Αποχή

Κάλπες, όχι… παραλίες!

Posted on Μαΐου 30, 2009. Filed under: Αποχή, Ευρωεκλογές | Ετικέτες: |

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 30/5/2009

Eχουν ήδη αρχίσει να κυκλοφορούν τα… μετεκλογικά «επιχειρήματα» που θα διατυπωθούν από συγκεκριμένα κόμματα, στον βαθμό που στις κάλπες θα επιβεβαιωθούν τα μέχρι σήμερα δημοσκοπικά ευρήματα περί συρρίκνωσης του δικομματισμού, περί μεγάλου ποσοστού αποχής, περί «στροφής» του εκλογικού σώματος σε «μοδάτα» πολιτικά σχήματα, με μικρό έως ανύπαρκτο παρελθόν και απολύτως θολό (ή μονοθεματικό…) όραμα και πρόγραμμα. Από πλευράς κυβερνώντος κόμματος (στελέχη του οποίου δεν κρύβουν πως σε τελευταία ανάλυση, και με δεδομένο τον τίτλο της «χαλαρής ψήφου» που έχουν οι ευρωεκλογές, η αποχή ή επιλογή των «Οικολόγων» συμφέρει τη Ν.Δ. από το να επιλέξουν δυσαρεστημένοι οπαδοί της το ΠΑΣΟΚ), διακινείται ήδη η «άποψη» πως αν η αποχή ξεπεράσει τα ήδη υψηλά της επίπεδα που καταγράφονται σχεδόν παραδοσιακά στις ευρωκάλπες, τότε θα αμφισβητηθούν τα «συμπεράσματα» που θα προβληθούν από την αντιπολίτευση, θα αποσαθρωθεί η λογική βάση σύγκρισης των ποσοστών – ιδίως μάλιστα στον βαθμό που αυτά θα επιχειρηθεί να θεωρηθούν πρόκριμα για τις εθνικές εκλογές…

Απομένει να αποδειχθεί στην… κάλπη αν πράγματι το ποσοστό αποχής θα είναι μεγάλο – και πάντως εντυπωσιακά από το αντίστοιχο των ευρωεκλογών του 2004. Πάντως, οι δημοσκοπήσεις που γίνονται στην Ευρώπη, ενόψει της 7ης Ιουνίου, δείχνουν μια σημαντική μείωση της συγκεκριμένης «τάσης» (η Ελλάδα και η Ιρλανδία έρχονται πρώτες σε ποσοστά προσέλευσης των ψηφοφόρων στις κάλπες…), που κατά τους ειδικούς αποδίδεται στη μεγάλη οικονομική κρίση, που κάνει τους πολίτες λιγότερο «αδιάφορους», αποφασισμένους να μετέχουν στα ευρωπαϊκά «κοινά», στα οποία σε μεγάλο βαθμό διακυβεύεται και η δική τους «καθημερινότητα»…

Ομολογούμε πως δεν καταλαβαίνουμε, στις σημερινές συνθήκες, την επιλογή της αποχής, ιδίως στους νέους ανθρώπους όπου δημοσκοπικά (για ηλικίες 25-34) η αποχή φθάνει μέχρι και το 43%! Είναι προκλητικό, όλοι αυτοί που ελεεινολογούν (έστω με επιχειρήματα) την πολιτική και τους πολιτικούς, που ασκούν κριτική για τα λάθη, τις παραλείψεις, τις ολιγωρίες, τη διαπλοκή του «συστήματος», τη μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια που τους δίνεται η ευκαιρία να δράσουν ενεργά, ως συνειδητοί πολίτες, να επιλέξουν (για να έχουν μετά το δικαίωμα της κριτικής και αυτοκριτικής!) να… αδιαφορούν, να εκχωρούν στους… άλλους το δικαίωμα της ανάδειξης των διαχειριστών της τύχης τους.

