυρίσουμε πίσω. Είδαμε και ξανάδαμε πως χειραγωγείται η λεγόμενη “κοινή γνώμη”. Νιώθουμε κάποια ανακούφιση γιατί δεν υπάρχει πλέον κανένα πιο απίστευτο, πιο ανήθικο ψέμα που δεν ειπώθηκε για εμάς. Ευτυχώς που δίπλα μας έμειναν φίλοι που μας γνωρίζουν καλά».

  • Tου Σταυρου Τζιμα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Για όλα φταίνε οι «μπάτσοι»;

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, Εξάρχεια, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία | Ετικέτες: |

Tου Σωκρατη Τσιχλια, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Iσως είναι το πλέον λαοφιλές και το μακροβιότερο σύνθημα της μεταπολίτευσης. Θα το τοποθετούσα δίπλα σε μια ακόμη ακραία γενίκευση των μαζικών διαδηλώσεων, το περίφημο «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι». Το «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» λοιπόν που για χρόνια τώρα εκφράζει κάθε αγανακτισμένο διαδηλωτή, αλλά απηχεί τα αισθήματα πολύ περισσότερων Ελλήνων, είναι ακαριαίο, εκφέρεται εύκολα και ρυθμικά και έχει συνήθως αφορμή πράξεις επίορκων αστυνομικών, οι οποίοι κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας τους, βασάνισαν ή αφαίρεσαν ζωές άοπλων και συχνά εντελώς αθώων συμπολιτών μας.

Είναι όμως άραγε αυτό το σύνθημα, γέννημα προφανώς της συναισθηματικής φόρτισης κάποιας στιγμής, ένα πολιτικό σύνθημα; Και το κυριότερο, είναι ένα σύνθημα «σημαία» που μπορεί σήμερα να εκφράζει τη βασική αντίθεση κοινωνίας και εξουσίας; Η αστυνομία είναι το κεντρικό πρόβλημα των εξεγερμένων νέων και των γονιών τους; Κι αν είναι η αστυνομία, είναι όλη η αστυνομία, γενικώς; Μήπως η γενίκευση είναι μήτρα κάθε ολοκληρωτικής λογικής; Αλλά ακόμη κι αν δεν είναι, τι σόι πολιτικός στόχος για ένα κίνημα μαθητών, φοιτητών ή μεγάλων είναι η αστυνομία; Και μάλιστα στόχος που απλώς καθυβρίζεται και λιθοβολείται αναπαράγοντας μια ιδιότυπη βεντέτα: βρίσιμο, πρόκληση, βία, δακρυγόνα, χημικά, ξύλο, συλλήψεις και πάει λέγοντας στο διηνεκές.

Το μόνο που κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια όσοι συμμετέχουν σε αυτό το ιδιότυπο θέατρο καλών-κακών, με τις μάχες για τους «καλούς» εκ προοιμίου χαμένες, είναι να κλείσουν στο σπίτι τους εκείνους που διαφωνούν με τη βία, τυφλή ή ανοιχτομάτα ή απλώς τη φοβούνται.

Για τον χαμό του δύστυχου Αλέξη, φταίει η «βολίδα» του ειδικού φρουρού. Η κάθαρση είναι επιτακτική ανάγκη επιτέλους να υπάρξει. Ωστόσο, τόσο για το καθεστώς των Εξαρχείων και για τον τριακονταετή πόλεμο αντιεξουσιαστών και αστυνομίας, όσο και για τα τριάντα τόσα χρόνια κραυγαλέας ατιμωρησίας κάθε αστυνομικής αυθαιρεσίας, αποκλειστικά υπεύθυνες είναι οι πολιτικές οικογένειες που μας κυβέρνησαν. Μήπως είναι καιρός να αντικατασταθούν;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολίτες του καναπέ και πολίτες της δράσης;

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, Διαδηλώσεις, Κινήματα, Κοινωνία, Τηλεόραση | Ετικέτες: |

Tης Mαριάννας Tζιαντζή, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Aυτή την εβδομάδα έγιναν τρεις «αντιτηλεοπτικές» εκδηλώσεις. Στο Μοναστηράκι, στην πλατεία, κάποιοι έσπασαν μερικές παλιές τηλεοράσεις, ενώ κάποιοι άλλοι στη Θεσσαλονίκη απομάκρυναν από τη φάτνη του χριστουγεννιάτικου δέντρου του δήμου το πλαστικό θείο βρέφος και στη θέση του τοποθέτησαν μια τηλεοπτική συσκευή.

