Βαρβαρότητα

Το «μικρό κακό» του Σαββάτου

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Αθήνα, Ανομία, Βαρβαρότητα, Δημόσια Tάξη, Διαδηλώσεις, Ελληνες, Καταλήψεις, Κοινωνία |

Σάββατο απόγευμα και το κέντρο της Αθήνας ήταν πολύβουο από τα κορναρίσματα των ακινητοποιημένων αυτοκινήτων. Η Σταδίου και η Πανεπιστημίου ήταν μποτιλιαρισμένες. Τα τρόλεϊ ακινητοποιημένα και λεωφορεία μπλόκαραν τις κάθετες οδούς. Στο ερώτημα «τι συμβαίνει;» κάποιοι σήκωσαν τους ώμους παραιτημένοι, άλλοι έβρισαν τη χώρα κι ένας αποκάλυψε ότι «κάποιοι παίζουν ποδόσφαιρο στην Ακαδημίας».

Πραγματικά! Κάποιοι είχαν στήσει τους κάδους απορριμμάτων ως τέρματα στην Ακαδημίας. Οι αυτοαποκαλούμενοι «απελευθερωτές της Λυρικής» είχαν αποφασίσει να κάνουν «ανοιχτές πολυμορφικές δράσεις στον δρόμο», μέρος των οποίων ήταν η μπάλα. Κάποιοι άλλοι έβαφαν το οδόστρωμα, άλλοι έπαιζαν μουσική και άλλοι έκαναν παντομίμα. Η αστυνομία, πάλι, συνεπικουρούσε με υπερβάλλοντα ζήλο στο «θέατρο μας ο δρόμος, τέχνη μας η εξέγερση» (όπως καταλήγουν οι προκηρύξεις των «Ελεύθερων Λυρικών») και με ερυθρόλευκες κορδέλες έκλεισε τους δρόμους.

Ετσι, λοιπόν, ένα χάπενινγκ κατάφερε να στομώσει το κέντρο. «Μικρό το κακό», θα πουν κάποιοι. Αν και δεν ξέρουμε μήπως στο μποτιλιάρισμα των δρόμων υπήρχε ασθενοφόρο (με κάποιο επείγον περιστατικό), θα συμφωνήσουμε ότι «το κακό ήταν μικρό». Και σε έκταση και σε χρόνο: Εκλεισαν για δύο ώρες τρεις-τέσσερις δρόμοι, μποτιλιαρίστηκαν άλλοι πέντε-έξι, ταλαιπωρήθηκαν 1.000-2.000 οδηγοί και επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς. Αυτό, για την Αθήνα, είναι «μικρό κακό».

Το πρόβλημα, όμως, της πρωτεύουσας δεν είναι ότι της έτυχε κανένα «μεγάλο κακό». Εγινε αβίωτη πόλη από ένα άθροισμα «μικρών κακών». Πότε κάποιος ταξιτζής σταματά στη μέση του δρόμου για να πάρει «κούρσα»· πότε κάποιος «ασυνείδητος» (όπως συνηθίσαμε να λέμε) παρκάρει στη γωνία και δεν χωρά το λεωφορείο· άλλοτε έτερος «ασυνείδητος» έχει διπλοπαρκάρει. Μερικές φορές, επειδή οι «ασυνείδητοι» φορτηγατζήδες κάνουν την τροφοδοσία των καταστημάτων όποτε τους βολεύει· άλλες φορές καμιά πενηνταριά «συνειδητοποιημένοι» κλείνουν τη Σταδίου για να διαλαλήσουν ότι «Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι το δίκιο του εργάτη». Κατά καιρούς εμφανίζονται και κάποιοι άλλοι που παίρνουν τον δρόμο στα χέρια τους: τοποθετούν μόνοι τους σε σταυροδρόμια ερυθρόλευκους κώνους, ώστε να ξεφορτώσουν την πραμάτεια τους ή να κάνουν τροφοδοσία μαζούτ.