Πολύ σωστά ένας Αμερικανός δημοσιογράφος είχε πει πως «οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς ανθρώπους που… δεν πάνε να ψηφίσουν». Αφού έχεις το πλεονέκτημα της επιλογής, γιατί να το «εκχωρήσεις» άνευ όρων στους άλλους, που θα αποφασίσουν για λογαριασμό σου ποιοι θα σε κυβερνούν και θα το πράξουν, ενδεχομένως, με κριτήρια τα οποία εσύ αποστρέφεσαι και καταδικάζεις; Αν θέλεις με κάποιο τρόπο να καταθέσεις την απογοήτευση, την οργή, τη δυσπιστία και την απαρέσκεια σε ένα συγκεκριμένο (στην περίπτωσή μας, δικομματικό) σύστημα εξουσίας και δεν μπορείς να επισημάνεις «το μη χείρον…», μια θετική πολιτική πράξη, που αποδεικνύει πολίτη υπεύθυνο, μπορεί να εκφραστεί με την προσέλευση και την επιλογή του «λευκού». Που προσμετρείται, καταγράφεται ως «θετική διαμαρτυρία» – και ενδεχόμενο μεγάλο ρεύμα «λευκών» θα αξιολογηθεί με προσοχή από την πολιτική τάξη. Γιατί δεν θα συναθροίζει «αδιάφορους» πολίτες (κατά τη χυδαία προτροπή «κουτσομπολίστικων» και σαχλών «πρωινάδικων» εκπομπών «μωρέ προτίμησαν το αντηλιακό και τις παραλίες – σιγά μην κάτσουν να σκάσουν!»), αλλά συνειδητοποιημένους ενεργούς πολίτες που αδιαφόρησαν για «τριήμερα» και «ταλαιπωρία» και πήγαν να καταθέσουν θετικά τη διαμαρτυρία τους…

Καλό Σαββατοκύριακο!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η αποχή, η οικολογία

Posted on Μαΐου 30, 2009. Filed under: Αποχή, Ευρωεκλογές, Οικολογία |

  • Του Nικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 30/5/2009

Λίγες ημέρες προ των ευρωεκλογών, από τις σφυγμομετρήσεις και τη διάχυτη αίσθηση, εικάζεται ότι τη Δευτέρα 8 Ιουνίου, τρίτο κόμμα θα είναι η αποχή και τέταρτο κόμμα ένα brand name. Σε περιβάλλον ευρωεκλογών βέβαια, με την ψήφο χαλαρή έως ανέμελη πάντα, μια ψήφο που δείχνει όμως και την αδιαφορία για τον ευρωπαϊκό σχηματισμό, τη μη κατανόηση της κοινής μοίρας, την αδυναμία να εκφραστούν πολιτικά οι λαοί σε αυτό το πολυδιαμεσολαβημένο επίπεδο της συνομοσπονδίας.

Πώς αντηχείται η λαϊκή βούληση στην τεράστια γραφειοκρατία των Βρυξελλών, μη εκλεγόμενη και ελάχιστα επηρεαζόμενη από τους λαούς, και εντούτοις νομοθετούσα Οδηγίες που μετασχηματίζουν βαθιά τις ζωές των ευρωπολιτών; Αυτό δεν το λέει κανείς υποψήφιος, κανένα κόμμα, μα και κανείς δεν τους ρωτάει· ιδίως στην Ελλάδα, όπου οι ευρωεκλογές έχουν χαρακτήρα γκάλοπ ενόψει των βουλευτικών εκλογών, αφενός· και όπου η ερώτηση για τη λειτουργικότητα και την αποτελεσματικότητα αυτού του μέγιστου ιστορικού εγχειρήματος, ο αναγκαίος υγιής ευρωσκεπτικισμός, αντιμετωπίζεται είτε με ιαχές είτε με ξόρκια, βαφτίζεται είτε ευρωλιγούρα είτε δυτικοφοβία.

