Βρυξέλλες

Τα «βατοπεδινά λάθη» φοβούνται στο ΠΑΣΟΚ

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: Βρυξέλλες, Μονή Βατοπεδίου, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη |

  • Χαρακτήρα εθνικών εκλογών θα επιχειρήσει να προσδώσει στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου το ΠΑΣΟΚ, εάν βεβαίως οι κάλπες είναι τελικά «μονές» και ο πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής δεν οδηγηθεί στην επιλογή της πρόωρης προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία μέχρι τότε, λόγω της υπόθεσης Παυλίδη.

Στο επιτελείο του κ. Γ. Παπανδρέου κυριαρχεί η εκτίμηση πως το θέμα του πρώην υπουργού Αιγαίου μπορεί να ανατρέψει πλήρως τους σχεδιασμούς του πρωθυπουργού, με δεδομένη και την οριακή πλειοψηφία των 151 εδρών που διαθέτει η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Κ. Καραμανλής να υποχρεωθεί να προκηρύξει εκλογές πριν ή ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές. Σχετικές εκτιμήσεις κυριάρχησαν σε έκτακτη σύσκεψη του πρωινού καφέ, το απόγευμα της Πέμπτης, στη διάρκεια της οποίας αποφασίστηκε την «υψηλή εποπτεία» σε σχέση με την προανακριτική επιτροπή στη Βουλή να αναλάβουν οι κ. Ευάγγ. Βενιζέλος, Χ. Καστανίδης και Ντ. Ρόβλιας.

Τούτο κρίθηκε απαραίτητο, προκειμένου να αποφευχθούν λάθη και αστοχίες που στοίχισαν πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ κατά τις εργασίες για την Εξεταστική Επιτροπή για την υπόθεση του Βατοπεδίου, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την απόπειρα εμπλοκής του πρωθυπουργού από πλήρως αναξιόπιστους μάρτυρες.

  • «Δημοψήφισμα»

Η επιλογή της Ιπποκράτους να πολιτικοποιήσει πλήρως την αναμέτρηση των ευρωεκλογών είναι μονόδρομος, καθώς εδώ και αρκετούς μήνες την έχει χαρακτηρίσει «δημοψήφισμα», ενώ ο Πρόεδρος του κόμματος κ. Γ. Παπανδρέου έχει υποβάλει ευθέως αίτημα άμεσης προσφυγής στις κάλπες προκειμένου να αποχωρήσει η παρούσα κυβέρνηση. Η συγκεκριμένη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ εκ των πραγμάτων συνεπάγεται μετωπική αντιπαράθεση με τη Ν.Δ. στα πεδία της οικονομίας και της διαφάνειας, τον κ. Γ. Παπανδρέου στην πρώτη γραμμή της προεκλογικής εκστρατείας και την άσκηση εκλογικής πίεσης προς τα μικρότερα κόμματα της Αριστεράς με την επιστράτευση της λογικής της «χαμένης ψήφου», όπως έχει εισηγηθεί ο κ. Δ. Ρέππας.

Πάντως, όπως αναγνωρίζεται από τους επιτελείς του κ. Γ. Παπανδρέου, η μετατροπή των ευρωεκλογών σε «τελική» αναμέτρηση με την κυβέρνηση αποτελεί κίνηση υψηλού ρίσκου: Τυχόν διαφορά υπέρ του ΠΑΣΟΚ μικρότερη των τριών ποσοστιαίων μονάδων, μπορεί να πυροδοτήσει ένα νέο κύμα εσωστρέφειας στο εσωτερικό του κόμματος. Επίσης, ένα ποσοστό που απέχει πολύ από το κατώφλι της αυτοδυναμίας –που με βάση τον εκλογικό νόμο Σκανδαλίδη είναι το 42% και τον νόμο Παυλόπουλου το 38%– μπορεί να διευκολύνει τη Ρηγίλλης να αξιοποιήσει υπέρ της το χαρτί της ακυβερνησίας τους επόμενους μήνες.

  • Τα ονόματα

Παράλληλα, η πολιτικοποίηση της αναμέτρησης της 7ης Ιουνίου εκ των πραγμάτων επιβάλλει επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου να τοποθετηθεί ένα «βαρύ» όνομα. Τούτο, όμως, δεν είναι εύκολο να συμβεί, καθώς κορυφαία στελέχη, από τον κ. Κ. Σημίτη, μέχρι τον Θ. Πάγκαλο, τον Ευάγγ. Βενιζέλο, τον Ανδρ. Λοβέρδο και την Αννα Διαμαντοπούλου έχουν με ευθύ ή έμμεσο τρόπο καταστήσει σαφές πως δεν επιθυμούν να μεταβούν στις Βρυξέλλες. Ο κ. Γ. Παπανδρέου, σύμφωνα με πληροφορίες, θα λάβει τις τελικές του αποφάσεις μετά το Πάσχα, όταν θα είναι πλέον γνωστό κατά πόσο οι κάλπες του Ιουνίου θα είναι «μονές» ή «δίδυμες». Εάν ισχύσει το πρώτο, οι εισηγήσεις που έχουν υποβληθεί στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ προβλέπουν: Πρώτον, να απευθυνθεί σε στέλεχος που να προέρχεται από τον «Σημιτικό» ή «Βενιζελικό» χώρο, όπως ο ίδιος ο κ. Ευάγγ. Βενιζέλος, ο κ. Ανδρ. Λοβέρδος ή ο κ. Δ. Τσάτσος. Δεύτερον, να τοποθετήσει επικεφαλής κάποιο από τα πρωτοκλασάτα στελέχη που τον στήριξαν στην αναμέτρηση για την ηγεσία, όπως η κ. Βάσω Παπανδρέου και η Αννα Διαμαντοπούλου, «φωτογραφίζοντάς» το παράλληλα ως τον επόμενο υπουργό Εξωτερικών σε περίπτωση νίκης του ΠΑΣΟΚ στις προσεχείς εθνικές εκλογές. Τρίτον, να επιλέξει κάποιο μη πολιτικό πρόσωπο, αλλά με μεγάλη αναγνωρισιμότητα και γνώση των ευρωπαϊκών θεμάτων, που όμως δεν είναι τόσο εύκολο να βρεθεί.

  • Του Κ. Π. Παπαδιουχου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Για ποιο λόγο, Πρόεδρε, πηγαίνουμε κάθε τρεις και λίγο στις Βρυξέλλες»;

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Βρυξέλλες, Καραμανλής Κώστας |

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ενωμένη(;) Ευρώπη

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Ευρωπαϊκή Ενωση |

Αντιμέτωπη με άλλο ένα κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ενωση των 27 κρατών-μελών. Οι ηγέτες της θα εγκαινιάσουν σήμερα μία σειρά συνόδων κορυφής, που θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι, με κυρίαρχο ζητούμενο την υιοθέτηση κοινής αντιμετώπισης των συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που σαρώνει πλέον και τις χώρες της Γηραιάς Ηπείρου. Η σημερινή κρίση, όπως παλαιότερα συνέβη με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ή τη «σταυροφορία» του Τζορτζ Μπους κατά της διεθνούς τρομοκρατίας, έφερε στην επιφάνεια τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα: ελλείμματα αλληλεγγύης, προφανείς δυσλειτουργίες στη λήψη καίριων και έγκαιρων αποφάσεων, ανυπαρξία κοινών πρωτοβουλιών και κυρίως απουσία πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης.

