Ασυλο

Ζητείται βούληση – περί πανεπιστημιακού ασύλου

Posted on Απρίλιος 8, 2009. Filed under: Ασυλο | Ετικέτες: |

Από τον ευρωβουλευτή της Ν.Δ. και πρώην πρύτανη επί δύο θητείες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τον κ. Αντώνη Τρακατέλλη λάβαμε και δημοσιεύουμε την ακόλουθη επιστολή:

Κύριε Καρκαγιάννη
Αν επιχειρήσει κανείς την ανατομία πολλών νοσηρών καταστάσεων στην Ελλάδα θα διαπιστώσει ότι μόνο κατ’ επίφασιν είναι περίπλοκες σε ό, τι αφορά την αντιμετώπισή τους. Κοινώς πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό, ακριβώς επειδή δεν έχουμε καλή σχέση με την ανάληψη της ευθύνης. Το αποτέλεσμα είναι η διαιώνιση προβλημάτων, απλών κατ’ ουσίαν, αλλά και στρεβλώσεις, όπως το διαβόητο πολιτικό κόστος, που συνεπικουρούν τη μετάθεση ευθυνών ένθεν κακείθεν.

Τη διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνει με τον πιο δραματικό τρόπο η υπόθεση του ακαδημαϊκού ασύλου. Δραματικό, διότι ουδείς πλέον αμφισβητεί ότι η κατάσταση έφθασε στο μη περαιτέρω, με συνέπειες που διαχέονται σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου.

Η νομοθεσία περί του ασύλου υπάρχει, τροποποιημένη βάσει της κτηθείσας εμπειρίας. Θα μπορούσε, βεβαίως, να τύχει σαφέστερης διατύπωσης, ώστε η διαδικασία άρσης να είναι απλούστερη και ταχύτερη και η προστασία του λυσιτελής. Γεγονός είναι, ωστόσο, ότι το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στο σκέλος εφαρμογής της νομοθεσίας, προαπαιτούμενο της οποίας είναι η πολιτική βούληση και εκείνη της ακαδημαϊκής κοινότητας. Και εξηγούμαι:

Προβλέπεται αυτεπάγγελτη επέμβαση της αστυνομίας, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, όταν διαπράττονται ποινικά αδικήματα, όπως η χρήση των χώρων των ιδρυμάτων ως ορμητηρίου για καταστροφές, διακίνηση ουσιών κ. ά. Επομένως, όταν αυτό δεν συμβαίνει, η ευθύνη ανήκει στις αρχές που έχουν τη σχετική αρμοδιότητα.

Σε ό, τι αφορά την ακαδημαϊκή κοινότητα, η ευθύνη της έγκειται στην ομαλή διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ανέχεται την παρακώλυσή της από καταλήψεις τμημάτων, γραφείων διδασκόντων, που συχνά συνοδεύονται από καταστροφές στην υποδομή και βιαιοπραγίες σε βάρος διδασκόντων. Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει μέχρι σήμερα, αφού ουδείς εκλήθη να πληρώσει τα σπασμένα και δεν εννοώ μόνο τις καταστροφές αλλά και το εξάμηνο που γίνεται λάστιχο, με δήθεν παράτασή του. Εν προκειμένω, η ευθύνη επιμερίζεται και στο υπουργείο Παιδείας, που αποδέχεται ότι η εκπαιδευτική διαδικασία ενός εξαμήνου, κατ’ ελάχιστον 13 πλήρεις εβδομάδες μαθημάτων, μπορεί να συμπτυχθεί σε ενός μηνός παράταση, στην καλύτερη περίπτωση. Μάλιστα, η σχετική απόφαση προβλέπει, κατά κανόνα, πρόσθετη εξεταστική περίοδο, γεγονός που, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο, αποτελεί ουσιαστικά επιβράβευση. Αν πάψει η υποκρισία και η τακτική του χαϊδέματος, είναι βέβαιο ότι οι δυνάμεις που σήμερα πρωτοστατούν σε αυτές τις ενέργειες θα απομονωθούν.

