Βατοπέδι

Σκάνδαλο Βατοπεδίου: Ζητούνται ευθύνες υπουργών

Posted on Φεβρουαρίου 16, 2009. Filed under: Βατοπέδι, Σκάνδαλα |

Ανοικτό παραμένει, στη Βουλή και τη Δικαιοσύνη, το θέμα του καταλογισμού ποινικών ευθυνών σε πολιτικά πρόσωπα για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Ως τις αρχές Μαρτίου ολοκληρώνεται η εισαγγελική έρευνα με την εξέταση των μοναχών και την άσκηση των ποινικών διώξεων. Ωστόσο, οι εισαγγελείς θα κληθούν να απαντήσουν εκ νέου αν τα νεότερα στοιχεία, κυρίως μετά και τις εξηγήσεις των εμπλεκομένων, δικαιολογούν ή όχι την αποστολή της δικογραφίας στη Βουλή.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης, ιδίως μετά τις έγγραφες εξηγήσεις των εκπροσώπων της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου και των μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, καθιστά πλέον μονόδρομο για τους εισαγγελείς την άμεση αποστολή του φακέλου στο Κοινοβούλιο.

«Και μόνο το γεγονός ότι αύριο έχει κληθεί ως ύποπτος για το κακούργημα της συνέργειας σε απιστία ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης Κων. Σκιαδάς, τα λέει όλα», σχολίαζαν με νόημα ανώτεροι δικαστικοί λειτουργοί.

*Με την ίδια κατηγορία έχει κληθεί και η διευθύντρια Αγροτικής Γης Στ. Μαντέλη, ενώ ευθύνες στους αρμόδιους υπουργούς Οικονομικών και Αγροτικής Ανάπτυξης έριξαν, με τις έγγραφες εξηγήσεις τους, όλα τα στελέχη της ΚΕΔ.

*«Η ευθύνη μας είναι ευθύνη εκτέλεσης υπουργικών αποφάσεων», υποστήριξαν με κοινό τους υπόμνημα ο πρόεδρος και τα μέλη του δ.σ. της ΚΕΔ, επισημαίνοντας ότι όταν έκαναν τις ανταλλαγές εκτελούσαν κυβερνητικές εντολές!

*Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο δικηγόρος της ΚΕΔ Στ. Ζερβουδάκης, που συνυπέγραψε τα συμβόλαια των ιερών ανταλλαγών. Επέρριψε ευθύνες στους Μπασιάκο και Δούκα, υποστηρίζοντας ότι η κατεπείγουσα διαδικασία με την οποία ενεργούσε η διοίκηση της ΚΕΔ τον έκανε να πιστεύει πως εκτελούσε άμεσες εντολές του εποπτεύοντος υπουργού Οικονομικών: «Η διοίκηση πιεζόταν είτε άμεσα είτε έμμεσα με το να θέλει να είναι αρεστή και ευχάριστη σ’ αυτόν και τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και στη συνέχεια πίεζε εμένα», γράφει στο υπόμνημά του. Υποστηρίζει ακόμη ότι τα συμβόλαια του δίνονταν έτοιμα την τελευταία στιγμή, ενώ τα τοπογραφικά τα συνέτασσε ο προϊστάμενος της υπηρεσίας της ΚΕΔ. Δεν είχε την αίσθηση ότι γίνονταν παρανομίες και απέδωσε ευθύνες στη διεύθυνση πολιτικής γης, που διαβεβαίωνε ότι δεν ετίθετο θέμα δασικών εκτάσεων ή αρχαιολογικών χώρων.

*Ολα αυτά, σε συνδυασμό με τις διαβεβαιώσεις των μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ότι ουδέποτε υπήρξε γνωμοδότηση για ανταλλαγή της λίμνης Βιστονίδας (αλλά μόνο των παραλίμνιων εκτάσεων), με ακίνητα του Δημοσίου, πείθουν τους εισαγγελείς ότι τίθεται θέμα υπουργικών ευθυνών.

*Οπως έλεγαν εισαγγελικές πηγές στη «Κ.Ε.», η Βουλή δεν έχει ψηφίσει επί των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ για σύσταση «προανακριτική» επιτροπής, οπότε το ζήτημα είναι νομικά ανοικτό, ώς τον Ιούνιο, όποτε και παραγράφονται τα τυχόν αδικήματα των υπουργών της Ν.Δ. «Εάν ο φάκελος σταλεί από τη Δικαιοσύνη θα είναι αδύνατο πλέον για τους κυβερνητικούς βουλευτές να απέχουν από τη συζήτηση», τόνιζαν οι ίδιες πηγές.

