Δημοκρατία

Χρόνια αποφρακτική πολιτικοπάθεια

Posted on Μαΐου 3, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος |

Ικανοποιημένη εμφανίζεται η κυβερνώσα παράταξη από το γεγονός ότι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζουν κάπως μικρότερη (σε σύγκριση με τις προ μηνός) την υπέρ του ΠΑΣΟΚ «ψαλίδα». Οι κομματικοί δημοσιολογούντες αποδίδουν τη συγκριτική «βελτίωση», στην εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης διατήρηση στην επικαιρότητα, με όλα τα μέσα και με αυξανόμενους ρυθμούς της «σκανδαλολογίας». Υποστηρίζουν πως ο κόσμος «κουράστηκε από τη σκανδαλολογία». Γι’ αυτό και ξεκίνησαν μια πολιτική πόλωσης, κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ για «εκτροπή» και υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών, σε μια προσπάθεια να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους – έστω και αν τα επιχειρήματα περί «εκτροπής» (κυρίως: η οξύτατη κριτική της αντιπολίτευσης στο πρόσωπο του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τις αμφιλεγόμενες παρεμβάσεις του στο θέμα του Βατοπεδίου) δύσκολα πείθουν. Το πρόσωπο κατηγορείται (και από άλλους δικαστές, εισαγγελείς, συνταγματολόγους και νομικούς, άλλωστε…), όχι ο θεσμός τον οποίο ενσαρκώνει.

Επικίνδυνο να προβλέψει κανείς αν αυτή η νεοδημοκρατική τακτική θα συνεχίσει να αποδίδει, μετά τις πρώτες εντυπώσεις. Και κυρίως, αν θα αποδειχθεί ικανή ν’ ανατρέψει τις αρνητικές για την κυβέρνηση δημοσκοπικές προγνώσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα. Τόσο των ευρωεκλογών, όσο και των «εν όψει» βουλευτικών. Εξίσου δύσκολη η πρόβλεψη επιτυχίας και για τη στρατηγική της αντιπολίτευσης, να επικεντρώνει την κριτική της στις όντως προκλητικές και πολύπλοκες υποθέσεις σκανδάλων που έχουν απλωθεί στο «τραπέζι». Και τα δύο κόμματα εξουσίας επιδίδονται σε μια επιλεκτική ερμηνεία των δημοσκοπικών ευρημάτων. Κατά περίπτωση, «μένουν» είτε στην εκφραζόμενη πεποίθηση του κόσμου πως «η κυβέρνηση θέλει το κουκούλωμα» (περίπου το 70%), είτε στην εκτίμηση πως «η αντιπολίτευση επιμένει στα σκάνδαλα, προσδοκώντας πολιτικά οφέλη» (πάλι περίπου 70%).

Δεν δείχνουν να πολυενδιαφέρονται για την παγιωμένη άποψη του κόσμου (σε ποσοστό άνω του 80%!) πως άσχετα με το ποιο κόμμα είναι στην εξουσία, δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για την αποκάλυψη της πλήρους αλήθειας και τον κολασμό των υπευθύνων για τα σκάνδαλα! Πως, με άλλα λόγια, η κοινωνία έχει την άποψη ότι το πολιτικό σύστημα διαχρονικά (δεν εξέλιπε, δα η μνήμη…) ενεργεί ως «συντεχνία» που προστατεύει τα «μέλη» της. Κατά μία εκδοχή, σε μια χυδαία εκτίμηση «η σειρά σας και η σειρά μας…»! Θεωρητικά μόνο και σε επίπεδο επικοινωνιακό, δείχνουν να προβληματίζονται από την απογοήτευση των πολιτών και την απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών. Κατά τα… «άλλα», το ενδιαφέρον και η τακτική τους εξαντλείται στην κατάκτηση και την κατοχή (και νομή…) της εξουσίας, ποντάροντας (μέχρι πότε «εκ του ασφαλούς»;) πως τελικά ο λαός, προ του κινδύνου της ακυβερνησίας, «κάποιον» θα αναδείξει στη διακυβέρνηση του τόπου, έστω και με κριτήριο του «μη χείρον».

Μόνο που οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Η κοινωνία βρίσκεται σε βαθιά κρίση και σε επίπεδο πραγματικότητας (την οικονομική κρίση – την πλήρη διάσταση της οποίας και όλο το εύρος των επιπτώσεών της, ούτε που φανταζόμαστε καν!), αλλά και σε επίπεδο συναισθημάτων: η «χρόνια αποφρακτική πολιτικοπάθεια» δείχνει να έχει φθάσει στο αποκορύφωμά της, η πίστη στις ικανότητες και την εντιμότητα του πολιτικού συστήματος έχει εξανεμισθεί ακόμη και στις τάξεις των πιο «τυφλών» οπαδών, η αφοριστική και άκρως επικίνδυνη εκτίμηση της κοινωνίας «όλοι τους το ίδιο είναι!», είναι πολύ πιθανόν να εκφρασθεί και με όρους πολιτικο-εκλογικούς (μικρή σημασία έχει αν αυτό ενδεχομένως γίνει στις πρώτες, στις δεύτερες ή στις… υστερότερες κάλπες!), σε μια πρακτική «κάθαρση» της τραγωδίας του πολιτικού κατεστημένου…

Ωρα για εθνικό διάλογο

Η κοινωνία, έστω και κατά τρόπο μη συντεταγμένο, συνειδητοποιεί πολύ περισσότερο από τους πολιτικούς της ταγούς το στένεμα των ορίων του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε περιέλθει. Εγκαταλείπει (έστω: τείνει συνεχώς να εγκαταλείπει…) κομματική «πίστη» και παραδοσιακές «πολιτικοϊδεολογικές» προτιμήσεις, αντιλαμβάνεται πως η κατάσταση, σε όλα της τα εθνικά επίπεδα, επιδεινώνεται ραγδαία. Επιζητεί (παρά το γεγονός πως δεν ξέρει το «πώς» θα το επιβάλλει) να ξεκινήσει επιτέλους ένας ειλικρινής άδολος κομματικής σκοπιμότητας εθνικός διάλογος, για το πώς θα αναδιαταχθεί η χώρα, θ’ αποβάλλει τις χρόνιες παθογένειές της, θα εκπονήσει ένα νέο, σύμφωνο με τις περιστάσεις, αναπτυξιακό μοντέλο, υπερβατικό – το οποίο φυσικά και «κάποιοι» θα αναλάβουν με υπευθυνότητα και αποτελεσματικότητα να θέσουν σε τροχιά υλοποίησης…