Το καίριο χτύπημα, όμως, πιστεύω ότι θα δοθεί με την έγκριση εσωτερικού κανονισμού των ιδρυμάτων, όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες. Ο κανονισμός προβλέπει δικαιώματα και υποχρεώσεις διδασκόντων και διδασκομένων, περιλαμβανομένων και πειθαρχικών μέτρων, μεταξύ των οποίων η προσωρινή αναστολή της φοιτητικής ιδιότητας, ακόμη ακόμη και η οριστική διαγραφή.

Εν κατακλείδι, η πρότασή μου δεν διεκδικεί ούτε την καινοτομία ούτε προϋποθέτει οικονομικό κόστος και πρόσθετες ρυθμίσεις. Το μόνο ζητούμενο είναι η βούληση.
Αντωνης Τρακατελλης

Σημείωση: Ο κ. Αντ. Τρακατέλλης αναζητάει τους όρους και τις προϋποθέσεις που θα κάνουν το λεγόμενο «άσυλο» δεκτό και σεβαστό στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής λειτουργίας. Σε αυτούς τους όρους και τις προϋποθέσεις επικεντρώνεται και η γενικότερη συζήτηση… και άκρη δεν βρίσκει. Επιμένουμε ότι το «άσυλο» είναι ψεύδος και πρόσχημα. Και οι καταλήψεις, ως μορφές πάλης, δεν μπορούν να συνυπάρξουν με την εκπαιδευτική λειτουργία. Για λόγους ιδεολογικούς (αν η δημοκρατία είναι η κοινή προϋπόθεση όλων των ιδεολογιών) και εκπαιδευτικούς, καθαρή λύση είναι μόνο η άρνηση και η καταδίκη του ασύλου και των καταλήψεων.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/04/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ασυλο: δεν αρκούν οι λεκτικές καταδίκες

Posted on Φεβρουαρίου 22, 2009. Filed under: Ασυλο |

  • Του Nικου K. Aλιβιζατου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/02/2009

Τα περιστατικά ωμής και απρόκλητης βίας που σημειώθηκαν τον τελευταίο καιρό σε βάρος πανεπιστημιακών καθηγητών μέσα στο χώρο της δουλειάς τους (Γιάννης Παπαδάτος, Γιάννης Πανούσης και όχι μόνο) δείχνουν ότι η κατάσταση με το άσυλο έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Η ευγενέστερη κατάκτηση του φοιτητικού κινήματος, στα δύσκολα χρόνια του μετεμφυλιακού διχασμού και της δικτατορίας, έχει εκφυλισθεί σε άλλοθι για τον περιορισμό –αν όχι και την κατάργηση– της ελευθερίας του λόγου, της έρευνας και της διδασκαλίας, εκεί όπου εξ ορισμού θα έπρεπε κατ’ εξοχήν να προστατεύεται. Ταυτόχρονα, το άσυλο «στέγασε» κάθε μορφής παρανομίες και επέτρεψε τον δημόσιο εξευτελισμό δασκάλων, σε βαθμό τόσο απάνθρωπο, που κανένα καθεστώς, κανένα κόμμα, καμιά παράταξη στη νεότερη ιστορία μας δεν είχε ως σήμερα αποτολμήσει. Ακόμη και σε περιόδους μεγάλης πολιτικής έντασης.

Η κατάσταση λοιπόν έχει φθάσει στο ώς εδώ και μη παρέκει. Για να σωθεί ό,τι έχει απομείνει από το ελληνικό πανεπιστήμιο, δεν αρκούν οι λεκτικές καταδίκες.

Το άσυλο δεν κατοχυρώνεται νομοθετικά πουθενά στον κόσμο. Γιατί, στις μεν δημοκρατίες, η αστυνομία ούτε που διανοείται να επέμβει στα ΑΕΙ χωρίς να κληθεί από τις πανεπιστημιακές αρχές. Στις δε δικτατορίες επεμβαίνει ούτως ή άλλως χωρίς να ρωτήσει κανέναν.

