Ατομικά δικαιώματα

Ο διάφανος κόσμος

Posted on Ιουλίου 31, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα |

Eκατομμύρια κάμερες να σαρώνουν δημόσιους χώρους. Εκατομμύρια κοριοί, παγιδευμένα τηλέφωνα, τσιπάκια σε ρούχα εργαζομένων, σε κάρτες απεριόριστων διαδρομών να καταγράφουν τις κινήσεις των κατόχων τους. Αρχεία με εκατομμύρια αποτυπώματα, με εκατομμύρια δείγματα DNA. Σιδηρούν κράτος, για τον απόλυτο έλεγχο των πολιτών. Το μοντέλο στο οποίο ρέπουμε.

Δεκάδες τεχνολογικά μάτια σαρώνουν τη ζωή μας και ο κόσμος μας μοιάζει διάφανος. Αν κάποιος -κρατική ή άλλη αρχή- το θελήσει, δεν υπάρχει για τον παρακολουθούμενο ούτε ιδιωτική ζωή ούτε καλά φυλαγμένο μυστικό. Εφιαλτικό.

Σαρώνει ο «ιός» της παρακολούθησης (υπόπτων, εν δυνάμει υπόπτων), όχι μόνο μεταξύ επαγγελματιών κάθε είδους, αλλά και ερασιτεχνών… Η τεχνολογία, με τις κραυγαλέες βολές της, και η έλλειψη αξιακού, ηθικού πλαισίου, μας έχουν μετατρέψει σε κοινωνία «κατασκόπων», «ματάκηδων». Ενα ασύλληπτο κουβάρι από καταγραφές της ζωής των άλλων διαπλέκεται αόρατα γύρω μας. GPS τοποθετούνται σε αυτοκίνητα εραστών, αντιζήλων, συζύγων, στο μηχανάκι του γιου, στη σάκα της κόρης, ώστε -με την πρόφαση της ασφάλειας (μην τους απαγάγουν, τους επιτεθούν, τους ληστέψουν) να ελέγχεται πού πηγαίνουν, ποιον συναντούν, τι βλέπουν, τι συζητούν. Δίπλα στις 6.500 καταγεγραμμένες κάμερες σε δρόμους, καταστήματα, σουπερμάρκετ, τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες υπάρχουν χιλιάδες άλλα «μάτια» και «αυτιά», κάντιντ κάμερες (σε μορφή μπρελόκ, στυλό, ρολογιού), συσκευές παρακολούθησης με κάρτα SIM (ενεργοποιείται όταν καλείται ο αριθμός της κάρτας), και τα «αντίδοτά» τους, συσκευές εντοπισμού κρυφών καμερών… Μια κοινωνία σε συλλογική παράκρουση, με παρεκτροπές και χόμπι που αναιρούν αρχές, δεδηλωμένες θέσεις, βεβηλώνουν την ιδιωτική ζωή, εθίζουν στην προοπτική της καθολικής κατόπτευσης και φέρνουν ένα βήμα πιο κοντά στη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, στο τέλος της αβίαστης επικοινωνίας, στη σύγχυση, τον κυνισμό, το χάος.

Ομως οι ιδιωτικές παρακολουθήσεις, όσο νοσηρές κι αν μοιάζουν, αποτελούν «παρωνυχίδα» μπροστά στο ξέφραγο αμπέλι της χρήσης καμερών σε δημόσιους χώρους, όπως ορίζει (χωρίς όρια ή κριτήρια, χωρίς αναφορά στο ποιος θα συλλέγει, θα αποθηκεύει, θα επεξεργάζεται, θα διαβιβάζει τα δεδομένα ήχου και εικόνας, με ποιο σκοπό, υπό ποιες προϋποθέσεις και κριτήρια επικινδυνότητας) η νέα σχετική ρύθμιση, κατά τις επισημάνσεις της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. «Η συνεχής βιντεοεπιτήρηση δημόσιων χώρων ισοδυναμεί με σύστημα αυτόματης μυστικής παρακολούθησης» συμπεραίνει η Αρχή.