Κατανοεί η κοινωνία πως «τζάμπα λύσεις» δεν υπάρχουν. Κι εμφανίζεται, έστω σε πρώιμη ακόμη φάση, να δεχθεί «σκληρά μέτρα», αναλαμβάνοντας (σε αντίθεση με τους πολιτικούς ηγήτορές της) και το απαραίτητο κόστος. Περιμένει από κόμματα και ηγεσίες ένα ρεαλιστικό «μανιφέστο» εθνικής ανάτασης και αναδιάρθρωσης, που θα συνεγείρει το εθνικό «όλον» και θα το δρομολογήσει κατάλληλα. Γι’ αυτό, ίσως, και όλο και πιο συχνά (και συνειδητοποιημένα…) ακούγεται η άποψη πως πιθανότατα «η λύση», η απαρχή της έστω, θα προέλθει από μια κυβέρνηση που θα μιλήσει την αλήθεια και θα κάνει έργο, αδιαφορώντας για το κομματικό μέλλον της. Μια κυβέρνηση αποφασισμένη, με ορίζοντα 4ετίας, δίχως φιλοδοξίες επανεκλογής της! Μια τετραετία αρκεί…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Κυριακή, 3 Μαϊου 2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το χάος είναι μεταδοτικό

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ακυβερνησία, Ανάπτυξη, Ανασφάλεια, Ανεργία, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Κοινωνία, Πολιτική |

Επειδή οι τελευταίες δεκαετίες ήταν οι ευτυχέστερες που έζησε η Ελλάδα, τείνουμε να θεωρούμε την ειρήνη αυτονόητη. Από την ιστορία μας -γεμάτη μεγάλους διχασμούς και τιτάνιες συγκρούσεις- νομίζουμε ότι όταν η ειρήνη απειλείται το γνωρίζουμε όλοι, ότι είναι πάντα σαν το τελεσίγραφο των Ιταλών το 1940. Δεν μας φοβίζουν οι καθημερινές παραλείψεις, τα λάθη, οι μισαλλοδοξίες, οι βλακείες, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η εγκατάλειψη και η ανεύθυνη καπηλεία -η αργή αλλά σταθερή υπονόμευση της δημοκρατίας και της ειρήνης. Εχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού- τόσο που δεν μας φοβίζει.

Μετά 35 χρόνια αδιάκοπης σταθερότητας και ευημερίας, είναι φυσικό να ξεχνάει κανείς πόσο εύκολα μπορούν να χαθούν τα κεκτημένα όταν οι κοινωνικές ισορροπίες διαταράσσονται. Στη Βόρειο Ιρλανδία, όπου για τρεις δεκαετίες έζησαν τις «Ταραχές», γνωρίζουν καλά ότι χωρίς ειρήνη δεν υπάρχει ανάπτυξη, ότι μέσα στην αστάθεια χάνονται οι προοπτικές του ατόμου και της κοινωνίας. Γι’ αυτό την περασμένη εβδομάδα η κινητοποίηση των Ιρλανδών ήταν άμεση, μετά τη δολοφονία δύο Βρετανών στρατιωτών και ενός αστυνομικού σε επιθέσεις ομάδων που αποσπάστηκαν από τον Ιρλανδικό Επαναστατικό Στρατό (ΙRΑ). Τις επόμενες μέρες, χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν σε σιωπηλή διαμαρτυρία, απαιτώντας να τερματιστεί η βία, φοβούμενοι επιστροφή στις μέρες που στοίχισαν τη ζωή σε 3.500 ανθρώπους. Οι αντίπαλες πολιτικοστρατιωτικές ομάδες που συμμετέχουν εδώ και δέκα χρόνια στη διακυβέρνηση της Β. Ιρλανδίας ένωσαν τις φωνές τους εναντίον της επιστροφής στη βία. «Μην παρασυρθείτε απ’ αυτούς που θέλουν να σας δελεάσουν με τη βία για πολιτικούς σκοπούς», είπε ο καρδινάλιος Σον Μπρέιντι, επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας στην Ιρλανδία. «Μην μπείτε στον πειρασμό να ωραιοποιείτε τη βία του παρελθόντος. Εφερε μόνο αθλιότητα και θάνατο και καταστροφή».

Στην Ελλάδα δεν εκφράζουμε ούτε ελπίδα ούτε απελπισία. Παραμένουμε σιωπηλοί. Η χώρα μας δεν κινδυνεύει από εμφύλιο πόλεμο ή διακοινοτική σύρραξη, αλλά κάθε μέρα είμαστε μάρτυρες στην καθιέρωση της βίας ως μέρος της καθημερινότητάς μας. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης, αλλά και η κοινωνία δείχνει μια περίεργη απροθυμία να απαιτήσει την επιβολή των νόμων (οι οποίοι θεσπίστηκαν από δημοκρατικό καθεστώς, όχι από δύναμη κατοχής ή δικτατορία). Και η διατάραξη της ειρήνης εμφανίζεται με πολλούς τρόπους – από τη νέα άνθηση της εγχώριας τρομοκρατίας και των κουκουλοφόρων στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, έως τα αυτοκίνητα και μηχανές που εισβάλλουν όπου θέλουν και παρκάρουν όπου βολεύει τους οδηγούς.

Αφήσαμε μαύρες τρύπες να αναπτυχθούν στην καρδιά της κοινωνίας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το χάος είναι άκρως μεταδοτικό. Ετσι βρεθήκαμε με τα άβατα των Ζωνιανών, των Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Είδαμε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες να επιβάλλονται στο κράτος και το κράτος να επιβάλλεται βάναυσα και αυθαίρετα στους ανίσχυρους. Αφήσαμε τη βία να ριζώσει στις διαδηλώσεις, στα γήπεδα και στη νύχτα, σαν να ήταν πέρα από τις δυνάμεις μας να την πολεμήσουμε. Τώρα απορούμε που βλέπουμε ανομία και ασυδοσία να αναπτύσσονται σε κάθε κατεύθυνση.