  • Των ΓΙΑΝΝΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΟΥ, ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι μύωπες της πολιτικής

Posted on Δεκέμβριος 15, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Βατοπέδι, Δεξιά, Διαδηλώσεις, Εξάρχεια, Εξεταστική επιτροπή, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κουκουλοφόροι, Μεταπολίτευση, Νεολαία | Ετικέτες: |

Αργά ή γρήγορα το ξέσπασμα θα ερχόταν. Το υπόστρωμα με το εκρηκτικό μίγμα ήταν ήδη αρκετά παχύ. Οι κοχλασμοί του είχαν αρχίσει να ξεπετάγονται από καιρό. Το προμηνούσαν οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις, η οικονομική κρίση που είχε έρθει σε μας πριν από τη διεθνή και αύξανε τον αριθμό των συνανθρώπων μας που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το πρόδιδε η κατάπτωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, της κοινωνικής πρόνοιας και της υγείας, η προκλητική μέριμνα της κυβέρνησης για τους έχοντες και κατέχοντες εις βάρος των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων αλλά και των μεσαίων στρωμάτων. Το σηματοδοτούσε η καταρράκωση του κύρους της δικαιοσύνης, η αποθέωση της ατιμωρησίας και τα αποκαλυπτήρια της συστηματικής εκτροπής της εκκλησίας από τον υποτιθέμενο πνευματικό ρόλο της προς δόξαν των επιδόσεών της στην απληστία της κερδοσκοπίας. Το προοιωνιζόταν η γενική δυσαρέσκεια από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και τη διαφθορά, που δηλητηριάζουν καθημερινά την κοινωνία. Το μήνυμα ερχόταν. Κι ας επέμεναν να αποφεύγουν τη διάγνωση των αιτίων οι κρατούντες, η κοινωνία των αυτάρεσκων που ικανοποιείται με την καταναλωτική της αφθονία, την καλοφτιαγμένη βιτρίνα.Ισως δεν περιμέναμε την έκρηξη των 15άρηδων, πιστεύοντας ότι θα ήταν τέκνο της οργής των 25άρηδων που έχουν αρχίσει να γεύονται τους καρπούς της πολιτικής της ανεργίας, του φόβου, της αναξιοκρατίας, της καταβαράθρωσης θεσμών και αξιών, της εύκολης επικράτησης των τηλεοπτικών σκουπιδιών με το λαμπερό περιτύλιγμα. Νομίσαμε ίσως ότι εξυφαίνεται με πιο γοργούς ρυθμούς σ’ αυτή τη γενιά, των 500 και 700 ευρώ, με τη 12ωρη απασχόληση χωρίς υπερωριακές αμοιβές. Στη γενιά που, ενώ μεγάλωσε με καλύτερες προϋποθέσεις από τους γονείς και κέρδισε νωρίς την ανεξαρτησία και την αυτονομία από την οικογένεια, ενώ ξέφυγε από τον πέπλο της υπερπροστασίας και ετοιμαζόταν μετά τον μόχθο και τις -περισσότερο ή λιγότερο- επαρκείς σπουδές να ανοίξει τα φτερά και να βρεθεί μακριά από την ακτίνα ελέγχου των γονιών, τώρα που «τριανταρίζει» είναι υποχρεωμένη να αποζητά ακόμα τη γονεϊκή στέγη, γιατί τα οικονομικά της δεν το επιτρέπουν. Είναι η γενιά που βλέπει να αιωρείται απειλητικά από πάνω της το φάσμα της ανεργίας, της ανασφάλιστης υποαπασχόλησης ή υπεραπασχόλησης με το μπλοκάκι, είναι η γενιά των αδιεξόδων.

Ηρθε όμως η δολοφονία του μικρού Αλέξη από το όργανο της κρατικής αστυνομικής αταξίας και των «πραιτόρων», που πυροδότησε αναπάντεχα τη φωτιά στη γενιά των SMS, σήκωσε από τον καναπέ τούς κουρασμένους από την αγρανάπαυσή τους μεσήλικες, ξύπνησε τις στοιβαγμένες στο υποσυνείδητο ενοχές των βολεμένων. Αυτών που άρχισαν ξαφνικά να βλέπουν τριγύρω τους έναν κόσμο που απέφευγαν ώς τώρα να αντικρίσουν κατάματα. Μόνον μύωπες δεν αντιλαμβάνονται πόσο βαθιάς πολιτικής και κοινωνικής κρίσης προϊόν είναι η έκρηξη που ζούμε τις τελευταίες μέρες. Και πως είμαστε μόνο στην αρχή. Οσοι δε, γαντζώνονται από τις καταστροφές των περιθωριακών στοιχείων -ελεγχόμενων ή μη- που παρεισέφρησαν, ακόμα και από τη συμμετοχή κάποιων παρασυρμένων και οργισμένων παιδιών, για να συνεχίσουν τον μακάριο ύπνο, το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να ξυπνήσουν κάποια στιγμή αλλόφρονες. Αν τύχει δε να βρίσκονται και στο πηδάλιο της κυβέρνησης, απλώς θα αναζητούν τις δικές τους κουκούλες για να κρυφτούν, αν δεν έχουν προλάβει να φύγουν νύχτα.