Η ρητή νομοθετική κατοχύρωση του ασύλου, με τον νόμο-πλαίσιο του 1982, είχε συμβολικό νόημα. Θεσπίσθηκε για να τιμήσει τους φοιτητικούς αγώνες κατά της δικτατορίας, και όχι γιατί το πανεπιστημιακό άσυλο παραβιάσθηκε ποτέ, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Για συμβολικούς λοιπόν πρωτίστως λόγους, πρέπει και σήμερα η νομοθετική κατοχύρωση του ασύλου να καταργηθεί. Οχι απλώς επειδή, υπό τις σημερινές συνθήκες, δεν υπηρετεί καμιάν απολύτως σκοπιμότητα. Αλλά γιατί το άσυλο, έτσι όπως έχει καταντήσει, υποθάλπει, περισσότερο από κάθε άλλο παράγοντα, τη βία και την ανομία.

Από εκεί και πέρα, θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς ότι, με την κατάργηση των σχετικών διατάξεων, θα εξαλειφθεί αυτομάτως η βία από το ελληνικό πανεπιστήμιο. Οπως συμβαίνει σε όλες τις δημοκρατικές χώρες, η αστυνομία θα διστάσει να επέμβει –στις ακραίες περιπτώσεις που πρέπει δίχως άλλο να επέμβει– αν οι πανεπιστημιακές αρχές δεν την καλέσουν. Θα πρέπει, λοιπόν, πάνω απ’ όλα, όλοι όσοι συγκροτούμε την πανεπιστημιακή κοινότητα (διδάσκοντες προπάντων και φοιτητές) να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Εδώ, ωστόσο, επιβάλλεται να γίνει μια σημαντική διάκριση:

Τους κουκουλοφόρους και τους κάθε είδους οπαδούς της βίας, των ξυλοδαρμών και της τρομοκρατίας, οι πανεπιστημιακοί δεν μπορούμε ασφαλώς να τους σταματήσουμε. Αν η αστυνομία δεν κάνει τη δουλειά της, οι επιδρομές τους στα πανεπιστήμια θα συνεχισθούν, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει ως πού μπορεί να φθάσουν.

Απεναντίας, για τη βία που ασκείται μέσα στο ίδιο το πανεπιστήμιο με τη μορφή προπηλακισμών, διακοπής μαθημάτων, κατάληψης αιθουσών και ολόκληρων κτιρίων, τη βία δηλαδή που «ανεπαισθήτως» ανεχόμαστε όλοι ως συγχωρητέα τάχα «ελληνική ιδιομορφία» και «αναγκαίο κακό» — θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι υπεύθυνοι για την αντιμετώπισή της είμαστε κυρίως εμείς οι ίδιοι. Εν ανάγκη και με τη βοήθεια της αστυνομίας.

Προς τούτο, εμείς οι διδάσκοντες θα πρέπει από τη μια να ξεπεράσουμε τον καιροσκοπισμό που οδηγεί στη συναλλαγή, ακόμη και με τους οπαδούς αυτής της βίας, για την εκλογή σε πανεπιστημιακά αξιώματα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και, από την άλλη, όσοι τουλάχιστον από μας συμβάλαμε, υπό διαφορετικές συνθήκες, στην κατοχύρωση του ασύλου, να εγκαταλείψουμε τους πατριωτισμούς εκείνων των εποχών, οι οποίοι μας έχουν καθηλώσει στην αδράνεια και την ανυποληψία.

Ισως τότε, εμείς οι πανεπιστημιακοί να μπορέσουμε να «ξανα-ανακαλύψουμε» τη δουλειά μας. Μια δουλειά συναρπαστική, αφού μας συνδέει με ό,τι πιο ζωντανό και ωραίο διαθέτει η ελληνική κοινωνία. Κάτι που δεν μπορεί να το εξασφαλίσει ούτε η δόξα μιας πολιτικής καριέρας, ούτε το χρήμα από την άσκηση του όποιου επαγγέλματος.

Αν το κατορθώσουμε, αν ξαναβρούμε δηλαδή τον χαμένο ενθουσιασμό μας, πιστεύω ότι οι λόγοι που γεννούν τη βία στο πανεπιστήμιο θα εκλείψουν σε μεγάλο βαθμό. Και έτσι το άσυλο θα ξαναβρεί το αρχικό, το ευγενικό νόημά του.