Σημεία των καιρών; Σίγουρα. Αλλά και σημεία ενός κράτους μη ελέγξιμου, αυταρχικού.

Εκτός από την παροιμιώδη καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών και τον κίνδυνο της καφκικής εμπλοκής των πολιτών σε άσχετες υποθέσεις, πολύ σοβαρές είναι οι κοινωνικές και ψυχολογικές επιδράσεις που μπορεί να επιφέρει στα μέλη μιας κοινωνίας η συνεχής παρακολούθησή τους. Οπως, η αίσθηση παραλυσίας του εγκλωβισμένου, η υποψία ενοχής χωρίς κατηγορία, η διαρκής αυτολογοκρισία, η αβουλία του μοιρολάτρη που κοιτάει το ζυγό της τύχης του να ζυγίζει ενοχοποιητικά στοιχεία…

  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/07/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Στοχασμοί για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ακροδεξιά, Εξουσία, Θεσμοί, Κράτος, Κουκουλοφόροι | Ετικέτες: |

  • Οσο παράδοξο κι αν ακουστεί, αν ζούσε σήμερα ο Εντμουντ Μπερκ πιθανόν να είχε συμφωνήσει, καταρχήν, με όσους κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβριο. Ποιος είναι ο Εντμουντ Μπερκ; Ιρλανδικής καταγωγής πολιτικός και στοχαστής που έζησε από το 1729 έως το 1797. Εχει περάσει στην ιστορία των πολιτικών ιδεών ως ο θεωρητικός του συντηρητισμού, ήταν όμως κι ένας από τους πλέον αυστηρούς κριτικούς του. Ο Μπερκ έχασε την έδρα του στη Βουλή των Κοινοτήτων όταν κατέκρινε τη βρετανική κυβέρνηση των Τόρις, θεωρώντας ότι με την άκαμπτη και αυταρχική πολιτική της προκάλεσε την Αμερικανική Επανάσταση. Πίστευε ότι εκεί που είχε πάει το πράγμα, η Μεγάλη Βρετανία όφειλε να παραχωρήσει την ανεξαρτησία στην Αμερική. Οπως πίστευε ότι μπορούσε όλο αυτό να είχε αποφευχθεί. Πώς; Με μεταρρυθμίσεις και παραχωρήσεις, οι οποίες, εφόσον πραγματοποιούνταν στο σωστό χρονικό σημείο, θα έδιναν τις απαραίτητες ανάσες προκειμένου να μην επέλθει τέτοια ριζική ανατροπή.
  • Ο Μπερκ δεν ήταν φίλος των επαναστάσεων, όμως ήταν πολέμιος της δουλείας, ενώ πίστευε σε μεγαλύτερες ελευθερίες για τους Ινδούς υπηκόους. Γενικά, υπήρξε υπέρμαχος ιδεών που ήταν ελάχιστα δημοφιλείς στην εποχή του και στη χώρα του. Η απόλυτη αποξένωσή του ήλθε το 1790, όταν δημοσίευσε τους περίφημους «Στοχασμούς πάνω στη Γαλλική Επανάσταση», μέσα από τους οποίους εξέφραζε την αντίθεσή του στους σκοπούς των Ιακωβίνων: την κατάργηση της μοναρχίας, της θρησκείας, της ιδιωτικής περιουσίας κτλ. Ηταν αυτού του τύπου οι ριζοσπαστισμοί που, κατά τον Μπερκ, οδηγούσαν στις ακρότητες και από εκεί σε μια νέου είδους τυραννία. Θα πρέπει να χαμογελούσε με νόημα όταν το 1794 η Τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου έπαιρνε κεφάλια, όμως δεν έζησε αρκετά για να δει ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τη γκιλοτίνα – κι όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
  • Οι φιλελεύθεροι φίλοι του, πάντως, τον απομόνωσαν κι ας τους φώναζε ότι το 1789 ουδεμία σχέση είχε με την Αγγλική Επανάσταση του 1688, όπως ισχυρίζονταν εκείνοι, διότι, στην ουσία, το αγγλικό 1688 δεν ήταν επανάσταση αλλά μια σειρά δραστικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σταδιακά στην αποκατάσταση της τάξης. «Είμαι ένας φιλόσοφος της πράξης», έλεγε, εννοώντας ότι ήταν ένας πραγματιστής που πίστευε ότι οι αφηρημένες ιδέες και αρχές δεν έχουν θέση στην πολιτική.
  • «Οταν τα παιδιά σου ζητάνε ψωμί, δεν είναι δυνατόν να τους πετάς πέτρες», είχε πει οργισμένος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η ειρωνεία είναι ότι αν έβλεπε σήμερα «τα παιδιά να πετάνε πέτρες», όσο κι αν τα κοιτούσε με απαξίωση, η οργή του μάλλον θα στρεφόταν εναντίον του συστήματος, που άφησε να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα. Βεβαίως, μπορεί τα συγκεκριμένα «παιδιά» να μη βλέπουν με καλό μάτι τυχόν μεταρρυθμίσεις, αυτό όμως που όφειλε να πράξει η Πολιτεία συνολικά, να μεταβάλει βασικές πτυχές της εγχώριας πολιτικής και κοινωνικής συνθήκης (από τη διαφθορά έως την παιδεία και την οικονομία), δεν το έπραξε. Ποιοι κερδίζουν απ’ το χάος; Τα ακραία στοιχεία που φοβόταν ο κύριος Μπερκ: οι κουκουλοφόροι και οι ακροδεξιοί. Αμφότεροι φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Ας πρόσεχε.
  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κ. Κούνεβα και η δημοκρατία