Δεν χρειάζεται, οι ώς τώρα… μακάριοι, να γυρίσουν πολύ πίσω για να αντιληφθούν τα πεπραγμένα της πεντάχρονης «νέας διακυβέρνησης». Αρκεί να παρακολουθήσουν χωρίς παραμορφωτικούς φακούς και μυωπικά γυαλιά τις συζητήσεις στο Κοινοβούλιο αυτή την εβδομάδα. Το σκάνδαλο κυβέρνησης – Μονής Βατοπεδίου συμπυκνώνει όλο τον ευτελισμό της πρακτικής που ακολουθήθηκε, σε αγαστή συνεργασία με κάποιους δικαστικούς λειτουργούς, στις υποκλοπές, στα ομόλογα, στους κουμπάρους, στους Πακιστανούς κ.λπ. Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2009, που αρχίζει την Τετάρτη, θα αποκαλύψει όλες τις πτυχές της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και το πού οδεύουμε.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Περιφρόνηση και εξευτελισμός

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Απεργίες, Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Ανεργία, Βατοπέδι, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Κόμματα, Κοινωνία, Παιδεία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Γεράσιμος Βώκος | Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

O καθορισμός των ορίων δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα και γίνεται πολύ δυσκολότερο όταν το αντικείμενο είναι η βία. Είναι γνωστό σε όλους ότι μερικά από τα μεγαλύτερα μυαλά της ανθρωπότητας αναμετρήθηκαν με το πρόβλημα και ο καθένας μπορεί να διαβάσει και να μελετήσει τις απαντήσεις τους, ενώ οι πολιτικοί ηγέτες που άφησαν το όνομά τους στην Ιστορία είχαν ως καίριο μέλημα την τιθάσευση της βίας, ώστε οι άνθρωποι να συνυπάρξουμε σε αυτή τη δύσκολη υπόθεση που είναι η ζωή. Από τη σκοπιά αυτή, εμείς είμαστε άτυχοι γιατί η χώρα, σαν τρελό καράβι, αρμενίζει ακυβέρνητη.

Η πίκρα, που τώρα πια αγγίζει την απελπισία, είναι μεγάλη, γιατί δεν αξίζουμε τη μοίρα που η κυβέρνηση πασχίζει να μας επιβάλει. Η μοίρα αυτή, που δεν βρίσκεται στον ορίζοντα αλλά έχει πλησιάσει πολύ και μας απειλεί σε απόσταση αναπνοής, έχει όνομα: ονομάζεται εξευτελισμός και εξηγείται πρωτίστως, κατά τη γνώμη μου, από την περιφρόνηση με την οποία μας αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός, περιφρόνηση που καθιερώθηκε επισήμως σε σύστημα διακυβέρνησης ήδη από την περιβόητη πια συνέντευξη Τύπου στην Εκθεση της Θεσσαλονίκης. Απειλητικός, χτυπώντας το χέρι στο έδρανο, στράφηκε εναντίον όλων όσοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν την ηθική ακεραιότητα των υπουργών του. Υπερόπτης, έκρινε ότι δεν είχε καμία υποχρέωση να απαντήσει στις συγκεκριμένες και νόμιμες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, που ήταν και απορίες  όλων μας. Με την ίδια ευκαιρία υποδύθηκε για πρώτη φορά δημοσίως, κάτι σαν επίσημη πρεμιέρα, τον ηγέτη. Ακριβέστερα, ενστερνίστηκε το ύφος που ο ίδιος νομίζει ότι ταιριάζει στους ηγέτες. Θέλησε να φανεί αποφασιστικός: ήταν μόνο αυτάρεσκος. Επεχείρησε να παρουσιαστεί ορμητικός: ήταν μόνο νευρικός. Προσπάθησε να εμφανιστεί αποτελεσματικός: ήταν μόνο κραυγαλέος. Ο ίδιος πρέπει να ζούσε κάτι σαν ξύπνιο όνειρο. Ολοι οι άλλοι όμως ζούσαμε κάτι που έμοιαζε πολύ με εφιάλτη.

Τον ίδιο εφιάλτη που κατέστρεψε την Πάρνηθα. Τον ίδιο εφιάλτη που ρήμαξε την Πελοπόννησο. Τον ίδιο εφιάλτη που κλέβει τη δημόσια περιουσία. Τον ίδιο εφιάλτη που αποσυνθέτει μεθοδικά το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Τον ίδιο εφιάλτη που εμπιστεύθηκε τον πολιτισμό στα χέρια που όλοι γνωρίζουμε. Τον ίδιο εφιάλτη που υπονομεύει τη Δικαιοσύνη. Τον ίδιο εφιάλτη που σκοτώνει τους ανθρώπους όταν δουλεύουν. Τον ίδιο εφιάλτη που καταδικάζει σε αργό θάνατο τους ανθρώπους που δεν έχουν πια δουλειά. Τον ίδιο εφιάλτη που συντρίβει τη δημόσια Υγεία. Τον ίδιο εφιάλτη που λεηλατεί με τρόπο κτηνώδη τις ζωές των νέων ανθρώπων. Τον ίδιο εφιάλτη που τους σκοτώνει.