Ολοι οι παραπάνω προτάσσουν τις ανάγκες τους επί του συνόλου. Ο ταξιτζής γιατί «πώς θα βγει το μεροκάματο;», όποιος διπλοπαρκάρει «πού να το αφήσω;», ο φορτηγατζής διότι «θα ανέβει το κόστος διανομής», και οι «συνειδητοποιημένοι» γιατί «πώς θα γίνουν γνωστά τα δίκαια αιτήματά μας;».

Τώρα, όμως, δεν οι πραγματικές ή επίπλαστες ανάγκες κάποιων για να δημιουργηθεί το έμφραγμα. «Ελάτε να διακόψουμε τη ροή της κυκλοφορίας προτάσσοντας τις επιθυμίες μας», αναφέρεται στην ανακοίνωση των «Ελεύθερων Λυρικών». Και οι απλούστερες επιθυμίες των υπολοίπων, όπως π.χ. να φτάσουν σπίτι τους χωρίς ταλαιπωρίες και καθυστέρηση; Για τους εξεγερμένους με τα νταούλια προφανώς δεν έχουν σημασία. Ετσι κι αλλιώς, όπως γράφουν στον απολογισμό της δράσης τους, «Απελευθερώσαμε την ΕΛΣ ως απάντηση στο πνίξιμο κάθε ελεύθερης έκφρασης, την επιβολή πλαστών επιθυμιών».

Προφανώς, μία από τις «πλαστές επιθυμίες» των Αθηναίων είναι να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς ταλαιπωρία.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η τηλεοπτική τύχη του Αλεξ

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Αποξένωση, Βία, Βαρβαρότητα, Δικαιοσύνη, Κοινωνία |

Δεν ξέρω ποιος σκότωσε τον εντεκάχρονο Αλεξ στη Βέροια. Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το έκαναν οι πέντε ανήλικοι και έτσι θα είναι, αφού σε αυτά τα παιδιά οδήγησαν τους δικαστές τα στοιχεία της δικογραφίας και τα όσα κατατέθηκαν κατά την τετράμηνη ακροαματική διαδικασία. Μολονότι απάντηση στο ερώτημα «τι απέγινε το πτώμα» δεν δόθηκε.

Παρακολούθησα δημοσιογραφικά από κοντά τη φοβερή αυτή υπόθεση και όταν άκουσα την απόφαση η σκέψη μου γύρισε πίσω στις μέρες εκείνες και στις αθλιότητες που έγιναν πάνω από το άψυχο κορμί του Αλεξ. Ενας ολόκληρος συρφετός πηγαινοερχόταν επί εβδομάδες στη Βέροια οσμιζόμενος δόξα και χρήμα. Αστέρες του σιναφιού μας, τυχάρπαστοι νομικοί, γραφικοί ντεκτέκτιβ, αμφιβόλου ψυχικής και νοητικής ισορροπίας «ειδικοί», παρήλαυναν μπροστά στις δεκάδες τηλεοπτικές κάμερες που δούλευαν ακατάπαυστα.

Τα λεφτά ήταν πολλά. Τηλεοπτικές εκπομπές έκαναν αστρονομικά νούμερα, εξασφαλίζοντας στους συντελεστές τους παχυλά συμβόλαια. Δικηγόροι από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ξημεροβραδιάζονταν στην πλατεία Ρολογίου επιζητώντας με αγωνία το «πεντάλεπτο της δημοσιότητας» που θα τους απέφερε γερή πελατεία. Ψυχολόγοι, αστρολόγοι, μάγοι, και πάσης φύσεως ειδήμονες έδιναν «on camera» τη δική τους δαιμονολογική εκδοχή για την τύχη του δυστυχούς Αλεξ, τροφοδοτώντας συνωμοσιολογικές θεωρίες. Το θέμα πουλούσε. Το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης ήταν τεράστιο. Η τηλεθέαση αυξανόταν με γεωμετρική πρόοδο και μόλις υποχωρούσε εξακοντιζόταν και πάλι στα ύψη μόλις κάποιος «άριστα πληροφορημένος», τηλεθαμώνας σέρβιρε από το «βάθρο» του «γνώστη» ένα τερατώδες σενάριο.