Η συνεχής επιδείνωση των συνεπειών από την οικονομική καθίζηση, η νομισματική αποσταθεροποίηση, οι κίνδυνοι χρεοκοπίας που αντιμετωπίζουν αρκετές χώρες, οι δυσκολίες κάποιων άλλων να δανειστούν, η ξηρασία στον τραπεζικό τομέα, διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό μείγμα, το οποίο απαιτεί επείγουσες αποφάσεις και λύσεις. Ωστόσο, αν και πλέον όλες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες -ακόμη και το Βερολίνο- παραδέχονται ότι δεν μπορεί η κάθε μία μόνη της να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες, αυτό που επιτάσσει η κοινή λογική, δηλαδή η συντονισμένη δράση, κάθε άλλο παρά δεδομένο θεωρείται στην Ευρώπη των 27.

Κάθε κράτος-μέλος φαίνεται να προσανατολίζεται προς διαφορετική κατεύθυνση. Η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ απέρριπτε έως πρόσφατα οποιαδήποτε γερμανική ενίσχυση προς τις ασθενέστερες χώρες, ενώ τώρα θέτει αυστηρούς -εύλογους, όμως- όρους για να γίνει κάτι τέτοιο. Ο πρόεδρος Σαρκοζί γοητεύεται από τις σειρήνες του προστατευτισμού, θέτοντας τη Γαλλία υπεράνω της Ευρώπης. Ο πρωθυπουργός Μπράουν βλέπει τη βρετανική λίρα να κατρακυλά και τη δημοτικότητά του να κατακρημνίζεται. Η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία επικεντρώνονται περισσότερο στο πώς θα αντιμετωπίσουν το δημόσιο χρέος τους και θα μειώσουν το κόστος δανεισμού τους. Ενώ οι «νέες» χώρες της Ανατολικής Ευρώπης απαιτούν άνευ προϋποθέσεων οικονομική βοήθεια από τους ισχυρούς, καθώς και να ενταχθούν άρον άρον στη Ζώνη του Ευρώ. Στη «μέση» όλων αυτών βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με μοναδικό μέσο το Σύμφωνο Σταθερότητας, το οποίο έχει περίπου κουρελιαστεί.

Οριστικές αποφάσεις στο σημερινό άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών δεν αναμένεται να υπάρξουν. Το κρίσιμο, όμως, είναι -εξ ου και ο αποφασιστικός χαρακτήρας της συνόδου- να δείξουν οι ηγέτες πραγματική διάθεση να συνεργαστούν και να μοιραστούν το μεγάλο κόστος της επιλογής τους. Με άλλα λόγια, να επικρατήσει η λογική της πολιτικής ένωσης και όχι ο μονομερής προστατευτισμός. Στην αντίθετη περίπτωση, όχι μόνο οι επόμενες συναντήσεις κορυφής των «27» θα είναι θυελλώδεις, αλλά για πολλούς αναλυτές θα τεθεί υπό δοκιμασία το ίδιο το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

  • Tου Κωστη Η. Φαφουτη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Χωρίς σχέδιο εξόδου από την κρίση». Ουσιαστικά απών από τη Σύνοδο Κορυφής ο πρωθυπουργός, τονίζει η Αντιπολίτευση

Posted on Φεβρουαρίου 28, 2009. Filed under: Βρυξέλλες, Καραμανλής Κώστας, ΠΑΣΟΚ, Παπακωνσταντίνου Γιώργος |

Επίθεση στην κυβέρνηση εξαπολύουν τα κόμματα της Αντιπολίτευσης ενόψει και της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες την Κυριακή. «Θεατής θα είναι ο πρωθυπουργός, καθώς δεν έχει σχέδιο για έξοδο από την κρίση», λέει το ΠΑΣΟΚ. «Τίποτα καλό δεν μπορεί να προκύψει για τους λαούς» εκτιμά το ΚΚΕ.

Ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπακωνσταντίνου δήλωσε πως ο πρωθυπουργός θα είναι ουσιαστικά απών από τη διαδικασία της Συνόδου Κορυφής.

«Κι αυτό διότι ο κ.Καραμανλής δεν προσέρχεται στη Σύνοδο αυτή, με θέσεις για τα προβλήματα της χώρας, όπως έκαναν άλλοι πρωθυπουργοί, με επιστολές προς τους ομολόγους τους», τόνισε χαρακτηριστικά.

Ο κ.Παπακωνσταντίνου ανέφερε ότι ο πρωθυπουργός θα είναι θεατής, καθώς δεν έχει σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, την ώρα που ο προεδρεύων του Συμβουλίου κάλεσε τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων των 27 χωρών της Ένωσης για να συζητήσουν και να συντονίσουν «την εφαρμογή των εθνικών σχεδίων ανάκαμψης της οικονομίας τους», κάτι που όπως είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου, η Ελλάδα δεν διαθέτει.

Από την πλευρά του, το ΚΚΕ, τόνισε ότι ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να πιστέψει τίποτα από τα λεγόμενα της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων του ευρωμονόδρομου «γιατί τίποτα καλό δεν μπορεί να προκύψει για τους λαούς από την έκτακτη σύνοδο και γενικότερα από την ΕΕ. Στόχος της ΕΕ είναι να μεταφέρει τις συνέπειες της κρίσης στους λαούς».

  • ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΠΑΣΟΚ: Καμμιά συναίνεση σε αποτυχημένη πολιτική

Posted on Φεβρουαρίου 27, 2009. Filed under: Βρυξέλλες, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος |

  • ΠΑΣΟΚ: ΧΩΡΙΣ ΕΘΝΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Την εξειδίκευση των «πέντε εθνικών στόχων» που παρουσίασε την περασμένη Κυριακή στην «Αθηναΐδα» ο Γιώργος Παπανδρέου αρχίζει να υλοποιεί το ΠΑΣΟΚ, στην προσπάθειά του να πείσει τους πολίτες ότι είναι έτοιμο να κυβερνήσει. Στο πλαίσιο αυτό την ερχόμενη Πέμπτη θα παρουσιάσει το πρόγραμμά του για την «πράσινη ανάπτυξη».

Ταυτόχρονα το ΠΑΣΟΚ:

* Επιμένει στην κριτική του προς τον πρωθυπουργό ότι πηγαίνει στην σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. χωρίς να έχει προετοιμάσει μια εθνική ατζέντα για τα ζητήματα που αφορούν τη χώρα. Ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπακωνσταντίνου τόνισε ότι ο Γ. Παπανδρέου έχει προτείνει στον πρωθυπουργό τα θέματα που πρέπει να θέσει στη σύνοδο, αλλά η κυβέρνηση δεν έχει καμία απολύτως θέση και δεν έχει δώσει καμία απάντηση.

* Αρνείται την πρόταση του κ. Καραμανλή για συναίνεση, υποστηρίζοντας ότι ο πρωθυπουργός ψάχνει συνενόχους στην αποτυχημένη του πολιτική. Τους λόγους της άρνησης θα αναλύσει και ο Γ. Παπανδρέου στον πρωθυπουργό όταν τον καλέσει.

«Συναίνεση δεν είναι να ζητάς από τα άλλα κόμματα να αποδεχθούν τη δική σου πολιτική, που έχει αποδειχθεί αποτυχημένη» είπε ο Γ. Παπακωνσταντίνου, ενώ ο Ευάγγελος Βενιζέλος (στο ΑΠΕ) τόνισε: «Η κυβέρνηση ζητεί τώρα συναίνεση για τα πάντα, γιατί αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα».

Ο κ. Βενιζέλος έθεσε ως αναγκαία προϋπόθεση για συναίνεση την ύπαρξη αξιόπιστης κυβέρνησης, η οποία θα έχει συγκεκριμένες, υπεύθυνες, τεκμηριωμένες και πειστικές προτάσεις για την έξοδο από την κρίση και την πορεία της χώρας.