Χωρίς συζήτηση, λοιπόν. Χωρίς πολιτική άρα. Εξ ου και η ψήφος έχει κάτι, τόσο δα, από Eurovision: χαλαρά, σχεδόν χαρούμενα, μπορεί να πας, μπορεί και όχι, και δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις τίποτε από Ευρώπη… Εξ ου και η εισπήδηση ενός brand name στο προσκήνιο, με αξιώσεις πολιτικής κερδοφορίας: οι Οικολόγοι – Πράσινοι, μελαγχολικό απομεινάρι ενός ελπιδοφόρου σχηματισμού του παρελθόντος, χωρίς πολιτική πλατφόρμα, απόντες από τις μεγάλες συγκρούσεις για το περιβάλλον, την κοινωνία, τον δημόσιο χώρο, ξυπνούν από τη νεκροφάνεια και φαίνεται να κερδίζουν συμπάθεια και έδρες. Με την αίγλη του ονόματος.

Η οικολογική πράξη, η πράσινη συνείδηση, η ευρωπαϊκή ταυτότητα, η ενέργεια, οι μεταλλαγμένοι σπόροι, οι πατέντες στα φάρμακα και στους αλγόριθμους, οι υδάτινοι πόροι, οι αποφάσεις για την κοινή γεωπολιτική μοίρα, είναι ασφαλώς πολύ σημαντικά πράγματα για να τα εμπιστευθείς σε περιστασιακούς διαμεσολαβητές και ανώνυμους γραφειοκράτες. Αλλά συμβαίνει.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο φόβος πριν από την κάλπη

Posted on Μαΐου 17, 2009. Filed under: Αποχή, Ευρωεκλογές |

  • Αγωνία στους επιτελείς όλων των κομμάτων προκαλούν οι επερχόμενες εκλογές
  • Του Κωνσταντινου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/5/2009
  • Οι πιο αβέβαιες εκλογές των τελευταίων ετών χαρακτηρίζονται από τους επικοινωνιολόγους οι ευρωκάλπες της 7ης Ιουνίου. Οχι μόνον διότι οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν ασυνήθιστες αποκλίσεις στη διαφορά των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων. Οσο κυρίως γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει αν η καταγραφόμενη απογοήτευση των ψηφοφόρων θα μετατραπεί εντέλει σε ψήφο διαμαρτυρίας προς τα μικρότερα κόμματα ή και σε μια εκτεταμένη αποχή, την οποία «ενθαρρύνει» βέβαια και το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος.

Οι ειδικοί ομολογούν ότι είναι από τις σπάνιες φορές που αδυνατούν να διερμηνεύσουν τις προθέσεις των πολιτών, γεγονός που εξηγεί και την αυξημένη αγωνία των επιτελών όλων σχεδόν των κομμάτων. Υποστηρίζουν μάλιστα ότι αν η αποχή ανέλθει άνω του 30%, όπως συνέβη στις τελευταίες ευρωεκλογές, οι εκπλήξεις μπορεί να είναι περισσότερες από τις επιβεβαιώσεις των δημοσκοπικών προβλέψεων.

Πρόσκαιρη τιμωρία

Στο κυβερνών κόμμα, ωστόσο, που διαχρονικώς έχει αποδεχθεί ότι πλήττεται πρωτίστως από μια εκτεταμένη αποχή, δεν κρύβουν και μια άλλη ανησυχία τους την οποία ονομάζουν «πρόσκαιρη τιμωρία». Φοβούνται συγκεκριμένα ότι μια σημαντική μερίδα παραδοσιακών ψηφοφόρων της Ν.Δ. θα θελήσουν πιθανώς μέσω της «ανώδυνης» ψήφου των ευρωεκλογών να στείλουν ένα μήνυμα αποδοκιμασίας στην κυβέρνηση, στηρίζοντας κόμματα που δεν θα ψήφιζαν στις εθνικές εκλογές, όπως είναι το ΛΑΟΣ ή και η Δράση. Το ενδεχόμενο να επιβεβαιωθεί αυτό το σενάριο, μαζί με μια διευρυμένη αποχή, στη Ρηγίλλης βέβαια δεν θέλουν να το σκέφτονται…

