Αστυνομική βία

Στοχασμοί για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ακροδεξιά, Εξουσία, Θεσμοί, Κράτος, Κουκουλοφόροι | Ετικέτες: |

  • Οσο παράδοξο κι αν ακουστεί, αν ζούσε σήμερα ο Εντμουντ Μπερκ πιθανόν να είχε συμφωνήσει, καταρχήν, με όσους κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβριο. Ποιος είναι ο Εντμουντ Μπερκ; Ιρλανδικής καταγωγής πολιτικός και στοχαστής που έζησε από το 1729 έως το 1797. Εχει περάσει στην ιστορία των πολιτικών ιδεών ως ο θεωρητικός του συντηρητισμού, ήταν όμως κι ένας από τους πλέον αυστηρούς κριτικούς του. Ο Μπερκ έχασε την έδρα του στη Βουλή των Κοινοτήτων όταν κατέκρινε τη βρετανική κυβέρνηση των Τόρις, θεωρώντας ότι με την άκαμπτη και αυταρχική πολιτική της προκάλεσε την Αμερικανική Επανάσταση. Πίστευε ότι εκεί που είχε πάει το πράγμα, η Μεγάλη Βρετανία όφειλε να παραχωρήσει την ανεξαρτησία στην Αμερική. Οπως πίστευε ότι μπορούσε όλο αυτό να είχε αποφευχθεί. Πώς; Με μεταρρυθμίσεις και παραχωρήσεις, οι οποίες, εφόσον πραγματοποιούνταν στο σωστό χρονικό σημείο, θα έδιναν τις απαραίτητες ανάσες προκειμένου να μην επέλθει τέτοια ριζική ανατροπή.
  • Ο Μπερκ δεν ήταν φίλος των επαναστάσεων, όμως ήταν πολέμιος της δουλείας, ενώ πίστευε σε μεγαλύτερες ελευθερίες για τους Ινδούς υπηκόους. Γενικά, υπήρξε υπέρμαχος ιδεών που ήταν ελάχιστα δημοφιλείς στην εποχή του και στη χώρα του. Η απόλυτη αποξένωσή του ήλθε το 1790, όταν δημοσίευσε τους περίφημους «Στοχασμούς πάνω στη Γαλλική Επανάσταση», μέσα από τους οποίους εξέφραζε την αντίθεσή του στους σκοπούς των Ιακωβίνων: την κατάργηση της μοναρχίας, της θρησκείας, της ιδιωτικής περιουσίας κτλ. Ηταν αυτού του τύπου οι ριζοσπαστισμοί που, κατά τον Μπερκ, οδηγούσαν στις ακρότητες και από εκεί σε μια νέου είδους τυραννία. Θα πρέπει να χαμογελούσε με νόημα όταν το 1794 η Τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου έπαιρνε κεφάλια, όμως δεν έζησε αρκετά για να δει ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τη γκιλοτίνα – κι όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
  • Οι φιλελεύθεροι φίλοι του, πάντως, τον απομόνωσαν κι ας τους φώναζε ότι το 1789 ουδεμία σχέση είχε με την Αγγλική Επανάσταση του 1688, όπως ισχυρίζονταν εκείνοι, διότι, στην ουσία, το αγγλικό 1688 δεν ήταν επανάσταση αλλά μια σειρά δραστικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σταδιακά στην αποκατάσταση της τάξης. «Είμαι ένας φιλόσοφος της πράξης», έλεγε, εννοώντας ότι ήταν ένας πραγματιστής που πίστευε ότι οι αφηρημένες ιδέες και αρχές δεν έχουν θέση στην πολιτική.
  • «Οταν τα παιδιά σου ζητάνε ψωμί, δεν είναι δυνατόν να τους πετάς πέτρες», είχε πει οργισμένος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η ειρωνεία είναι ότι αν έβλεπε σήμερα «τα παιδιά να πετάνε πέτρες», όσο κι αν τα κοιτούσε με απαξίωση, η οργή του μάλλον θα στρεφόταν εναντίον του συστήματος, που άφησε να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα. Βεβαίως, μπορεί τα συγκεκριμένα «παιδιά» να μη βλέπουν με καλό μάτι τυχόν μεταρρυθμίσεις, αυτό όμως που όφειλε να πράξει η Πολιτεία συνολικά, να μεταβάλει βασικές πτυχές της εγχώριας πολιτικής και κοινωνικής συνθήκης (από τη διαφθορά έως την παιδεία και την οικονομία), δεν το έπραξε. Ποιοι κερδίζουν απ’ το χάος; Τα ακραία στοιχεία που φοβόταν ο κύριος Μπερκ: οι κουκουλοφόροι και οι ακροδεξιοί. Αμφότεροι φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Ας πρόσεχε.
  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Επίθεση ΠΑΣΟΚ κατά «κυβέρνησης της ανασφάλειας»

Posted on Μαρτίου 18, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ανασφάλεια, Ανομία, ΠΑΣΟΚ |

Λεπτές ισορροπίες έναντι των μέτρων που ανακοινώνει η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων και την ενίσχυση της τάξης στο κέντρο της Αθήνας θα επιχειρήσει να τηρήσει τις επόμενες ημέρες το ΠΑΣΟΚ. Η Ιπποκράτους επιθυμεί να κρατήσει τα ζητήματα της ασφάλειας στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, καθώς εκτιμά πως τείνουν να αναδειχθούν σε νέα αχίλλειο πτέρνα της κυβέρνησης. Μάλιστα, εάν δεν οριστεί για την επόμενη εβδομάδα η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για το θέμα, που έχει προκαλέσει ο κ. Γ. Παπανδρέου, είναι πολύ πιθανό ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να προβεί σε κάποια άλλη κίνηση ανάδειξής του, πραγματοποιώντας, όπως πρόσφατα, κάποια επίσκεψη που θα του έδινε το βήμα για να αναφερθεί σε αυτό. Παράλληλα, όμως, οι επιτελείς του κ. Παπανδρέου δεν επιθυμούν να φθάσουν στο άλλο άκρο της ισοπεδωτικής άρνησης κάθε κυβερνητικής πρωτοβουλίας, καθώς θεωρούν πως η κοινή γνώμη επιθυμεί την αυστηρότερη αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων.

Ενδεικτικές του σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ να παραμείνει το ζήτημα της ασφάλειας κυρίαρχο στην πολιτική ατζέντα των ημερών ήταν οι χθεσινές δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Ο κ. Παπακωνσταντίνου υποστήριξε ότι τη χώρα «κυβερνά ο πρωθυπουργός της ανασφάλειας», ενώ έσπευσε να υπενθυμίσει ότι η κυβέρνηση δεν έχει αποδεχθεί την πρόταση του κ. Αλ. Αλαβάνου για σύσταση Διακομματικής Επιτροπής στη Βουλή που θα καταθέσει προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της αστυνομίας. Παράλληλα, ο κ. Παπακωνσταντίνου εξέφρασε την άποψη ότι «τα μέτρα που ανακοινώνονται θα έχουν την ίδια τύχη με τα προηγούμενα, που δεν εφαρμόστηκαν ή δεν απέδωσαν».

Ιδιαίτερα αυστηρός υπήρξε και ο κ. Μ. Χρυσοχοΐδης που ανέφερε: «Λυπάμαι πολύ για το κατάντημά μας. Τις τελευταίες ημέρες επιχειρείται να εμφανιστούν στη χώρα εξωτερικοί σωτήρες, οι οποίοι θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας». Πάντως, ο κ. Χρυσοχοΐδης κατέστησε σαφές ότι δεν διαφωνεί με τις διεθνείς συνεργασίες σε επίπεδο εκπαίδευσης, τεχνολογίας και τεχνογνωσίας.