Και τι δεν ειπώθηκε: ότι ο εντεκάχρονος έπεσε θύμα κάποιας διεθνούς σπείρας εμπορίας οργάνων, ότι τον απήγαγαν κυκλώματα παιδεραστίας, ότι τον άρπαξε -έδιναν και λεπτομέρειες!- και τον μετέφερε κάπου στην αχανή Ρωσία ο πατέρας του, ότι τον εξαφάνισε ο σύντροφος της μητέρας του, ότι η τοπική κοινωνία ήξερε και δεν μιλούσε και άλλα χειρότερα.

Δεν αμαύρωναν μόνο τη μνήμη του Αλεξ όλοι αυτοί, ράγιζαν την καρδιά της τραγικής μητέρας του που παρά τον αβάσταχτο πόνο παρέδιδε μαθήματα αξιοπρέπειας και ηθικής. Και ταυτόχρονα αποπροσανατόλιζαν τις έρευνες της Αστυνομίας που διέπραξε τραγικά λάθη κινούμενη στους ρυθμούς που υπαγόρευαν τα μηχανάκια της AGB.

Η υπόθεση Αλεξ πλούτισε πολλούς. Τώρα η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε έστω και αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας είναι να αφήσουμε ήσυχη την μνήμη του. Προσυπογράφω όσα κατέθεσε η μητέρα του στο δικό της blog, δύο μέρες μετά την απόφαση. «Ο,τι και να γράψουμε τον Αλέξανδρο δεν πρόκειται να τον γυρίσουμε πίσω. Είδαμε και ξανάδαμε πως χειραγωγείται η λεγόμενη “κοινή γνώμη”. Νιώθουμε κάποια ανακούφιση γιατί δεν υπάρχει πλέον κανένα πιο απίστευτο, πιο ανήθικο ψέμα που δεν ειπώθηκε για εμάς. Ευτυχώς που δίπλα μας έμειναν φίλοι που μας γνωρίζουν καλά».

  • Tου Σταυρου Τζιμα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οταν τα τρακτέρ δένουν στο λιμάνι

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Αγροτικές κινητοποιήσεις, Βαρβαρότητα, Διαδηλώσεις, Κοινωνία, Μέσα Ενημέρωσης |

Υποβλητικές ήταν οι εικόνες από το λιμάνι του Πειραιά στην «Πρώτη γραμμή» (ΝΕΤ). Λυκαυγές, βαθύ μπλε-μοβ ο ουρανός και οι Κρητικοί αγρότες αποβιβάζονταν από το φέρι. Η κάμερα, στημένη κοντά στον καταπέλτη, τραβούσε από χαμηλά τα ογκώδη τρακτέρ με τις μαύρες και τις ελληνικές σημαίες. Μεγάλοι κλάδοι ελαίας (για την ακρίβεια, μικρά ελαιόδεντρα) στις καρότσες των ημιφορτηγών.

Η μεγάλη απόβαση, λοιπόν. Από νωρίς στο λιμάνι και ο Δημήτρης Καμπουράκης, ένα πρόσωπο που για τους αγρότες πρέπει να είναι πιο γνώριμο απ’ ό,τι ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Σαν ψάρι μέσα στο νερό τριγυρίζει ο δημοσιογράφος ανάμεσα στους εξαντλημένους, άυπνους και οργισμένους αγρότες. Μαντεύει τις διαθέσεις τους, την απογοήτευσή τους από την απαγόρευση της μηχανοκίνητης πορείας και, απευθυνόμενος στον κ. Οικονομέα, που βρίσκεται στο στούντιο του Μega, προειδοποιεί «Γιώργο, θα ’χουμε ιστορίες» (08.05 π.μ.).