Οριο οι τρεις μονάδες

Στην Ιπποκράτους πάλι η αγωνία τους είναι διαφορετική. Εχοντας προεξοφλήσει τη νίκη τους στις κάλπες της 7ης Ιουνίου, ανησυχούν μήπως κάποια απροσδόκητη εξέλιξη τις επόμενες εβδομάδες (τύπου παραίτησης Βερελή ή και ανάμειξης άλλου στελέχους τους σε σκάνδαλο), ρίξει τη διαφορά με τη Ν.Δ. κάτω από την προσδοκώμενη, και κυρίως κάτω από 3 ποσοστιαίες μονάδες. Εννοείται ότι και στο ΠΑΣΟΚ φοβούνται το ενδεχόμενο της αυξημένης αποχής, καθώς γνωρίζουν ότι αν το κόμμα τους δεν υπερβεί το 36%, θα είναι δύσκολο να διεκδικήσει την αυτοδυναμία προκαλώντας εθνικές εκλογές τον προσεχή Μάρτιο, ενώ τον τελευταίο καιρό οι επικοινωνιολόγοι της Ιπποκράτους επισημαίνουν και το «νέο» κίνδυνο των Οικολόγων. Το συγκεκριμένο κόμμα που φαίνεται να εξασφαλίζει την είσοδό του στην Ευρωβουλή, αποσπά αρκετούς ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ και προφανώς δεν είναι τυχαία είναι η φημολογούμενη επιλογή του γνωστού για την περιβαλλοντική του δράση κ. Κρίτωνα Αρσένη στο ευρωψηφοδέλτιο της Ιπποκράτους, ως «οικολογικό ανάχωμα» σε ενδεχόμενες διαρροές.

Το κόμμα των Οικολόγων του κ. Μιχ. Τρεμόπουλου… τρέμει βέβαια πρωτίστως ο ΣΥΡΙΖΑ που επιπλέον επιχειρεί να συγκρατήσει την κατακόρυφη δημοσκοπική μείωση του ποσοστού του, που επέφερε και η πόλωση του κλίματος μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Στην Κουμουνδούρου ωστόσο το χρόνιο ιδεολογικό πρόβλημα μεταξύ του λεγόμενου Ρεύματος και των ανανεωτών μόνον σε ύφεση δεν βρίσκεται και υπάρχει η έντονη η φημολογία ότι αρκετοί εκσυγχρονιστές του Συνασπισμού πιθανώς θα προτιμήσουν να ψηφίσουν αυτή τη φορά τους Οικολόγους, εκφράζοντας έτσι τη διαμαρτυρία τους για τον ουσιαστικό αποκλεισμό τους από την Ευρωβουλή: Για να επανεκλεγεί ο –δικός τους– και τρίτος στο ευρωψηφοδέλτιο κ. Δημήτρης Παπαδημούλης, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να λάβει άνω του 12,5%, κάτι που θεωρείται απίθανο.

Οι νέοι ψηφοφόροι

Με οικολογικές διαρροές –μικρότερες βέβαια– απειλείται και ο Περισσός και έτσι εξηγείται το υπέρμετρο ενδιαφέρον που επιδεικνύει εσχάτως για το περιβάλλον. Οι τελευταίες μετρήσεις βέβαια δεν θέλουν το ΚΚΕ να χάνει την τρίτη θέση από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι συνεργάτες, ωστόσο, της κ. Αλέκας Παπαρήγα ανησυχούν για τη στάση των νέων ψηφοφόρων καθώς τα γεγονότα του Δεκεμβρίου ουδόλως φαίνεται να ωφέλησαν τον Περισσό, εν αντιθέσει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον δε, υπενθυμίζεται ότι στις τελευταίες ευρωεκλογές το ΚΚΕ έλαβε 9,48% και επομένως μόνον διψήφιο νούμερο θα επιτρέπει τούτη τη φορά πανηγυρισμούς. Σημειώνεται, εντούτοις, ότι αθροιστικώς ουδέποτε τα δύο κόμματα της Αριστεράς έχουν ξεπεράσει ακόμη και σε ευρωεκλογές το 18% (1981), ρεκόρ που οι επικοινωνιολόγοι δεν θεωρούν εύκολο να καταρριφθεί ακριβώς λόγω και της παρουσίας των Οικολόγων.