  • Ο κ. Βενιζέλος

Εν τω μεταξύ, στην αρνητική εικόνα της Ν. Δ., αλλά και στη «σταδιακή ωρίμανση» της αντιπολιτευτικής παρουσίας του ΠΑΣΟΚ απέδωσε (με συνέντευξη στον Αθήνα 9,84) ο κ. Ευ. Βενιζέλος τη διαφορά των δύο κομμάτων στις δημοσκοπήσεις. «Νομίζω ότι το βασικό στοιχείο είναι η βαθιά απογοήτευση του κόσμου από την παρουσία του κ. Καραμανλή και φυσικά έχουμε και μία σταδιακή ωρίμανση του πολιτικού λόγου και της πολιτικής και προγραμματικής παρουσίας του ΠΑΣΟΚ» ανέφερε ο κ. Βενιζέλος. Σημειώνεται, τέλος, ότι σήμερα πραγματοποιείται εκδήλωση του περιοδικού «Στροφή» με θέμα το «διακύβευμα των ευρωεκλογών σε συνθήκες κρίσης», με ομιλητές τους κ. Α. Τσοχατζόπουλο, Π. Μπεγλίτη, Διαμάντω Μανωλάκου από το ΚΚΕ και Ν. Χουντή από τον ΣΥΝ.

  • Του Κ. Π. Παπαδιουχου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το χάος είναι μεταδοτικό

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ακυβερνησία, Ανάπτυξη, Ανασφάλεια, Ανεργία, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Κοινωνία, Πολιτική |

Επειδή οι τελευταίες δεκαετίες ήταν οι ευτυχέστερες που έζησε η Ελλάδα, τείνουμε να θεωρούμε την ειρήνη αυτονόητη. Από την ιστορία μας -γεμάτη μεγάλους διχασμούς και τιτάνιες συγκρούσεις- νομίζουμε ότι όταν η ειρήνη απειλείται το γνωρίζουμε όλοι, ότι είναι πάντα σαν το τελεσίγραφο των Ιταλών το 1940. Δεν μας φοβίζουν οι καθημερινές παραλείψεις, τα λάθη, οι μισαλλοδοξίες, οι βλακείες, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η εγκατάλειψη και η ανεύθυνη καπηλεία -η αργή αλλά σταθερή υπονόμευση της δημοκρατίας και της ειρήνης. Εχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού- τόσο που δεν μας φοβίζει.

Μετά 35 χρόνια αδιάκοπης σταθερότητας και ευημερίας, είναι φυσικό να ξεχνάει κανείς πόσο εύκολα μπορούν να χαθούν τα κεκτημένα όταν οι κοινωνικές ισορροπίες διαταράσσονται. Στη Βόρειο Ιρλανδία, όπου για τρεις δεκαετίες έζησαν τις «Ταραχές», γνωρίζουν καλά ότι χωρίς ειρήνη δεν υπάρχει ανάπτυξη, ότι μέσα στην αστάθεια χάνονται οι προοπτικές του ατόμου και της κοινωνίας. Γι’ αυτό την περασμένη εβδομάδα η κινητοποίηση των Ιρλανδών ήταν άμεση, μετά τη δολοφονία δύο Βρετανών στρατιωτών και ενός αστυνομικού σε επιθέσεις ομάδων που αποσπάστηκαν από τον Ιρλανδικό Επαναστατικό Στρατό (ΙRΑ). Τις επόμενες μέρες, χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν σε σιωπηλή διαμαρτυρία, απαιτώντας να τερματιστεί η βία, φοβούμενοι επιστροφή στις μέρες που στοίχισαν τη ζωή σε 3.500 ανθρώπους. Οι αντίπαλες πολιτικοστρατιωτικές ομάδες που συμμετέχουν εδώ και δέκα χρόνια στη διακυβέρνηση της Β. Ιρλανδίας ένωσαν τις φωνές τους εναντίον της επιστροφής στη βία. «Μην παρασυρθείτε απ’ αυτούς που θέλουν να σας δελεάσουν με τη βία για πολιτικούς σκοπούς», είπε ο καρδινάλιος Σον Μπρέιντι, επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας στην Ιρλανδία. «Μην μπείτε στον πειρασμό να ωραιοποιείτε τη βία του παρελθόντος. Εφερε μόνο αθλιότητα και θάνατο και καταστροφή».

Στην Ελλάδα δεν εκφράζουμε ούτε ελπίδα ούτε απελπισία. Παραμένουμε σιωπηλοί. Η χώρα μας δεν κινδυνεύει από εμφύλιο πόλεμο ή διακοινοτική σύρραξη, αλλά κάθε μέρα είμαστε μάρτυρες στην καθιέρωση της βίας ως μέρος της καθημερινότητάς μας. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης, αλλά και η κοινωνία δείχνει μια περίεργη απροθυμία να απαιτήσει την επιβολή των νόμων (οι οποίοι θεσπίστηκαν από δημοκρατικό καθεστώς, όχι από δύναμη κατοχής ή δικτατορία). Και η διατάραξη της ειρήνης εμφανίζεται με πολλούς τρόπους – από τη νέα άνθηση της εγχώριας τρομοκρατίας και των κουκουλοφόρων στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, έως τα αυτοκίνητα και μηχανές που εισβάλλουν όπου θέλουν και παρκάρουν όπου βολεύει τους οδηγούς.

Αφήσαμε μαύρες τρύπες να αναπτυχθούν στην καρδιά της κοινωνίας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το χάος είναι άκρως μεταδοτικό. Ετσι βρεθήκαμε με τα άβατα των Ζωνιανών, των Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Είδαμε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες να επιβάλλονται στο κράτος και το κράτος να επιβάλλεται βάναυσα και αυθαίρετα στους ανίσχυρους. Αφήσαμε τη βία να ριζώσει στις διαδηλώσεις, στα γήπεδα και στη νύχτα, σαν να ήταν πέρα από τις δυνάμεις μας να την πολεμήσουμε. Τώρα απορούμε που βλέπουμε ανομία και ασυδοσία να αναπτύσσονται σε κάθε κατεύθυνση.

Τώρα οι εγκληματίες δεν φοβούνται ούτε την αστυνομία ούτε την καταδίκη της κοινωνίας, αυτοί αποθρασύνονται και οι υπόλοιποι απελπίζονται. Αν η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι των θεσμών (πολιτικοί, πρυτάνεις, εισαγγελείς, ιερείς, δημοσιογράφοι και άλλοι) δεν σταθούν στο ύψος τους για να διαφυλάξουν την κοινωνική ειρήνη, ο κατήφορος θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Σε αυτή την περίπτωση, θα φθάσουμε στο σημείο να απαιτούμε ή να ανεχόμαστε σκληρά αντιδημοκρατικά μέτρα, να αναπτύσσονται ομάδες «αυτοάμυνας» πολιτών (με τις αναμενόμενες καταστροφικές συνέπειες), να επικρατούν οι εγκληματίες. Τότε θα νοσταλγήσουμε τις μέρες που ζούμε σήμερα, όπου η κατάσταση είναι ακόμη αναστρέψιμη.