Σχετικά με τα όσα είπε προχθές ο Κ. Καραμανλής για περιστολή δαπανών και τους μισθούς των golden boys, ο κ. Παπακωνσταντίνου επισήμανε ότι «ο πρωθυπουργός τα ίδια έλεγε το 2004» και θύμισε πολλά παρόμοια αποσπάσματα από παλιές του ομιλίες. Το ΠΑΣΟΚ ζήτησε χθες από την κυβέρνηση να δημοσιοποιήσει τον πλήρη κατάλογο με τις μισθοδοσίες. «Στο Δημόσιο δεν υπάρχουν golden boys, αλλά blue boys» είπε και ο κ. Παπακωνσταντίνου και τόνισε ότι με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση τα στελέχη του Δημοσίου θα έχουν λογικούς μισθούς. Επιπλέον άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο άσκησης ποινικών διώξεων «αν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ διαπιστώσει ποινικά αδικήματα μετά την εξέταση της διαχείρισης και των αμοιβών των στελεχών φορέα φορέα».

Οσον αφορά το ΕΣΠΑ, το ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι από το 2007 μέχρι σήμερα έχει χάσει 2 δισ. ευρώ από το πρόγραμμα αυτό. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Ε. Βενιζέλος, σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων χθες, τόνισε ακόμα ότι:

* Στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι «να πείσει τους πολίτες ότι το κόστος των εκλογών είναι μικρότερο από το κόστος της παράτασης αυτής της κατάστασης».

* Η διαχείριση της κρίσης θα αποτελέσει προτεραιότητα του ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση και υπογράμμισε ότι «οφείλουμε να πούμε όλη την αλήθεια στους πολίτες, ώστε να κατακτήσουμε την ενεργό στήριξή τους σ’ ένα πραγματικό, εθνικό σχέδιο υπέρβασης της κρίσης και αναδιάρθρωσης του παραγωγικού μοντέλου της χώρας».

  • Του ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η μάχη των Βρυξελλών

Posted on Φεβρουαρίου 16, 2009. Filed under: Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση |

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ είναι αδύναμη να αντιμετωπίσει την κρίση. Το έδειξε, το ομολόγησε, σχεδόν, την Πέμπτη στη Βουλή. Η αυτοδυναμία, μικρή ή μεγάλη, δεν κρύβει -μπροστά στη λαίλαπα της παγκόσμιας κρίσης- την πραγματική αδυναμία. Την ενισχύει. Γι’ αυτό ζητείται συναίνεση, που το πολιτικό μας σύστημα δεν επιτρέπει. Και τα αμφίρροπα, συμβιβαστικά μέτρα του κ. Καραμανλή σίγουρα δεν είναι στις διαστάσεις του προβλήματος.

ΤΑ ΛΑΘΗ που έχουν σωρευτεί, τα σκάνδαλα, η δημοσιονομική επιπολαιότητα, οι υπαναχωρήσεις, η εσωστρέφεια της πλειοψηφίας, η εκλογολογία, οι πρωθυπουργικοί χρησμοί, η κενή περιεχομένου ρητορική πείθουν ότι όχι μόνο δεν είχε γίνει αντιληπτή η κρίση που ερχόταν, αλλά δεν προβλέπεται κάποιος τρόπος αντιμετώπισής της ούτε τώρα που ήρθε.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κυβέρνηση, πάντως, ανεξάρτητα από τα λάθη της, αυτή την ώρα, πρέπει να δώσει τη μάχη των Βρυξελλών. Στην εσωτερική πολιτική σκηνή ματαίως ζητάει συμμαχίες. Στην Ευρώπη δεν έχει παρά να χρησιμοποιήσει τα όπλα που της δίνουν τα άλλα κόμματα. Τις προτάσεις που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, τις θέσεις Αλαβάνου…

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ είναι πανευρωπαϊκό. Η Ευρωπαϊκή Ενωση, ιδίως η ευρωζώνη, βρίσκεται σε συμπληγάδες. Από τη μια η ύφεση, ο αποπληθωρισμός, η υποαπασχόληση. Από την άλλη, θεσμοί μονεταριστικοί, νεοφιλελεύθεροι, αντιελλειμματικοί. Στατιστικές προβλέψεις που, μπροστά στις έκτακτες περιστάσεις, συνεχώς διαψεύδονται, ενώ σ’ αυτές στηρίζονται τα διάφορα μέτρα.

Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ είναι δέσμια του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Βρυκόλακα το χαρακτήρισε ο κ. Αλαβάνος. Το παραβιάζουν και άλλοι, μεγάλοι. Εχει θεσμοθετηθεί το μέγιστο επιτρεπόμενο έλλειμμα. Το νεοφιλελεύθερο δόγμα -που οδήγησε στην παγκόσμια κρίση- είναι νόμος στην ευρωζώνη.

ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ύφεσης και αποπληθωρισμού, λένε όλοι οι οικονομολόγοι του κόσμου, το έλλειμμα δεν έχει σημασία. Πρέπει να τονωθεί η οικονομία: να αυξηθούν οι δαπάνες, να μειωθούν οι φόροι. Στην ευρωζώνη, σε μια ενιαία αγορά, με ένα ενιαίο νόμισμα και μία Κεντρική Τράπεζα, απαιτείται από τα κράτη-μέλη να κάνουν το αντίθετο. Δηλαδή να μεγαλώσουν την κρίση, αντί να την περιορίσουν. Πρόκειται για παραλογισμό.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, μεταξύ των κρατών-μελών, χωρίς την οποία το θεσμοθετημένο κοντσέρτο των Βρυξελλών μετατρέπεται σε ασυνάρτητο θόρυβο, απουσιάζει. Η κυρία Μέρκελ -Frau Nein την είχε χαρακτηρίσει ο Πολ Κρούγκμαν- έγινε το μέγιστο εμπόδιο στην κατάρτιση του σχεδίου σωτηρίας για την Ευρώπη. «Ο καθένας για τον εαυτό του», διαλύει την Ενωση. Και τελικά καταστρέφει το ευρώ. Θα υποστεί και η Γερμανία τις συνέπειες, όπως προέβλεψε ο νομπελίστας οικονομολόγος σε άρθρο του στη «New York Times» τον Δεκέμβριο (βλ. και προδημοσίευση του τελευταίου βιβλίου του στις σελίδες 8-9).

ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να δώσει τη μάχη της αλληλεγγύης και της συντονισμένης ευρωπαϊκής πολιτικής. Η αναπροσαρμογή των όρων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, όπως την προτείνει το ΠΑΣΟΚ, δεν είναι μόνο αναγκαία για την Ελλάδα. Είναι για την ευρωζώνη. Οι δημόσιες επενδύσεις για την παιδεία, την υγεία και την αειφόρο ανάπτυξη πρέπει να ενισχυθούν ανεξάρτητα από το έλλειμμα, όπως και η στήριξη της απασχόλησης. Οι αμυντικές δαπάνες πρέπει να εξαιρούνται από τον υπολογισμό του ελλείμματος – ιδίως όταν καταβάλλονται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. (Και πάντως αυτές οι περιττές για την οικονομία δαπάνες πρέπει να μειωθούν.)