Τώρα οι εγκληματίες δεν φοβούνται ούτε την αστυνομία ούτε την καταδίκη της κοινωνίας, αυτοί αποθρασύνονται και οι υπόλοιποι απελπίζονται. Αν η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι των θεσμών (πολιτικοί, πρυτάνεις, εισαγγελείς, ιερείς, δημοσιογράφοι και άλλοι) δεν σταθούν στο ύψος τους για να διαφυλάξουν την κοινωνική ειρήνη, ο κατήφορος θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Σε αυτή την περίπτωση, θα φθάσουμε στο σημείο να απαιτούμε ή να ανεχόμαστε σκληρά αντιδημοκρατικά μέτρα, να αναπτύσσονται ομάδες «αυτοάμυνας» πολιτών (με τις αναμενόμενες καταστροφικές συνέπειες), να επικρατούν οι εγκληματίες. Τότε θα νοσταλγήσουμε τις μέρες που ζούμε σήμερα, όπου η κατάσταση είναι ακόμη αναστρέψιμη.

Εάν δεν πάρουμε θέση, αν αφήσουμε την ειρήνη να χαθεί, αν λιποτακτήσουμε, θα πρέπει από τώρα να σκεφτούμε πώς θα δικαιολογήσουμε τη δειλία μας στα παιδιά μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που εντείνεται θα είναι ο πόλεμος στον οποίο θα δοκιμαστεί η δική μας γενιά.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Απασφαλίσαμε ως χώρα;

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διχασμός, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Δικαιοσύνη, Εγκληματικότητα, Εκλογές, Ελλάδα, Ηθική, Θεσμοί, Κράτος, Κόμματα, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Πολύ φοβούμαι ότι από τον περασμένο Δεκέμβριο απασφαλίσαμε συλλογικά ως χώρα. Κατρακυλάμε ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα στον γκρεμό της βίας και της τρομοκρατίας χωρίς τίποτα να μπορεί να μας σταματήσει. Τι συνέβη τον Δεκέμβριο; Οι πιτσιρικάδες μάθανε πως είναι απολύτως αποδεκτό από την κοινωνία να ρίχνεις πέτρες ή μολότοφ σε Αστυνομικά Τμήματα. Οι έως τότε «μπαχαλάκηδες» αποφάσισαν ότι οι μολότοφ είναι πια για τα… παιδιά και πήραν τα πολυβόλα. Οι τρομοκράτες με τη σειρά τους ξεπέρασαν τα καλάσνικοφ και πειραματίζονται με δεκάδες κιλά δυναμίτη. Ολοι μαζί συμμετέχουν σε έναν μεγάλο και ατέλειωτο διαγωνισμό «ένοπλης μαγκιάς» χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο ή ουσιώδες ρίσκο.

Αν το καλοσκεφθείτε τι και ποιος να μας προφυλάξει από τη διογκούμενη απειλή της βίας; Νομίζω ότι πλέον η πιο εύκολη δουλειά σε αυτή τη χώρα είναι να είσαι κουκουλοφόρος, ληστής ή τρομοκράτης. Ο κουκουλοφόρος βάζει τη στολή της εργασίας, δηλαδή την κουκούλα, βγαίνει ανενόχλητος από το πανεπιστημιακό… campus με βαριοπούλες και πελέκεις, τα σπάει όπου θέλει μέρα μεσημέρι και ξαναγυρνάει στο… γραφείο του. Οι καθηγητές τρέμουν δικαιολογημένα να ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας με το απλό επιχείρημα «εμάς κύριε ποιος θα μας προστατεύσει αύριο;». Οι υπουργοί φοβούνται τον ίσκιο τους και επικαλούνται τον φόβο των καθηγητών για να μην κάνουν τίποτα. Οι εισαγγελείς, παρά την πρωτοβουλία του κ. Σανιδά, επίσης δεν τολμούν να κάνουν τη δουλειά τους. Οπότε; Οπότε μια βόλτα στη Σκουφά και στη Σόλωνος για να τα σπάσουμε μοιάζει πια με το παλιό σουλάτσο στην κεντρική πλατεία του χωριού. Σίγουρη απόλαυση με μηδέν ρίσκο.

Οσο για τους ληστές είναι και αυτοί ένα προνομιούχο επάγγελμα. Η κοινωνία μας έχει φτάσει στο σημείο να βρίζει τον αστυνομικό που πυροβολεί και κυνηγάει τους ληστές. «Ελα μωρέ, καλύτερα να τους άφηναν να κλέψουν ό,τι θέλουν. Τι μπερδεύτηκε;». Σωστό και αυτό με τη διαφορά πως αν οι αστυνομικοί αρχίζουν να σκέπτονται μόνο αυτές τις αντιδράσεις, θα διευρύνουν τη «λευκή απεργία» που δικαιολογημένα κήρυξαν τον περασμένο Δεκέμβριο όταν η πολιτεία, η δημοσιογραφία και η κοινή γνώμη τους έδωσε βορά στα σκυλιά του λαϊκισμού για χάρη ενός παράφρονος δολοφόνου του Αλέξη.

Πάμε τώρα στους τρομοκράτες. Τι έχουν απεναντί τους; Μια αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαλυμένη από προσωπικά, γραφειοκρατικά και κομματικά μαχαιρώματα. Μια ηγεσία της αστυνομίας που επί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένη επειδή από τύχη δεν σκοτωνόταν κανείς παρά την πασίδηλη επανεμφάνιση της τρομοκρατίας. Την παντελή ανυπαρξία συνεργασίας με ξένους («έλα μωρέ τι να την κάνουμε;») και την έλλειψη σχεδιασμού.

Εχουμε ζήσει απίστευτα πράγματα από εκείνη την τραγική Δευτέρα, όταν κατελύθη το μεταπολιτευτικό κράτος στο κέντρο της Αθήνας. Ανοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, νομιμοποιήθηκε η βία και το πιστολίδι, κατάλαβαν δυστυχώς όλοι πως η χρήση βίας σε όλα τα επίπεδα είναι ανεκτή και, το κυριότερο, δεν έχει ρίσκο για τους ίδιους. Ξέρουμε ποιοι έχουν την ευθύνη για τη μεγάλη κατρακύλα, αλλά αυτή την ώρα προέχει να προλάβουμε τα χειρότερα. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, άμεσα, θα γίνουμε μια μεγάλη ζούγκλα όπου θα λύνουμε όλοι τις διαφορές μας με τα όπλα στους δρόμους. Ο φόβος δεν αξίζει στη δημοκρατία, ούτε και η βία. Δεν αντέχεται αυτή η κατρακύλα που είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι κάποια ώρα θα κοστίσει και σε ανθρώπινες ζωές. Οπως δεν αντέχεται η κυνική αδιαφορία όσων δεν κάνουν τη δουλειά τους και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς δεν θα ζημιωθούν επικοινωνιακά από όσα έχουμε ζήσει από τον Δεκέμβριο έως σήμερα.