Εάν δεν πάρουμε θέση, αν αφήσουμε την ειρήνη να χαθεί, αν λιποτακτήσουμε, θα πρέπει από τώρα να σκεφτούμε πώς θα δικαιολογήσουμε τη δειλία μας στα παιδιά μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που εντείνεται θα είναι ο πόλεμος στον οποίο θα δοκιμαστεί η δική μας γενιά.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Δεν μιλούν, κραυγάζουν

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Αριστερά, Αστυνομική βία, Γλώσσα, Δημοσιογράφοι, Ελλάδα, Ελληνες, Ελληνική Αστυνομία, Θεσμοί, Κόμματα, Κοινωνία |

Aυτός που τα είπε, τα έλεγε σοβαρά. Μιλούσε σε πρωτοτάξιο πρωινάδικο, από το οποίο φαίνεται πως έμαθε και τα γράμματα!. Με τον τρόπο του, ο υπηρεσιακός «δημοσιογράφος» περιέγραψε σκωπτικά την απόλυτη τραγελαφική πραγματικότητα του ελληνικού κράτους. Υπήρχαν, ανέκραξε ο λειτουργός της ενημέρωσης, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες (κρίσιμες) για τον ψυχισμό του αστυνομικού (αυτόν που πυροβόλησε αστυνομικό μέσα στο σπίτι του Αμερικανού πρέσβη) «καταγεγραμμένα προβλήματα, αλλά μόνον σε προφορικό επίπεδο». Μετάφραση: όλοι συζητούσαν ότι ο «συνάδελφος» δεν ήταν στα καλά του και οι ανώτεροι το γνώριζαν, αλλά κανείς δεν έκανε το «γραφειοκρατικό» βήμα να «καρφώσει». Μπράβο παλικάρια μου! Η διατύπωση του «αστυνομικού συντάκτη» (όχι συντάκτη θεμάτων της Αστυνομίας), προδίδει πολλά για την ποιότητα της ενημέρωσής «μας», όπως και για τη γλώσσα στην οποία συμβαίνουν όλα τούτα. Φρόντισε μάλιστα να το διευκρινίσει: «Ολοι τα γνώριζαν, όλοι τα συζητούσαν, αλλά κανείς δεν έκανε έγγραφη αναφορά».

Γιατί, όταν μιλάμε για υπερήφανους Ελληνες (μήπως δεν θα έπρεπε;) αν κάνεις κάτι που προβλέπεται από τους κανονισμούς, από την κοινή όσο και στοιχειώδη γνώση ανθρωπίνων λειτουργιών, αλλά και από ζωώδη λογική αυτοπροστασίας, μπορεί να χαρακτηριστείς «καρφί», άκαρδος, βαλτός και διάφορα άλλα ακόμη. Κανείς δεν σκέφτεται ότι όλοι αυτοί -όχι μόνον ο διαταραγμένος- οπλοφορούν. Και έχουν μάλιστα την ελευθερία να χρησιμοποιήσουν κατά βούληση το όπλο «τους». Μάλλον θαύμα είναι ότι με τόσους πολλούς να «σκέφτονται» κατά τέτοιον αποκαλυπτικό τρόπο, δεν έχουμε ακόμη θρηνήσει περισσότερα θύματα. Κι αν τους λοιδορήσεις, υπερασπιστές και κατήγοροι βάζουν τις φωνές και σκεπάζουν την ουσία.

Η ίδια στάση και αλλού. Σιγούμε, κλείνουμε τα μάτια, αποστρέφουμε τη σκέψη. Το «βουλώνουμε» εκεί που πρέπει να συζητήσουμε με επιχειρήματα, να εφαρμόσουμε ήρεμα τον νόμο, να προστατεύσουμε τους πολλούς απέναντι σε ελάχιστους. Μετατρεπόμαστε σε κυνικούς κρυψίνοες, έτοιμοι να επικαλεστούμε ένα δήθεν πάνοπλο κράτος που δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει, ιδίως όταν οι πολίτες «του» αδιαφορούν. Καβγατζής ο φονιάς του μαθητή, «τρελός» ο παραλίγο φονιάς του σεκιουριτά, παρασυρμένοι οι δειλοί της ζαρντινιέρας, με κάθε ευκαιρία αστυνομικοί και αστυνομικό σύστημα ρίχνονται στο βούρκο μιας απίθανης δικαιολογημένης χλεύης, με την κοινή γνώμη να νιώθει δικαιωμένη επειδή οι μεν «δολοφόνοι» βρίσκονται αντιμέτωποι με τις σφαίρες των άλλων δολοφόνων.

Οσο περισσότερο ο κόσμος κοιτά «αριστερά», τόσο εμείς μοιάζουμε να έχουμε χάσει τον (πολιτικό) μπούσουλα. Με την επικράτηση του αμόρφωτου και φωνακλά επί του ήρεμου και επίμονου. Την επικράτηση του μεγάλου κενού, που πλασάρει ο εξυπνάκιας στην τηλεόραση, απέναντι στον έμπειρο διαπραγματευτή κοινωνικών εξελίξεων. Περιέργως, μάλλον από ένστικτο παρά από καλό σχεδιασμό, στην πλευρά της «δεξιάς», η αντίληψη του «λαϊκού» οδηγεί ευκολότερα στην αποδοχή της νέας πραγματικότητας. Λιγότερα λόγια, καλύτερες (προ)συνεννοήσεις, ελάχιστη αποτελεσματικότητα της διοίκησης που απέμεινε όρθια, κάνουν αποτελεσματικότερη τη διαχείριση των τρεχουσών υποθέσεων της μεγάλης κρίσης.

Τροπή που κάνει σφοδρότερη τη διέξοδο στη βία και καθιστά άκρως επικίνδυνο τον εφησυχασμό στη βία. Βία όσων πιστεύουν πως αρκεί η «καβάλα στην εξουσία» για να αγνοούν ότι η εφαρμογή των νόμων γίνεται στο πνεύμα του νομοθέτη και όχι με τον αστυνομικό ετσιθελισμό. Βία των άλλων που ομνύουν σε ένα άγνωστο στους κοινούς θνητούς δίκαιο που λένε πως η δήθεν δημοκρατία θέλει τις μειοψηφίες γνώμης να υπηρετούνται ανεξαρτήτως διαδικασιών, συλλογικότητας και αποτελέσματος. Η Ελλάδα σέρνεται και διασύρεται από δύο μειοψηφικές αντιλήψεις που ευπειθώς προσκυνούν τη βία, αδιαφορούν για την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας, επιδιώκουν με κραυγές να σκεπάσουν το δικαίωμα του πολίτη να κρίνει. Απομονώστε τους!

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Βαβέλ» η Ν.Δ. με αφορμή αγρότες και εκλογικό νόμο

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Αγροτικές κινητοποιήσεις, Δημόσια Tάξη, Διαδηλώσεις, Κυβερνητική απραξία, Καραμανλής Κώστας, ΜΑΤ, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική |

Σε κλοιό εσωστρέφειας παραμένει το κυβερνών κόμμα. Κορυφαία στελέχη, αλλά και βουλευτές, παίρνουν καθημερινά θέση υπέρ ή εναντίον της πρότασης που διατύπωσαν οι υπουργοί Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλος και Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη να συμφωνήσουν τα δύο κόμματα εξουσίας στη διεξαγωγή των επόμενων εκλογών με τον νέο εκλογικό νόμο. Σε πολλές περιπτώσεις, δε, συνοδεύουν τις παρεμβάσεις τους με αιχμηρές αναφορές για συναδέλφους τους. Κατήφεια και γκρίνια εξακολουθεί να καταγράφεται και για τους χειρισμούς στο αγροτικό μέτωπο, με τις επικριτικές φωνές να πληθαίνουν καθημερινά στο εσωτερικό της Ν. Δ. Η κυβέρνηση, πάντως, διά του εκπροσώπου της παρέχει πλήρη κάλυψη στον υπουργό Αναπληρωτή Δημόσιας Tάξης Χρ. Μαρκογιαννάκη, ο οποίος από χθες βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και για το περιστατικό στην οικία του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα.

Μετά τον υπουργό Αμυνας Ευ. Μεϊμαράκη και ο υπουργός Υγείας Δημ. Αβραμόπουλος εμφανίστηκε να αποστασιοποιείται από τις πρωτοβουλίες συναδέλφων του, για άμεση εφαρμογή του εκλογικού νόμου Παυλόπουλου, ενώ αίσθηση προκάλεσε η επισήμανσή του πως «είμαστε η μοναδική χώρα που δεν έχει καταρτίσει εθνικό σχέδιο δράσης για την αντιμετώπιση της κρίσης». Η αναφορά αυτή ερμηνεύτηκε ως αιχμή προς το οικονομικό επιτελείο. Σε τηλεοπτική του εμφάνιση χθες το βράδυ, ο ίδιος διευκρίνισε ότι οι αναφορές του αφορούσαν τη στάση του ΠΑΣΟΚ τόσο για την οικονομική κρίση όσο και για τις πρόωρες εκλογές. «Θα ήμουν ασυνεπής εάν την ίδια στιγμή που παρεμβαίνω δημόσια κατά της εκλογολογίας λέγοντας ότι διαμορφώνει κλίμα πολιτικής ρευστότητας, διατύπωνα και πρόταση για την εφαρμογή του τάδε ή του δείνα εκλογικού νόμου», είχε σχολιάσει νωρίτερα ο κ. Αβραμόπουλος (στο ραδιόφωνο του Alpha).

