Γουσέτης Διονύσης

Ιδιωτικοποίηση της αποκομιδής των σκουπιδιών

Posted on Δεκέμβριος 15, 2010. Filed under: Γουσέτης Διονύσης |

  • Tου Διονυση Γουσετη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Πληροφορούμαστε –απελπισμένοι αλλά όχι έκπληκτοι– την κήρυξη τρίτης απεργίας αυτό τον μήνα στο κύκλωμα αποκομιδής σκουπιδιών. Και μόνο το γεγονός ότι στον 21ο αιώνα δεν καταφέραμε να μαζεύουμε τα σκουπίδια μας αρκεί για να μας κατατάξει στις καθυστερημένες χώρες. Η Νάπολη, που έχει το ίδιο πρόβλημα, είναι μια πόλη όπου βασιλεύουν οι μαφίες. Στη χώρα μας βασιλεύουν οι συντεχνιακές μαφίες.

Αν η Ολυμπιακή έπρεπε να ιδιωτικοποιηθεί επειδή μας κόστιζε ένα εκατ. ευρώ την ημέρα, η αποκομιδή των σκουπιδιών μάς κοστίζει περισσότερο. Μας κοστίζει την υγεία μας. Ασυνείδητοι συνδικαλιστές δεν διστάζουν να μας εκθέτουν σε κίνδυνο επιδημιών για τα δικά τους προνόμια. Τα σκουπίδια σωρεύονται σε λόφους σε δρόμους και πεζοδρόμια, εκπέμποντας μιαν αποπνικτική μπόχα σαπίλας και αρρώστιας. Αρουραίοι, άλλα τρωκτικά, κατσαρίδες, περιστέρια κάνουν πάρτι και μεταδίδουν χολέρα ή πανούκλα. Για ποιο αίτημα; Για να μην απολυθούν οι συμβασιούχοι. Διότι αν απολυθούν, τότε οι μόνιμοι θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα γραφεία και να κάνουν αυτό για το οποίο διορίστηκαν.

Εκτός από την υγεία μας, η βρώμα των σκουπιδιών μάς κοστίζει και τον πολιτισμό μας. Οσοι δέχονται φίλους από άλλες χώρες, ντρέπονται να τους δείξουν την πόλη. Μας κοστίζει και τον τουρισμό μας. Οι έτσι κι αλλιώς μειωμένοι σε αριθμό τουρίστες, πηγαίνοντας προς την Ακρόπολη, υποχρεώνονται να βλέπουν τις πολύχρωμες πλαστικές σακούλες και να μυρίζουν το σάπιο περιεχόμενό τους. Ισως αυτό τους προετοιμάζει ψυχολογικά για την πιθανότητα να βρουν τον χώρο κλειστό και τους υπαλλήλους σκαρφαλωμένους στο ναό με μαύρα πανό «όχι στις απολύσεις».

Αυτό το άγος επαναλαμβάνεται κάθε τέλος του χρόνου, με ακρίβεια φυσικού φαινομένου. Οι χρονιάρες μέρες προσφέρονται για εκβιασμό. Και ασφαλώς δεν ζούμε την τελευταία του εκδήλωση. Εκτός αν πάμε σε ριζικές λύσεις. Που δεν μπορεί να είναι άλλες από την ιδιωτικοποίηση. Βέβαια, στη χώρα της διαφθοράς, η εργολαβία έχει επίσης προβλήματα. Ομως, αυτά τα προβλήματα αντιμετωπίζονται χωρίς να ιδεολογικοποιούνται.

Η πρόταση δεν είναι «νεοφιλελεύθερη» ούτε πρωτότυπη. Ηδη κάποια ΑΕΙ, όπως το ΕΜΠ, ιδιωτικοποίησαν εδώ και χρόνια τον καθαρισμό των χώρων τους. Η πρόταση δεν είναι καν ακριβή. Η ιδιωτική αποκομιδή σκουπιδιών θα μας κοστίσει φθηνότερα και θα είναι πιο οικολογική, αφού η ανακύκλωση συμφέρει τον ιδιώτη, αλλά αφήνει αδιάφορο τον δημόσιο υπάλληλο. Μάλιστα, επειδή η παραοικονομία των νονών της ανακύκλωσης υπερβαίνει πολλές φορές το επίσημο κόστος της διαχείρισης των απορριμμάτων, μπορεί η εργολαβία να αποβεί δωρεάν για τον Δήμο και τον δημότη. Η πρόταση για ιδιωτικοποίηση δεν είναι ούτε ανάλγητη απέναντι στους εργαζόμενους: θα μπορούν να στελεχώσουν την εταιρεία που θα αναλάβει το έργο. Ανάλγητη είναι μόνο για τους κηφήνες, τους συνδικαλιστές και τους νονούς. Η πρόταση υπάρχει ήδη στο πρόγραμμα της δημοτικής παράταξης «Πορτοκαλί», που μετέχει στον συνδυασμό Καμίνη. Ο συνδυασμός δεν την υιοθέτησε προεκλογικά. Μήπως τώρα πρέπει να το ξανασκεφθεί;



Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υπό καθεστώς πολέμων

Posted on Νοέμβριος 5, 2009. Filed under: Γουσέτης Διονύσης, Τρομοκρατία |

  • Tου Διονυση Γουσετη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04/11/2009

Στην Ελλάδα ζούμε υπό καθεστώς διαφόρων πολέμων που διεξάγονται με σφοδρότητα. Ενας τέτοιος πόλεμος είναι ο «ταξικός». Για «ταξικό μίσος» γράφει ο «Ριζοσπάστης», όπως και το βιβλίο που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας στο βιβλιοπωλείο των Εξαρχείων, λίγο πριν από την επέμβαση της αστυνομίας. Σύνηθες πεδίο μάχης είναι τα υπό άσυλο τελούντα πανεπιστήμια, όπου το «ταξικό μίσος» κοσμεί τους τοίχους. Ο πόλεμος εκδηλώνεται με βίαιες πράξεις, όπως καταλήψεις ή χτίσιμο γραφείων καθηγητών. Οι προλετάριοι των πανεπιστημίων έχουν συμμάχους μέρος του Τύπου και τον εισαγγελέα που τους αθωώνει, φοβούμενος ίσως για τη ζωή και την ακεραιότητά του.

Πόλεμο έχουν κηρύξει εναντίον των αστυνομικών σέχτες, συνωμοσίες, ΟΠΛΑ και άλλες επαναστατικές οργανώσεις που απαιτούν την απελευθέρωση των Εξαρχείων και ολόκληρης της χώρας από την αστυνομική κατοχή. Στα θύματα του πολέμου, μέχρι τώρα, μετρούνται 2 – 3 νεκροί και αρκετοί τραυματίες αστυνομικοί, όπως και καμένα κτίρια, σπασμένες βιτρίνες.

Οι απώλειες της άλλης πλευράς είναι τέσσερις συλλήψεις, για τις οποίες κινητοποιήθηκε άμεσα η «πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων». Στους συμμάχους συγκαταλέγεται μερίδα της Αριστεράς, υπό τον κ. Τσίπρα, που παρομοίασε τα Εξάρχεια με τη Λωρίδα της Γάζας.

Ενας τρίτος πόλεμος είναι εκείνος που διεξάγεται για τη σωτηρία του έθνους από τους Τούρκους, τους Βούλγαρους, τους Αλβανούς, τους Γυφτοσκοπιανούς, όλους δηλαδή τους γείτονες που μας επιβουλεύονται, καθώς και τον ιμπεριαλισμό, τον διεθνή σιωνισμό και την Ε.Ε. που τους καθοδηγούν. Σ’ αυτό τον πόλεμο συσπειρώνονται στρατιωτικοί εν αποστρατεία, ιερείς και υπερπατριώτες πολιτικοί απ’ όλα τα κόμματα. Σημαντική θέση κατέχει ο διεκδικητής της αρχηγίας της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαράς.

Ενας τέταρτος πόλεμος έχει εκραγεί εναντίον των μεταναστών, που καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, που φτιάχνουν συμμορίες και αποκλείουν περιοχές της Αθήνας τρομοκρατώντας τους περαστικούς, που μας βρωμίζουν. Στον Αγιο Παντελεήμονα Αχαρνών συχνά διεξάγονται μάχες μεταξύ Χρυσής Αυγής και αντιεξουσιαστών.

Υπάρχει και ένας πόλεμος που διαφέρει από αυτούς. Είναι ο πόλεμος για την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Σ’ αυτόν τον πόλεμο είναι συσπειρωμένοι στο ίδιο στρατόπεδο σχεδόν όλα τα εμπόλεμα μέρη των παραπάνω πολέμων. Οι προλετάριοι των πανεπιστημίων, οι οργανώσεις των επαναστατών, οι υπερπατριώτες στρατιωτικοί και πολιτικοί, η Χρυσή Αυγή, οι αντιεξουσιαστές, οι μετανάστες, αγωνίζονται όλοι μαζί για την καθήλωση της χώρας στην κακομοιριά και την υπανάπτυξη. Στο ίδιο χαράκωμα βρίσκονται οι εργατοπατέρες του Δημοσίου, που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τα παχυλά «κεκτημένα». Αντίπαλοί τους είναι η μειοψηφία της κοινωνίας, η υβριζόμενη ως πράκτορες των Αμερικανών, του Σόρος, της λέσχης Μπίλντερμπεργκ και άλλων φαντασμάτων της ελληνικής παράνοιας. Σ’ αυτή τη μειοψηφία ήρθε εσχάτως να προστεθεί μια αξιόλογη προσπάθεια. Το ανεξάρτητο περιοδικό The Athens Review of Books. Μακάρι να υπάρξουν κι άλλα τέτοια.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...