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εργασία, Ηθική, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Η ποιότητα και η σοβαρότητα μιας δημοκρατικής πολιτείας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον ανώνυμο και τον αδύναμο. Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα η πολιτεία δεν έχει δυστυχώς κάνει το καθήκον της. Εχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τη δολοφονική επίθεση εναντίον της και ακόμη δεν έχουμε απαντήσεις για το ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν. Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και της ΕΛ.ΑΣ. προφανώς δεν αντελήφθη τον περασμένο Δεκέμβριο την τεράστια ηθική, κοινωνική και πολιτική διάσταση του θέματος. Αφησε λοιπόν το τμήμα ασφαλείας του τοπικού Αστυνομικού Τμήματος να διεκπεραιώσει την υπόθεση με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τις έρευνες.

Και στη συνέχεια όμως οι έρευνες ήταν τυπικές και δεν προχώρησαν ποτέ σε βάθος. Βρέθηκε μάλιστα η καταπληκτική δικαιολογία πως οι ουσιαστικές έρευνες δεν μπορούν να αρχίσουν παρά μόνον όταν μπορέσει να καταθέσει η κ. Κούνεβα, η οποία έχει χάσει τη φωνή της από την επίθεση με το βιτριόλι και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Πρόκειται για μεθόδευση ανθρώπων που προφανώς δεν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες γιατί μάρτυρες και στοιχεία υπάρχουν!

Ακόμη πιο απίστευτη ήταν όμως η προσπάθεια ορισμένων αξιωματούχων να διοχετεύσουν στη δημοσιογραφική «πιάτσα» υπονοούμενα για την περίπτωση η κ. Κούνεβα να «πλήρωσε» κάποια σχέση της με άνθρωπο που ανήκε στη βουλγαρική μαφία. Αποτελεί δυστυχώς προσφιλή μέθοδο μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αστυνομικών να κατασκευάζουν τέτοιου τύπου θεωρίες συνωμοσίας όταν αδυνατούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση ή, ακόμη χειρότερα, όταν πέφτουν πάνω σε σκληρά και επικίνδυνα συμφέροντα.