Να αποτελέσει, τέλος, τη μεγάλη έκπληξη των ευρωεκλογών προσβλέπει ο κ. Γ. Καρατζαφέρης. Το κόμμα του είχε λάβει 4,16% το 2004 και στο ΛΑΟΣ πιστεύουν ότι η επιλογή της κ. Νίκης Τζαβέλλα θα λειτουργήσει ως καταλύτης σε όσους ψηφοφόρους της Ν.Δ., αλλά ενδεχομένως και του ΠΑΣΟΚ, θελήσουν να αποδοκιμάσουν τον δικομματισμό έστω πρόσκαιρα και επί της ουσίας ανώδυνα…

-Από σήμερα και μέχρι τις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου η «Καθημερινή» εγκαινιάζει ένα νέο κυλιόμενο εκλογικό βαρόμετρο, καθώς, ως γνωστόν, είναι η πρώτη φορά στη χώρα μας που επιτρέπεται η δημοσίευση δημοσκοπικών ερευνών της κοινής γνώμης μέχρι και την παραμονή της εκλογικής διαδικασίας. Την καθημερινή μέτρηση της εκλογικής διάθεσης των πολιτών θα πραγματοποιεί, όπως πάντα, η Public Issue και κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύονται τα συμπεράσματά της.

Συγκεκριμένα, θα διερευνάται και θα αποτυπώνεται η πρόθεση ψήφου των εκλογέων, η παράσταση νίκης των κομμάτων, αλλά και πολλά άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία, τα οποία ειδικά σε αυτές τις εκλογές εκτιμάται ότι ενδεχομένως θα επηρεάσουν το αποτέλεσμα. Οπως το ενδιαφέρον που επιδεικνύουν οι πολίτες για τις συγκεκριμένες ευρωεκλογές, αλλά και η διάθεση συμμετοχής ή αποχής τους από τις κάλπες. Από το πρώτο «κύμα» του προεκλογικού βαρόμετρου που δημοσιεύεται σήμερα, προκύπτει κάτι πράγματι πολύ ενδιαφέρον καθότι πρωτόγνωρο: έξι στους δέκα πολίτες που δηλώνουν ότι θα απέχουν, υπογραμμίζουν ότι το πράττουν για πρώτη φορά και ότι η απόφασή τους αυτή είναι απολύτως συνειδητή.

[+] ΓPAΦHMA

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το μήνυμα της αποχής στις φετινές ευρωεκλογές

Posted on Μαΐου 17, 2009. Filed under: Αποχή, Ευρωεκλογές |

  • Οι ψηφοφόροι μπορεί να στραφούν σε ψήφο διαμαρτυρίας ή σε έξοδο από το εκλογικό σώμα
  • Οι πρώτες άμεσες εκλογές για την ανάδειξη του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου πραγματοποιήθηκαν πριν από 30 χρόνια, το 1979 (στην Ελλάδα το 1981). Ηδη από την απαρχή του εγχειρήματος, οι ευρωεκλογές θεωρήθηκαν από τους πολιτικούς επιστήμονες, ως εκλογές β΄ τάξης (second order elections). Οι ευρωεκλογές δεν υπήρξαν ποτέ εκλογές για την Ευρώπη. Η σημασία τους, εάν είχαν κάποια, έπρεπε να αναζητηθεί, σχεδόν εξ ολοκλήρου, στο εκάστοτε εγχώριο πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο πραγματοποιούνταν. Δεδομένου ότι σε παρόμοιες εκλογές δεν διακυβεύεται τίποτε, η έλλειψη πληροφόρησης είναι γενική, και το κίνητρο για συμμετοχή ουσιαστικά ανύπαρκτο, οι πολίτες, από την πλευρά τους, τις αντιμετωπίζουν ως άσχετες με τα δικά τους προβλήματα και ανησυχίες.

