Ασφαλιστικό

Μάχες εντός των τειχών

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Ασφαλιστικό, Κωνστανταρας Νικος |

Σήμερα αλλάζει η ζωή μας. Στη Βουλή ψηφίζονται ριζικές αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα και στο καθεστώς εργασίας – αλλαγές που θα καθορίσουν πώς θα δουλεύουμε και πώς θα ζήσουμε στα γεράματά μας. Η κυβέρνηση όχι μόνο εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε εκ μέρους της χώρας με την υπογραφή του Μνημονίου συνεννόησης με το ΔΝΤ και την Ε.Ε., αλλά, όσον αφορά τις αλλαγές στο καθεστώς εργασίας, και επισπεύδει τη μεταρρύθμιση κατά ένα τρίμηνο. Προφανώς θέλει να ξεπεράσει τα δύσκολα σημεία με τις λιγότερες δυνατές τριβές, με ταχείες διαδικασίες.

Η εσπευσμένη υπερψήφιση των αλλαγών, όμως, σηματοδοτεί όχι το τέλος της αντιπαράθεσης των τελευταίων μηνών αλλά την αρχή της συζήτησης. Η διαμάχη πρέπει να οδηγήσει σε μια κοινωνία που θα στηριχθεί πάνω σε βάσεις που είναι προϊόν συμβιβασμών και συνεννόησης και όχι, όπως πριν, αποτέλεσμα της επιβολής της θέλησης της μιας ή της άλλης πλευράς. Η πολιτική αντιπαράθεση, οι απεργίες και οι διαδηλώσεις είναι μέρος μιας αναγκαίας ζύμωσης. Η έκφραση οργής, φόβου και απελπισίας των πολιτών είναι θεμιτή – αλλά και αδιέξοδη αν δεν συνοδεύεται και από πολιτική στρατηγική που θα πείσει για την ορθότητα των αλλαγών ή των μη αλλαγών.

Δυστυχώς, έως σήμερα η συζήτηση για το μέλλον μας δεν ήταν ειλικρινής. Οι περισσότεροι επέμεναν απλώς στις θέσεις που εκφράζουν εδώ και δεκαετίες: οι μεν δεν δέχονται καμία αλλαγή, οι δε δεν ανέχονται τους φόβους που προκαλούν οι ανατροπές. Οι περισσότεροι πολίτες δεν συμμερίστηκαν την αγωνία της κυβέρνησης απέναντι στον εφιάλτη της χρεοκοπίας, δεν πείστηκαν ότι οι αλλαγές ήταν θέμα επιβίωσης και όχι τιμωρία για εγκλήματα που δεν διέπραξαν οι ίδιοι.

Με τις μεταρρυθμίσεις η κυβέρνηση έκλεισε ένα σημαντικότατο μέτωπο, αποδεικνύοντας σε εταίρους και πιστωτές ότι οι Ελληνες παίρνουν στα σοβαρά την αναδιάρθρωση της οικονομίας τους. Αλλά η ουσιαστική μάχη θα είναι η προσπάθεια να πείσει τους πολίτες ότι οι θυσίες τους δεν θα πάνε χαμένες, ότι θα οδηγήσουν σε μια κοινωνία χωρίς τις σημερινές ανισότητες σε υποχρεώσεις και δικαιώματα διαφόρων ομάδων, ότι θα δουν τη δικαιοσύνη στην πράξη. Η προσπάθεια να βρει η Ελλάδα τον δρόμο της αρχίζει τώρα – αφού ψηφίστηκε ένα νομοσχέδιο – χάρτης που κανείς δεν γνωρίζει πού οδηγεί.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το ασφαλιστικό ως ευκαιρία