Την άποψη ότι δεν υπάρχει λόγος να ανοίγει η κυβέρνηση θέμα εκλογικού νόμου στην παρούσα συγκυρία εξέφρασε και ο βουλευτής Β΄ Αθηνών Κυρ. Μητσοτάκης, ενώ την πλέον καυστική παρέμβαση έκανε ο πρώην υφυπουργός Γερ. Γιακουμάτος, χαρακτηρίζοντας «τουλάχιστον αφελείς όσους παίζουν με τον εκλογικό νόμο και με τις εκλογές». Οι δύο βουλευτές εμφανίστηκαν έντονα επικριτικοί και για τους χειρισμούς που έγιναν από την κυβέρνηση σε σχέση με τους αγρότες από την Κρήτη, ενώ ο κ. Μητσοτάκης διεύρυνε την κριτική του στη γενικότερη αγροτική πολιτική, λέγοντας ότι «δεν έχει νόημα να ταΐζουμε τους ανθρώπους ψάρια, πρέπει να τους μάθουμε να ψαρεύουν». Για λανθασμένους χειρισμούς και εκτιμήσεις σε σχέση με τους Κρήτες αγρότες έκανε λόγο από την πλευρά του ο κ. Γιακουμάτος.

Αντιθέτως, υπέρ της πρότασης Παυλόπουλου τάχθηκαν χθες η νέα γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού Φεβρωνία Πατριανάκου και ο πρώην γραμματέας κ. Ν. Καραχάλιος, ενώ ο γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού κ. Λευτ. Ζαγορίτης τόνισε πως είναι πάγια η θέση της Ν. Δ. ότι οι εκλογικοί νόμοι πρέπει να δίνουν ισχυρή πλειοψηφία.

Παρά τη ζωηρή συζήτηση που έχει ανοίξει στη Ν. Δ., πάντως, σχετικά με τα επεισόδια στο λιμάνι του Πειραιά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ευ. Αντώναρος παρείχε, όπως προαναφέρθηκε, πλήρη κάλυψη στον κ. Μαρκογιαννάκη, τονίζοντας ότι δεν τίθεται θέμα παραίτησής του. Επετέθη, δε, εκ νέου στο ΠΑΣΟΚ, στο οποίο απέδωσε την ευθύνη για το γεγονός ότι ουδείς είχε ενημερωθεί για την επίσκεψη Παπανδρέου στο λιμάνι, αλλά και την ευθύνη για τη συνέχιση της συζήτησης περί πρόωρων εκλογών με αφορμή την πρόταση για επίσπευση εφαρμογής του εκλογικού νόμου Παυλόπουλου. «Δεν έχω διάθεση να το συνεχίσω», πρόσθεσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ, το οποίο –όπως είπε– με διάφορους τρόπους συντηρεί το θέμα.

  • Της Ελλης Tριανταφυλλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ψεκαστική δημοκρατία

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Αγροτικές κινητοποιήσεις, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική |

Σοβαρό, σοβαρότατο θέμα είναι το ότι ο κ. Γ.  Παπανδρέου γνώρισε τη γεύση των δακρυγόνων στο λιμάνι του Πειραιά, όπου τα ΜΑΤ εφάρμοσαν το δόγμα του κ. Μαρκογιαννάκη: «καλωσορίζουμε ψεκάζοντας και ξυλοκοπώντας». Aρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι, τέταρτος τη τάξει πολιτειακός παράγων. Οι αρχηγοί και οι βουλευτές των μικρότερων αντιπολιτευόμενων κομμάτων ας δοκιμάζουν όσα δακρυγόνα τραβάει η όρεξή τους, άλλωστε «πηγαίνουν γυρεύοντας», αφού κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις. Ο κ. Παπανδρέου, όμως, δεν πήγε σε διαδήλωση γνωρίζοντας ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να ψεκαστεί και αυτός. Πήγε σε συγκέντρωση αγροτών βέβαιος ότι θα δρέψει χειροκροτήματα. Γιατί πήγε ειδικά στους Κρητικούς και όχι στους Θεσσαλούς; Μα για τον ίδιο λόγο που άλλοι πολιτειακοί παράγοντες (ο αντιπρόεδρος της Βουλής και άλλοι βουλευτές) πήγαν στους Θεσσαλούς. Οι πολιτικοί μπορεί να λένε πως «είναι με όλους» (ο κ. Παπανδρέου, προφανώς ταραγμένος, είπε ότι «στηρίζει τους αγρότες και της Μακεδονίας και της Θεσσαλονίας (sic) και της Κρήτης») αλλά δεν είναι ανάγκη να παίρνουμε τοις μετρητοίς τα λόγια τους όταν δεν τα παίρνουν καν οι ίδιοι. Και προτιμήσεις υπάρχουν και ψηφοσυλλεκτικές αγωνίες και τοπικισμοί – ανθρώπινα πράγματα.

Είτε λοιπόν ψεκάστηκε κατά τύχη ο κ. Παπανδρέου είτε κάποιοι ψεκαστές αυτοσχεδίασαν παρακινημένοι από το κομματικό τους φρόνημα ή κάποιον ανώτερό τους, το ζήτημα παραμένει σοβαρό. Τόσο σοβαρό που υποχρεώθηκε το ΠΑΣΟΚ να καταγγείλει δριμύτατα την αστυνομική βία και να ζητήσει παραιτήσεις υπουργών. Tώρα την ένιωσαν τη βία, που τους πήρε ξώφαλτσα, τώρα την καταγγέλλουν. Επί μήνες οι Αθηναίοι οι Θεσσαλονικείς, οι πάντες, όσοι διαμαρτύρονται και διεκδικούν, καταπίνουν τόνους δακρυγόνων και τρώνε ξύλο, αλλά φαίνεται ότι τα νέα δεν έφταναν καθαρά και ξάστερα ώς τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και το κόμμα που ορέγεται την εξουσία και περιμένει να του πέσει στα χέρια δίχως καν να δρα, να συλλογίζεται και να προτείνει κάτι περισσότερο από το «ηλεκτρονικό βιβλίο» (παρεμπιπτόντως, ο κ.  Παπανδρέου, ως υπουργός Παιδείας κάποτε, είχε προτείνει τη «βιβλιοκάρτα», που ουδείς έκτοτε την είδε, ουδείς την απάντησε), είτε δεν μιλούσε καν είτε, όταν μιλούσε, ήθελε να δείξει πως είναι «και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ», ώστε να μη χαθεί καμία ψήφος.