* Ο κ. Ν. Κ. Αλιβιζάτος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αυτό το άσυλο;

Posted on Δεκέμβριος 21, 2008. Filed under: Ασυλο |

Το ιστορικό κτίριο του Πολυτεχνείου μοιάζει με βομβαρδισμένη πόλη. Το ίδιο και το κτίριο της Νομικής, της ΑΣΟΕΕ, του ΑΠΘ που έχουν λεηλατηθεί και πυρποληθεί. Δεν μπορεί όλοι οι αγώνες εναντίον της χούντας να δόθηκαν γι’ αυτό το άσυλο, γι’ αυτού του είδους την κάλυψη σε όσους χρησιμοποιούν τα ιδρύματα της γνώσης για εργαστήρια και αποθήκες μολότοφ. Η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία ωρίμασε αρκετά και πλήρωσε πολλές φορές την παράλογη βία ενός συνονθυλεύματος ακραίων στοιχείων. Ηλθε η ώρα να μπει τέλος σε αυτό το άρρωστο φαινόμενο που προστατεύει απροκάλυπτα μια νησίδα ανομίας στην ελληνική επικράτεια.

Ο πρωθυπουργός πρέπει να πάρει την σχετική πρωτοβουλία με βάση τον νόμο και το σύνταγμα. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης οφείλει ο ίδιος να το προτείνει, υπενθυμίζοντας πως δύο προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είχαν επιβάλει τον νόμο σε λεηλατημένα πανεπιστήμια. Αν η δημοκρατία μας δεν αντιδράσει, έστω και τώρα, με ωριμότητα αλλά και αποφασιστικότητα, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.

[ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/12/2008]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η μόδα των καταλήψεων

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Ασυλο, Καρκαγιάννης Aντώνης, Καταλήψεις | Ετικέτες: |

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Γράφαμε προχθές για το «πανεπιστημιακό άσυλο» και για την ανάγκη της άμεσης και αποτελεσματικής κατάργησής του. Είναι το υπέρτατο «φετίχ» που όπως όλα τα «φετίχ» έχει μετουσιωθεί στο αντίθετο από αυτό που λέει η ονομασία του και εναντίον του σκοπού για τον οποίο θεσπίσθηκε. Δεν είναι πλέον θεσμός ελευθερίας, αλλά θεσμός τραμπουκισμού, βίας και καταπίεσης. Δεν εννοούμε μόνο τη νομική και διοικητική κατάργησή του. Θα ήταν ανώφελες χωρίς την παράλληλη αποβολή του θεσμού από την ιδεολογία της Μεταπολίτευσης σαν του πιο κραυγαλέα σάπιου μέρους της. ΄Η θέλουμε την αποκατασταθείσα τότε Δημοκρατία ενιαία και ισχυρή ή τη θέλουμε κατακερματισμένη και ανίσχυρη.

Ενα άλλο «φετίχ» είναι οι λεγόμενες «καταλήψεις». Ξεκίνησαν από μορφή διαμαρτυρίας για να εξελιχθούν σε μέσο κατίσχυσης και επιβολής ασήμαντων μειοψηφιών σε βάρος της πλειοψηφίας και των συμφερόντων των πολλών. Εχουμε «καταλήψεις» εργοστασίων, γραφείων και χώρων εργασίας, κυρίως του δημόσιου τομέα, όπου ισχύουν άλλα «άσυλα» ασφαλείας. Αναφερόμαστε προπαντός στις καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων και σχολείων και τη βίαια διακοπή της λειτουργίας τους, αλλά και στις εκτεταμένες καταστροφές και στις λεηλασίες που συχνά συνοδεύουν τις καταλήψεις. Αναφερόμαστε προπαντός σ’ αυτές τις καταλήψεις, επειδή τις θεωρούμε βασική μορφή φετιχισμού της διαμαρτυρίας και της νεολαίας, φαινόμενα που στην ακραία μορφή τους ζούμε αυτές τις μέρες.