Posted on Ιουλίου 6, 2010. Filed under: Ασφαλιστικό, Ξαφά Μιράντα |

Το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό που κατατέθηκε στη Βουλή στοχεύει στη δημιουργία «ενιαίου, κοινωνικά δίκαιου καθεστώτος συνταξιοδότησης, με κοινές προϋποθέσεις και όρους για όλους τους ασφαλισμένους». Δυστυχώς δεν πρόκειται να πετύχει αυτόν τον στόχο, διότι διατηρεί την προνομιακή μεταχείριση κάποιων συντεχνιών με ισχυρά ερείσματα στο πολιτικό σύστημα σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το νομοσχέδιο έχει πολλά θετικά στοιχεία εφόσον περιλαμβάνει διατάξεις που θα συμβάλουν αποφασιστικά στη βιωσιμότητα του συστήματος, όπως προβλέπει το Μνημόνιο ΔΝΤ – Ε. Ε. Τέτοιες διατάξεις είναι η αύξηση του ορίου ηλικίας στα 65 χρόνια και ο περιορισμός ειδικών ρυθμίσεων που μειώνουν σημαντικά τη μέση ηλικία συνταξιοδότησης (μητέρες ανηλίκων, «βαρέα & ανθυγιεινά», συντάξεις αναπηρίας κ. λπ.). Το σύστημα γίνεται επίσης πιο στοχευμένο προς όσους έχουν πραγματική ανάγκη με τη μετατροπή της 13ης και 14ης σύνταξης σε επίδομα για τους χαμηλοσυνταξιούχους, την εισαγωγή εισοδηματικών κριτηρίων στην παροχή συντάξεων στις ανύπαντρες θυγατέρες και την επιβολή εισφοράς αλληλεγγύης στις υψηλές συντάξεις. Επίσης θετική είναι η δημιουργία ενιαίου κέντρου ελέγχου και πληρωμής των συντάξεων και ενιαίου φορέα διαχείρισης των αποθεματικών, που μπορούν να περιορίσουν σημαντικά το διοικητικό κόστος. Ο κατακερματισμός του σημερινού συστήματος εκτρέφει την αδιαφάνεια και επιτρέπει τη διατήρηση προνομίων των λίγων εις βάρος των πολλών, που αδικούνται συστηματικά.

Οι λόγοι που οδήγησαν το σύστημα στη χρεοκοπία είναι γνωστοί. Στο αναδιανεμητικό κρατικό σύστημα συντάξεων η γήρανση του πληθυσμού οδηγεί στην εξάρτηση όλο και περισσότερων συνταξιούχων από τους εργαζομένους, καθιστώντας επείγουσα την ανάγκη μεταρρύθμισης για να διασωθεί το σύστημα. Ομως, καμία σημαντική μεταρρύθμιση δεν έγινε μετά τον ασφαλιστικό νόμο Μάνου το 1992 (τον λεγόμενο νόμο Σιούφα) για να αποτρέψει την επικείμενη κατάρρευση. Πέρα από τις δημογραφικές εξελίξεις, η διακριτική ευχέρεια του εκάστοτε υπουργού Οικονομικών να αποφασίζει την αύξηση των συντάξεων στο πλαίσιο της ετήσιας εισοδηματικής πολιτικής συνετέλεσε και αυτή στον εκτροχιασμό της κοινωνικής ασφάλισης. Οπως επισημαίνει ο Πλάτων Τήνιος στο βιβλίο του «Ασφαλιστικό: Μια Μέθοδος Ανάγνωσης» (υπό έκδοση), η μέση σύνταξη αυξήθηκε πολύ πάνω από τον πληθωρισμό στη μετά ΟΝΕ εποχή, ιδιαίτερα στα έτη διεξαγωγής εκλογών 2004 και 2007. Οι λεγόμενες «κοινωνικές κατακτήσεις» αυτής της περιόδου, που «ισοπεδώνονται» τώρα κατά την Αριστερά, δεν ήταν διατηρήσιμες εφόσον προήλθαν από μια κοντόφθαλμη ψηφοθηρική πολιτική χωρίς εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Η απίστευτη κακοδιαχείριση των πόρων των ταμείων από αδρανείς και φαύλους δημόσιους λειτουργούς και η αναγνώριση πλασματικού χρόνου ασφάλισης για κάποιους προνομιούχους, συμπληρώνουν την εικόνα της κατάρρευσης.

Το νομοσχέδιο σιωπά όσον αφορά την κάλυψη των ελλειμμάτων των ταμείων των προνομιούχων ΔΕΚΟ από τον προϋπολογισμό. Προφανώς οι φορολογούμενοι θα συνεχίσουν να επιδοτούν τις υπέρογκες συντάξεις των υπαλλήλων των υπερχρεωμένων κρατικών επιχειρήσεων. Σαν να μην έφτανε αυτό, με την ανοχή της κυβέρνησης η ΔΕΗ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το ποσό που θα εξοικονομηθεί από τη μείωση του κόστους μισθοδοσίας που συνεπάγεται το ανώτατο όριο που επέβαλε η κυβέρνηση στις αμοιβές του Δημοσίου, για να ενισχύσει τους ασφαλιστικούς φορείς του προσωπικού (ΙΚΑ/ΤΑΠ-ΔΕΗ και ΤΑΥΤΕΚΩ/ΤΕΑΠΑΠ-ΔΕΗ), ώστε να μη μειωθούν οι συντάξεις της ΔΕΗ (αποφασίστηκε στην έκτατη γενική συνέλευση των μετόχων της 26ης Απριλίου). Αυτή η απόφαση φυσικά δεν εμπόδισε την ΔΕΗ να ζητήσει από το αρμόδιο υπουργείο αύξηση στα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος μέχρι και 100%, που θα επωμισθούν τα νοικοκυριά που πλήττονται από την κρίση και καλούνται να περικόψουν τις δικές τους συντάξεις.