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, στην αγορά, στο νόμισμα, στην οικονομία και ο καθένας μόνος με το χρέος, το έλλειμμα, την ανεργία του. Εξαρτημένες οι εθνικές κυβερνήσεις από το δόγμα του Μάαστριχτ. Αυτοδύναμες στο εσωτερικό, αδύναμες μπροστά στην κρίση. Πόση τόλμη χρειάζεται, πόση διαπραγματευτική ικανότητα για να πεισθούν οι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες ότι η πνευμονία δεν αντιμετωπίζεται με έκθεση του αρρώστου γυμνού στο χιόνι;

ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ, στις ευρωεκλογές, αν, τουλάχιστον μπροστά στην κρίση, παύαμε να ομφαλοσκοπούμε, συνδέοντάς τες ανοήτως με ημερομηνίες για τις εθνικές εκλογές, θα μπορούσαμε να δώσουμε και εμείς τη μάχη των Βρυξελλών…

  • Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η αφύπνιση των πληβείων της εργασίας

Posted on Φεβρουαρίου 15, 2009. Filed under: Ανεργία, Βρυξέλλες, ΓΣΕΕ, Γενιά των 700 ευρώ, Επισφάλεια, Συνδικαλισμός |

«Ντελιβεράδες», εργαζόμενοι σε βιβλιοχαρτοπωλεία, καθαρίστριες στο Δημόσιο, τηλεργαζόμενοι, δημοσιογράφοι «free lancer», συμβασιούχοι των 450 ευρώ, μετανάστες, «ενοικιαζόμενοι» των τραπεζών, μηχανικοί με «μπλοκάκι», νέοι εργαζόμενοι στα γνωστά «stages» των υπουργείων και των ταμείων. Οχι, όλοι αυτοί δεν προέκυψαν «ξαφνικά», τους γνωρίζαμε καλά από το 2000. Ο λόγος για επαγγέλματα και ειδικότητες που βρίσκονται εκτός των παραδοσιακών σωματείων, σε πλήρη επισφάλεια που κάνει ακόμη κι αυτή τη… μη κυβερνητική οργάνωση της «γενιάς των 700 ευρώ» να μοιάζει με παλαιομοδίτικη επινόηση…

Τα «νέα» επισφαλή επαγγέλματα και οι συνδικαλιστικές τους εκφάνσεις, είναι συνέπεια της έκτασης που έλαβαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Ενα μόνο τμήμα από τους 330.000 προσωρινά απασχολούμενους, τους 270.000 της μερικής απασχόλησης και τους 20.000 σε δουλειές «του ποδαριού». Ορισμένοι από αυτούς απασχολούνται στο 25% των επιχειρήσεων που κάνει χρήση εργολαβιών ή μπορεί και να προέρχονται από την απολύτως ανασφάλιστη εργασία.

Η δραστηριότητα που αναπτύσσουν, συγκροτώντας συλλόγους και σωματεία, έξω από τα παραδοσιακά σχήματα προκαλεί αμηχανία. Ιδιαίτερα όταν προχωρούν σε καταλήψεις χώρων, όπως της ΓΣΕΕ, του ΕΚΘ και της ΕΣΗΕΑ, προκαλώντας ερωτήματα για το εάν αναβιώνουν οι αντιδράσεις αναρχοσυνδικαλιστών του προηγούμενου αιώνα.

  • Χωρίς θεσμική έκφραση

Η συνδικαλιστική «αφύπνιση» αυτών των νέων πληβείων της εργασίας εκδηλώθηκε το ίδιο απότομα με τον τρόπο που συντελέστηκε και η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και στην Ελλάδα. Μια απορρύθμιση την οποία ούτε η ΓΣΕΕ ούτε οι μεγάλες Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα φρόντισαν να ρυθμίσουν συνδικαλιστικά, όπως έγινε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δίδοντας ένα βήμα θεσμικής έκφρασης σε όλους όσοι κινούνται στην γκρίζα ζώνη μεταξύ της μισθωτής εργασίας και της αυτοαπασχόλησης.

Λέγεται ότι σε πέντε χρόνια από σήμερα ο συνδικαλιστικός χάρτης στη χώρας θα έχει αλλάξει, καθώς το μόνο βέβαιο είναι ότι η οικονομική κρίση θα αυξάνει την ανασφάλεια στην εργασία, τα κοινοτικά κονδύλια για την υποτιθέμενη κατάρτιση θα εξαντλούνται μέχρι το 2013 και η ανεργία θα εναλλάσσεται με την απασχόληση σε διαφορετικούς εργοδότες, η κρίση αντιπροσώπευσης στα κατεστημενα συνδικάτα θα οδηγεί σε νέα σχήματα που ίσως αποδειχθούν απρόβλεπτα στον τρόπο που θα προωθούν τα συμφέροντα των μελών τους.

Η αναπαραγωγή ενός μοντέλου, προσαρμοσμένου στην πλήρη απασχόληση τύπου ΔΕΚΟ, που δεν υπάρχει πια παρά μόνο στα υπουργεία, αποτυπώθηκε ανεξίτηλα στη σύνθεση της ΓΣΕΕ. Αλλά και η παρατεταμένη παρουσία σε ηγετικά πόστα των ίδιων, επί μια εικοσαετία, επροσώπων δεν θυμίζει μόνο τους… γκριζομάλληδες κομσομόλους της ΕΣΣΔ. Συντηρεί και έναν μηχανισμό γραφειοκρατίας που αδυνατεί να προσαρμοστεί στις ραγδαίες μεταβολές, παραμένει στοχοπροσηλωμένη στην αυτοσυντήρησή της, βλέποντας κάθε καινούργιο μόρφωμα ως έναν δυνάμει κίνδυνο για την αναπαραγωγή της.

  • Επιχορήγηση εκατομμυρίων από το κράτος

Ο γραφειοκρατικός μηχανισμός γεννήθηκε μέσα από την οικονομική εξάρτηση των τριτοβάθμιων σωματείων και των εργατικών κέντρων από το κράτος. Γι’ αυτό τον λόγο, συχνά η ΓΣΕΕ στην οποία κατευθύνονται τα περισσότερα χρήματα «αντιγράφει» το κράτος. Για παράδειγμα, αναθέτει την καθαριότητα των γραφείων σε εργολάβους και προσλαμβάνει ιδιωτικές εταιρείες security, κατά τα πρότυπα των κρατικών οργανισμών. Υιοθετεί ακόμη και τα προγράμματα stage των δημόσιων οργανισμών. Μάλιστα γνωστό στέλεχός της, πρόεδρος μεγάλης ομοσπονδίας ΔΕΚΟ, διατηρούσε επί χρόνια εργολαβική επιχείρηση καθαριότητας στο όνομα της συζύγου του.

Η ετήσια και πλούσια επιχορήγηση από την Εργατική Εστία απέκοψε τον δεσμό της όποιας συνδικαλιστικής συνδρομής συνέδεε το μέλος με την οργάνωσή του για τη μεγάλη πλειοψηφία των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ.

Με αυτόν τον τρόπο, το 1/4 από τα ποσά των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών που καταβάλλονται στον Οργανισμό Εργατικής Εστίας, μεταφέρονται κάθε χρόνο στις δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες οργανώσεις, καθώς και στην εθνική συνομοσπονδία ατόμων με ειδικές ανάγκες. Το ποσό που καταβάλλεται στις οργανώσεις μπορεί να φτάσει το 25% των εισφορών που καταβάλλονται μέσω του ΙΚΑ -που διαδραματίζει τον ρόλο του ταμία της υποχρεωτικής συνδικαλιστικής εισφοράς- αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι κατώτερο του 15%. Δηλαδή από τα έσοδα των 140 εκατ. ευρώ σε εισφορές που είχε προϋπολογίσει η Εστία για το 2008, περίπου 35 εκατ. ευρώ καταβλήθηκαν στη ΓΣΕΕ και σε εργατικά κέντρα. Πού πανε οι εισφορές των εργαζομένων και των εργοδοτών; Σε λειτουργικές δαπάνες αλλά και σε «δαπάνες για ταξίδια και διαμονή στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με σκοπό την ανάπτυξη σχέσεων με συνδικαλιστικές οργανώσεις και διεθνείς οργανισμούς που προωθούν την πολιτική των εργασιακών σχέσεων».