Ο κ. Πρ. Παυλόπουλος αναχωρεί από την αίθουσα της Βουλής την περασμένη Πέμπτη. Από την κυβέρνηση, δεν αποχώρησε αν και υπέβαλε την παραίτησή του, αφού δεν έγινε αποδεκτή από τον Πρωθυπουργό

Όταν ο εφιάλτης απλώθηκε σε όλη τη χώρα και περιέπαιξε τα λόγια του φαφλατά υπουργού των Εσωτερικών κ. Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος μας έκανε χριστουγεννιάτικο δώρο την ευθιξία του, ο Πρωθυπουργός φάνηκε να δείχνει και αυτός κάποιο ενδιαφέρον για την όλη ιστορία. Μας μίλησε και αυτή τη φορά εμφανίστηκε λιτός, χωρίς τη στολή εκστρατείας που φορούσε στις πυρκαϊές. Ταυτοχρόνως κάλεσε τους αρχηγούς των κομμάτων, χωρίς όμως να κοινοποιήσει τους ακριβείς λόγους της πρόσκλησης και τις προθέσεις του. Ολοι πιστέψαμε ότι θα συζητούσε επιτέλους σοβαρά την κρίσιμη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, πως θα ζητούσε τη γνώμη και τη συμβουλή τους. Η πραγματικότητα έδειξε άλλα.

Αν κατάλαβα καλά το δεύτερο μήνυμά του, ο Πρωθυπουργός δεν κάλεσε τους αρχηγούς των κομμάτων για να συζητήσει μαζί τους: τους κάλεσε για να τους αποδώσει ευθύνες. Δεν ήθελε συνομιλητές. Συνενόχους αναζητούσε, κάτι σαν χορηγούς στη φρίκη- και φαίνεται ότι δύο κατάφερε να τους βρει. Αλλά ίσως να αναζητούσε μόνο ενόχους. Γιατί ο ίδιος δεν αναγνωρίζει κανενός είδους ευθύνη στον εαυτό του και στην κυβέρνησή του. Η καταστροφή, σύμφωνα με αυτό που πρέπει να είναι πεποίθησή του, γίνεται ή από μόνη της ή οφείλεται σε άλλους. Σε όλους τους άλλους εκτός από τον ίδιο. Μάλλον έτσι εξηγείται η επιστροφή, με περισσότερο αυταρχισμό αυτή τη φορά, του πέτρινου εγωισμού που εγκαινιάστηκε στη Θεσσαλονίκη. Εδωσε μαθήματα σε όλους. Στα κόμματα για το τι πρέπει να κάνουν και στους συνδικαλιστές για το τι δεν πρέπει να κάνουν. Ορισε μάλιστα και τη δημοκρατία. Των ομολόγων; Των Πακιστανών; Του Βατοπαιδίου; Του dvd; Προφανώς δεν έκρινε σκόπιμο να μπει σε λεπτομέρειες. Τις έχει αναθέσει στους συνεργάτες του. Ο ίδιος περιορίστηκε, όπως αρμόζει σε αρχηγό, στις γενικές κατευθύνσεις.

Μας βύθισε λίγο περισσότερο στην απελπισία. Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί. Δεν πρέπει πάντως να έχουν απομείνει πολλοί που εξακολουθούν να είναι αισιόδοξοι. Ας ελπίσουμε ότι θα γίνονται όλο και περισσότεροι αυτοί που θα σηκώσουν το κεφάλι και θα αποκρούσουν την περιφρόνηση και τον εξευτελισμό.

  • Ο κ. Γεράσιμος Βώκος είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Συνθήκες πολλαπλών αδιεξόδων βιώνει η χώρα, με τον Κώστα Καραμανλή!

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Βατοπέδι, Δημοσκοπήσεις, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Δικαιοσύνη, Εκλογές, Εξεταστική επιτροπή, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Νεολαία, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ | Ετικέτες: |

Ο κ. Καραμανλής προ των ευθυνών του

Eκτακτη σύγκληση Kοινοβουλευτικής Oμάδος της N.Δ.

Η θεά Αθηνά, αρχαία προστάτις των Αθηνών, απειλείται από τις φλόγες. Μαζί και το κτίριο της Ακαδημίας με τη σημαία. Η εικόνα είναι συμβολική συμπύκνωση των όσων διακυβεύθηκαν στις οκτώ ημέρες της μηδενιστικής καταστροφής, αλλά και της αδυναμίας του κράτους να προασπίσει αποτελεσματικά τα επιτεύγματα του σωματικού και πνευματικού μόχθου πολλών γενεών Νεοελλήνων…

Συνθήκες πολλαπλών αδιεξόδων βιώνει η χώρα, με τον κ. Κώστα Καραμανλή, που διανύει τη δυσχερέστερη περίοδο της πρωθυπουργικής του θητείας, να βρίσκεται ενώπιον κρίσιμων αποφάσεων τόσο αναφορικά με τον επικείμενο ανασχηματισμό της κυβερνήσεώς του όσο και με την ανασυγκρότηση των υπηρεσιών ασφαλείας. Οι ταραχές και οι ακρότητες από τις οποίες δοκιμάστηκε η Αθήνα και πολλές πόλεις της περιφέρειας ολόκληρη την περασμένη εβδομάδα, ήλθαν να προστεθούν σ’ ένα προϋπάρχον εκρηκτικό μείγμα, της διεθνούς κρίσης, που επιβαρύνει την ήδη ασθενή ελληνική οικονομία και επιτείνει τα δημοσιονομικά αδιέξοδα, και της εξαιρετικά ασθενούς κυβερνητικής εικόνας, εξαιτίας κυρίως του σκανδάλου του Βατοπεδίου. O κ. Kαραμανλής αποφάσισε να συγκαλέσει εκτάκτως, για την προσεχή Tρίτη, την Kοινοβουλευτική Oμάδα της N.Δ. Τα γεγονότα των ημερών ανέδειξαν με τον πλέον δραματικό τρόπο και το έλλειμμα διακυβέρνησης αλλά και τη γενικότερη αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων να ανταποκριθούν στις ανάγκες των πολιτών και να αναζητήσουν κοινό τόπο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, καθώς και τις χρόνιες ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού, εν προκειμένω της ΕΛ.ΑΣ.