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα όρια της δημοκρατίας

Posted on Φεβρουαρίου 15, 2009. Filed under: Δημοκρατία, Κοινωνία, Λαϊκισμός, Μεταπολίτευση, Πολιτική |

Εχουμε πλέον αποδεχθεί στη χώρα μας ένα επίπεδο βίας το οποίο θεωρούμε ότι μπορεί και πρέπει να αποτελεί στοιχείο ρουτίνας για κάθε πολιτισμένη χώρα. Πρώτα απ’ όλα υπάρχουν γειτονιές της Αθήνας και πανεπιστημιακοί χώροι στους οποίους πρέπει κάποιος να έχει πιστοποιητικό φρονημάτων για να μπει χωρίς να φάει ξύλο ή γιαούρτι. Ακόμη χειρότερα, σε μερικές περιπτώσεις πρέπει να έχει την προστασία κάποιων «αφεντικών» της περιοχής. Αυτά τα φαινόμενα δεν συνάδουν με την έννοια της δημοκρατίας για την οποία πάλεψε η Aριστερά –και όχι μόνο– για πολλές δεκαετίες. Αντιθέτως, πρόκειται για φασιστικά φαινόμενα που θυμίζουν τη συμπεριφορά ακροδεξιών συμμοριών πριν και κατά τη διάρκεια της χούντας.

Ο καθηγητής ή ο αρθρογράφος που έχει άλλη άποψη για το άσυλο δεν μπορεί να φοβάται να περπατήσει σε έναν πανεπιστημιακό χώρο επειδή κάποιες ομάδες έχουν επιβάλει τη δική τους ιδιότυπη τρομοκρατία στον χώρο. Οι πανεπιστημιακοί, οι φοιτητές, τα κόμματα οφείλουν να προστατεύσουν τα ακαδημαϊκά ιδρύματα απέναντι σε αυτήν την απειλή. Εκτός, βεβαίως, αν μία πτέρυγα ενός κόμματος επικροτεί τον «χαβαλέ της βίας» γιατί αλιεύει ψήφους από τους οπαδούς του.

Ενα δεύτερο φαινόμενο που έχουμε συνηθίσει πλέον είναι οι μολότοφ και τα γκαζάκια τα οποία αντιμετωπίζουμε περίπου όπως τα βεγγαλικά το βράδυ της Ανάστασης, σαν, δηλαδή, μια μακραίωνη πολιτισμική παράδοση της χώρας. Και αυτό το φαινόμενο παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις και πρέπει επιτέλους να αντιμετωπισθεί αστυνομικά και κυρίως πολιτικά. Μια κοινωνία που αποδέχεται το παραμικρό επίπεδο βίας δημιουργεί τις συνθήκες για οποιονδήποτε «παλαβό», διαταραγμένο ή απλά φανατικό να πάει και στο επόμενο επίπεδο τρομοκρατίας.

Χρειάσθηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να ωριμάσει στην ελληνική κοινωνία η καταδίκη της τρομοκρατίας και των δολοφονιών της «17 Νοέμβρη». Το τσουνάμι του λαϊκισμού της μεταπολίτευσης μας είχε μετατρέψει σε μια κοινωνία που ήταν έτοιμη να θεοποιήσει ακόμη και την εν ψυχρώ δολοφονία κάποιου. Προξενούσε, μάλιστα, εντύπωση ένας όρος που χρησιμοποιούσαμε εμείς οι δημοσιογράφοι μερικές φορές για τα θύματα της «17Ν». Επικροτούσαμε εμμέσως την οργάνωση επειδή φρόντιζε να μη χτυπήσει «αθώα θύματα», λες και τα θύματά της ήταν εξ ορισμού ένοχα επειδή κάποιοι αποφάσισαν να το παίξουν Θεοί και να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους, εκτελώντας όποιον θεωρούσαν ένοχο.

Είναι αξιοσημείωτο πως μετά τη δημοσιοποίηση των τελευταίων προκηρύξεων τρομοκρατικών οργανώσεων σημειώθηκε κι ένα κύμα νοσταλγίας για το δήθεν περισπούδαστο στυλ των προκηρύξεων της «17 Νοέμβρη». Πρέπει κάποια ώρα να το πάρουμε απόφαση πως δεν υπάρχουν καλοί και κακοί τρομοκράτες, πως δεν νοείται ανεκτό επίπεδο βίας στη δημόσια ζωή μιας χώρας· ούτε οι μολότοφ ούτε τα γκαζάκια ούτε το ξύλο ούτε οι δολοφονικές επιθέσεις έχουν χώρο σε μια πολιτισμένη δημοκρατία. Και βεβαίως, πρέπει να βεβαιωθούμε πως η δημοκρατία μας δεν δίνει τροφή σε όσους πεισματικά στρατολογούν νέα παιδιά στον δρόμο της βίας, ούτε με τη δολοφονία 15χρονων ούτε με την αδιαφορία απέναντι στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα.

  • Tου Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κ. Κούνεβα και η δημοκρατία

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εργασία, Ηθική, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Η ποιότητα και η σοβαρότητα μιας δημοκρατικής πολιτείας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον ανώνυμο και τον αδύναμο. Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα η πολιτεία δεν έχει δυστυχώς κάνει το καθήκον της. Εχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τη δολοφονική επίθεση εναντίον της και ακόμη δεν έχουμε απαντήσεις για το ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν. Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και της ΕΛ.ΑΣ. προφανώς δεν αντελήφθη τον περασμένο Δεκέμβριο την τεράστια ηθική, κοινωνική και πολιτική διάσταση του θέματος. Αφησε λοιπόν το τμήμα ασφαλείας του τοπικού Αστυνομικού Τμήματος να διεκπεραιώσει την υπόθεση με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τις έρευνες.

Και στη συνέχεια όμως οι έρευνες ήταν τυπικές και δεν προχώρησαν ποτέ σε βάθος. Βρέθηκε μάλιστα η καταπληκτική δικαιολογία πως οι ουσιαστικές έρευνες δεν μπορούν να αρχίσουν παρά μόνον όταν μπορέσει να καταθέσει η κ. Κούνεβα, η οποία έχει χάσει τη φωνή της από την επίθεση με το βιτριόλι και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Πρόκειται για μεθόδευση ανθρώπων που προφανώς δεν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες γιατί μάρτυρες και στοιχεία υπάρχουν!