  • Οι Βρυξέλλες

Οσο η ΓΣΕΕ έχανε την επαφή της με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα τόσο βελτίωνε την ικανότητά της να διαχειρίζεται μεγάλα κοινοτικά «πακέτα» που κατευθύνονταν στη φούσκα της κατάρτισης. Σιγά – σιγά το συνδικάτο άρχισε να γίνεται περισσότερο αποδεκτό σε φορείς της εξουσίας και λιγότερο στον κόσμο της επισφαλούς εργασίας.

Βεβαίως, η ΓΣΕΕ πραγματοποιεί μερικά από τα καλύτερα προγράμματα στην αγορά. Ολοι το λένε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το σύστημα της κατάρτισης είναι αξιόπιστο. Παραμένει βαθιά αναξιόπιστο, αλλά, στην πράξη, δεν έχει αμφισβητηθεί ούτε από τη Συνομοσπονδία. Προγράμματα της ΓΣΕΕ επιχορηγούνται και με πόρους του ΛΑΕΚ, του λογαριασμού για την απασχόληση και την επαγγελματική κατάρτιση που συστάθηκε το 1996 με εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων και υπάγεται στον ΟΑΕΔ. Τα ετήσια έσοδα του ΛΑΕΚ κυμαίνονται από 150 έως 200 εκατ. ευρώ.

Πάντως, τα πολλά χρήματα θα προέλθουν από το Δ’ ΚΠΣ, αφού όλες οι οργανώσεις των κοινωνικών εταίρων θα μοιραστούν περίπου το 2% του ποσού που αντιστοιχεί στους πόρους που διαχειρίζεται το υπουργείο Απασχόλησης. Ολα στο όνομα της εργασίας.

  • Αποκλεισμός των μη ελεγχομένων

Από τι εξαρτάται όμως η τύχη ενός πρωτοβάθμιου σωματείου όταν υπάρχει μια ισχυρή συνδικαλιστική γραφειοκρατία; Από τον συσχετισμό παρατάξεων, προσώπων αλλά κυρίως από την τήρηση της τάξης και της ιεραρχίας. Κι όταν κάποιο από τα πρωτοβάθμια σωματεία αθετήσει τον παραταξιακό «όρκο», το μόνο που απομένει είναι η απομόνωση ή το σβήσιμο από τον χάρτη ή προσπάθεια εξαγοράς, λίγο αργότερα.

Οσοι είναι εκτός πλαισίου, όσοι δεν έχουν παραταξιακούς πάτρωνες είναι δύσκολο να βρουν ακόμη και μια αίθουσα στα εργατοϋπαλληλικά κέντρα της χώρας που συντηρούνται από τις εισφορές των εργοδοτών και των εργαζομένων.

Η ιστορία του πρωτοβάθμιου πανελλαδικού σωματείου 1.500 μηχανικών ΑΕΙ και ΤΕΙ είναι αποκαλυπτική. Ηδη από το 2001,το 30% του συνόλου των μηχανικών στην οικοδομή, τις κατασκευές και τις βιομηχανίες, αλλά και των γεωλόγων, σχεδιαστών και εργοδηγών, αμειβόταν με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Ο Σύλλογος Τεχνικών Υπαλλήλων Ελλάδος που ελέγχεται πλήρως από την ΠΑΣΚΕ (ο πρόεδρός του είναι επικεφαλής του ΚΕΠΕΑ της ΓΣΕΕ) αρνήθηκε να τους εγγράψει στη δύναμή του με το επιχείρημα ότι αμείβονταν με δελτίο. Στη συνέχεια προσέφυγε στα δικαστήρια, προκειμένου να στερήσει από το σωματείο τη δυνατότητα να υπογράφει συλλογική σύμβαση για τους εργαζόμενους με «μπλοκάκι». Το δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή του συλλόγου και αναγνώρισε στο σωματείο των νέων μηχανικών το δικαίωμα να συνάπτει συμβάσεις τοπικής εφαρμογής (για την Αττική).

  • Οι τεχνικοί των ΜΜΕ

Δεν χρειάζεται να είσαι νέος για να αποκλειστείς από τους συνδικαλιστικούς μηχανισμούς. Αρκεί να είσαι διαφορετικός και να θέτεις σε αμφισβήτηση την πρωτοκαθεδρία. Αυτό αποδεικνύει η προσπάθεια που καταβάλλει η ΠΟΣΠΕΡΤ για να αποκλείσει από το συνέδριό της τρία σωματεία του ιδιωτικού τομέα στον χώρο των ΜΜΕ και μάλιστα παρά την αποτυχία της προσπάθειάς της να εξασφαλίσει γι’ αυτό και δικαστική απόφαση, με ασφαλιστικά μέτρα. Τα τρία σωματεία που θέλει να αποπέμψει η ΠΟΣΠΕΡΤ είναι των τεχνικών τηλεόρασης (ΕΤΙΤΑ), των τεχνικών Θεσσαλονίκης (ΕΤΙΤΒΕ) και των τεχνικών ραδιοφωνίας (ΕΤΕΡ). Για τις συγκεκριμένες οργανώσεις είχε αποφασιστεί να μην καταβάλλονται συνδρομές στην ΠΟΣΠΕΡΤ, προκειμένου να εξισορροπηθεί το κόστος από τη στέγαση γραφείων και άλλων εξόδων. Ωστόσο, παραμονές του συνεδρίου, και με τον κίνδυνο να αλλάξουν οι συχετισμοί, η ΠΟΣΠΕΡΤ ζήτησε ή τον αποκλεισμό των σωματείων ή την καταβολή 120.000 ευρώ. Φυσικά τα σωματεία στερούνται οποιασδήποτε επιχορήγησης.

  • Πλούσια επιδόματα

Αντιθέτως, στην ΠΟΣΠΕΡΤ με μια σύμβαση που είναι ακόμη σε ισχύ, ο πρόεδρος και ο γραμματέας λάμβαναν τα αντίστοιχα διευθυντικά επιδόματα των 1.300 ευρώ. Μάλιστα στη δημόσια ραδιοτηλεόραση ο «συμμετοχικός» συνδικαλισμός έχει προχωρήσει τόσο πολύ που επιβραβεύεται από όλους τους προέδρους. Ακόμη κι όταν ένας συνδικαλιστής πρόεδρος αποπεμφθεί από το αξίωμά του είναι ήσυχος, γιατί τον περιμένει μια θέση συμβούλου διοίκησης με έναν πολύ καλό μισθό. Αλλωστε αυτό συνέβη και με τους δύο προηγούμενους προέδρους της ΠΟΣΠΕΡΤ.