Πολιτειακός παράγων λοιπόν, χωρίς σιρίτια και τίτλους ευγενείας, είναι κάθε πολίτης. Στις δημοκρατίες ο περιστασιακά και υπό αίρεση εκπροσωπών δεν είναι, δεν πρέπει να είναι ισχυρότερος από τον εκπροσωπούμενο, για τον απλό λόγο ότι οι εκπροσωπούμενοι, με την ψήφο τους, με τη στάση τους, μπορούν ν’ αλλάξουν τον «εκπρόσωπό τους» ή και να τον σβήσουν στη συνείδησή τους πριν έρθει η κάλπη. Οσο σοβαρό θέμα είναι λοιπόν ο ψεκασμός του κ. Παπανδρέου, άλλο τόσο είναι ο ψεκασμός κάθε «ανωνύμου», από τον οποίο, ως γνωστόν, αντλούν τη δύναμή τους οι Παπανδρέου, οι Καραμανλήδες, όλοι. Ως γνωστόν;

  • Tου Παντελή Μπουκάλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φέρτε έναν υπουργό…

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Αγροτικές κινητοποιήσεις, Δεξιά, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνική Αστυνομία, Κρήτη, Καταλήψεις, Μπλόκα, ΜΑΤ, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Oταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει… το βουνό στον Μωάμεθ! Με αυτό το αξίωμα στο μυαλό ξεκίνησε μια αντιπροσωπεία αγροτών από τη λεβεντογέννα Κρήτη, να ’ρθει στην Αθήνα να δει και να διαπραγματευθεί με τον αρμόδιο υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, τον κ. Χατζηγάκη. Και… καλού κακού, φόρτωσαν στα φέρι μποτ και 70 τρακτέρ και 150 αγροτικά «να βρίσκονται», για ώρα ανάγκης και πίεσης βρε αδερφέ. Τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης γύρευαν, μόνο που αυτός είχε κινήσει κατά Βρυξέλλες μεριά, να συναντηθεί με την αρμόδια κοινοτική υπουργό, προκειμένου να την πείσει πως η «εισοδηματική ενίσχυση» των 500 εκατομμυρίων που αποφάσισε η κυβέρνηση (για κάποιους από τους… «αγρότες») από λάθος διαφημίσθηκε ως «ενίσχυση» και στην πραγματικότητα επρόκειτο περί «αποζημιώσεων», όταν αντιλήφθηκε πως μόνο ως τέτοιες θα περνούσαν από τους δύσκολους και απαιτητικούς της κοινοτικής γραφειοκρατίας. Τέλος πάντων…

Τώρα η συνάντηση του Ελληνα υπουργού με την κοινοτική επίτροπο είναι κανονισμένη για αύριο Τετάρτη. Γιατί έπρεπε να αναχωρήσει από την Αθήνα Δευτέρα από τα… αχάραγα κι ενώ ήταν γνωστό πως έρχονταν με τα τρακτέρ τους οι Κρήτες αγρότες να τον δουν και να κουβεντιάσουν, δεν το γνωρίζουμε. Το αρχικό πρόγραμμα, όπως είχε γίνει γνωστό, προέβλεπε αναχώρηση από Αθήνα σήμερα (Τρίτη) μεσημέρι, αλλά κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να μεσολάβησε, κάποια ανησυχία για επιδείνωση του ήδη άσχημου καιρού στην Κεντρική Ευρώπη που ίσως ματαίωνε τα αεροπορικά δρομολόγια, ίσως… Το σίγουρο είναι πως έφυγε κι έμεινε η κρητική αγροτική αντιπροσωπεία χωρίς Altera Pars να διαπραγματευθεί…

Πιθανότατα έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται οι Κρητικοί. Στις συνεννοήσεις που έγιναν με τους άλλους (και πάλι όχι όλους…) αγρότες του κάμπου, τους άφησαν απ’ έξω, δίχως να προβλέπεται και κάποια δική τους «ενίσχυση» – συγγνώμη, «αποζημίωση». Παραγωγοί κι αυτοί, αισθάνθηκαν πως έμειναν εκτός, σε μια «ρύθμιση» που μπορεί μεν με ορθολογικούς λόγους να μην πείθει (και κυρίως: να μην επιλύει σε σωστή βάση χρόνια αγροτικά προβλήματα…), αλλά στην αναβροχιά, καλό και το χαλάζι. Και ήρθαν, λοιπόν, στην πρωτεύουσα να μιλήσουν κι αυτοί με τον αρμόδιο υπουργό, που έτσι κι αλλιώς είχε συναντηθεί με τους άλλους στα μπλόκα. Μαζί με τα τρακτέρ τους…

Τώρα, για να λέμε του στραβού το δίκιο, μπλόκα με… τρακτέρ στην πλατεία Συντάγματος, θα ’ταν αστεία πράγματα – αν και ραδιοφωνικός παραγωγός αναρωτιόταν χθες πολύ σοβαρά γιατί αφού η κυβέρνηση «επέτρεψε» τα μπλόκα στις εθνικές οδούς, αρνήθηκε το ίδιο δικαίωμα και για τους Κρήτες στην Αθήνα… Το αποτέλεσμα ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο – ίσως όχι στην έκταση της μεθόδευσης που επιχειρήθηκε και εφαρμόστηκε από τα ΜΑΤ, αλλά πάντως αναμενόμενο, δεν επετράπη η πορεία διαμαρτυρίας των τρακτέρ και των αγροτικών προς το κέντρο της Αθήνας. Και από εκεί άρχισαν (μετά τα επεισόδια, που ίσως να έπρεπε να αποφευχθούν) τα κλασικά νεοελληνικά παράδοξα. Για γέλια και για κλάματα…

Από πλευράς υπουργείου Δημόσιας Τάξης προτάθηκε ως «εναλλακτική» στους Κρήτες διαμαρτυρόμενους αγρότες, αντί να… πάνε με τα τρακτέρ τους να συναντήσουν τους αρμόδιους στο υπουργείο (τους… υπόλοιπους, αφού ο κ. υπουργός είχε αναχωρήσει ήδη) να τους μεταφέρει η αστυνομία με «κλούβες»(!) ή έστω αστυνομικά λεωφορεία. Εκείνοι αρνήθηκαν και επέμειναν ότι δεν φεύγουν αν δεν συναντηθούν με τον υπουργό – και επιτέλους, με κάποιο υπουργό! Κάποια προοπτική συμβιβασμού φάνηκε στον ορίζοντα όταν δύο υφυπουργοί της Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομίας, προσφέρθηκαν να κατέβουν στον Πειραιά και να συνομιλήσουν με τους αγρότες – μόνο που οι τελευταίοι, ανένδοτοι, πίεζαν «να δουν υπουργό!» ή έστω τον… προϊστάμενό του (υπονοώντας τον ίδιο τον πρωθυπουργό!) εν ανάγκη και τον… αντικαταστάτη του, εννοώντας τον Γιώργο Σουφλιά! Από μια άποψη δίκιο είχαν – αγρότες εξεγερμένοι αυτοί, ήθελαν να συνομιλήσουν με… «ομόλογό» τους, όχι με δευτεράντζα υφυπουργική!

Με τούτα και με τ’ άλλα, και ενώ η κατάσταση έμοιαζε αδιέξοδη, βρέθηκε η… «λύση» (λένε πως ήταν ιδέα του κ. Πάνου Καμμένου) στις συνομιλίες των αγροτών την κυβέρνηση να… εκπροσωπήσουν οι δύο υφυπουργοί καθ’ ύλην αρμόδιοι, δηλαδή Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομίας, αλλά «ομπρέλα» σε αυτούς να μπει (κάτι σαν «Σουφλιάς», δηλαδή…) ο… υπουργός Ναυτιλίας κ. Αναστάσης Παπαληγούρας! Ωστε και «με υπουργό» να γίνουν οι κουβέντες! Οπερ και εγένετο…

Τώρα, γιατί ο Παπαληγούρας και όχι ο… Σπηλιωτόπουλος ή ο Αβραμόπουλος, δεν γνωρίζουμε. Ισως επειδή γενικά με τους αγρότες η κυβέρνηση… τα ’χει κάνει θάλασσα, ίσως πάλι επειδή οι αγρότες (και τα τρακτέρ τους) ταξίδεψαν από την Κρήτη στην Αθήνα με καράβι. Το θέμα είναι πως με την (υπουργική!) λύση Παπαληγούρα συμφώνησαν και οι διαμαρτυρόμενοι και έτσι κάπως εκτονώθηκε η κατάσταση. Για πόσο, άγνωστο, αφού ταραχές, συγκεντρώσεις και καταλήψεις καταγράφηκαν και στην Κρήτη, όταν έμαθαν εκεί το είδος της «υποδοχής» που επιφυλάχθηκε στον Πειραιά και στην Αθήνα στους… σύντεκνους!