Ακόμη πιο απίστευτη ήταν όμως η προσπάθεια ορισμένων αξιωματούχων να διοχετεύσουν στη δημοσιογραφική «πιάτσα» υπονοούμενα για την περίπτωση η κ. Κούνεβα να «πλήρωσε» κάποια σχέση της με άνθρωπο που ανήκε στη βουλγαρική μαφία. Αποτελεί δυστυχώς προσφιλή μέθοδο μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αστυνομικών να κατασκευάζουν τέτοιου τύπου θεωρίες συνωμοσίας όταν αδυνατούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση ή, ακόμη χειρότερα, όταν πέφτουν πάνω σε σκληρά και επικίνδυνα συμφέροντα.

Ο,τι και να συνέβη εκείνο το βράδυ στα Πετράλωνα, η ΕΛ.ΑΣ. πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά της και να σώσει την τιμή της. Αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα συλλάβει τους εκτελεστές, αλλά και τον εγκέφαλο πίσω από την επίθεση.

Η υπόθεση Κούνεβα δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στους υποκριτές – συνδικαλιστές ούτε στους επαγγελματίες «μπαχαλάκηδες» που θέλουν να την καπηλευθούν. Μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιέσει αφόρητα για τη σύλληψη των δραστών, δεύτερον να φροντίσει την κ. Κούνεβα ακόμα και όταν τα ΜΜΕ θα την έχουν ξεχάσει και τρίτον να υπερασπισθεί όσους καθαρίζουν τις ώρες που εμείς κοιμόμαστε και βλέπουν να τους κλέβουν ένσημα, δώρα κ.λπ. Είπαμε η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον αδύναμο και ανώνυμο!

  • Του Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολίτες με ταυτότητα

Posted on Φεβρουαρίου 11, 2009. Filed under: Δημοκρατία, Ελλάδα, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική |

Tου Δημητρη X. Παξινου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

H περίφημη παγκοσμιοποίηση, το παγκόσμιο χωριό, στο οποίο ήλπιζαν αφελείς και μη, οι «χρήσιμοι ανόητοι» του Λένιν, αποδεικνύεται μία απόπειρα ισοπέδωσης των παγκόσμιων, παραδεδεγμένων αξιών. Τα πολλά χωριά – κράτη – έθνη δεν θα έχουν τους δικούς τους προέδρους και ηγεσίες, αλλά θα κατευθύνονται φαινομενικά από ένα, ουσιαστικά από μία αόρατη ομάδα, που ελέγχοντας την οικονομία, έχοντας το χρήμα, θα ελέγχει τις χώρες και τις ψυχές μας. Κι αν υπάρχουν χωριά – κράτη – έθνη, ανθεκτικά ισχυρά, που μπορεί να μας δημιουργήσουν προβλήματα, τότε θα τα διαμελίζουμε, θα δημιουργούμε πριγκιπάτα, εύκολα ελεγχόμενα. Κι όσο περισσότερο αποδομείται η ψυχή μιας κοινωνίας, μιας χώρας, που αποτελεί τη μεγάλη οικογένεια, όσο πιο πολύ σπάει ο συνδετικός κρίκος και μάλιστα σε πολλά κομμάτια, τόσο πιο ευάλωτος είναι ο λαός και εύκολη η επιβολή των όποιων λύσεων.

Οταν η παιδεία υποβαθμίζεται και έχει αρχίσει να διαστρεβλώνει το νόημα των αγώνων για τις έννοιες δημοκρατία, ελευθερία, πατρίδα, ανθρώπινα δικαιώματα, τότε όλο και περισσότερο ολισθαίνουμε και αποδεχόμαστε να ζούμε με τις ψευδαισθήσεις και σ’ αυτές τις έννοιες. Εννοιες που μηχανικά τις προβάλλουμε, χωρίς να κατανοούμε τη σημασία τους, το αληθινό περιεχόμενό τους, ταυτισμένο με την πρόοδο και την εξέλιξη, την ανθρώπινη αναγέννηση. Δεν είναι όμως εύκολο, σήμερα, να πείσεις για την αξία των εννοιών αυτών και τις θυσίες που χρειάζονται.

Η συνεχής απαξίωση των όσων μας συνδέουν, ο χλευασμός των αξιών αυτών, στις οποίες βασίσθηκε η χώρα μας σε δύσκολες στιγμές και μεγαλούργησε, η απαξίωση των θεσμών, σε μεγάλο βαθμό από τους ίδιους που τάχθηκαν να τους υπηρετούν, οι κομματικοί στρατοί, που σκόπιμα η πελατειακή σχέση που διατρέχει τον δημόσιο βίο τούς κρατά με την τάση να τους επεκτείνει, οδηγεί σε αδιέξοδα τα νέα ιδίως παιδιά και σε αναξιοπιστία το όλο σύστημα. Η πελατειακή σχέση οδηγεί σε εκτραχηλισμό της κοινωνικής ζωής, σε αποθράσυνση τακτικών και ατάκτων ομάδων, που παρανομούν με την κρατική ανοχή. Λίγοι, όμως, ενοχλούνται απ’ αυτό και όλος ο αγώνας έγκειται στο να ενταχθούν όλο και πιο πολλοί, ως μόνη ελπίδα τακτοποίησης στο Δημόσιο. Καθιστάμενοι έτσι όμηροι.

Αυτή είναι λίγο πολύ η πραγματικότητα σήμερα, όπως εμφανίζεται. Υγιείς δυνάμεις υπάρχουν, μη έχοντας όμως δυνατότητα προβολής από τα ΜΜΕ, συνασπίζονται, οργανώνονται και μυούνται σε μία άλλη λογική. Στη λογική της επανασύνδεσης, της αλληλοϋποστήριξης στην υπεράσπιση της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της στήριξης των θεσμών, της πατρίδας. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, αυτή η λέξη ήταν ξεχασμένη και σπάνια αναφερόταν.

Ακουγόταν όμως συχνά από πατριδοκάπηλους και θιασώτες του πολιτικαντισμού, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωσή της εννοιολογικά και ουσιαστικά, και περαιτέρω συνέπεια την αποδόμησή της. Οσο πιο πολύ όμως αποδομείται η λαϊκή ψυχή, τόσο πιο εύκολα προχωρούν οι σχεδιασμοί. Και όποιος υποτιμά τους σχεδιασμούς αυτούς, υποτιμά την ιστορία, υποτιμά τον ίδιο, ως προσωπικότητα. Γιατί χωρίς ουσιαστική δημοκρατία και ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει ελεύθερη και δημοκρατική χώρα.