Είναι γνωστό ότι οι συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ μετέχουν ακόμη σε ορισμένα διοικητικά συμβούλια τραπεζών και οργανισμών, έναντι αμοιβής που φτάνει τα 500 ευρώ τον μήνα. Ωστόσο, οι καλύτερα αμειβόμενες θέσεις είναι του αντιπροέδρου του ΟΑΕΔ, της Εργατικής Κατοικίας και της Εργατικής Εστίας. Κατά δήλωσή του ο γενικός γραμματέας της ΔΑΚΕ, κ. Κ. Πουπάκης έχει αρνηθεί την αμοιβή για τη θέση του υποδιοικητή στον ΟΑΕΔ, ενώ οι λιγοστοί εκπρόσωποι του ΚΚΕ και του Συνασπισμού που έχουν διοριστεί σε επιτροπές, πλην ενός, καταθέτουν τα επιμίσθιά τους στα ταμεία των κομμάτων

  • Ουσιαστική απουσία από τους χώρους δουλειάς

«Η αδυναμία των συνδικάτων οφείλεται πρώτα και κύρια στην ουσιαστική απουσία τους από τους περισσότερους χώρους δουλειάς. Ο συνδικαλισμός στη χώρα μας αναπτύχθηκε κυρίως στη σχετική ασφάλεια της δημόσιας απασχόλησης: όχι μόνο στο Δημόσιο αυτό καθεαυτό, αλλά και στον χώρο των δημοσίων επιχειρήσεων και των τραπεζών (μέχρι πρόσφατα επίσης κρατικών). Οι δύο τελευταίοι κλάδοι απασχολούν μόλις το 8% των μισθωτών (εκτός μονίμων δημοσίων υπαλλήλων που οργανώνονται στην ΑΔΕΔΥ), όμως η ΟΤΟΕ και τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ έχουν απόλυτη πλειοψηφία στα όργανα της ΓΣΕΕ. Η άλλη όψη του νομίσματος είναι ότι η συνδικαλιστική πυκνότητα στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα είναι γύρω στο 15%». Αυτό τονίζεται σε σχετική εργασία του Μ. Ματσαγγάνη, αναπληρωτή καθηγητή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Ο ίδιος συμπληρώνει:

«Γενικά, η οργανωτική διείσδυση των συνδικάτων είναι χαμηλότερη στα πιο δυναμικά τμήματα της απασχόλησης. Η ισχνή παρουσία τους στις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα αναφέρθηκε. Το 40% των μισθωτών είναι γυναίκες, αλλά η “φυλετική” αναλογία στη Διοικούσα Επιτροπή της ΓΣΕΕ την περίοδο 1992-2004 ήταν κατά μέσο όρο τρεις γυναίκες σε 45 μέλη. Παλαιότερη δημοσκόπηση για λογαριασμό της ΓΣΕΕ διαπίστωσε ότι η συμμετοχή των νέων εργαζομένων στα συνδικάτα είναι μικρότερη κατά πέντε φορές από ό,τι των μεγαλύτερων ηλικιών. Τέλος, με την τιμητική εξαίρεση του Συνδικάτου Οικοδόμων, καμιά άλλη συνδικαλιστική οργάνωση δεν έχει οργανώσει τους ξένους εργάτες ούτε έχει εκλέξει κάποιον από αυτούς σε Δ.Σ. ομοσπονδίας».

  • Γιάννης Παναγόπουλος: Κάποια συνδικάτα συμπεριφέρονται σαν κόμματα

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ κ. Γιάννης Παναγόπουλος, ρωτήθηκε από την «Κ», σχετικά με τον ρόλο που ο ίδιος πιστεύει ότι μπορεί να διαδραματίσει η ΓΣΕΕ εν μέσω κρίσης. Ο ίδιος μεταξύ άλλων λέει ότι πρέπει να σταματήσουν κάποια συνδικάτα να συμπεριφέρονται σαν κόμματα.

— Σε μία περίοδο γενικευμένης δυσπιστίας προς τους θεσμούς, αισθάνεστε ότι μπορεί η ΓΣΕΕ και εσείς προσωπικά να εμπνεύσετε την εμπιστοσύνη σε αυτούς που φοβούνται ότι το «οχυρό» της απασχόλησης θα πέσει αμαχητί;

— Οσοι φοβούνται για την αμαχητί πτώση του οχυρού ας γνωρίζουν ότι «χαμένες μάχες δεν υπάρχουν, παρά μόνο αυτές που δεν δίνονται». Στην εποχή της κρίσης, η δυσπιστία είναι γενικευμένη ιδίως προς τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς.

Οταν οι κοινωνικές συλλογικότητες και τα άτομα «παραλύουν», περιμένουν τη βοήθεια και το «θαύμα» από θεσμούς οι οποίοι όμως είναι έκφρασή τους. Η σχέση αυτή αλληλοτροφοδοτείται. Οι κοινωνικοί θεσμοί –όπως η ΓΣΕΕ– εμπνέουν και κινητοποιούν όταν όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις κινητοποιούν και κινητοποιούνται από τους εργαζόμενους.

Η ΓΣΕΕ και τα συνδικάτα δεν είναι ένας μονολιθικός, κοινωνικός ή ιδεολογικός στρατός. Σ’ αυτά συνεκφράζονται πολλά και διαφορετικά ρεύματα. Για τον λόγο αυτό πολλές φορές εμφανίζονται υστερήσεις έναντι των απαιτήσεων, αναποτελεσματικότητα και οι «παιδικές ασθένειες» του κομματισμού και της παραταξιοποίησης, όπως και οι «γεροντικές» της γραφειοκρατικοποίησης και του συντεχνιασμού. Η μάχη δεν είναι ατομική. Εχω υποχρέωση να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου, να ενώσω τους εργαζόμενους, να αποτρέψω τις άγονες κομματικές αντιπαραθέσεις, να επιδιώξω την κινητοποίηση απέναντι στον κοινό εχθρό των εργαζομένων: το κεφάλαιο, την εργοδοτική βουλιμία και αυθαιρεσία, τις κυβερνητικές πολιτικές που ευνοούν τους έχοντες και κατέχοντες σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Αυτό έκανα και αυτό θα εξακολουθήσω να κάνω. Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται μέσα στα συνδικάτα και να μη τις υπαγορεύουν κόμματα, εργοδότες, κράτος, αναλυτές και σχολιαστές. Και όταν τελικά λαμβάνονται, με ενότητα και δράση, να εργαζόμαστε για την υλοποίησή τους.

— Ποιο είναι το σχέδιο της ΓΣΕΕ για να οργανώσει την άμυνα της εργασίας απέναντι στην κρίση;

— Η ΓΣΕΕ είναι από τους λίγους θεσμούς που έχει παρουσιάσει σχέδιο και προτάσεις όχι μόνο άμυνας αλλά και διεξόδου. Βεβαίως από μόνη της η συνδικαλιστική δράση δεν αρκεί για την προστασία της εργασίας. Χρειάζεται ευρύτερο πολιτικό και οικονομικό σχέδιο. Γι’ αυτό ας σταματήσουν κάποια συνδικάτα να συμπεριφέρονται σαν κόμματα και κάποια κόμματα να συμπεριφέρονται σαν συνδικάτα. Οι «εργολάβοι» και οι αυτόκλητοι υπερασπιστές των εργαζομένων έχουν περάσει στα αζήτητα από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

  • Της Χριστινας Κοψινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Τα εμπόδια του Γ. Παπαθανασίου

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Επενδύσεις, Οικονομία | Ετικέτες: |

Η δέσμη των μέτρων που θα ανακοινώσει σήμερα ο υπουργός Οικονομίας, κ. Γ. Παπαθανασίου, δεν θα κριθεί με τα συνήθη κριτήρια από τις Βρυξέλλες, τους ξένους τραπεζίτες και την ελληνική κοινωνία. Δηλαδή, δεν θα κριθεί η ορθότητα των μέτρων «σε γενικές γραμμές», αλλά η αποτελεσματικότητά τους να επιτύχουν κρίσιμους στόχους μέσα στις δεδομένες, εντελώς ασυνήθεις διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες. Ποια είναι η εικόνα; Διεθνείς αγορές παγωμένες από άγχος και φόβο. Πρώτη μετά το 1929 συγχρονισμένη ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας με μη προβλέψιμη διάρκεια και βάθος. Ευρώπη που μετεωρίζεται ανάμεσα στην ενοποίηση και την εθνική υποχώρηση. Στα καθ’ ημάς, αρχή ενός κρεσέντο κοινωνικών εντάσεων, κυβερνητική αστάθεια και πολιτική αβεβαιότητα με βάθος, ενώ είναι στο ναδίρ η διεθνής εμπιστοσύνη προς την Ελλάδα και εκδηλώνεται με εκρηκτικό τρόπο η διαρθρωτική παθογένεια της οικονομίας μας, αποτυπωμένη στο τρίπτυχο «δημόσιο χρέος, εξωτερικό έλλειμμα, δημόσιο έλλειμμα».