Συχνά οι καταλήψεις προωθούνται ή σιωπηρά γίνονται ευνοϊκά δεκτές και από το εκπαιδευτικό προσωπικό για τους δικούς τους λόγους και επιδιώξεις, όπως συμβαίνει αυτές τις μέρες, όπου οι επαγγελματίες κομματικοί συνδικαλιστές των πανεπιστημιακών δασκάλων και της ΟΛΜΕ αισθάνονται ασυγκράτητα ευτυχείς από τις καταλήψεις πανεπιστημίων και σχολείων. Και φυσικά, αρκούντως «επαναστατημένοι», όσο τουλάχιστον ακινδύνως το επιτρέπουν τα συμφέροντά τους και η ζωή τους. Πολύ πιο συχνά οι καταλήψεις και η διακοπή των μαθημάτων αποτελούν απλώς ευκαιρίες γενικής «κοπάνας».

Σαν μορφή διαμαρτυρίας οι καταλήψεις και οι καταστροφές από τις οποίες συνοδεύονται, μοιάζουν αρκετά με τις μορφές διαμαρτυρίας των εργατών στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Νόμιζαν και πίστευαν ότι αιτία της δυστυχίας τους ήταν οι νεωτερικές μηχανές που μείωναν το κόστος εργασίας και προκαλούσαν ανεργία. Αυθόρμητη και πρωτόγονη μορφή διαμαρτυρίας ήταν να καταστρέφουν τις μηχανές. Πέρασαν αρκετές δεκαετίες για να καταλάβουν ότι το πρόβλημα δεν ήταν οι μηχανές και ο νεωτερισμός.

Είναι έσχατος παραλογισμός να πιστεύουμε ότι οι καταλήψεις, η βίαια διακοπή του έργου των πανεπιστημίων και των σχολείων, οι καταστροφές και οι λεηλασίες αποτελούν μορφή διαμαρτυρίας και διατύπωσης αιτημάτων. Το θέμα όμως δεν είναι τι πιστεύουμε και τι δεν πιστεύουμε. Το ιστορικά βεβαιωμένο είναι ότι το γενικό «μπάχαλο» της δημόσιας εκπαίδευσης οδηγεί αναπότρεπτα στην απαξίωσή της και στον ταξικό διαχωρισμό της.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το άσυλο βγήκε στους δρόμους

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Ασυλο, Διαδηλώσεις, Νεολαία | Ετικέτες: |

Θεόδωρος Δ. Παπαγγελής | Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Η λέξη είναι τουρκική, αλλά το χούι είναι τρισχιλιόχρονο και η πατέντα κατοχυρωμένη από τους παίδες των Ελλήνων. Μιλάμε για ένα προχτεσινό άρθρο των βρετανικών «Τimes», του οποίου ο συντάκτης, με ένα ερμηνευτικό πραξικόπημα που κατατρόπωσε παλιούς και μεταμοντέρνους ιστορικούς, κρέμασε ολόκληρη την ελληνική ιστορία από μια και μόνη λέξη: τον τσαμπουκά. Η διάγνωση αφορά τον ομηρικό Αχιλλέα, τον Λεωνίδα, τους συγκαιρινούς Μακεδονομάχους, τον ειδικό πιστολέρο των Εξαρχείων και τα κουκουλοφόρα στίφη. Το άρθρο είναι μνημείο ασυναρτησίας και ασύντακτης περιπτωσιολογίας, και θα κάνει παρέα στο ίδιο αρχείο με εφάμιλλες αναφορές στον Μάη του ΄68 ή στον Ισπανικό Εμφύλιο που εμφανίστηκαν σε ξένα δημοσιεύματα και σχόλια. Αλλά η αντιστοιχία ανάμεσα στη θρυαλλίδα του σαββατόβραδου της 6/12 και την κοσμοχαλασιά που ακολούθησε είναι έτσι κι αλλιώς ακατανόητο ζήτημα για τους ξένους· και, ασφαλώς, όχι τόσο ευνόητο ή αυτονόητο και για πολλούς από εμάς.