Η κοινή γνώμη απορρίπτει τους αρχηγούς

Εσφαλμένους θεωρεί τους κυβερνητικούς χειρισμούς στα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας το 69% των πολιτών, σύμφωνα με έρευνα της Public Issue για λογαριασμό της «Καθημερινής». Στο ερώτημα ποιος πολιτικός αρχηγός τήρησε την «πιο σωστή στάση» πρώτος έρχεται ο «κανένας» με ποσοστό 41%, και ακολουθούν ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής με 20% και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργος Παπανδρέου με 17%. Τέλος, δυσαρεστημένο με τη συμπεριφορά και τον τρόπο δράσης της Ελληνικής Αστυνομίας δηλώνει το 76% των ερωτηθέντων.

Ποιοι ευθύνονται για το Βατοπέδι

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο κύκλος των χαμένων ευθυνών

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Βατοπέδι, Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Μετανάστες, Παιδεία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Ο τίτλος, «Ο κύκλος των χαμένων ευθυνών», παραπέμπει βέβαια στον γνωστότατο κινηματογραφικό «Κύκλο των χαμένων ποιητών». Δεν τους θέλουμε, φυσικά, ποιητές τους κυβερνήτες μας. Δεν θέλουμε να γράφουν, αλλά τουλάχιστον να διαβάζουν. Και τούτο διότι, όπως αποδείχτηκε και με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και με όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν την εκτέλεση στα Εξάρχεια του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ανάγνωσης στο χώρο της κυβερνώσας παράταξης. Αίφνης, ολόκληρος (πρώην) υπουργός Τύπου αποδέχεται ότι δεν διάβαζε, επί μήνες πολλούς, με την προσοχή που άρμοζε στο αξίωμά του τις εφημερίδες, παρότι στην υπηρεσία του υπήρχε ολόκληρος μηχανισμός αποδελτίωσης και παρότι ορισμένα δημοσιεύματα έφεραν πρωτοσέλιδη τη φωτογραφία του κάτω από τίτλους που δεν του περιποιούσαν τιμή. Επίσης, ολόκληρος νομάρχης Θεσσαλονίκης παραδέχτηκε ότι δεν διάβαζε τις αποφάσεις των ίδιων των υπηρεσιών της νομαρχίας του, διότι ήταν λέει υπνωτισμένος επί διετία· η ύπνωσή του, πάντως, δεν τον εμπόδισε να εμφανιστεί στην τηλεόραση περί τις 489 φορές σε αυτό το χρονικό διάστημα, υποδυόμενος πάνω από δέκα ρόλους (τραγουδιστής, Ζορό, ηθοποιός, νομάρχης κ.ο.κ.).

Πρόβλημα με την ανάγνωση, όμως, ομολόγησαν στην Εξεταστική Επιτροπή και κάμποσοι υπουργοί, νυν και πρώην. Κανείς τους δεν έμπαινε στον κόπο να διαβάσει καταλεπτώς, όπως όφειλε, όσα υπέγραφε βαθιά – πλατιά, κάτω από τη στρογγύλη σφραγίδα του κράτους. Ετσι, με τις ανταλλαγές ακινήτων το Δημόσιο έχασε πολλές εκαντοντάδες εκατομμύρια ευρώ αλλά, διάβολε, ήταν για καλό σκοπό: για να μπορέσει η χειμαζομένη Μονή Βατοπεδίου να αναπτύξει το φιλανθρωπικό της έργο, οπότε όλα συγχωρούνται. Για τον ίδιο λόγο, άλλωστε, συγχωρείται και το κάποιο πρόβλημα ανάγνωσης που εμφάνισε η συμβολαιογράφος κ. Αικατερίνη Πελέκη, σύζυγος του ουδέν περί Βατοπεδίου γνωρίζοντος κ. Βουλγαράκη, η οποία, μέσα στην αγωνία της για την ευλογία της Παναγίας, δεν κατάφερε να διαβάσει έγκαιρα και καθαρά τις ατασθαλίες που διέπραττε ο δαίμων του συμβολαιογραφείου στα κείμενα των συμβολαίων, μεταβαπτίζοντας τις δασικές εκτάσεις της Ουρανούπολης σε οικόπεδα, όπως ένιοι εκ των πνευματικών της μεταβαπτίζουν εκ παραδόσεως το κρέας σε ψάρι.