Σε ένα σημείο, που δεν το πιάνουν οι κάμερες, πέφτουν τα πρώτα χημικά. Ασπρος καπνός στο βάθος του ορίζοντα. Ασπρομάλληδες γέροντες, αλλά και κάποιοι νεότεροι με την παραδοσιακή κρητική φορεσιά, στιβάνια και κροσσωτό μαντίλι, τρέχουν σαστισμένοι. Δυο – τρία τρακτέρ, αφηψώντας τις οδηγίες της επιτροπής περιφρούρησης, προχωρούν. «Ούτε εγώ δεν μπορώ να τα σταματήσω», λέει αυτοσαρκαζόμενος ο κ. Καμπουράκης.

«Ο Θεός να βάλει το χέρι του», σχολιάζει ο Γιώργος Παπαδάκης (ΑΝΤ1), που ξανά και ξανά κάνει δραματική έκκληση «να πρυτανεύσει η Λο-γι-κή και από τις δύο πλευρές».

Ακολουθεί μια σύντομη τοπική βροχή από πατάτες και τομάτες εναντίον δέκα ανδρών των ΜΑΤ που έχουν παραταχθεί στο πλάι μιας κλούβας. Εκείνοι θα φορέσουν τις προσωπίδες τους και θα απαντήσουν με δακρυγόνα.

«Γιώργο, θα πέσει ξύλο πολύ», προειδοποιεί ξανά ο κ. Καμπουράκης (ώρα 08.45 π.μ.).

«Το λες απ’ το πρωί εσύ, αλλά δεν σ’ ακούει κανείς», του απαντά ο συμπαρουσιαστής του από το στούντιο.

Ασφαλώς δεν δημιούργησαν τα κανάλια το πρόβλημα των αγροτών και καλά έκαναν και βρέθηκαν στο λιμάνι – η δουλειά τους είναι. Τι νόημα έχει όμως αυτή η καρέ καρέ καταγραφή; Δεν είναι ντέρμπι, είναι μια σοβαρή κινητοποίηση που δείχνει την οξύτητα των προβλημάτων, αφού κανείς αγρότης δεν ήρθε στην Αθήνα για λόγους αναψυχής.

Κι εκεί που κάνουμε ζάπινγκ, αγριεμένοι από τις περιγραφές των πολεμικών ανταποκριτών και με τον φόβο ότι ο Πειραιάς θα γίνει Γάζα, πέφτουμε στην «Πρωινή Μελέτη» (Star). «Είδηση βόμβα», γράφει το «σούπερ». Μήπως ο κ. Μαρκογιαννάκης επέστρεψε ξαφνικά από τις Βρυξέλλες στην Αθήνα; Λάθος. Ο Λούκας, ο νικητής του «Χ-Factor», θα κάνει τα φωνητικά στον Σάκη στη Eurovision!

Τα μάθατε τα νέα, αδέλφια μας αγρότες; Τι μας νοιάζει η κρητική πατάτα, τι μας νοιάζει η ελιά και η ντομάτα; Δέκα λεπτά το κιλό πληρώνουν την ντομάτα στον παραγωγό, πέντε ευρώ (50 κιλά ντομάτες) πληρώνουμε για μια ντοματοσαλάτα, ενώ ένας χορός εκατομμυρίων θα στηθεί για της Eurovision τη λαμπερή μουσική πατάτα.