Μικρότερη συμμετοχή

Διόλου τυχαία, κατά συνέπεια, η συμμετοχή σε αυτόν τον τύπο των εκλογών υπήρξε τις περισσότερες φορές σημαντικά μικρότερη από την αντίστοιχη στις εθνικές εκλογές, ενώ το ενδιαφέρον των πολιτών γι’ αυτές και η εμπλοκή τους στην προεκλογική εκστρατεία ήταν κατά κανόνα περιορισμένη. Τα διαθέσιμα στοιχεία αποδεικνύουν ότι σε όλες τις Ευρωεκλογές από το 1979, ο μέσος όρος της συμμετοχής, στο σύνολο των χωρών – μελών κυμάνθηκε, πάντοτε, σε αισθητά χαμηλότερα επίπεδα, περίπου 15% – 20% κάτω από τον αντίστοιχο μέσο όρο των εθνικών εκλογών, ενώ τον Ιούνιο του 2004, η κάμψη της συμμετοχής ξεπέρασε κάθε όριο. (Μεταξύ των χωρών παρατηρούνται σημαντικές διαφοροποιήσεις).

Στις τελευταίες (και μαζικότερες) Ευρωεκλογές της διευρυμένης Ε.Ε. των 25 χωρών – μελών, η πανευρωπαϊκή συμμετοχή κατεγράφη στο χαμηλότερο ιστορικά ποσοστό της, 47,8% (κατ’ άλλους υπολογισμούς 45,7%), σχεδόν 25% κάτω από το ποσοστό συμμετοχής στις χρονικά πλησιέστερες εθνικές εκλογές των χωρών – μελών (72,5%). Στις μεγαλύτερες ελεύθερες εκλογές που έγιναν ποτέ στην Ευρώπη, από ένα εκλογικό σώμα πολυπληθέστερο των 340 εκατομμυρίων πολιτών, περισσότεροι από 186 εκατομμύρια δεν ψήφισαν.

Οι ευρωεκλογές του 2004

Εκτός από τα δομικά χαρακτηριστικά των Ευρωεκλογών, είναι γνωστό, ότι το μέγεθος της αποχής και η σημασία κάθε ευρωεκλογικής αναμέτρησης επηρεάζονται, καθοριστικά, από τον χρόνο διεξαγωγής και τη θέση που κατέχει μέσα στον εθνικό εκλογικό κύκλο. Στην Ελλάδα, οι προηγούμενες παρατηρήσεις ισχύουν περισσότερο ευδιάκριτα από τη δεκαετία του ’90 (Ε1994, Ε1999, βλέπε σχετικό διάγραμμα). Οι τελευταίες ευρωεκλογές πραγματοποιήθηκαν μόλις τρεις μήνες έπειτα από κρίσιμες βουλευτικές εκλογές (Μάρτιος 2004). Αν και ο χρόνος διεξαγωγής τους «δικαιολογεί», εν μέρει, το ρεκόρ της αποχής, δεν παύει να αποτελεί καθοριστική εξέλιξη. Πρόκειται για μεγάλης έκτασης κοινωνική νομιμοποίηση της αποχής.

Η μειωμένη συμμετοχή των Ευρωεκλογών, σε σύγκριση με τις Βουλευτικές (-13,7%), παρότι αρκετά μικρότερη από τον πανευρωπαϊκό μέσο όρο μείωσης (-24,7%), υπήρξε πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα, όχι μόνον της μεταπολιτευτικής, αλλά και της προδικτατορικής περιόδου: περίπου 1.313.000 ψηφοφόροι που συμμετείχαν στις Βουλευτικές, απείχαν στις Ευρωεκλογές (1 στους 6 Ελληνες πολίτες).