Ολα τούτα αποτελούν εναργέστατα δείγματα της υπευθυνότητας που άρχισε να απαιτεί από τους πάντες (ή μάλλον από τους άλλους, όχι από τους πάντες) ο πρωθυπουργός της χώρας όταν είδε ότι η απαίτησή του για σεμνότητα και ταπεινότητα δεν ευοδώθηκε. «Υπευθυνότητα και όχι δημαγωγία, όχι λαϊκισμός», αυτό είναι το καινούργιο δόγμα του κ. Καραμανλή, το οποίο επανέφερε, στον γνωστό στηλιτευτικό τόνο του, και στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό το βράδυ της περασμένης Τρίτης, όταν, μετά τις συναντήσεις του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους αρχηγούς των τεσσάρων κοινοβουλευτικών κομμάτων, διεμήνυσε ότι «πρέπει να δείξουμε όλοι αίσθημα ευθύνης». Πάνω από τα αποκαΐδια της πρωτεύουσας, της συμπρωτεύουσας και μιας ντουζίνας πόλεων της περιφέρειας τα είπε όλα αυτά, αλλά ο ρόλος δεν του είναι ξένος και ανοίκειος: πάνω από τα αποκαΐδια όλης της Ελλάδας, κατά τόπους επικαλυμμένα με τριχίλιαρα δοσμένα με ψηφοθηρική γαλαντομία και μέσα από μηχανισμούς κομματικούς παρά πολιτειακούς, είχε ζητήσει την ψήφο του λαού, σεμνά και ταπεινά υπερήφανος για τη νίκη που είχε καταγάγει επί του «στρατηγού ανέμου» και για την υπευθυνότητα με την οποία είχε αντιμετωπίσει αυτός και η κυβέρνησή του την «ασύμμετρη απειλή».

Λοιπόν, όπως και με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, υπήρχε ένα πρόβλημα στην αναγνωστική ικανότητα των κυβερνητικών και πέρυσι με τις πυρκαγιές που κατέφαγαν τον τόπο και τώρα με τις φωτιές που άναψε η εκτέλεση του Αλέξανδρου από τον δημοκρατικότατα εκπαιδευμένο ειδικό φρουρό. Τότε δεν είχαν καταφέρει να διαβάσουν και να εννοήσουν τις έγκαιρες και σαφέστατες προειδοποιήσεις των δασολόγων και των περιβαλλοντικών οργανώσεων πως λόγω της κρατικής αμεριμνησίας και της επιβαρυντικής κλιματικής αλλαγής οδεύουμε προς την καταστροφή κι έτσι η κυβέρνηση «η καλύτερα προετοιμασμένη από κάθε άλλη φορά» παρέδωσε τη χώρα ολόκληρη στην πύρινη καταστροφή. Και τώρα, αυτοί οι φλογεροί κήρυκες της υπευθυνότητας αποδείχθηκαν τραγικά ανίκανοι να διαβάσουν όχι μόνο τα σήματα του καπνού (που δεν χρειάζονταν δα ικανότητες αποκρυπτογράφου) αλλά και τα σήματα που προανήγγελλαν αυτόν τον καπνό και προειδοποιούσαν.

Είπαμε, δεν τους θέλουμε σοφούς και ποιητές τους κυβερνήτες μας, ικανούς ν’ ακούν «τον ήχο των πλησιαζόντων γεγονότων». Ας έβλεπαν τουλάχιστον ό,τι ήταν μπροστά στα μάτια τους κι ας άκουγαν ό,τι τρυπούσε τ’ αυτιά τους. Οι καταγγελίες, επί παραδείγματι, για την αχαλίνωτη βία των δυνάμεων καταστολής και για τη σοβαρότατη πιθανότητα να οδηγήσει σε έναν ακόμα θάνατο αθώου η εθιμική (και κομματικώς ωφέλιμη) ατιμωρησία τους ήταν αναρίθμητες: δεν πάει μήνας από τότε που σκοτώθηκε ένας Πακιστανός μετανάστης στην Πέτρου Ράλλη κυνηγημένος από τα ΜΑΤ («ατύχημα», ένα επιπλέον «ατύχημα» που ήρθε να προστεθεί σε δεκάδες άλλα, με θύματα ημεδαπούς και αλλοδαπούς). Και δεν μπορεί, όσο απασχολημένοι κι αν είναι με την «επανίδρυση του κράτους» οι κυβερνώντες, δεν ήταν ανάγκη να βρεθεί ειδικός «κομιστής» που να πάει στο πρωθυπουργικό γραφείο ντιβιντί με τα συνεχιζόμενα βάσανα του Κύπριου φοιτητή Αυγουστίνου Δημητρίου, ώστε να πληροφορηθούν πως οι λεβέντες που καταβασάνισαν το παλικάρι μπροστά στις κάμερες έχουν επιστρέψει στην υπηρεσία τους (όπου ενδέχεται να τους αντιμετωπίζουν και σαν ήρωες), η οποία υπηρεσία δεν δίστασε να μηνύσει τον αγρίως ξυλοκοπηθέντα και διά βίου ψυχικά τραυματισμένο για «αντίσταση κατά της αρχής». Αλλά οι υπευθυνολόγοι δεν δημαγωγούν και δεν λαϊκίζουν, άρα δεν ασχολούνται με τέτοια δευτερεύοντα. Δεν ενδιαφέρονται επίσης να δουν πόσο βαθιά διάβρωση προκαλεί στο κοινωνικό σώμα η επίσημη αποδοχή και προβολή του δόγματος «το νόμιμο είναι και ηθικό» και, πιθανόν επηρεασμένοι από τους «πνευματικούς» και τους «γεροντάδες» τους, αλληλοσυγχωρούνται με μια χριστιανική ψυχική ευρυχωρία ασυνήθιστη πια ακόμα και στο Αγιον Ορος.