* Ο κ. Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προθέσεις και… αφαιρέσεις!

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Ανασυγκρότηση, Ανασχηματισμός, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Ελλάδα, Ηγέτες, Θεσμοί, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Πάντα… «μετά»! Σε τούτη τη χώρα πρέπει να πάθουμε (και να το ακριβοπληρώσουμε!) πρώτα εξαιτίας αδράνειας, ολιγωρίας, αδιαφορίας και ωχαδερφισμού (για λόγους ευπρέπειας, αφήνουμε απέξω «αδιαφάνειας, λοβιτούρας, διαπλοκής»…) των υπευθύνων της κρατικής μηχανής και… «μετά», όταν τα πράγματα σφίξουν και φθάσουν στο μη παρέκει, βγαίνουν όλοι οι «αρμόδιοι» και οι «υπεύθυνοι», διαπιστώνουν το κατά συρροήν λάθος και εξαγγέλλουν τα δέοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της προβληματικής πραγματικότητας. Τώρα, το αν και κατά πόσο οι εξαγγελίες… ευδοκιμούν, ώστε κάποια στιγμή να γίνουν και πράξεις, είναι ένα άλλο ζήτημα – ας μείνουμε εν προκειμένω στην καλή πρόθεση, την έστω και κατόπιν εορτής…

Χρόνιο και άσχετο με το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία το πρόβλημα των ανεξέλεγκτων δημοσίων δαπανών (με την ευρύτερη δυνατή έννοια το «δημόσιο»), καθώς επίσης και το ηθικό (πλην του δημοσιονομικού…) πρόβλημα που προκύπτει από τη βεβαιότητα πως πίσω από ένα σημαντικό μέρος των ανέλεγκτων δημοσίων δαπανών βρίσκονται σκάνδαλα, ατασθαλίες, παράνομος πλουτισμός. Το ίδιο χρόνιο και το… λογιστικά αντίστοιχο πρόβλημα, αυτό των δημοσίων εσόδων – και από τον συνδυασμό των δύο (μαζί με την έλλειψη ανταγωνιστικού παραγωγικού ιστού, στέρεης ανάπτυξης κ.λπ.) προκύπτει το… επίσης χρόνιο ζήτημα του ελλείμματος, του χρέους κ.λπ.

Ολα τα… κατά καιρούς εξαγγελλόμενα «μέτρα» και οι διορθωτικές κινήσεις για την αντιμετώπιση του εκρηκτικού αυτού μείγματος πέτυχαν τόσο, ώστε να φθάσουμε σήμερα στο απροχώρητο, να αναγκαζόμαστε σε δανεισμό με δυσβάστακτους όρους, τα ταμεία να… αραχνιάζουν, να μην υπάρχει «σάλιο» για την ικανοποίηση και των πιο άμεσων αναγκών. ΤΩΡΑ, στο «και πέντε», αποφασίζονται έλεγχοι σε νομαρχίες, δήμους, νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, άλλες δημόσιες υπηρεσίες τώρα, γιατί όχι και… «μέχρι τώρα»;

Η πάταξη της φοροδιαφυγής έχει αναχθεί κατά καιρούς από όλες τις κυβερνήσεις σε «εθνικό στόχο» – πώς, έτσι, στο… μιλητό; Χωρίς εκ βάθρων αναδιοργάνωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών (και των αντίστοιχων για τις ειφορές στα ταμεία), χωρίς δικλίδες ασφαλείας (σίγουρα υπάρχουν) που θα αποκλείουν όσο περισσότερο είναι δυνατόν τη διαπλοκή, το «λάδωμα» των υπευθύνων γι’ αυτές τις εισπράξεις, που αποτέλεσμα έχουν να φοροδιαφεύγουν τόσο πολλοί (υπολογίζεται ότι τα βεβαιωμένα πλην μη εισπραχθέντα δημόσια έσοδα φθάνουν το… 15% του ΑΕΠ!);

Ο νέος διοικητής του ΙΚΑ (με σημαντική θέση στον μηχανισμό του ιδρύματος, μέχρι σήμερα) μας… «αποκάλυψε» χθες πως υπάρχει πρόβλημα ΜΗ καταβολής εισφορών, καθώς επίσης και ότι το 9% των εργαζομένων στις επιχειρήσεις είναι ανασφάλιστο. Σιγά την… αποκάλυψη – δεκαετίες ολόκληρες γνωρίζουμε το πρόβλημα και τις σοβαρότατες συνέπειές του! Αντί να κάνει… στατιστικές αναφορές, καλύτερα θα ήταν να μας παρουσιάσει το συγκεκριμένο, υλοποιήσιμο, επεξεργασμένο σχέδιό του, για το ΠΩΣ θα καταφέρει ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός οργανισμός της χώρας να… κάνει τη δουλειά του και να εισπράττει εισφορές, πώς θα ελέγχει σωστά και αποτελεσματικά τις επιχειρήσεις ώστε να αποφεύγεται στο μεγαλύτερο δυνατό μέρος της η «μαύρη εργασία» – που δεν έχει, άλλωστε, μόνο οικονομικές επιπτώσεις…

Ο καλών προθέσεων και αποτελεσματικός νέος υπουργός Οικονομίας στα μέτρα που εξήγγειλε χθες στο πλαίσιο του σταθεροποιητικού προγράμματος της κυβέρνησης (που, στην πράξη, βγάζει… OFF τον προϋπολογισμό που υπερψήφισε πριν από δύο μήνες η κυβερνητική πλειοψηφία…) περιλαμβάνει και τη «δέσμευση» να μειωθούν οι (τεράστιες και σε πολύ μεγάλο βαθμό αδιαφανείς…) φαρμακευτικές δαπάνες – μακάρι να το πετύχει. Μπαίνουμε, όμως, στον πειρασμό να αναρωτηθούμε πώς και γιατί αυτή η κυβέρνηση, σε ένα από τα πρώτα μέτρα του πήρε μετά τις εκλογές του 2004, κατήργησε τη «λίστα φαρμάκων», που σε κάποιο βαθμό έστω περιόριζε τη φαρμακευτική δαπάνη, που σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από την κατάργηση και μόνο της «λίστας» επιβαρύνθηκε κατά… 4 δισ. ευρώ!