Σε αυτό το περιβάλλον, τι να περιμένουμε από τα μέτρα; Ιδεατό, θα ήταν αυτό που (αντιγράφοντας το σύνθημα του ΠΑΣΟΚ, το 1993…) κωδικοποίησε εύηχα ο κ. Γ. Σουφλιάς: «Σταθερότητα, ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη». Αλλά, μια τέτοια προσδοκία θα ήταν απολύτως θεμιτή μεν, άκρως υπερβολική δε. Λείπουν οι πολιτικές και άλλες προϋποθέσεις για έναν τόσο φιλόδοξο στόχο. Η σχετική συζήτηση δεν είναι καινούργια (διεξαγόταν, διεξάγεται και θα διεξάγεται…), σχετικά καινούργιο είναι ένα άμεσο και «πεζό» κριτήριο των μέτρων: Θα περάσουν το τεστ των αγορών, ώστε να αναχρηματοδοτήσουμε το δημόσιο χρέος; Η υποτίμηση αυτού του τεστ προϋποθέτει άγνοια κινδύνου.

Μετά μία 5ετία δημοσιονομικής κακο-διαχείρισης (αυξάναμε το κρατικό έλλειμμα 10 δισ. και το κρατικό χρέος 12 δισ. ευρώ κάθε χρόνο, για να αυξάνουμε το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν κατά 16 δισ. ευρώ, μόνο…) οδηγηθήκαμε στην έκρηξη του χρέους. Φέτος, θα χρειαστούμε περί τα 55 δισ. για να αποφύγουμε να κηρύξουμε στάση πληρωμών. Θα τα αναζητήσουμε, όμως, σε συνθήκες σκληρού διεθνούς ανταγωνισμού: Στο «καλάθι» των διεθνών τραπεζών βρίσκονται οι ΗΠΑ που θα ζητήσουν 2 τρισ. δολάρια, τα ευρωπαϊκά κράτη που θα ζητήσουν 1 τρισ., οι μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες και τράπεζες που θα ζητήσουν περίπου 180 δισ. και 450 δισ. αντιστοίχως, οι ρωσικές εταιρείες περίπου 80 δισ., η Ουκρανία 30 και η Ουγγαρία 15 δισ., τα κράτη της Λατινικής Αμερικής που θα αναζητήσουν 250 δισ. δολάρια και άλλους. Ανεξαρτήτως τιμής, θα μπορέσουμε να αντλήσουμε αυτά που χρειαζόμαστε;

Δεν είναι εύκολο. Για να αποφύγει η Ευρωζώνη τον διασυρμό του ευρώ, προσπαθεί να βρει τρόπους να βοηθήσει. Η εμπιστοσύνη της είναι κλονισμένη: Μετά το κόλπο της δήθεν απογραφής, υποσχεθήκαμε ειλικρίνεια και σοβαρότητα. Αλλά, βγήκαμε από το καθεστώς «επιτήρησης» το 2007 με ψεύτικα στοιχεία. Το ίδιο έτος, προκηρύξαμε εκλογές για να φτιάξουμε καλό προϋπολογισμό το 2008, κι αυτός τινάχτηκε στον αέρα, ως μη εκτελέσιμος. Θα πείσουμε τις Βρυξέλλες ότι, τώρα, γνωρίζουμε το πρόβλημά μας και είμαστε αποφασισμένοι να το αντιμετωπίσουμε; Η πρώτη φάση της αξιολόγησης θα ολοκληρωθεί εντός του Μαρτίου ή, το αργότερο, τον Απρίλιο. Η δεύτερη φάση θα αρχίσει τον Σεπτέμβριο και θα ολοκληρωθεί στις αρχές του 2010. Το μεσοδιάστημα μπορεί να αποδειχτεί κρίσιμο, τα εμπόδια απρόβλεπτα.

Εκτός από τα απρόβλεπτα, όμως, υπάρχουν και τα προβλέψιμα εμπόδια.

Ενα από τα μεγαλύτερα που βρίσκονται μπροστά στον κ. Γ. Παπαθανασίου, είναι η κυβέρνηση και οι συνάδελφοί του. Ανάμεσά τους, όσοι καλλιεργούν κλίμα εκλογών, με «μαγκιές» για εκλογικούς νόμους. Αλλοι, που μοιράζουν 500 εκατ. στον κάμπο της εκλογικής περιφέρειάς τους και δημιουργούν μοντέλο συντεχνιακής αποχαλίνωσης. Αλλοι, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά, προσκαλώντας αγρότες και ψεκάζοντάς τους ή ξυλοκοπώντας τους. Αλλοι, που ανοίγουν τα άδεια ταμεία και «βρίσκουν» 5-6 δισ. ευρώ για γαλλικά, γερμανικά, αμερικανικά όπλα. Ασε τον άλλο, που διαψεύδει τον κ. Παπαθανασίου στην Eurostat, δηλώνοντας ότι το χρέος των νοσοκομείων δεν είναι 2,5 δισ. όπως ψευδώς της είπαμε, αλλά είναι 5 δισ. ευρώ!

Ενα πρώτο τεστ των μέτρων θα έρθει από τη Νέα Υόρκη. Σε λίγες ημέρες, θα αξιολογηθεί η πιστοληπτική ικανότητά μας από τη Moody’s. Τα υπόλοιπα έπονται.

  • Tου Kωστα Kαλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παροχολογία – παγίδα

Posted on Φεβρουαρίου 3, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Ευρωπαϊκή Ενωση, Εκλογές, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Προϋπολογισμός, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Παροχές, Πολιτική | Ετικέτες: |

Μάλλον ο κ. Κ. Καραμανλής απέκτησε σχέδιο με σαφή στόχο: Να μειωθεί η δημοσκοπική διαφορά της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ κάτω από τις 2 μονάδες, ώστε να μπορέσει να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και, αν τις χάσει, να μην συντριβεί. Ετσι, σύμφωνα με ένα μακροπρόθεσμο σενάριο, ο κ. Καραμανλής θα παραμείνει αρχηγός περιμένοντας να χρεοκοπήσει η κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου, θα προκαλέσει εκλογές με αφορμή την ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας σε 12 μήνες, θα τις κερδίσει, και ο κ. Παπανδρέου θα καταγραφεί ως «παρένθεση». Το σενάριο, έχει τις ευεργετικές ψυχολογικές επιδράσεις κάθε «παραμυθιού-με-καλό-τέλος» αλλά, κατά τα λοιπά, μηδαμινή αξία. Αξία έχει ο βραχυπρόθεσμος στόχος: Εκλογές πριν από το Πάσχα — μετά τις 16 Μαρτίου, ώστε οι υποψήφιοι βουλευτές της Ν.Δ. να χρειάζονται σταυρό.