Με την απόλυτη βεβαιότητα ότι η πολιτική ασκείται αποκλειστικά στην τηλεόραση και διά της τηλεοράσεως (ειδικά δε ο πρωθυπουργός εμφανίζεται πεπεισμένος ότι η πολιτική ασκείται διά διαγγελμάτων δημοδιδασκαλικού στόμφου άλλων εποχών και καθηκοντολογικού περιεχομένου), τα μισά κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, αγκυροβολημένα στα ασφαλή πάνελ, έλεγαν και ξανάλεγαν ότι «οι πολίτες θα μας πάρουν με τις πέτρες αν δεν κάνουμε τίποτε για να αναστρέψουμε το κλίμα», ότι «ο κόσμος είναι θυμωμένος μαζί μας για το Βατοπέδιο και για την οικονομική πολιτική» και λοιπά αυτοκριτικά. Και, κατά βάθος ασυγκίνητοι και αστόχαστοι, δηλαδή ανεύθυνοι, αδυνατούσαν να διαπιστώσουν και να συνειδητοποιήσουν πως όσα πετούσαν οι ίδιοι στην «αυτοκριτική» τους σαν μεταφορές είχαν περάσει πια στη φάση της κυριολεξίας και εξακολούθησαν να μελετούν τις δημοσκοπήσεις ενώ ο δήμος, ιδίως ο νεανικός, δηλαδή αυτός που πρωτίστως θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει, είχε ήδη κατέβει στους δρόμους και πριν και μετά την εκτέλεση του Αλέξανδρου από κάποιον που εκπαιδεύτηκε να νιώθει βέβαιος ότι προστατεύεται από ασπίδα ατιμωρησίας, άρα μπορεί να δράσει σαν «τιμωρός».

Ευθύνες για τη δολοφονία, όχι, δεν ανέλαβαν οι φλογεροί υπευθυνολόγοι. Χάθηκαν από τη Βουλή, από τα υπουργικά τους γραφεία, από τους δρόμους, σχεδόν και από την τηλεόραση. Και συνέχισαν να κυβερνούν διά διαγγελμάτων. Απαιτώντας από όλους τους άλλους «να δείξουν αίσθημα ευθύνης». Οι τραγικά κατώτεροι των ευθυνών τους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σε λεπτή ισορροπία η κυβέρνηση

Posted on Νοέμβριος 11, 2008. Filed under: Βατοπέδι, Διαφθορά, Εκλογές, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Αλλά και το ΠΑΣΟΚ

Σε ταραγμένα νερά συνεχίζει να κινείται το κυβερνητικό σκάφος. Οι τελευταίοι χειρισμοί του υπουργού Οικονομίας κ. Γιώργου Αλογοσκούφη σε σχέση με την αντιμετώπιση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης έχουν προκαλέσει δημόσιες και υπόγειες αντιδράσεις κορυφαίων υπουργών και βουλευτών, επιδεινώνοντας περαιτέρω το ήδη βαρύ για τη Ν.Δ. κλίμα. Παράλληλα, η κυβέρνηση δεν έχει ανακτήσει πλήρως τον βηματισμό της στον επικοινωνιακό τομέα, μετά την παραίτηση του κ. Θόδωρου Ρουσόπουλου. Λεπτές ισορροπίες μεταξύ κράτους και αγοράς επιχειρεί να τηρήσει με αφορμή την οικονομική κρίση και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργος Παπανδρέου.

ΣXETIKA ΘEMATA


Αντιπαράθεση στις σειρήνες του κρατισμού

Σε ταραγμένα νερά παραμένει το κυβερνητικό σκάφος

Βατοπέδι και Θ. Ρουσόπουλος

Ανάταξη της κυβέρνησης μέσω… τραπεζών

Λεπτές ισορροπίες Παπανδρέου μεταξύ κράτους και αγοράς

Ο δύσβατος δρόμος της εξεταστικής

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πώς ορθογραφείται το Βατοπέδι;

Posted on Σεπτεμβρίου 25, 2008. Filed under: Βατοπέδι, Ορθογραφικά | Ετικέτες: |

KAΘE MEPA. Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

Επανέρχομαι στο θέμα. Οχι γιατί έχει πρακτική σημασία. Ούτε είναι αυτό το πρόβλημα για το οποίο, αυτές τις μέρες, μάς απασχολεί και μας σκανδαλίζει η Ιερά Μονή και οι «άγιοι» πατέρες της. Αλλά γιατί, όπως συχνά συμβαίνει με τη γλώσσα μας, οι λέξεις και η ορθογραφία τους έχουν το παραμύθι τους. Επειδή έρχονται από πολύ μακριά και στον δρόμο γνώρισαν πολλές και απίστευτες περιπέτειες.