Ο,τι και να συνέβη εκείνο το βράδυ στα Πετράλωνα, η ΕΛ.ΑΣ. πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά της και να σώσει την τιμή της. Αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα συλλάβει τους εκτελεστές, αλλά και τον εγκέφαλο πίσω από την επίθεση.

Η υπόθεση Κούνεβα δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στους υποκριτές – συνδικαλιστές ούτε στους επαγγελματίες «μπαχαλάκηδες» που θέλουν να την καπηλευθούν. Μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιέσει αφόρητα για τη σύλληψη των δραστών, δεύτερον να φροντίσει την κ. Κούνεβα ακόμα και όταν τα ΜΜΕ θα την έχουν ξεχάσει και τρίτον να υπερασπισθεί όσους καθαρίζουν τις ώρες που εμείς κοιμόμαστε και βλέπουν να τους κλέβουν ένσημα, δώρα κ.λπ. Είπαμε η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον αδύναμο και ανώνυμο!

  • Του Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το «μικρό κακό» του Σαββάτου

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Αθήνα, Ανομία, Βαρβαρότητα, Δημόσια Tάξη, Διαδηλώσεις, Ελληνες, Καταλήψεις, Κοινωνία |

Σάββατο απόγευμα και το κέντρο της Αθήνας ήταν πολύβουο από τα κορναρίσματα των ακινητοποιημένων αυτοκινήτων. Η Σταδίου και η Πανεπιστημίου ήταν μποτιλιαρισμένες. Τα τρόλεϊ ακινητοποιημένα και λεωφορεία μπλόκαραν τις κάθετες οδούς. Στο ερώτημα «τι συμβαίνει;» κάποιοι σήκωσαν τους ώμους παραιτημένοι, άλλοι έβρισαν τη χώρα κι ένας αποκάλυψε ότι «κάποιοι παίζουν ποδόσφαιρο στην Ακαδημίας».

Πραγματικά! Κάποιοι είχαν στήσει τους κάδους απορριμμάτων ως τέρματα στην Ακαδημίας. Οι αυτοαποκαλούμενοι «απελευθερωτές της Λυρικής» είχαν αποφασίσει να κάνουν «ανοιχτές πολυμορφικές δράσεις στον δρόμο», μέρος των οποίων ήταν η μπάλα. Κάποιοι άλλοι έβαφαν το οδόστρωμα, άλλοι έπαιζαν μουσική και άλλοι έκαναν παντομίμα. Η αστυνομία, πάλι, συνεπικουρούσε με υπερβάλλοντα ζήλο στο «θέατρο μας ο δρόμος, τέχνη μας η εξέγερση» (όπως καταλήγουν οι προκηρύξεις των «Ελεύθερων Λυρικών») και με ερυθρόλευκες κορδέλες έκλεισε τους δρόμους.

Ετσι, λοιπόν, ένα χάπενινγκ κατάφερε να στομώσει το κέντρο. «Μικρό το κακό», θα πουν κάποιοι. Αν και δεν ξέρουμε μήπως στο μποτιλιάρισμα των δρόμων υπήρχε ασθενοφόρο (με κάποιο επείγον περιστατικό), θα συμφωνήσουμε ότι «το κακό ήταν μικρό». Και σε έκταση και σε χρόνο: Εκλεισαν για δύο ώρες τρεις-τέσσερις δρόμοι, μποτιλιαρίστηκαν άλλοι πέντε-έξι, ταλαιπωρήθηκαν 1.000-2.000 οδηγοί και επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς. Αυτό, για την Αθήνα, είναι «μικρό κακό».