Όμως, η πιο θεαματική ενέργεια ήταν η σύντομη κατάληψη του στούντιο ειδήσεων της ΝΕΤ. Ανεξάρτητα από το αν μας βρίσκει σύμφωνους ή όχι, η επιχείρηση ήταν καλοσχεδιασμένη και επιτυχημένη, αφού οι άγνωστοί μας νέοι πέτυχαν τον στόχο τους, κοινοποίησαν το μήνυμά τους.

Ας δούμε τα γεγονότα με ψυχραιμία, αποφεύγοντας τα βαριά επίθετα. Δεν πιστεύω ότι από τον ακτιβισμό αυτού του είδους τραυματίζεται η δημοκρατία ή κλονίζεται το σύστημα της κυριαρχίας των ΜΜΕ. Π.χ., περισσότερο έχει σοκάρει την κοινή γνώμη ο τραυματισμός από σφαίρα του μαθητή στο Περιστέρι, παρά τα τρία πανό που υψώθηκαν στο στούντιο της ΝΕΤ. Δεν ήταν «ύπουλη εισβολή», αλλά μάλλον μια βαθμιαία διείσδυση, αφού η εισβολή, σύμφωνα με το λεξικό, σημαίνει «βίαιη και ορμητική είσοδος», ενώ την κατάληψη αποφάσισε μια παρέα άγνωστων (όχι όμως κουκουλοφόρων) νέων και όχι μια «επώνυμη» οργάνωση ή συλλογικότητα. Η ομάδα αυτή πήρε ένα ρίσκο και θα μπορούσε να πληρώσει ακριβά το τίμημα των επιλογών της.

Οι περισσότεροι πολίτες δεν αγανακτούν επειδή το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ δεν έχει μετατραπεί σε φρούριο ούτε ανησυχούν εξαιτίας των ακτιβιστών που διέκοψαν επί 85 δευτερόλεπτα τη ροή του προγράμματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τους θεωρούν παράδειγμα προς μίμηση. Η ίδια ροή της ζωής μας και κυρίως του κοντινού μέλλοντός μας δεν μοιάζει ομαλή – και αυτό κυρίως μας ανησυχεί.

Το σύνθημα που αντίκρισαν οι τηλεθεατές («Σταματήστε να κοιτάτε, βγείτε στους δρόμους») έχει μια πατερναλιστική χροιά, όπως και η χρήση της προστακτικής που θυμίζει διαφημιστικό σλόγκαν («λουστείτε» με το Χ σαμπουάν, «πιείτε» την Ψ μπίρα). Η κύρια αντίθεση στην κοινωνία μας σήμερα δεν είναι ανάμεσα στον καναπέ και τον δρόμο. Πολλοί «καναπεδάτοι» τηλεθεατές βλέπουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις με συμπάθεια και ας μη συμμετέχουν οι ίδιοι. Στην απάθεια δεν μας οδηγεί η υπνωτική σαγήνη της τηλεόρασης, αλλά η απογοήτευση από τους πολιτικούς και τα κόμματα, καθώς και ο φόβος, τον οποίο δεν καλλιεργεί μόνο η τηλεόραση, αλλά κυρίως ο σκοτεινός οικονομικός ορίζοντας.

Αυτές τις μέρες η τηλεόραση δεν έδειξε το πιο άσχημο πρόσωπό της, παρά τα τόσα κύματα φλυαρίας, μελοδραματισμού και λαϊκισμού που, εξάλλου, τα συναντάμε όλο τον χρόνο. Η ταύτιση του «εχθρού» με την τηλεόραση είναι κάτι σαν το βουντού, καθώς τρυπάμε με καρφίτσες το κέρινο ομοίωμα γιατί δεν μπορούμε να τα βάλουμε με όσους και όσα πραγματικά μας εξουθενώνουν και μας καταπιέζουν. Παράλληλα, άφθονα παραδείγματα δείχνουν ότι η ίδια η τηλεόραση άνετα αφομοιώνει και τα χάπενινγκ και την κριτική στην τηλεόραση, ακόμη και την πιο ανελέητη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι έξωθεν οχτροί

Posted on Δεκέμβριος 19, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, Διαδηλώσεις, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 19/12/2008