Πέρα από τις ΔΕΚΟ, τα ειδικά συνταξιοδοτικά καθεστώτα δικηγόρων, μηχανικών, δημοσιογράφων κ. λπ. διατηρούνται στο ακέραιο. Οχι μόνο δεν καταργούνται οι «κοινωνικοί πόροι» των ταμείων αυτών, αλλά ενισχύονται με την επιβολή αγγελιόσημου και στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Φαίνεται ότι «κοινωνικό πρόσωπο» στην Ελλάδα σημαίνει να διατηρούμε προνόμια σε βάρος της πλειοψηφίας για να εξαγοράζουμε συναίνεση και ψήφους.

* Η Μιράντα Ξαφά είναι ιδρυτικό μέλος της Δράσης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το δίδυμο και οι ευθύνες του

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Ασφαλιστικό, Οικονομία, Παπαχελάς Αλέξης |

  • Του Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/11/2009

«Αν και αυτή η κυβέρνηση δεν μπορέσει να λύσει τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, χαθήκαμε». Μου κάνει μεγάλη εντύπωση το γεγονός πως αυτή η φράση ακούγεται και από ανθρώπους που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, αλλά και από ανθρώπους που ψήφισαν Ν.Δ. στις τελευταίες εκλογές. Και έχω την εντύπωση ότι οι πιο ενημερωμένοι πολίτες αυτής της χώρας μοιάζουν με τον άνθρωπο που έχει διαβάσει για τα τσουνάμι, βλέπει τα νερά να τραβιούνται, συνειδητοποιεί πως κάτι κακό θα συμβεί και περιμένει… Αυτοί οι άνθρωποι χάρηκαν με τα νέα πρόσωπα της κυβέρνησης, τις εξαιρετικές προθέσεις για δομικές αλλαγές, τις καινοτομίες για την πράσινη ανάπτυξη, αλλά τώρα αρχίζουν να ανησυχούν.

Η κυβέρνηση μοιάζει να μην έχει κανένα σχεδιασμό, να κάνει πίσω σε καίρια ζητήματα πριν καν πιεσθεί σημαντικά και να δίνει αντιφατικά μηνύματα τόσο προς τα έξω όσο και προς τα μέσα. Πώς είναι δυνατόν να σε πάρει κανείς στα σοβαρά στο ασφαλιστικό όταν παίρνεις πίσω και τα ημίμετρα Πετραλιά; Πώς δίνεις το μήνυμα της δημοσιονομικής πειθαρχίας όταν η ηγεσία της κυβέρνησης αδειάζει δύο φορές σε τρεις μέρες τον άνθρωπο που έχει αναλάβει τον άχαρο ρόλο του «Κέρβερου» του δημόσιου ταμείου; Η κυβέρνηση καλλιεργεί τον πανικό περί χρεοκοπίας και μετά ενεργεί σαν να μην καταλαβαίνει τι έχει πει. Ενας άνθρωπος που νιώθει ότι χρεοκοπεί, κάνει κάτι γι’ αυτό ή μπαίνει στον «Τειρεσία» και σε μια πειθαρχημένη διαδικασία αποπληρωμής των χρεών του. Ορισμένοι συνωμοσιολόγοι αρχίζουν να πιστεύουν πως ενδεχομένως η κυβέρνηση να αισθάνεται ότι δεν αντέχει το βάρος των μεταρρυθμίσεων και της λιτότητος που απαιτείται, οπότε αφήνει μοιρολατρικά την υπόθεση στα χέρια του Τρισέ, του Αλμούνια κ.λπ. κ.λπ. έτσι ώστε να φορέσει η χώρα τον απαραίτητο ζουρλομανδύα, αλλά να έχει παράλληλα τη χαρά να λούζει τις «κακές ξένες δυνάμεις». Προφανώς πρόκειται για χαζό αστείο, αλλά το ζήτημα είναι πως εμείς οι ίδιοι θα έπρεπε να βάλουμε τη χώρα μας σε επιτήρηση και όχι να την περιμένουμε από τους ξένους. Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει ακόμη νωπή εντολή και αρκετά αποθέματα καλής διάθεσης του κόσμου. Ο επόμενος ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έχει απέναντί του το τι πρότεινε ο προκάτοχός του στη ΔΕΘ και, εκτός αν θέλει να λαϊκίσει επικίνδυνα, θα χρειασθεί να βάλει πλάτη για την επίλυση καίριων προβλημάτων. Προβλήματα όπως το ασφαλιστικό δεν λύνονται άλλωστε, παρά μόνο αν κλειδωθούν σε ένα δωμάτιο και συμφωνήσουν τα κόμματα εξουσίας και κάποιοι κοινωνικοί εταίροι. Γι’ αυτό είναι κρίσιμο το ποιος θα είναι ο επόμενος ηγέτης της Ν.Δ., αλλά και το πόσο γρήγορα θα αρχίσει ο πρωθυπουργός να προτείνει απτά πράγματα και όχι απλά να ανοίγει επικοινωνιακά μέτωπα. Στο μόνο, πάντως, που συμφωνούν οι περισσότεροι πολίτες είναι ότι αν και το επόμενο δίδυμο πρωθυπουργού – αρχηγού αντιπολίτευσης αποδειχθεί κατώτερο των κρίσιμων περιστάσεων, το κόστος δεν θα είναι απλά προσωπικό, αλλά θα συμπαρασύρει και το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας όπως το γνωρίσαμε έως τώρα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Με κλειστά τα χαρτιά