Είναι πιθανό ότι αυτοί που πυρπολούσαν τράπεζες αναλογίζονταν την όχι και τόσο κόσμια διαγωγή των τραπεζιτών στη σοβούσα οικονομική στενωπό; Είναι. Είναι εύλογο να υποθέσει κανείς ότι οι ομάδες κρούσης που πολύ θα ήθελαν να πατήσουν το ίδιο το Κοινοβούλιο είχαν κατά νου την ανίερη Ακολουθία του Βατοπεδίου και τους χριστεπώνυμους κοτζαμπάσηδες που για καιρό σιγομουρμούριζαν αυτάρεσκα «το μοναστήρι να ΄ναι καλά»; Εξαιρετικά πιθανό. Να υποθέσουμε ότι κάποιοι από αυτούς που στόχευσαν τις πολυεθνικές αλυσίδες ήξεραν ότι τα συγκεκριμένα εμπορικά συμφέροντα είναι τα μόνα που βλέπουν τον τζίρο τους αλώβητο όταν ο κλύδωνας σπρώχνει στα βράχια αύτανδρο τον στόλο των μικρομεσαίων; Μπορούμε να το υποθέσουμε. Να σκεφτούμε ότι οι λεγεώνες των αλλοδαπών που άδραξαν τη λαμπρή ευκαιρία για λαφυραγώγηση έπαιρναν τη δική τους εκδίκηση από το δικό τους περιθώριο; Δεν θα ήταν και πολύ άστοχο. Να εικάσουμε ότι οι νέοι και οι λιγότερο νέοι που εφωράθησαν χειροκροτούντες τον άναρχο και άνομο ορυμαγδό φαντάζονταν τον εαυτό τους ή τον δικό τους δεκαπεντάχρονο στη θέση του Αλέξη Γρηγορόπουλου; Ούτε αυτό αποκλείεται.

Με κάποιον τρόπο, όλες ή κάποιες από αυτές τις πιθανότητες πέρασαν ή θα περάσουν από τον νου μας στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τα συμβάντα. Αλλά επιτρέπω στον εαυτό μου να υποθέσει συμπληρωματικά ότι πολλά από αυτά που είδαμε δεν θα τα βλέπαμε, τουλάχιστον όχι σε αυτήν τη μορφή και έκταση, αν τις τελευταίες δεκαετίες είχαμε διαχειριστεί με ώριμη πολιτική συναίνεση και διορατικότητα μιαν από τις πιο δύσφημες και εμπρηστικές ιδιορρυθμίες της κοινωνίας μας- το πανεπιστημιακό άσυλο. Δεν με ενδιαφέρουν σήμερα οι κοινωνικές και πολιτικές συγκυρίες που το φετιχοποίησαν και που έκαναν ταμπού την κριτική του, με ενδιαφέρουν το χρονικό της πρακτικής και τεκμηριωμένης κατάχρησής του και η πλούσια παρακαταθήκη των τυπικών εικόνων του- μια κατά συρροήν, καθ΄ έξιν, τελετουργική ανομία εντυπωμένη και πολλαπλασιασμένη, «σε ζωντανή μετάδοση» ή με αρχειακή πατίνα, από την παντοκράτειρα τηλεοπτική οθόνη, κυρίως. Με ενδιαφέρει αυτό που χωρίς δυσκολία μπορεί να αντιληφθεί ο μέσος απροκατάληπτος πολίτης: ότι δηλαδή τα φυσικά δρώμενα και η «made in Greece» εικονογραφία του πανεπιστημιακού ασύλου αποτέλεσαν προπαιδεία και πεδίο άσκησης για όσους μετέτρεψαν σε οχλοκρατικό χάος παγκόσμιας θεαματικότητας αυτό που θα έπρεπε να παραμείνει μια συντεταγμένη διαμαρτυρία της κοινωνίας των πολιτών.