«Εξωθεν επεμβάσεις»; Αυτές συγκλόνισαν τον κόσμο; Μα ναι. Το είπε στην ολομέλεια της Ευρωβουλής ο κ. Ιωάννης Βαρβιτσιώτης, επικεφαλής των ευρωβουλευτών της Ν.Δ. Είπε δηλαδή με τον πιο επίσημο τρόπο όσα υποτονθορύζουν στην Αθήνα οι ομοϊδεάτες του, όσα διοχετεύουν στα παπαγαλάκια τους· ότι τάχα η Ν.Δ. κι ο αρχηγός της πληρώνουν το κόστος για τον αντιαμερικανισμό τους (ποιον;), τον φιλορωσισμό τους (ποιον;) και τον φιλοκινεζισμό τους (ποιον;). Ηρθαν λοιπόν πράκτορες φοβεροί και τρομεροί, παρατώντας για λίγο τις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές τους υποχρεώσεις, μπήκαν με σατανικά μηχανήματα στο μυαλό του ειδικού φρουρού, τον υπνώτισαν και σαν ρομπότ τον έστειλαν να σκοτώσει τον Αλέξανδρο. Κι ύστερα, με τα ίδια μηχανήματα, αλλά και με ραντίσματα σκοτεινών ουσιών από αεροπλάνα δήθεν συμβατικά, εξερέθισαν χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους, άνεργους, μετανάστες. Και με τα ίδια μηχανήματα μπήκαν στο μυαλό του κ. Κούγια και του υπαγορεύουν τις ιταμές λέξεις της συστηματικής προβοκάτσιας του.

Τέτοια λένε, τέτοια ψιθυρίζουν. Κι ύστερα θέλουν να πιστέψουμε τη «βαθιά οδύνη» και τον «βαθύτατο προβληματισμό τους» για όσα έγιναν, για όσα πρέπει να γίνουν. Αλλά γιατί δεν λένε όλη την αλήθεια ώστε να γίνουν περισσότερο πιστευτοί; Γιατί δεν αποκαλύπτουν ότι στο λιμάνι της Πάτρας συνελήφθησαν 521 Αγιοβασίληδες που κάτω από την κόκκινη στολή του γελαστού παππού φορούσαν τη μαύρη στολή του ιταλικού «Μπλακ Μπλοκ»; Γιατί δεν μας είπαν ότι στην Κορινθία πιάστηκε ένα παπόρι από την Πετραία Αραβία γεμάτο πέτρες προοριζόμενες για τον ανεφοδιασμό των λιθοβόλων της Αθήνας, κι ένα άλλο παπόρι από το Ιράκ γεμάτο παπούτσια, και μάλιστα πράσινα; Γιατί απέκρυψαν ότι οι εισαγόμενες πέτρες είχαν ενσωματωμένο μηχανισμό ώστε να επιστρέφουν στο χέρι αυτού που τις πέταξε και να μην αναγκάζεται να αγοράζει τρεις πέτρες Πετρουπόλεως στην τιμή του ενός ευρώ, όπως έγραψε ο ενημερωμένος «Ομπσέρβερ»;

Αφού πήραν όρκο ότι θα λάμψει η αλήθεια, ας τα πουν όλα. Ας πουν επιτέλους ότι χιλιάδες μεταμφιεσμένοι Σκοπιανοί μπουκάρισαν στη Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα κατελήφθησαν από κουκουλοφόρους Αλβανούς, οι δε μασκοφορεμένοι Τούρκοι πήραν την Κομοτηνή. Τίποτε να μη μας κρύψουν, να καταλάβουμε ότι απειλείται το γένος από τους «έξωθεν». Ειδικά δε ο κ. Ι. Βαρβιτσιώτης να πει και να μολογήσει ότι η βαθιά του αγωνία είναι αν στον επικείμενο ανασχηματισμό θα γίνει υπουργός (ή έστω υφυπουργός) ο γιος του, ο κ. Μίλτος Βαρβιτσιώτης. Να γίνει βέβαια, ώστε να αποδειχθεί εμπράκτως ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοξα. Ιδίως στην οικογενειακή και κληρονομική.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Σαν να κυνηγάνε τον αέρα…»

Posted on Δεκέμβριος 18, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Νεολαία, Παπανδρέου Γιώργος, Παιδεία, Πολιτική, Ψωμιάδης Παναγιώτης |

EIKONOΓPAΦHMA

Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 17/12/2008

«Αρχίζω να αδειάζω από τη Νέα Δημοκρατία», λέει προχθές ο Παναγιώτης Ψωμιάδης στο «Καλημέρα Ελλάδα» (ΑΝΤ1). Δεν εννοεί ότι η Ν.Δ. τον «αδειάζει», αλλά ότι ο ίδιος νιώθει κάτι σαν αποξένωση.