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η στρογγυλή θεά της βίας

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2009. Filed under: Αθλητισμός, Βία, Βαρβαρότητα, Φανατισμός |

Οσοι το περασμένο Σάββατο παρακολουθούσαν από την τηλεόραση τους ημιτελικούς του Κυπέλλου Βόλεϊ, εύχονταν σιωπηρά να μην περάσουν στον τελικό και οι δύο «αιώνιοι». Γνωρίζοντας την αιματηρή προϊστορία, που κρατάει πριν και από τη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου στην Παιανία, ήταν βέβαιοι για το τι θα συμβεί. Οι ευχές όμως δεν έπιασαν, όπως συνήθως γίνεται με δαύτες. Ετσι οι δύο στρατοί, που είχαν συγκρουστεί άγρια και την προηγούμενη μέρα στους δρόμους της Πάτρας, δίδαξαν άλλη μία φορά τι εστί ευγενής άμιλλα και τι ωραίο, μεγάλο και αληθινό. Οι μαθητές τους, Σουηδοί, Σέρβοι, Σλοβένοι, Αμερικάνοι, Γερμανοί, Λευκορώσοι, προπονητές και βολεϊμπολίστες, συγκλονίστηκαν από την ποιότητα του μαθήματος. Κι όταν θα γυρίσουν στην πατρίδα τους θα ‘χουν πολλά εγκωμιαστικά να πουν για τη χώρα όπου γεννήθηκε το ολυμπιακό πνεύμα.

Το πανηγύρι της βαρβαρότητας έγινε με φόντο ένα πανό όπου ήταν γραμμένη η συνήθης προτροπή: «Οχι στη βία. Ναι στον αθλητισμό». Με τα καθίσματα και τις φωτοβολίδες να εκτοξεύονται μαζικά, το σύνθημα έμοιαζε γραμμένο από κάποιον που, μαντεύοντας τι θα συμβεί, ήθελε να σαρκάσει. Γενικότερα πάντως στον χώρο του αθλητισμού μας παρατηρείται ιδιαίτερα μεγάλη παραγωγή σαρκασμού, ειρωνείας, εμπαιγμού. Σαρκαστική δεν ήταν η παλαιότερη δήλωση του προέδρου ενός εκ των «αιωνίων» ότι «αυτοί είναι οι οπαδοί μας και δεν θα τους αλλάξουμε»; Ολο ειρωνεία δεν ήταν η πρόσφατη απόφαση των ηγετών του άλλου «αιωνίου» να πάψουν να δίνουν εισιτήρια (και λοιπά δωράκια) στους οργανωμένους που όμως είχαν ήδη αφήσει το στίγμα τους στη μισή Ελλάδα; Κοροϊδία δεν είναι ν’ ακούς κάποιους μεγαλοπαράγοντες να στηλιτεύουν τους «ανεγκέφαλους» όταν οι ίδιοι έχουν συλληφθεί πολλάκις από την κάμερα να χουλιγκανίζουν; Εμπαιγμός δεν ήταν η απόφαση του υφυπουργού κ. Γιάννη Ιωαννίδη να μην αγωνίζονται κεκλεισμένων των θυρών ή μακριά από την έδρα τους οι ομάδες αλλά απλώς να πληρώνουν πρόστιμα, τα οποία, ω της (τι)μωρίας, συγκεντρώνονται σε κουμπαρά κι ύστερα αναδιανέμονται στους ίδιους τους υπαίτιους συλλόγους;

Το καλό είναι ότι οι «αιώνιοι» δεν έχουν ομάδες στο χάντμπολ, στο ράγκμπι, στο χόκεϊ επί χόρτου ή επί πάγου, άρα δεν θα βρεθούν αντίπαλοι. Το κακό είναι ότι ώς το καλοκαίρι οι Κόκκινοι και οι Πράσινοι θα πολεμήσουν περί τις είκοσι φορές στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, στο βόλεϊ και στο πόλο. Να ευχηθούμε να πάνε όλα καλά; Γιατί όχι, τίποτα δεν κοστίζουν οι ευχές. Αλλά και τίποτα δεν αποφέρουν. Ομως, υπάρχει στ’ αλήθεια κάποιος, οποιοσδήποτε από τους πολιτικά, επιχειρηματικά και εκδοτικοδημοσιογραφικά εμπλεκόμενους, που να θέλει όντως ν’ αλλάξει οτιδήποτε;

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...