Το πρόβλημα, όμως, της πρωτεύουσας δεν είναι ότι της έτυχε κανένα «μεγάλο κακό». Εγινε αβίωτη πόλη από ένα άθροισμα «μικρών κακών». Πότε κάποιος ταξιτζής σταματά στη μέση του δρόμου για να πάρει «κούρσα»· πότε κάποιος «ασυνείδητος» (όπως συνηθίσαμε να λέμε) παρκάρει στη γωνία και δεν χωρά το λεωφορείο· άλλοτε έτερος «ασυνείδητος» έχει διπλοπαρκάρει. Μερικές φορές, επειδή οι «ασυνείδητοι» φορτηγατζήδες κάνουν την τροφοδοσία των καταστημάτων όποτε τους βολεύει· άλλες φορές καμιά πενηνταριά «συνειδητοποιημένοι» κλείνουν τη Σταδίου για να διαλαλήσουν ότι «Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι το δίκιο του εργάτη». Κατά καιρούς εμφανίζονται και κάποιοι άλλοι που παίρνουν τον δρόμο στα χέρια τους: τοποθετούν μόνοι τους σε σταυροδρόμια ερυθρόλευκους κώνους, ώστε να ξεφορτώσουν την πραμάτεια τους ή να κάνουν τροφοδοσία μαζούτ.

Ολοι οι παραπάνω προτάσσουν τις ανάγκες τους επί του συνόλου. Ο ταξιτζής γιατί «πώς θα βγει το μεροκάματο;», όποιος διπλοπαρκάρει «πού να το αφήσω;», ο φορτηγατζής διότι «θα ανέβει το κόστος διανομής», και οι «συνειδητοποιημένοι» γιατί «πώς θα γίνουν γνωστά τα δίκαια αιτήματά μας;».

Τώρα, όμως, δεν οι πραγματικές ή επίπλαστες ανάγκες κάποιων για να δημιουργηθεί το έμφραγμα. «Ελάτε να διακόψουμε τη ροή της κυκλοφορίας προτάσσοντας τις επιθυμίες μας», αναφέρεται στην ανακοίνωση των «Ελεύθερων Λυρικών». Και οι απλούστερες επιθυμίες των υπολοίπων, όπως π.χ. να φτάσουν σπίτι τους χωρίς ταλαιπωρίες και καθυστέρηση; Για τους εξεγερμένους με τα νταούλια προφανώς δεν έχουν σημασία. Ετσι κι αλλιώς, όπως γράφουν στον απολογισμό της δράσης τους, «Απελευθερώσαμε την ΕΛΣ ως απάντηση στο πνίξιμο κάθε ελεύθερης έκφρασης, την επιβολή πλαστών επιθυμιών».

Προφανώς, μία από τις «πλαστές επιθυμίες» των Αθηναίων είναι να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς ταλαιπωρία.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κλειστοί ορίζοντες

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Διάλογος, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Oι φράσεις που κράτησα από τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου του Θόδωρου Αγγελόπουλου αφορούν τη σύγκριση του χθες με το σήμερα: «Η δεκαετία του ’50 και του ’60 ήταν μια εποχή απόλυτης αθωότητας. Βγαίναμε από έναν πόλεμο και από έναν Εμφύλιο. Ομως, υπήρχε μια δίψα ζωής και μια οραματική σχέση με το μέλλον, που δεν υπάρχει πια. Σήμερα, ζούμε σε περίοδο κλειστού ορίζοντα. Είναι ένα τοπίο στην ομίχλη 100%. Ζούμε σ’ έναν κόσμο που δεν ξέρει πού πάει. Τι μέλλεται; Πού πάμε; Ποια σχέση με το παρόν έχει το μέλλον;».

Διεισδυτικός και ευαίσθητος, πολιτικοποιημένος και με τη ματιά του πάντα στην ανάγνωση της ιστορίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος δεν θα μπορούσε να μην αφουγκραστεί τις αβέβαιες αναζητήσεις του σήμερα, τις ανερμάτιστες -πολύ συχνά- εκφράσεις των αιτημάτων, την επιθετική διεκδίκηση της παρουσίας. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έκανε τέχνη δύσκολες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας, προσπαθώντας να κατανοήσει (αυτό δεν κάνει η τέχνη;) τα ακατανόητα της ζωής, της πολιτικής, της ιστορίας. Στις ταινίες του παίρνει θέση, όχι με τη ματιά του δικαστή, αλλά με τη διάθεση να ψηλαφήσει τις πληγές, τα τραύματα, τα αδιέξοδα. Κι όλα αυτά με τη γλώσσα της δημιουργίας και της τέχνης.