Η έκφραση ξενίζει, αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πολλοί συμπατριώτες μας έχουν αρχίσει «να αδειάζουν» από κόμματα, αν και δεν αποκλείεται, στις παραμονές των εκλογών, να ξαναγεμίσουν.

«Μήπως έχετε αδειάσει και από καραμανλισμό;», ρωτάει ο παρουσιαστής.

«Δεν απαντώ».

«Ωπ, ωπ, κι αυτό είναι είδηση! Το ότι δεν απαντάτε!»

Η αερολογία αυτές τις ημέρες πάει σύννεφο. Προχθές, άκουσα στη ραδιοφωνική «Ελληνοφρένεια» του ΣΚΑΪ ένα απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο του κόμματός του: «… προσπαθεί αυτή η νέα γενιά, μέσα σ’ αυτή την γκρίζα πραγματικότητα, να δώσει τη δική της πινελιά, το δικό της χρώμα, το δικό της φως. Είτε με τα skateboards στις πλατείες… είτε με τα γκραφίτι στους τοίχους είτε με την αναζήτηση ανθρωπιάς στις καφετέριες».

Μπα, με γελούν τ’ αυτιά μου, σκέφτηκα. Αναζήτησα το πλήρες κείμενο της ομιλίας στην ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ, το διάβασα με προσοχή και διαπίστωσα ότι το ηχητικό απόσπασμα δεν ήταν πειραγμένο. Μήπως βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος; Η ομιλία δεν είναι σαρδανάπαλη, λέει πολλά σωστά πράγματα. Ομως τι σχέση έχει η καφετέρια με την αναζήτηση της ανθρωπιάς; Είναι δυνατόν το τρίπτυχο «φραπές, γκράφιτι, πατίνι» να είναι το σύγχρονο ισοδύναμο του «ψωμί, παιδεία (ή μάλλον καλλιτεχνία), ελευθερία»;

Δεν έχω τίποτα εναντίον του καφενείου ή της καφετέριας. Μακάρι όλοι να είχαμε ελεύθερο χρόνο και λίγα ευρώ για ξόδεμα ώστε να πίναμε πιο συχνά καφέ, εκτός κατοικίας, συντροφιά με τους φίλους μας. Δύσκολο όμως να μην ψιθυρίσει κανείς: «Ανθρωπε αγάπα, τον καπουτσίνο κράτα» ή «άνθρωπο γυρεύω, φρεντουτσίνο βρίσκω» ή «παρακαλώ, μια ανθρωπιά με ολίγη».

Λόγια του αέρα συναντάμε παντού, συχνά ξεφεύγουν και από τη δική μας δημοσιογραφική πένα ή από «επώνυμα» τηλεοπτικά χείλη. Κανείς δεν έχει το μονοπώλιο στην ευθυκρισία ή στην αερολογία.

Την ημέρα της κηδείας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, νωρίς το βράδυ, άκουσα ξανά στο ραδιόφωνο έναν κάτοικο του Παλαιού Φαλήρου, αυτόπτη μάρτυρα κάποιων επεισοδίων, να περιγράφει τηλεφωνικά τις κινήσεις ορισμένων αστυνομικών που, κατά τη γνώμη του, δεν απειλούνταν από καμία «ομάδα νεαρών»: «οι αστυνομικοί πήγαιναν νωχελικά σαν να κυνηγούσαν τον αέρα».

Μια περιγραφή τόσο λιτή, που θυμίζει χορογραφία. Ολοι αυτοί που επί πολλά χρόνια έχτιζαν πύργους στην άμμο του τραπεζικού δανεισμού και απολάμβαναν μια ψεύτικη ευδαιμονία, τώρα επικρίνουν ή κυνηγούν ή προσπαθούν να κολακεύσουν ή να καθοδηγήσουν τους ανέμους που οι ίδιοι έσπειραν. Ομως οι κοινωνικοί άνεμοι είναι ανυπότακτοι, ενώ η οικονομική κρίση τούς καθιστά ακόμα πιο απρόβλεπτους. Δεν υπακούουν στα κηρύγματα, τις νουθεσίες, τις καταγγελίες ή τις ιερεμιάδες μας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...