Για να μειωθεί η φαρμακευτική δαπάνη που γονατίζει τα ασφαλιστικά ταμεία απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καθιέρωση «μπαρ-κόουντ», προανήγγειλε χθες ο κ. Γ. Παπαθανασίου, για κάθε ασφαλισμένο σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική μηχανοργάνωση των ταμείων – γι’ αυτά τα πρακτικά ζητήματα, που όμως αποτελούν θεμέλια για κάθε προσπάθεια περιορισμού της φαρμακευτικής δαπάνης, να δούμε τι μέλλει γενέσθαι…

Και για την ιστορία: στις αρχές της πρώτης θητείας της «νέας διακυβέρνησης», τράπεζα που διαθέτει υπερσύγχρονα συστήματα μηχανοργάνωσης συναντήθηκε τότε με τον υπουργό Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη και του πρότεινε το υπουργείο να εφοδιαστεί με ένα συστημικό πρόγραμμα «Β ΤΟ Β», που θα απλοποιούσε στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις προμήθειες στο δημόσιο σύστημα υγείας και θα απέκλειε διαπλοκές, σκάνδαλα, «ημετέρους», λαδώματα, κάθε είδους λοβιτούρες στο… χρυσοφόρο αυτό κύκλωμα. Ο υπουργός την… ευχαρίστησε, δεσμεύθηκε πως θα «εξετάσει την πρόταση» και έκτοτε (πάνω από 5 χρόνια!) ούτε φωνή ούτε ακρόαση…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φέρτε έναν υπουργό…

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Αγροτικές κινητοποιήσεις, Δεξιά, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνική Αστυνομία, Κρήτη, Καταλήψεις, Μπλόκα, ΜΑΤ, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Oταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει… το βουνό στον Μωάμεθ! Με αυτό το αξίωμα στο μυαλό ξεκίνησε μια αντιπροσωπεία αγροτών από τη λεβεντογέννα Κρήτη, να ’ρθει στην Αθήνα να δει και να διαπραγματευθεί με τον αρμόδιο υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, τον κ. Χατζηγάκη. Και… καλού κακού, φόρτωσαν στα φέρι μποτ και 70 τρακτέρ και 150 αγροτικά «να βρίσκονται», για ώρα ανάγκης και πίεσης βρε αδερφέ. Τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης γύρευαν, μόνο που αυτός είχε κινήσει κατά Βρυξέλλες μεριά, να συναντηθεί με την αρμόδια κοινοτική υπουργό, προκειμένου να την πείσει πως η «εισοδηματική ενίσχυση» των 500 εκατομμυρίων που αποφάσισε η κυβέρνηση (για κάποιους από τους… «αγρότες») από λάθος διαφημίσθηκε ως «ενίσχυση» και στην πραγματικότητα επρόκειτο περί «αποζημιώσεων», όταν αντιλήφθηκε πως μόνο ως τέτοιες θα περνούσαν από τους δύσκολους και απαιτητικούς της κοινοτικής γραφειοκρατίας. Τέλος πάντων…

Τώρα η συνάντηση του Ελληνα υπουργού με την κοινοτική επίτροπο είναι κανονισμένη για αύριο Τετάρτη. Γιατί έπρεπε να αναχωρήσει από την Αθήνα Δευτέρα από τα… αχάραγα κι ενώ ήταν γνωστό πως έρχονταν με τα τρακτέρ τους οι Κρήτες αγρότες να τον δουν και να κουβεντιάσουν, δεν το γνωρίζουμε. Το αρχικό πρόγραμμα, όπως είχε γίνει γνωστό, προέβλεπε αναχώρηση από Αθήνα σήμερα (Τρίτη) μεσημέρι, αλλά κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να μεσολάβησε, κάποια ανησυχία για επιδείνωση του ήδη άσχημου καιρού στην Κεντρική Ευρώπη που ίσως ματαίωνε τα αεροπορικά δρομολόγια, ίσως… Το σίγουρο είναι πως έφυγε κι έμεινε η κρητική αγροτική αντιπροσωπεία χωρίς Altera Pars να διαπραγματευθεί…

Πιθανότατα έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται οι Κρητικοί. Στις συνεννοήσεις που έγιναν με τους άλλους (και πάλι όχι όλους…) αγρότες του κάμπου, τους άφησαν απ’ έξω, δίχως να προβλέπεται και κάποια δική τους «ενίσχυση» – συγγνώμη, «αποζημίωση». Παραγωγοί κι αυτοί, αισθάνθηκαν πως έμειναν εκτός, σε μια «ρύθμιση» που μπορεί μεν με ορθολογικούς λόγους να μην πείθει (και κυρίως: να μην επιλύει σε σωστή βάση χρόνια αγροτικά προβλήματα…), αλλά στην αναβροχιά, καλό και το χαλάζι. Και ήρθαν, λοιπόν, στην πρωτεύουσα να μιλήσουν κι αυτοί με τον αρμόδιο υπουργό, που έτσι κι αλλιώς είχε συναντηθεί με τους άλλους στα μπλόκα. Μαζί με τα τρακτέρ τους…

Τώρα, για να λέμε του στραβού το δίκιο, μπλόκα με… τρακτέρ στην πλατεία Συντάγματος, θα ’ταν αστεία πράγματα – αν και ραδιοφωνικός παραγωγός αναρωτιόταν χθες πολύ σοβαρά γιατί αφού η κυβέρνηση «επέτρεψε» τα μπλόκα στις εθνικές οδούς, αρνήθηκε το ίδιο δικαίωμα και για τους Κρήτες στην Αθήνα… Το αποτέλεσμα ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο – ίσως όχι στην έκταση της μεθόδευσης που επιχειρήθηκε και εφαρμόστηκε από τα ΜΑΤ, αλλά πάντως αναμενόμενο, δεν επετράπη η πορεία διαμαρτυρίας των τρακτέρ και των αγροτικών προς το κέντρο της Αθήνας. Και από εκεί άρχισαν (μετά τα επεισόδια, που ίσως να έπρεπε να αποφευχθούν) τα κλασικά νεοελληνικά παράδοξα. Για γέλια και για κλάματα…