Στις μεθόδους με τις οποίες επιχειρείται, ούτως ή άλλως, ο περιορισμός της δημοσκοπικής διαφοράς, συγκαταλέγονται «στοχευμένες δράσεις» (υποθέσεις Siemens, ΔΕΚΑ και TOR…), αναθέρμανση των σχέσεων της κυβέρνησης με τη διαπλοκή όχι μόνον σε επίπεδο συμβολισμού (με τα γνωστά πρόσωπα…) αλλά και σε επίπεδο δράσεων (με «δουλειές»). Παράλληλα, ο κ. Γ. Παπαθανασίου απευθύνεται προς τους «κεντρώους» με υποσχέσεις για «συγκράτηση δαπανών», άλλοι συνάδελφοί του προς το ευρύτερο «κοινό» με ψηφοθηρικά μέτρα: Με υποσχέσεις, για παράδειγμα, περί κατάργησης της θητείας και των εισαγωγικών εξετάσεων στα ΑΕΙ, κυρίως όμως με υποσχέσεις για «παροχές σε είδος» — ευρώ. Αυτές οι τελευταίες έχουν μια ιδιαιτερότητα, την ακόλουθη: Θα ακυρωθούν μετά τις εκλογές, ανεξαρτήτως της κυβέρνησης που θα αναδειχτεί.

Ως γνωστόν, τα «αφεντικά του θεσσαλικού κάμπου» δεν πρόκειται να πάρουν τα υπεσχημένα λεφτά πριν από το Πάσχα. Οι «60.000 προσλήψεις» δεν πρόκειται να γίνουν πριν από το Πάσχα. Τα «5 δισ. ευρώ» στους προμηθευτές των νοσοκομείων δεν θα δοθούν πριν (ούτε μετά…) το Πάσχα. Ολα «θα δοθούν» μετά το Πάσχα, άρα μετά τις (προβλεπόμενες) εκλογές. Στην πράξη, τα περισσότερα από όσα υπόσχεται (και μέλλει να υποσχεθεί) η σημερινή κυβέρνηση, δεν θα δοθούν ολωσδιόλου. Ο κ. Καραμανλής γνωρίζει ότι τον Μάρτιο η Ελλάδα θα τεθεί σε ειδικό καθεστώς επιτήρησης από τις Βρυξέλλες. Ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Ελεγχος θα είναι αρκετά πειστικός ώστε η όποια κυβέρνηση να «καταπιεί» τις παροχές. Πολλώ μάλλον, εφόσον υποχρεωθούμε να προσφύγουμε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την αναχρηματοδότηση του δημοσίου χρέους, οπότε θα τεθούμε σε αυστηρότερο καθεστώς ευρωπαϊκής επιτήρησης, ίδιο με εκείνο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Οι παροχές, λοιπόν, θα μείνουν ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Η παροχολογία, όμως, θα έχει όχι μόνο προεκλογικά, αλλά και μεσοπρόθεσμα αποτελέσματα: Θα καταστήσει ακόμη περισσότερο δυσχερή την άσκηση πολιτικής από την (όποια…) κυβέρνηση. Ναρκοθετεί σήμερα, τη δημοσιονομική εξυγίανση αύριο. Κι επειδή ο κ. Παπανδρέου προσδοκεί («βασίμως» σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, «ασφαλώς» σύμφωνα με στελέχη του…) ότι θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, είναι δύσκολο να εξηγηθεί το παράδοξο: Γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση, αντί να καταγγείλει ως καταστροφική την απατηλή παροχολογία (την οποία ως κυβέρνηση θα κληθεί να διαχειριστεί αύριο), επιλέγει να παρακολουθεί τη σημερινή κυβέρνηση σε αυτό το ολισθηρό πεδίο;

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κόστος ευρωσκεπτικισμού

Posted on Φεβρουαρίου 3, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Πριν από τρία χρόνια, ένα από τα πολύ καλά κέντρα μελετών ευρωπαϊκών θεμάτων είχε δημοσιεύσει μελέτη με το ερώτημα «Will the eurozone crack?» («Θα διαλυθεί η Eυρωζώνη;»). Χαρακτηρίσθηκε «ευρωσκεπτικιστική» και αφέθηκε στα αζήτητα. Ομως, τον τελευταίο καιρό, ολοένα και περισσότεροι αναλυτές θέτουν το ίδιο ερώτημα. Μια καθόλου θεωρητική συζήτηση, στην οποία πρωταγωνιστής είναι η χώρα μας, στον ρόλο του «αδύναμου κρίκου». Αρθρα που περιγράφουν τον κίνδυνο δημοσιεύτηκαν σε Financial Times, Le Monde, Handelsblatt, Die Zeit, Telegraph. Αναπαράγονται παντού στο Ιντερνετ και η «μόδα» θα συνεχιστεί. Δυστυχώς, δεν διαθέτουμε, ως χώρα, φορείς ικανούς να παρέμβουν στη διεθνή αυτή συζήτηση. Η απομάκρυνση του αρχιτέκτονα της οικονομικής πολιτικής των τελευταίων ετών δημιούργησε κενό επιχειρημάτων και ενίσχυσε ανησυχίες για αποκαλύψεις. Ενας πρώην πρωθυπουργός διακονεί την πεποίθηση ότι όλα θα δυσκολέψουν και η Ελλάδα ίσως χρειαστεί να αποτραβηχτεί από την Ευρωζώνη. Ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση έχει τοποθετηθεί δεσμευτικά απέναντι σε παρόμοια εκτροπή.

Ευτυχώς, υποστήριξη στην ενότητα της Ευρωζώνης και στην ικανότητα της Ελλάδας να διατηρήσει τη θέση της, ήρθε από τον πρόεδρο της ευρωομάδας (Juncker), τον αρμόδιο επίτροπο (Almunia), τον πρόεδρο της ευρωτράπεζας (Trichet), αλλά και από ορισμένους σημαντικότατους επενδυτικούς οίκους (Blackrock, Fidelity, Merill Lynch). Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι δυσπιστούν θα ξεχάσουν το θέμα και θα αγνοήσουν τα επιχειρήματα που λογικά ακούγονται για την ικανότητα της Νομισματικής Ζώνης του Ευρώ να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά όσο και συλλογικά την παρούσα κρίση. Γιατί είναι αλήθεια και η ιστορία συμφωνεί, πως οι νομισματικές ζώνες συχνά ξηλώνονται, άλλοτε για να μανταριστούν σύντομα κι άλλοτε για να διαλυθούν οριστικά.

Υπάρχουν δύο στοιχεία που κρατούν ενωμένα τα τμήματα μιας νομισματικής ζώνης, τα οποία μάλιστα διατηρούν αυτοκέφαλη δημοσιονομική πολιτική, ελεύθερη εσωτερική διαπραγμάτευση αμοιβών, άρα και «εθνική» επιχειρηματική κερδοφορία. Το κύριο είναι η σχετική ανταγωνιστικότητα μεταξύ των κρατών-μελών. Το εξίσου σημαντικό είναι το αξιόχρεο των τίτλων χρέους που εκδίδουν κράτος, τραπεζικοί οργανισμοί και σημαντικές επιχειρήσεις. Ανισα επίπεδα ανταγωνιστικότητας δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα όταν περιορίζεται η ανάπτυξη, ενώ συντηρούνται υψηλά υπόλοιπα δημόσιου χρέους. Πράγματι, απέναντι σε μια ραγδαία μείωση της αγοραστικής δύναμης του διαθέσιμου εισοδήματος, με αύξηση της ανεργίας και σημαντικά θετικά επιτόκια, πόσο διατεθειμένοι θα είναι οι Ελληνες να συνεχίσουν τη διαδρομή μέσα στην Ευρωζώνη; Η αδυναμία των πολιτών να θέλγονται στον λαϊκισμό, η απουσία πειστικών μέτρων πολιτικής από την κυβέρνηση και η σιγή των πολιτικών δυνάμεων ενισχύουν τους ευρωσκεπτικιστές και αντικειμενικά ανεβάζουν το καπέλο στα επιτόκια που πληρώνει το ελληνικό κράτος.

Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...