Δημοκρατικός Σοσιαλισμός

Είναι η κρίση «αριστερή»;

Posted on Οκτώβριος 10, 2008. Filed under: Αριστερά, Δεξιά, Δημοκρατικός Σοσιαλισμός, Καπιταλισμός, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

ΓΝΩΜΗ. Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 10 Oκτωβρίου 2008

Έχουν οι κρίσεις ιδεολογική ταυτότητα; Προφανώς όχι! Από την άλλη όμως, οι ιδεολογίες, ιδιαίτερα όταν διακρίνονται από δογματισμό στη διατύπωση και αυταρχισμό στην εφαρμογή τους, καταλήγουν σε κρίσεις μεγάλες, βαθιές και, τελικά, εξαιρετικά επικίνδυνες για τον πληθυσμό, το επίπεδο ζωής και, ευτυχώς πιο σπάνια, τον πολιτισμό. Η μεγάλη χαρά κάποιων κρατικοδίαιτων αριστερών, την οποία αραδιάζουν αρθρογραφώντας όπου βρίσκουν, ελάχιστα υποκρύπτει τον πραγματικό τους «πόνο». Την, μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μοντέλου, αποκάλυψη των εγκλημάτων που έγιναν στο όνομα της ιδεολογίας του κρατισμού, που καμία σχέση δεν έχει με τις αριστερές φιλελεύθερες αντιλήψεις και την αισιόδοξη επιδίωξη ενός δημοκρατικού σοσιαλισμού. Προσέξτε όσα τους «ξεφεύγουν» περί άμεσης και ολοκληρωτικής κρατικοποίησης τραπεζών, απαγόρευση επιχειρήσεων που «παίζουν» χρηματιστηριακά προϊόντα και διαπόμπευση των άπληστων golden boys του συστήματος. Κακώς δεν διδάσκονται στα πανεπιστήμια τον τρόπο λειτουργίας των «ανατολικών» οικονομιών, για να τα έχουν «φρέσκα» οι ενθάδε θαυμαστές τους.

Το θέμα όμως δεν είναι όλοι αυτοί που χαίρονται επειδή τώρα βρίσκουν την ευκαιρία. Το θέμα είναι οι άλλοι, οι πολλοί υπεύθυνοι για την παρούσα κατάσταση. Ποια ιδεολογία τούς προσέφερε την ασπίδα στην κριτική και τον έλεγχο της δημοκρατίας, όταν καταπατούσαν και την ελάχιστη έννοια ορθολογικής διαχείρισης των τεχνολογικών νεωτερισμών στη διαχείριση κινδύνων; Γιατί δεν πήραν αυστηρά μέτρα όταν κατάλαβαν πόσο εύκολα ένας «άτακτος» trader (υπάλληλος που διενεργεί αγοραπωλησίες προϊόντων κινδύνου) όπως ο Marc Leeson έριξε «έξω» την παλαιότερη επενδυτική τράπεζα Barings (1995). Γιατί δεν αντέδρασαν αποτελεσματικότερα όταν διαπίστωσαν πως η εσωτερική εποπτεία της Soci�t� G�n�rale (2007) δεν εμπόδισε τον νεαρό Jerome Kerviel να πάρει θέσεις κινδύνου ύψους 50 δισ. ευρώ. Γιατί δεν σκέφτηκαν να ελέγξουν τους διαχειριστές που κάνουν λάθη ή «λάθη» όπως έδειξε η διάσωση της «πολύ μεγάλης για να πέσει» Continental Illinois (1984) ή του κερδοσκοπικού LCTM (1998); Τελικά και κυρίως, γιατί καθυστέρησαν τόσα έτη να διατυπώσουν, συμφωνήσουν και εφαρμόσουν τους νεότερους κανόνες αυτοελέγχου των κινδύνων που διαχειρίζονται οι τράπεζες;

Ο λόγος είναι, όπως συνήθως, απλός και δεν είναι «ιδεολογικός». Η μεταπολεμική άνοδος των μεγάλων οικονομιών (ας πούμε τα μέλη του ΟΟΣΑ) στηρίχθηκε αρχικώς στη μαζική χρηματοδότηση της ανάπτυξης με φρέσκο χρήμα κρατικώς εγγυημένο. Οι τότε ανισορροπίες οδήγησαν στην κατάργηση των τελευταίων στοιχείων του κανόνα χρυσού, με την ελεύθερη διακύμανση της ισοτιμίας του δολαρίου έναντι όλων των άλλων νομισμάτων του συστήματος. Η πλανητική κινητικότητα τεράστιων κεφαλαίων ενσωμάτωσε προϊόντα (κυρίως πετρέλαιο και πρώτες ύλες) και υπηρεσίες μέσα από τις μεγάλες διεθνείς αγορές. Οσοι «γκρίνιαζαν» πως ο εξευτελισμός της αξίας του χρήματος δεν συνάδει με την ασφάλεια του συστήματος, απλώς χαλούσαν το πάρτι. Στα επιτυχημένα πάρτι διασκεδάζουν όλοι, δεξιοί και αριστεροί, το ίδιο!

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...