Σας μεταφέρω πρώτα επιστολή που έλαβα μόλις χθες:

«Στην “Καθημερινή” του περασμένου Σαββάτου, οι πάντα αγαπητοί κ. Αντώνης Καρκαγιάνης και Παντελής Μπουκάλας αναρωτιούνται ποια είναι η σωστή γραφή: Βατοπέδι ή Βατοπαίδι; Ο κ. Μπουκάλας μάλιστα μεταφέρει και έναν θρύλο που οδήγησε τους Αγιορείτες μοναχούς στην προτίμηση του “αι”-Βατοπαίδι. Πως δηλαδή κάποιο βυζαντινό καράβι βούλιαξε στη θαλάσσια περιοχή με ένα πριγκιπόπουλο μέσα, αλλά αυτό είχε τύχη – βουνό: το έσωσε η Παναγία στην περιοχή με βάτα γύρω γύρω. Η παράδοση αυτή κυριαρχούσε έντονα στο Βατοπαίδι (ή Βατοπέδι) τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα το 1965. Οχτώ μέρες τότε φιλοξενούμενος στο μοναστήρι, άκουγα και ξανάκουγα την παράδοση από τους μοναστές, διαπιστώνοντας μια πίστη στον λόγο τους. Απλωναν μάλιστα τη θέση τους και πιο πέρα. Πως το πριγκιπόπουλο αυτό χώθηκε μέσα σε συστάδα βάτων και απάγκιασε εκεί, έως ότου σώθηκε με την επέμβαση της Παναγίας.

Την παράδοση αυτή μου μετέφερε με επιστολή του και ο συγχωριανός μου Πηλιορείτης Ματθαίος Βατοπαιδινός, ηγούμενος τότε της μονής και κατοπινός πρωτεπιστάτης του Αγίου Ορους. Φανατικός μάλιστα… οπαδός του “αι” μου το τόνιζε και στις συναντήσεις μας στο Πήλιο, όπου κατέβαινε κατά διαστήματα, με μια έμφυτη μάλιστα ορμητικότητα που τον διέκρινε: “Μην επιχειρήσεις ποτέ και γράψεις στα δημοσιεύματά σου το Βατοπαίδι με έψιλον, όπως το γράφουν οι ανιστόρητοι(!), θα σε κηρύξουν ανεπιθύμητο στο Αγιον Ορος”.

Τον άκουγα τότε και χρησιμοποιούσα το “αι”. Σήμερα όμως τι να ακούσω από όσα μύρια λέγονται και γράφονται γι’ αυτό το μοναστήρι; Βαθιά η απογοήτευση!»

Με κάθε τιμή
Γιώργος Θωμάς
Βόλος

Σε προηγούμενο σημείωμα τάχθηκα αναφανδόν υπέρ της εκδοχής Βατοπέδι και όχι Βατοπαίδι, επειδή έτσι το έγραφαν μερικά έγκυρα λεξικά που συμβουλεύθηκα. Μου τηλεφώνησε μάλιστα και φίλος βυζαντινολόγος και μου είπε ότι έτσι, Βατοπέδιο, το γράφουν και πολλά βυζαντινά έγγραφα ή άλλα κείμενα. Ευτυχώς που κράτησα την επιφύλαξη ότι αυτοί που γράφουν Βατοπαίδι κάποιο σοβαρό λόγο έχουν που μου διαφεύγει.

Και ιδού ότι πίσω από το Βατοπαίδι κρυβόταν το παραμύθι. Το καράβι που ναυάγησε στην περιοχή, το παιδί, το πριγκιπόπουλο, που το πέταξαν τα μανιασμένα κύματα στους βάτους και σώθηκε. Και το ακόμα πιο συγκλονιστικό, όπως μας γράφει ο κ. Θωμάς. Οτι το παιδί, το πριγκιπόπουλο ή όχι (αρκεί που ήταν παιδί), βρεγμένο, παγωμένο και φοβισμένο «χώθηκε σε μια συστάδα βάτων και εκεί το βρήκε η Παναγία και το έσωσε. Ετσι μας προέκυψε το Βατοπαίδι και το «αι» της γραφής του… Και τα παραμύθια συχνά είναι πιο αληθινά από την αλήθεια.

Αναρωτιέμαι τι σχέση μπορεί να έχουν με όλα αυτά ο κ. Εφραίμ και η παρέα του. Τι σχέση έχουν με το παραμύθι, τον θρύλο και το θαύμα. Τον θρύλο του μοναστηριού τους τον έκαναν εμπορική φίρμα, το μοναστήρι τους από ταπεινό χώρο προσευχής και μετάνοιας, χώρο υψηλών συναντήσεων και το θαύμα, εμπορική επιχείρηση. Το μυστήριο της εξομολόγησης, του οποίου φέρεται ειδήμων ο «άγιος» ηγούμενος, κατάντησε σατανική μέθοδος δημοσίων σχέσεων.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...