Οι συνέπειες αυτής της τάσης έγιναν ορατές και στις τελευταίες εθνικές εκλογές (Σεπτέμβριος 2007), κάτι που διέλαθε της προσοχής των περισσότερων αναλυτών. Η μείωση της συμμετοχής, κατά 219.000 ψηφοφόρους, σε σχέση με το 2004, δεν οφείλεται σε δημογραφικούς παράγοντες. Αντιστοιχεί στο 2,9% του εκλογικού σώματος (του 2004) και είναι σημαντική (διάγραμμα).

Οι πρώτες ενδείξεις

Το 2004, η αποχή στις Ευρωεκλογές έπληξε περισσότερο το ΠΑΣΟΚ, λόγω του σοκ της ήττας που υπέστη. Σε δύο ψηφοφόρους της Ν.Δ. που απείχαν, αντιστοιχούσαν τρεις ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα, φαίνεται αρκετά πιθανό να συμβεί το αντίθετο, εις βάρος της Ν.Δ. Οι πρώτες ενδείξεις από το προεκλογικό Βαρόμετρο του ΣΚΑΪ και της «Καθημερινής», επιβεβαιώνουν την υπόθεση, ότι η αποχή στις επερχόμενες Ευρωεκλογές θα είναι αυξημένη, τουλάχιστον, σε σύγκριση με τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν 21 μήνες πριν (Σεπτέμβριος 2007).

Το ενδιαφέρον για τις Ευρωεκλογές είναι σήμερα (25 ημέρες πριν από τις εκλογές) ακόμη χαμηλότερο από ό,τι ήταν στην αντίστοιχη περίοδο του 2004 (39% έναντι 56%), ενώ πάλι σε σύγκριση με το 2004, το ποσοστό πρόθεσης αποχής είναι -αυτή τη στιγμή- διπλάσιο, (19%, έναντι 10% το 2004). Το πλέον εντυπωσιακό εύρημα της έρευνας είναι ότι πρόκειται για «νέα αποχή»: Από τους πολίτες που σκέπτονται να μην προσέλθουν στην κάλπη, οι 6 στους 10 (62%), δηλώνουν ότι σκέπτονται να το πράξουν για πρώτη φορά.

Στη δεκαετία του ’90, η ψήφος διαμαρτυρίας των πολιτών κατευθύνθηκε είτε προς τα νεοπαγή κόμματα (ΠΟΛΑΝ, ΔΗΚΚΙ), είτε προς τα «λοιπά» κόμματα της «ανεπίσημης» πολιτικής σκηνής. Τούτο ίσχυσε ιδίως στις Ευρωεκλογές του 1994, μια εκλογική αναμέτρηση που παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με τις επικείμενες. Εφεξής, πέραν αυτών των επιλογών, η στάση της αποχής θα συγκαταλέγεται, «απενοχοποιημένα», στις δυνητικές επιλογές ψήφου και των Ελλήνων εκλογέων. Η επιλογή της αποχής, ως στάση αποδοκιμασίας, είτε της ευρωπαϊκής διαδικασίας, είτε των κομμάτων διακυβέρνησης (είτε και των δύο), φαινόμενο, που για αρκετές ευρωπαϊκές χώρες αποτελεί παγιωμένη μορφή εκλογικής συμπεριφοράς εδώ και δεκαετίες, συνιστά επίσης πολιτική στάση, την οποία το 2004 επέλεξε και στην Ελλάδα μια σημαντική μερίδα του ενεργού εκλογικού σώματος.

Τα κόμματα της διακυβέρνησης και της Αριστεράς (περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ) θα πρέπει να συμβιβαστούν με την ιδέα, ότι η κοινωνική συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία δεν θα πρέπει πλέον να θεωρείται δεδομένη. Από την αποχή, όμως, πλήττονται και οι «μικροί». Ακόμη και οι σχηματισμοί της διαμαρτυρίας (π.χ. Οικολόγοι, ΛΑΟΣ), δεν μπορούν να επαναπαύονται στη δημοσκοπική τους επιρροή.

[+] ΓPAΦHMA 1
[+] ΓPAΦHMA 2

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...