Ελλάς, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οταν τα τρακτέρ δένουν στο λιμάνι

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Αγροτικές κινητοποιήσεις, Βαρβαρότητα, Διαδηλώσεις, Κοινωνία, Μέσα Ενημέρωσης |

Υποβλητικές ήταν οι εικόνες από το λιμάνι του Πειραιά στην «Πρώτη γραμμή» (ΝΕΤ). Λυκαυγές, βαθύ μπλε-μοβ ο ουρανός και οι Κρητικοί αγρότες αποβιβάζονταν από το φέρι. Η κάμερα, στημένη κοντά στον καταπέλτη, τραβούσε από χαμηλά τα ογκώδη τρακτέρ με τις μαύρες και τις ελληνικές σημαίες. Μεγάλοι κλάδοι ελαίας (για την ακρίβεια, μικρά ελαιόδεντρα) στις καρότσες των ημιφορτηγών.

Η μεγάλη απόβαση, λοιπόν. Από νωρίς στο λιμάνι και ο Δημήτρης Καμπουράκης, ένα πρόσωπο που για τους αγρότες πρέπει να είναι πιο γνώριμο απ’ ό,τι ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Σαν ψάρι μέσα στο νερό τριγυρίζει ο δημοσιογράφος ανάμεσα στους εξαντλημένους, άυπνους και οργισμένους αγρότες. Μαντεύει τις διαθέσεις τους, την απογοήτευσή τους από την απαγόρευση της μηχανοκίνητης πορείας και, απευθυνόμενος στον κ. Οικονομέα, που βρίσκεται στο στούντιο του Μega, προειδοποιεί «Γιώργο, θα ’χουμε ιστορίες» (08.05 π.μ.).

Σε ένα σημείο, που δεν το πιάνουν οι κάμερες, πέφτουν τα πρώτα χημικά. Ασπρος καπνός στο βάθος του ορίζοντα. Ασπρομάλληδες γέροντες, αλλά και κάποιοι νεότεροι με την παραδοσιακή κρητική φορεσιά, στιβάνια και κροσσωτό μαντίλι, τρέχουν σαστισμένοι. Δυο – τρία τρακτέρ, αφηψώντας τις οδηγίες της επιτροπής περιφρούρησης, προχωρούν. «Ούτε εγώ δεν μπορώ να τα σταματήσω», λέει αυτοσαρκαζόμενος ο κ. Καμπουράκης.

«Ο Θεός να βάλει το χέρι του», σχολιάζει ο Γιώργος Παπαδάκης (ΑΝΤ1), που ξανά και ξανά κάνει δραματική έκκληση «να πρυτανεύσει η Λο-γι-κή και από τις δύο πλευρές».

Ακολουθεί μια σύντομη τοπική βροχή από πατάτες και τομάτες εναντίον δέκα ανδρών των ΜΑΤ που έχουν παραταχθεί στο πλάι μιας κλούβας. Εκείνοι θα φορέσουν τις προσωπίδες τους και θα απαντήσουν με δακρυγόνα.

«Γιώργο, θα πέσει ξύλο πολύ», προειδοποιεί ξανά ο κ. Καμπουράκης (ώρα 08.45 π.μ.).

«Το λες απ’ το πρωί εσύ, αλλά δεν σ’ ακούει κανείς», του απαντά ο συμπαρουσιαστής του από το στούντιο.

Ασφαλώς δεν δημιούργησαν τα κανάλια το πρόβλημα των αγροτών και καλά έκαναν και βρέθηκαν στο λιμάνι – η δουλειά τους είναι. Τι νόημα έχει όμως αυτή η καρέ καρέ καταγραφή; Δεν είναι ντέρμπι, είναι μια σοβαρή κινητοποίηση που δείχνει την οξύτητα των προβλημάτων, αφού κανείς αγρότης δεν ήρθε στην Αθήνα για λόγους αναψυχής.

Κι εκεί που κάνουμε ζάπινγκ, αγριεμένοι από τις περιγραφές των πολεμικών ανταποκριτών και με τον φόβο ότι ο Πειραιάς θα γίνει Γάζα, πέφτουμε στην «Πρωινή Μελέτη» (Star). «Είδηση βόμβα», γράφει το «σούπερ». Μήπως ο κ. Μαρκογιαννάκης επέστρεψε ξαφνικά από τις Βρυξέλλες στην Αθήνα; Λάθος. Ο Λούκας, ο νικητής του «Χ-Factor», θα κάνει τα φωνητικά στον Σάκη στη Eurovision!

Τα μάθατε τα νέα, αδέλφια μας αγρότες; Τι μας νοιάζει η κρητική πατάτα, τι μας νοιάζει η ελιά και η ντομάτα; Δέκα λεπτά το κιλό πληρώνουν την ντομάτα στον παραγωγό, πέντε ευρώ (50 κιλά ντομάτες) πληρώνουμε για μια ντοματοσαλάτα, ενώ ένας χορός εκατομμυρίων θα στηθεί για της Eurovision τη λαμπερή μουσική πατάτα.

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η παράνοια φίμωσε τη Γιορτή

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, Δημοκρατία, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Διανοούμενοι, Καταλήψεις, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Xρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε» πνίγηκε φέτος στον απόηχο της λυσσαλέας κραυγής «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Και η «επί γης ειρήνη», η άλλη εκείνη ειρήνη που δεν παραπέμπει στο αμεριμνομέριμνον της καταναλωτικής αποχαύνωσης, αλλά σε ελπίδα νίκης καταπάνω στον θάνατο, απόμεινε λόγος περιθωριακός, διακοσμητικός αισθημάτων. Σαν κάποιες φιοριτούρες της εμπορικής καπηλείας των Χριστουγέννων που απόμειναν στις θρυμματισμένες και καμένες βιτρίνες θυμητάρια βανδαλισμού, καθόλου ίχνη Γιορτής.

Ολοφάνερα πια, άξονας συνοχής της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι η κοινωνούμενη εμπειρική αναζήτηση αλήθειας, δηλαδή «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Δεν είναι η ποιότητα ζωής, δηλαδή η χαρά των σχέσεων κοινωνίας, ούτε ο πολιτισμός που τον χτίζει πάντοτε η ανιδιοτέλεια της αναζήτησης και της σχέσης. Μια αντικοινωνική, απάνθρωπη βία ντύνεται τη λεοντή της δήθεν εξέγερσης για περισσότερη δημοκρατία και μαζί με την παθητικότητα των πολλών μπροστά στην απάτη, στην ανομία, στο έγκλημα, με τραγική την ιδιοτέλεια των μπροστάριδων, δεν αφήνει περιθώρια να ξεμυτίσει έστω υπόμνηση Γιορτής.

Ο λόγος για τα Χριστούγεννα απόμεινε ψίθυρος εντελώς ανίκανος να αναμετρηθεί με τη βροντώδη και ανεξέλεγκτη παράνοια. Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε για τα χειροπιαστά της καθημερινότητας, να ξεχωρίσουμε τη δημοκρατία από την οχλοκρατία και ανομία, πώς λοιπόν να μιλήσουμε για κοινωνούμενη ψηλάφηση ελπίδας που γεννάει πανηγύρι Γιορτής; Πραγματικά, ο πανικός δεν είναι τόσο από την τυφλή βία, είναι από τον κυρίαρχο στον δημόσιο λόγο (τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες) παραλογισμό, την απροσμέτρητη σύγχυση.