Από πλευράς υπουργείου Δημόσιας Τάξης προτάθηκε ως «εναλλακτική» στους Κρήτες διαμαρτυρόμενους αγρότες, αντί να… πάνε με τα τρακτέρ τους να συναντήσουν τους αρμόδιους στο υπουργείο (τους… υπόλοιπους, αφού ο κ. υπουργός είχε αναχωρήσει ήδη) να τους μεταφέρει η αστυνομία με «κλούβες»(!) ή έστω αστυνομικά λεωφορεία. Εκείνοι αρνήθηκαν και επέμειναν ότι δεν φεύγουν αν δεν συναντηθούν με τον υπουργό – και επιτέλους, με κάποιο υπουργό! Κάποια προοπτική συμβιβασμού φάνηκε στον ορίζοντα όταν δύο υφυπουργοί της Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομίας, προσφέρθηκαν να κατέβουν στον Πειραιά και να συνομιλήσουν με τους αγρότες – μόνο που οι τελευταίοι, ανένδοτοι, πίεζαν «να δουν υπουργό!» ή έστω τον… προϊστάμενό του (υπονοώντας τον ίδιο τον πρωθυπουργό!) εν ανάγκη και τον… αντικαταστάτη του, εννοώντας τον Γιώργο Σουφλιά! Από μια άποψη δίκιο είχαν – αγρότες εξεγερμένοι αυτοί, ήθελαν να συνομιλήσουν με… «ομόλογό» τους, όχι με δευτεράντζα υφυπουργική!

Με τούτα και με τ’ άλλα, και ενώ η κατάσταση έμοιαζε αδιέξοδη, βρέθηκε η… «λύση» (λένε πως ήταν ιδέα του κ. Πάνου Καμμένου) στις συνομιλίες των αγροτών την κυβέρνηση να… εκπροσωπήσουν οι δύο υφυπουργοί καθ’ ύλην αρμόδιοι, δηλαδή Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομίας, αλλά «ομπρέλα» σε αυτούς να μπει (κάτι σαν «Σουφλιάς», δηλαδή…) ο… υπουργός Ναυτιλίας κ. Αναστάσης Παπαληγούρας! Ωστε και «με υπουργό» να γίνουν οι κουβέντες! Οπερ και εγένετο…

Τώρα, γιατί ο Παπαληγούρας και όχι ο… Σπηλιωτόπουλος ή ο Αβραμόπουλος, δεν γνωρίζουμε. Ισως επειδή γενικά με τους αγρότες η κυβέρνηση… τα ’χει κάνει θάλασσα, ίσως πάλι επειδή οι αγρότες (και τα τρακτέρ τους) ταξίδεψαν από την Κρήτη στην Αθήνα με καράβι. Το θέμα είναι πως με την (υπουργική!) λύση Παπαληγούρα συμφώνησαν και οι διαμαρτυρόμενοι και έτσι κάπως εκτονώθηκε η κατάσταση. Για πόσο, άγνωστο, αφού ταραχές, συγκεντρώσεις και καταλήψεις καταγράφηκαν και στην Κρήτη, όταν έμαθαν εκεί το είδος της «υποδοχής» που επιφυλάχθηκε στον Πειραιά και στην Αθήνα στους… σύντεκνους!

Ελλάς, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το άσυλο των φτωχών ιδεών [η «δημοκρατία» του ΣΥΡΙΖΑ]

Posted on Ιανουαρίου 17, 2009. Filed under: Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ, Uncategorized | Ετικέτες: |

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 17/01/2009. «Το Σύνταγμα», είχε πει ένας μεγάλος Αμερικανός νομικός, «φτιάχτηκε για να εξασφαλίσει την ελευθερία των ιδεών που ενοχλούν. Τις άλλες έτσι κι αλλιώς δεν θέλει να τις λογοκρίνει κανείς». Κατ’ αναλογία θα λέγαμε ότι και το άσυλο στα πανεπιστήμια γι’ αυτό είχε φτιαχτεί. Για να εξασφαλίσει την ελευθερία διακίνησης των ιδεών που ενοχλούν. Οι άλλες έτσι κι αλλιώς διακινούνται ελεύθερα.

Το αστείο είναι ότι όσο πιο φλογεροί υπερασπιστές του πανεπιστημιακού ασύλου είναι κάποιοι, τόσο περισσότερο εναντιώνονται στην ελεύθερη διακίνηση των απόψεων -ειδικά εκείνων που τους ενοχλούν. Παλιότερα το ΚΚΕ ματαίωσε (με τον γνωστό «δυναμικό» τρόπο) την ομιλία του Στεφάν Κουρτουά στο πανεπιστήμιο Μακεδονία, διότι επιμελήθηκε την «Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού». Χθες ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου ζητούσε να ματαιωθεί εκδήλωση στο Πάντειο επειδή ομιλητής ήταν ο κ. Eytan Gilboa, πρώην σύμβουλος του ισραηλινού πρωθυπουργού -«για θέματα Αμυνας», όπως τεκμαίρει εκ του βιογραφικού του ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η εκδήλωση βέβαια έγινε στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης (παραπλεύρως της Παντείου) αλλά πρέπει να επισημανθεί η υποκρισία. Αυτοί που κόπτονται για την απειλή στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, λόγω κατάργησης του ασύλου, ήθελαν να ματαιώσουν μια ολόκληρη εκδήλωση της Ενωσης Ακολούθων Τύπου, επειδή ένας ομιλητής ήταν Ισραηλινός και εργάσθηκε κάποτε ως σύμβουλος του πρωθυπουργού της χώρας του. (Σ.Σ.: πού να ήξεραν ότι είναι επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια! «Φονιάς των λαών» στο τετράγωνο, δηλαδή).

Δηλαδή ένας -καλός ή κακός, δεν έχει σημασία- καθηγητής διεθνών σχέσεων δεν πρέπει να μιλήσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο, ούτε για την «Διπλωματία στην εποχή της πληροφορίας» διότι α) είναι Ισραηλινός και β) κάποτε εργάσθηκε σε λάθος αφεντικό. Ωραία δημοκρατία προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και άψογη η «ελευθερία διακίνησης των ιδεών» που επαγγέλλεται.

Αποκαλύπτεται έτσι, ότι το άσυλο για το οποίο κόπτονται διάφοροι δεν είναι για να προστατεύει την ελεύθερη διακίνηση όλων των ιδεών. Είναι για να προστατεύει το μονοπώλιο των δικών τους ιδεών. Αυτές, προφανώς, είναι τόσο φτωχές που δεν αντέχουν την αντιπαράθεση. Ούτε καν των (εξ ορισμού στην Ελλάδα) «κακών ιδεών» που θα εκστόμιζε ένας Ισραηλινός.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...