Πού εντοπίζονται γύρω μας αυτοί οι κλειστοί ορίζοντες; Πού βρίσκεται το τοπίο στην ομίχλη; Πού διακρίνουμε έλλειψη οράματος και φαντασίας; Παντού. Στην πολιτική και τους πολιτικούς, στις περιχαρακωμένες ανθρώπινες σχέσεις, σε θεσμούς που υπάρχουν μόνο κατ’ όνομα, αλλά και σε νέες μορφές αντίδρασης και αμφισβήτησης.

Αναζήτησα τους ορίζοντες των νέων παιδιών που επί εννέα μέρες κατέλαβαν τη Λυρική Σκηνή. Φοβάμαι ότι μόνο ανοιχτούς δεν θα μπορούσα να τους πω. Στα κείμενά τους αναπαρήγαγαν με τον πιο προβλέψιμο τρόπο την ξύλινη γλώσσα των παραδοσιακών πολιτικών, τους οποίους λοιδωρούν. Κι όλα αυτά εν ονόματι της Τέχνης: «Για άλλη μια φορά ξεκουκουλώνεται και πάλι η αυταρχική πολιτική της εξουσίας, η οποία συντάσσεται με τη μαφία του μεγάλου και του μικρού κεφαλαίου, πότε εκχωρώντας τον πολιτισμό στην αστική τάξη κι άλλοτε ρίχνοντας βιτριόλι σε όποιον σηκώνει το ανάστημά του και σε όποιον αντιστέκεται…».

Αναζήτησα, έστω και κάτω απ’ αυτή τη γλώσσα, ένα όραμα, μια προοπτική, μια διάθεση. Διάβασα μόνο (στη χθεσινή ανακοίνωση με αφορμή τη λήξη της κατάληψης) επιθετικότητα, ειρωνεία, απειλή: «Οποιος νομίζει ότι η λήξη της κατάληψης σημαίνει το τέλος της ανυπακοής, τσάμπα χαίρεται… Για μας η τέχνη είναι ένα πεδίο σύγκρουσης. Προσεχώς η 4η πράξη». Μόνο που αυτή μου φαίνεται μια διατύπωση πολύ κλειστών οριζόντων, που δεν εμπνέεται από τη ζωή και δεν μετατρέπει σε τέχνη τα ερεθίσματα. Δεν κατανοεί, δεν αφουγκράζεται, δεν μεταπλάθει. Μόνο επιτίθεται και απειλεί. Και τελικά κυριαρχεί το τοπίο στην ομίχλη και οι «θολές γραμμές των (κλειστών) οριζόντων»…

  • Tης Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Νέα εισβολή στην ιδιωτική ζωή

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Google Latitude, Ατομικά δικαιώματα, Προσωπικά δεδομένα | Ετικέτες: |

Eχει γίνει πολύς λόγος για τις κάμερες στους δρόμους, για το πώς μυστικές υπηρεσίες και δορυφόροι μπορούν να μας παρακολουθούν κ.ο.κ. Υποτίθεται ότι τα δεδομένα που προκύπτουν από πάσης φύσεως αγορές στο Διαδίκτυο και γενικώς αγορές με πιστωτική κάρτα, είναι στη διάθεση μυστικών υπηρεσιών. Η σύγχρονη τεχνολογία το επιτρέπει και προφανώς οι μυστικές υπηρεσίες δεν μένουν άπραγες. Η ιδέα είναι, εκ πρώτης όψεως, τρομακτική αλλά, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, δεν με νοιάζει. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν στον τερατώδη σκληρό δίσκο κάποιας κρατικής υπηρεσίας, εγχώριας ή μη, έχει καταγραφεί ότι μπορεί να έχω παραγγείλει άπαντα τα κινηματογραφικά έργα της πορνοστάρ Τζένα Τζέιμσον. Ούτε με ενδιαφέρει αν οι δρόμοι έχουν γεμίσει κάμερες. Θα με ενδιέφερε, και πολύ μάλιστα, αν ζούσα σε μια δικτατορία, ευτυχώς όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Αφήστε που δεν έχω την παραμικρή εκτίμηση στην τεχνολογική επάρκεια, στην οργάνωση και τη μέθοδο των Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων που με παρακολουθούν, όσο καλά κι αν έχουν εκπαιδευτεί από ξένους πράκτορες. Εξάλλου, ουδέποτε αντιλήφθηκα την παραμικρή ενόχληση απ’ οποιονδήποτε. Εννοείται ότι αν είσαι παιδόφιλος και ανταλλάσσεις φωτογραφίες με παιδάκια στο κινητό ή στο Διαδίκτυο, πιθανότατα να μην ισχύει το ίδιο – κι ευτυχώς!