Εξωραΐζουν και ηρωοποιούν σαν «εξέγερση» της νεολαίας τις πολιορκίες αστυνομικών τμημάτων από δεκάχρονα και δεκαπεντάχρονα παιδιά, που μόνο συναισθηματικά (ή με το αφιόνι έντεχνης προπαγάνδας) μπορούν να συνεπαρθούν για κάτι διαφορετικό από τον χαβαλέ. Και με τον ξεσηκωμό των παιδιών θέλουν να καμουφλάρουν τις συντονισμένες (εκ προμελέτης και κατά συρροήν) απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών υπαλλήλων από ενήλικες κουκουλοφόρους με λοστούς, τσεκούρια και βόμβες μολότωφ. Ούτε καν απόφαση της θεσμικής δικαιοσύνης δεν ξεμύτισε ποτέ να οριοθετήσει το έγκλημα: οι εξόφθαλμες απόπειρες δολοφονίας εκ προθέσεως προσάγονται στον εισαγγελέα και απαλλάσσονται – οι θεσμοί υποτάσσονται στην απειλή της βίας.

Να δεχθούμε ότι η αφορμή οργής είναι δικαιολογημένη. Οτι υπάρχουν αστυνομικοί που αυθαιρετούν, φτάνουν σε αδικοπραγίες, κάποιοι και σε φόνο. Οτι οι προφανώς ένοχοι δικάζονται μεροληπτικά, τους επιβάλλονται μικρές ή καθόλου ποινές. Ομως γιατρεύεται το κακό με το να προπηλακίζουμε χυδαία όλους ανεξαίρετα όσους βγάζουν το ψωμί τους σαν αστυνομικοί υπάλληλοι; Να προσπαθούμε να τους κάψουμε ζωντανούς, να τους λυώσουμε με λοστούς και τσεκούρια μόνο επειδή φοράνε στολή; Οταν βγαίνει αρχηγός κόμματος ή περιώνυμος σατυρικός σχολιαστής και δικαιώνουν εξυμνητικά τις ωμές απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών, ποιος θεσμός μπορεί να συμμαζέψει την παράνοια;

Να δεχθούμε δικαιολογημένη την έκρηξη της συλλογικής οργής. Αλλά, αν αφορμή της οργής είναι συμπεριφορές αστυνομικών που οφείλονται στην κακή τους εκπαίδευση, στην απουσία πειθαρχικού τους ελέγχου, στην κραυγαλέα ανικανότητα της πολιτικής τους ηγεσίας, γιατί να ζητάμε το αποδιοπομπαίο σφάγιο σε μια επαγγελματική τάξη βιοπαλαιστών υπαλλήλων και όχι στους κυρίως υπεύθυνους; Γιατί να εξωραΐζεται ο πρωτογονισμός που καίει καταστήματα, αυτοκίνητα, τράπεζες προκειμένου να εκδικηθεί εγκλήματα αστυνομικών, ναι, απαραδέκτως πολλά, αλλά οπωσδήποτε μεμονωμένα; Για όσους ιατρογενείς θανάτους συμβαίνουν στα νοσοκομεία, είναι λογικό να βγούμε στους δρόμους ουρλιάζοντας «Γιατροί, γουρούνια, δολοφόνοι» και να καίμε την πόλη; Το διανοείται κανείς; Υπάρχει εγκληματικότερος (χιτλερικότερος) ρατσισμός από το μεθοδευμένο συλλογικό μίσος για συγκεκριμένη επαγγελματική τάξη;

Αν φταίει η κυβέρνηση για την εγκληματική συμπεριφορά αστυνομικών και για τις μεθόδους καταστολής της ανομίας, γιατί η οργή των δημοκρατικά ευαίσθητων δεν ξεσπάει σε καταστροφή και πυρπόληση κομματικών γραφείων και κυβερνητικών κτηρίων; Εκφραση ωμής κτηνωδίας θα ήταν και ένα τέτοιο ξέσπασμα, θα είχε όμως κάπως εμφανέστερο λογικό έρεισμα από τη συντριβή, στα τυφλά, του κοινωνικού ιστού της χώρας, το βύθισμά της σε χάος οικονομικό που το πληρώνει πρώτη η φτωχολογιά.

Το σίγουρο είναι ένα: Η κυβέρνηση αποδείχθηκε δραματικά ανίκανη να αναμετρηθεί με το πραξικόπημα της παρανοϊκής βίας. Και η αντιπολίτευση αηδιαστικά ιδιοτελής, με μοναδική έγνοια να ψηφοθηρήσει. Ο πολίτης βρίσκεται παγιδευμένος στο αδιέξοδο ανάμεσα στη φαυλεπίφαυλη ανικανότητα και στον αδίστακτο καιροσκοπικό αμοραλισμό.

Για την ανικανότητα της κυβέρνησης και τη φαυλότητα του δημόσιου βίου την ευθύνη έχει ο πρωθυπουργός. Ομως, το κόμμα του αντιπροσωπεύει τη θεσμική δυνατότητα (δυστυχώς όχι και την πολιτική πραγματικότητα) μοναδικής εναλλακτικής στην άσκηση της εξουσίας αντιπρότασης έναντι του σοσιαλεπώνυμου αμοραλισμού και του συρριζωμένου στη βία μηδενισμού. Αν η ανικανότητα του πρωθυπουργού συμπαρασύρει και το κόμμα του στον πολιτικό καταποντισμό, η ελληνική κοινωνία θα μείνει για άλλα είκοσι χρόνια έρμαιο στον μονόδρομο της αναξιοκρατίας, του συνδικαλιστικού γκανγκστερισμού, της ιδεολογικής τρομοκρατίας, του κράτους, του υποταγμένου στις «κλαδικές».

Δεν μπορεί να μην υπάρχει μέσα στο κυβερνών κόμμα ένας πυρήνας ανθρώπων με συνείδηση της ευθύνης τους για την πατρίδα και επαρκή ανιδιοτέλεια. Ενας τέτοιος πυρήνας οφείλει να θέσει θέμα ηγεσίας και να προκαλέσει την απόσυρση του πρωθυπουργού. Οχι για να ανοίξει ο δρόμος στις φτηνές ορέξεις σπιθαμιαίων έως και κωμικών δελφίνων, άρρενες και θηλυκού γένους. Αλλά για να υποχρεωθεί αυτό το κόμμα, ύστερα από εικοσιεπτά ολόκληρα χρόνια, να αναζητήσει κριτήρια διάκρισης ποιοτήτων, κριτήρια εντοπισμού ηγετικών χαρισμάτων.

Πέντε ολόκληρα χρόνια, το κυβερνών κόμμα απέδειξε ότι δεν διαφέρει σε μεθόδους και σε στόχους από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ιδια αναξιοκρατία, ίδια παθητικότητα απέναντι στον γκανγκστερικό συνδικαλισμό, ίδια αθλιότητα κομματικού κράτους, ίδια ντροπή συνδρόμου κατωτερότητας στην εξωτερική πολιτική. Μοναδική διαφορά το γεγονός ότι ο αμοραλισμός και ο μηδενισμός του κυβερνώντος κόμματος είναι δεύτερο χέρι, απομίμηση συνταγής για δήθεν σίγουρη επανεκλογή, παρακολούθημα φτηνιάρικης εξουσιολαγνείας. Δεν προβλήθηκε σαν ιδεολογική πρωτοπορία και κοινωνική αυταξία. Αν τώρα η αναζήτηση καινούργιου αρχηγού πιθηκίσει και την καταφυγή σε ολίγιστη και κωμική ηγετική επάρκεια για να συνεχίζεται η οικογενειοκρατία στο τεταρτοκοσμικό Ελλαδιστάν, τότε και η προσέλευση του πολίτη στην κάλπη θα είναι πια περιττή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι εγχώριοι μύθοι που κρατούν

Posted on Δεκέμβριος 23, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Κοινωνία, Νεολαία |

Των Διονυση Μιντζοπουλου και Αλεξανδρας Φιληνδρα*, Η Καθημερινή, 23/12/2008

Στο βιβλίο του «Η Mεθοδολογία των Επιστημονικών Ερευνητικών Προγραμμάτων», ο φιλόσοφος Ιμρε Λάκατος μιλάει για τη γένεση και αναπαραγωγή ιδεών, διαχωρίζοντας τα συστήματα ιδεών σε προοδευτικά και σε εκφυλιστικά. Ενα εκφυλιστικό σύστημα χαρακτηρίζεται από κλειστά συστήματα σκέψης που έχουν από καιρό πάψει να προσφέρουν ανάλυση ιδεών και έχουν χάσει την ικανότητα ερμηνείας της πραγματικότητας. Σήμερα βλέπουμε στη χώρα μας τα αποτελέσματα ενός τρόπου σκέψης και μιας πολιτικής κουλτούρας που, κατά τον Λάκατος, είναι εκφυλιστικές.