Posted on Νοέμβριος 7, 2009. Filed under: Ασφαλιστικό, Λοβέρδος Ανδρέας |

  • Της ΝΤΟΡΑΣ ΝΤΑΪΛΙΑΝΑ
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009

Η μαύρη τρύπα του Ασφαλιστικού είναι εδώ! Το επιβεβαίωσε χθες στη Βουλή και ο αρμόδιος υπουργός Α. Λοβέρδος. Ξεπροβάλλει κατά τρόπο απειλητικό για την κυβέρνηση, που πρέπει να την καλύψει εφαρμόζοντας ποιος ξέρει ποιες «ιατρικές» μεθόδους.

Τρομάζει όμως και τους ασφαλισμένους. Διότι αυτοί θα υποστούν τις… παρενέργειες της «φαρμακευτικής αγωγής» που θα υιοθετηθεί. Προς το παρόν, πέρα από τις προεκλογικές δεσμεύσεις, η κυβέρνηση κρατά κλειστά τα χαρτιά της. Οπότε, κανείς δεν μπορεί να εφησυχάζει, δεδομένων και των παγίως νεοφιλελεύθερων …κατευθυντήριων γραμμών των Βρυξελλών. Δύο υπουργοί όμως άνοιξαν τα χαρτιά τους σε ένα άλλο μέτωπο, που έχει να κάνει με την ασπίδα προστασίας των εργαζομένων έναντι των καταχρηστικών συμπεριφορών των εργοδοτών, αλλά και την παραπλάνηση των ίδιων των υπουργών από τους «μανδαρίνους» των δημοσίων υπηρεσιών. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου προχθές και ο Α. Λοβέρδος χθες δήλωσαν ευθέως ότι δεν εμπιστεύονται τα σημειώματα που τους δίδονται όταν πρόκειται να απαντήσουν στον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Ο υπουργός Εργασίας όμως προχώρησε πολύ βαθύτερα. Είπε ευθέως ότι ο οργανισμός-κλειδί για θέματα ανεργίας, ο ΟΑΕΔ, «δεν μπορεί να ασκήσει τον ρόλο του, είναι ένας οργανισμός που παραπαίει και πρέπει να ανασυγκροτηθεί». Αναφέρθηκε μάλιστα σε διαφημιστικό πρόγραμμα, «προκλητικό, ενοχλητικό και παραπειστικό», το οποίο διακόπηκε. Ακόμα περισσότερο υπαινικτικός ήταν για το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, το οποίο, όπως είπε, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του ελέγχου, όσες νέες εγγυήσεις και αν θεσπίσει η κυβέρνηση στις εργασιακές σχέσεις, όπου η απορρύθμιση καλά κρατεί και «δεν εκφράζει καθόλου την κυβέρνηση». Υποσχέθηκε ο υπουργός ότι ώς τον Δεκέμβριο η εθνική αντιπροσωπεία θα ενημερωθεί για τα νομοθετικά και τα διοικητικά μέτρα. Ολα αυτά ακούγονται ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά. Μένει να τα δούμε στην πράξη. Ως τότε, δεν μπορούμε παρά να είμαστε καχύποπτοι, δεδομένου ότι στην πολιτική, είθισται, τα λόγια να απέχουν από τα έργα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...