Αλλού είναι το πρόβλημά μου: το Google Latitude. Η νέα υπηρεσία της Google, η οποία δείχνει σ’ ένα χάρτη πού βρίσκεται ένας χρήστης της υπηρεσίας αυτής και πού είναι οι οικείοι του – μέσω κινητού. Ο απόλυτος εφιάλτης. Διότι εδώ και χρόνια, κυρίως με τα κινητά, η ιδιωτικότητα πήγε περίπατο. Γονείς, σύζυγοι, ερωτικοί σύντροφοι, φίλοι, γνωστοί, συνεργάτες, άπαντες ενοχλητικοί ξέρουν πού και πώς να σε βρουν. Αν δεν απαντάς, αν έχεις κλείσει το κινητό, αν πεις «δεν το άκουγα» ή «το είχα στη δόνηση», ειδικά οι γονείς και οι συναισθηματικά εμπλεκόμενοι, θα σε κοιτάξουν με μισό μάτι. Πριν απ’ όλα, θα ανησυχήσουν ότι κάτι έπαθες – και θα σου επιρρίψουν ευθύνες που ανησύχησαν. Οι περισσότεροι άνθρωποι είμαστε πλέον διαθέσιμοι 24 ώρες το 24ωρο σε όλους εκτός από τον εαυτό μας. Και τώρα, έρχεται να προστεθεί και το Google Latitude, όπου, αυτός που σε καλεί, θα μπορεί να δει στην οθόνη του πού βρίσκεσαι και γεωγραφικά.

Στην εποχή των δήθεν εξομολογητικών ριάλιτι της τηλεόρασης, μέσα από τα οποία έχει περάσει ως κάτι σχεδόν υποχρεωτικό η δημόσια συγγνώμη, η εξομολόγηση, η (δήθεν) συναισθηματική φόρτιση κτλ. στην εποχή των ηλεκτρονικών μηνυμάτων και των ηχητικών εισβολέων με τη μορφή ringtones, αισθάνομαι ότι βάλλομαι πανταχόθεν – όχι από μυστικά, κρατικά κέντρα εξουσίας, αλλά από τους δικούς μου ανθρώπους. Θέλω να μείνω μόνος μου, μπορώ; Η απόλυτη, ακραία αυτή διαθεσιμότητα έχει περάσει επικίνδυνα πλέον στο συλλογικό ασυνείδητο: πολλοί είναι εκείνοι που κοιμούνται με το κινητό δίπλα τους ανοιχτό. Γιατί; Από την άλλη, όλο και περισσότεροι άνθρωποι εκφράζουν την ανάγκη για ησυχία. Δεν είναι η ανάγκη ενός ανθρώπου που θέλει πάση θυσία να ιδιωτεύσει γυρίζοντας την πλάτη του στα κοινά και το κοινωνείν. Είναι η ανάγκη ενός ανθρώπου να βρίσκεται για λίγο με τον εαυτό του, μακριά από των «οικετών την πλημμύρα και το θόρυβο» – για να μπορεί να επιστρέψει στο κοινωνείν πιο ακέραιος, στέρεος, νηφάλιος.

  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...