Η κακή σκέψη και η εκφυλιστική ιδεολογία έχουν μια σειρά από συνέπειες. Επειδή η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στις ιδέες μας, δημιουργούμε μύθους και επανερμηνεύουμε την πραγματικότητα στρεβλά, ώστε να προστατεύσουμε τα κεντρικά στοιχεία της ιδεολογίας από κριτική ανάλυση. Η μυθολογία αυτή, η οποία βρίσκεται σε συνάφεια με την κουλτούρα της Μεταπολίτευσης, όπως επισήμανε ο Στάθης Καλύβας, έχει καλλιεργήσει ιδέες που δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τη δολοφονία του μαθητή Α. Γρηγορόπουλου και των βίαιων επεισοδίων που ακολούθησαν το γεγονός, οι μύθοι αυτοί έκαναν την εμφάνισή τους με διάφορες παραλλαγές. Μερικοί από τους μύθους αυτούς είναι:

Ο μύθος της «δημιουργικής βίας» («καταστροφή ίσον δημιουργία») που μέσα από την υλική καταστροφή προετοιμάζει το έδαφος για δημιουργία. Πρόκειται για μια μορφή έκφρασης που τρόμαζε τον Τζορτζ Οργουελ, ο οποίος την απαθανάτισε ως NewSpeak στο «1984». Στην ελληνική ερμηνεία του μύθου, η δημιουργική βία είναι αποκλειστικό αριστερό προνόμιο. Η κρατική βία, σε μυστηριώδη αντίθεση, ούτε αγνή είναι ούτε δημιουργική, αλλά μόνο έκφραση εξουσίας και απολύτως καταδικαστέα.

Ο μύθος της «αντίστασης» θέτει ότι το κράτος αποτελεί ένα κατασταλτικό μηχανισμό με στόχο την εξάλειψη άλλων ιδεών και απόψεων. Αυτός ο μύθος εξισώνει την καταστροφή με την αντίσταση. Η βία είτε είναι η συνήθης μορφή συμπεριφοράς της εξουσίας είτε είναι απαραίτητη για να αποδειχτεί ότι η εξουσία δεν παρέχει προστασία είτε είναι το δυσάρεστο αλλά αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αντίστασης του πολίτη. Σε όλες τις περιπτώσεις, την ηθική ευθύνη για τη βία την έχει το κράτος. Ο Ελληνας πολίτης είναι ο ήρωας που πάντα αντιστέκεται.

Ο μύθος της «ελληνικής ιδιαιτερότητας» προβάλλει τον Ελληνα σα θύμα συνωμοσιών και καταστάσεων τις οποίες ο ίδιος δεν ελέγχει. Ο Ελληνας δεν υποκύπτει. Πάντα βρίσκεται σε θέση άμυνας διότι οι επιλογές και η ελευθερία του είναι πάντα περιορισμένες από τους φορείς της εξουσίας. Η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική αν ο Ελληνας είχε πραγματική εξουσία, αλλά για λόγους πέραν του προσωπικού του ελέγχου και άρα της προσωπικής του ευθύνης ο ίδιος αντιστέκεται χωρίς να συμμετέχει στην εξουσία.

Ο μύθος της «άδολης νεολαίας», που δεν είναι άβουλη ούτε καθοδηγούμενη ούτε υπεύθυνη για τις επιπτώσεις των πράξεών της, διότι «είναι παιδιά». Με αυτό τον μύθο, η νεολαία δεν είναι αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής κοινωνίας ούτε αποδέκτης των ίδιων επιδράσεων και ιδεών. Τα παιδιά έχουν κρίση και άποψη και βαθιά και ουσιαστική αντίληψη των προβλημάτων, αλλά όχι ευθύνη για την κοινωνία στην οποία ζουν, και αμφισβητούν τους μεγάλους και το κράτος. Παρά τα δημοσιεύματα που δείχνουν ότι οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν μέσω SMS και μέσω μπλογκ στο Διαδίκτυο, ο μύθος εμμένει ότι οι διαδηλώσεις τους είναι «αγνές», «αναπάντεχες» και «αυθόρμητες» και διαφέρουν ριζικά από αυτές των προηγούμενων γενεών, Όπως γράφτηκε στην «Ελευθεροτυπία», «παιδιά πρωτοστάτησαν σε συμβολικές διαμαρτυρίες ανά την Ελλάδα, πολιορκώντας με αγνότητα αστυνομικά τμήματα».

Οι μύθοι αυτοί έχουν κύριο στοιχείο ότι όχι μόνο διαγράφουν τις ευθύνες μας, αλλά ηρωποιούν τον χαρακτήρα μας και τις πράξεις μας. Οι μύθοι αυτοί διαιωνίζονται πάνω στη βάση ενός πέμπτου μύθου ο οποίος επιτρέπει την αναπαραγωγή τους. Είναι ο μύθος του «άλλου υπαίτιου» που σβήνει τις ευθύνες μας, αλλά επίσης μας βάζει εξ ορισμού πάντοτε στη θέση να αντιδρούμε και ποτέ να παίρνουμε θέση, μιας και η δική μας πράξη πάντα ορίζεται ως δίκαιη απάντηση στην αδικία που διαπράττει ο «άλλος».

Οι μύθοι αυτοί εμποδίζουν τη διαπραγμάτευση των δύσκολων ερωτημάτων. Πώς ορίζουμε και κατοχυρώνουμε τη δημοκρατία και τον σεβασμό στο άτομο, σε μια κοινωνία που δεν σέβεται τους θεσμούς; Ο μύθος της ιδιαίτερότητας εμποδίζει την κατανόηση ότι είμαστε μια μικρή χώρα μέσα σε μια παγκόσμια οικονομική κρίση.

Μύθοι όπως της άδολης νεολαίας και της δημιουργικής βίας μάς εμποδίζουν να δεχθούμε τη δική μας ευθύνη για την ίδια μας ζωή, και μας στέλνουν να ψάχνουμε, με όποιο τρόπο θέλουμε, αλλά ποτέ με κόπο, τους μυθικούς «υπεύθυνους». Όταν τους βρούμε και τους κάψουμε, όλα θα γίνουν σωστά και δίκαια.

Γράφεται ως κοινός τόπος ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει όραμα. Πιστεύουμε ότι ευθυνόμαστε οι ίδιοι για το ότι είμαστε σε αυτή τη θέση, διότι δεχθήκαμε έναν τρόπο σκέψης και συλλογισμού που μας στρέφει μακριά από την πραγματικότητα, προς άγονες ιδέες. Η κουλτούρα αυτή μας απομακρύνει από την κριτική αντιμετώπιση του (συλλογικού) εαυτού μας και δεν παράγει καμία ερμηνευτική ιδέα. Αυτό που παράγει είναι κακή Δημοκρατία. Και την κακή και αδύναμη Δημοκρατία την πληρώνουμε όλοι μας, ιδιαίτερα οι πιο αδύναμοι.

* Ο κ. Διονύσης Μιντζόπουλος είναι ερευνητής στην Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και η κ. Αλεξάνδρα Φιλήνδρα είναι ερευνήτρια στο Κέντρο Αμερικανικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Ράτγκερς.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...