Γιατί η ηροστράτεια πυρπόληση, η αδιάκριτη δήωση, το χαμαίζηλο πλιάτσικο, ο αναρχικός φερετζές και η θρασύδειλη κουκούλα ήταν και είναι ο επιχειρησιακός και εμβληματικός μηχανισμός που «περιφρουρεί» και ανανεώνει την ιδέα του πανεπιστημιακού ασύλου· γιατί η εκμαυλιστική δύναμη της εικόνας μεταβολίζει εύκολα τον αντικονφορμιστικό ρομαντισμό των νέων ανθρώπων σε επιδεικτική βία· και γιατί η «αίγλη» του ακαδημαϊκού τεμένους γαλβανίζει τα ένστικτα και τις παρορμήσεις του μιμητισμού. Οι μαθητικές καταλήψεις, και τα παρελκόμενά τους, δεν είναι οργανικό προστάδιο αλλά αναδρομική φλεγμονή με αφετηρία το άσυλο της «Ανωτάτης» και υπόσχεση για συνέχιση της παράδοσης.

Βίοι παράλληλοι: το πανεπιστημιακό άσυλο εξελίσσεται ερήμην της ιστορικά και πολιτικά νομιμοποιημένης αιτίας του, όπως το προχτεσινό ολοκαύτωμα φούντωσε ασύδοτο και πέρα από την αφορμή του· οι πανεπιστημιακές αρχές εκπαιδεύτηκαν να μένουν αμήχανες απέναντι στην κατάχρηση, όπως οι πολιτικοί θα παραμείνουν εγγαστρίμυθοι και στρεψόδικοι απέναντι στα πρόσφατα γεγονότα· το στοργικό μελό για τα παιδιά που καίνε και ρημάζουν «μέσα» θα ακουστεί ίσως και για τα παιδιά που κάψαν και ρημάξαν «έξω»· ο ανερμάτιστος «προοδευτισμός» που τάχα προκρίνει το θεραπευτικό «ξέσπασμα» από την κρατική καταστολή θα βρεί ψιμύθια και για τη μέσα και για την έξω ασχήμια.

Οσοι καταπιάνονται με εμβριθείς πολιτικές και ιδεολογικές αναλύσεις του βάνδαλου παροξυσμού που ζήσαμε ας καταδεχτούν για μια στιγμή να συνυπολογίσουν και το αρνητικό παράδειγμα αυτού του στρεβλού «ασύλου», που αντί να το περιστείλουμε το βγάλαμε τελικά στους δρόμους και τις πλατείες, και- πικρή ειρωνεία που γυρίζει σα φτυσιά στο πρόσωπό μας- κάναμε την Ελλάδα σαν απέραντο «πανεπιστήμιο».

  • Ο κ. Θεόδωρος Δ. Παπαγγελής είναι καθηγητής του Τμήματος Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σε δυσχερή θέση οι μετανάστες

Posted on Δεκέμβριος 8, 2008. Filed under: Ασυλο, Κοινωνία, Μετανάστες, Οικονομία, Πολιτική, Πολιτικοί πρόσφυγες |

Η κρίση καθιστά δύσκολη τη συγκέντρωση των απαραίτητων ενσήμων

Περίπου μισό εκατομμύριο νόμιμοι οικονομικοί μετανάστες κι άλλοι 600 έως 700 χιλιάδες παράνομοι πασχίζουν να επιβιώσουν, σήμερα στην Ελλάδα. Οι νόμιμοι διατρέχουν τον κίνδυνο να χάσουν τη νομιμότητά τους καθώς αυτή έχει συνδεθεί με τον αριθμό των ενσήμων, που όλο και πιο δύσκολα θα πληρώνονται, λόγω οικονομικής κρίσης, από τους εργοδότες. Αδιέξοδο έχει προκληθεί και με τους εκατοντάδες χιλιάδες παρανόμους μετανάστες, αφού δεν επιχειρείται κάποιο ουσιαστικό ξεδιάλεγμα ούτε τηρούνται οι διαδικασίες για τους αιτούντες άσυλο.

ΣXETIKA ΘEMATA

Οι μετανάστες, πρώτα θύματα της κρίσης

Ενιαίοι κανόνες παροχής ασύλου στην Ε.Ε.

Η Ελλάδα ανταποκρίνεται και πρωταγωνιστεί

Κοινωνική περιθωριοποίηση για τα παιδιά των μεταναστών

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...