Δημοσκοπήσεις

Στις εδραιωμένες δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Διάλογος, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Συγκυβέρνηση |

  • Tου Θεοδωρου Kουλουμπη*, Η Καθημερινή, 20/09/2009

Yστερα από δύο κυβερνητικές θητείες της Νέας Δημοκρατίας, διάρκειας δυόμισι και δύο ετών αντιστοίχως, η χώρα οδηγείται και πάλι σε βουλευτικές εκλογές με απόφαση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.

Παρακολουθώντας τους μονότονους διαλόγους και τα συγκρουόμενα μηνύματα πολιτικών, δημοσιογράφων και πολυποίκιλων σχολιαστών, ο πολίτης αντιλαμβάνεται ότι το κλίμα της εποχής μας κινείται κάπου ανάμεσα στη δυσαρέσκεια και την απόγνωση. Τα δύο κόμματα εξουσίας, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, έχουν απογοητεύσει τους ψηφοφόρους και τα μικρότερα κόμματα δεν τους εμπνέουν ως εναλλακτικές επιλογές.

Ο διάλογος στην Ελλάδα συνεχίζεται εδώ και χρόνια ανάμεσα σε δύο διαμετρικά αντίθετες σχολές σκέψης που παραδόξως μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: την υπερβολή! Η πρώτη σχολή, που μάλλον κυριαρχεί στις μέρες μας, είναι άκρως απαισιόδοξη. Η Κασσάνδρα την εκπροσωπεί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η δεύτερη, η μειοψηφούσα σχολή, είναι υπερβολικά αισιόδοξη. Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες θα ήταν ίσως ο καλύτερος εκπρόσωπός της. Και η αλήθεια, όπως θα έλεγε ένας σκεπτικιστής δάσκαλος, κυμαίνεται κάπου ανάμεσα στις δύο σχολές.

Οι Κασσάνδρες του σήμερα βλέπουν την Ελλάδα να βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, αν όχι του πολιτιστικού θανάτου. Στον εσωτερικό τομέα κατακεραυνώνουν το σύνολο των πολιτικών, κατηγορώντας τους για ιδιοτέλεια, ανικανότητα και διαφθορά. Στην εξωτερική πολιτική διακρίνουν ένα μείγμα δειλίας, αναβλητικότητας και υποτέλειας. Ενδεικτικά, κορυφαίος επιφυλλιδογράφος προτάσσει την Τουρκία και τον πανεπιστημιακό της υπουργό Εξωτερικών ως παραδείγματα προς μίμηση.

Οι υπεραισιόδοξοι -ο συγγραφέας αυτής της στήλης μάλλον συγκαταλέγεται ανάμεσά τους- βλέπουν τη χώρα μας να διανύει μια χρυσή εποχή μετά το 1974. Εσωτερικά, η δημοκρατία, παρά τα ποιοτικά της ψεγάδια, είναι πλέον εδραιωμένη και εξελίσσεται μέσα σε ένα θερμοκήπιο ειρήνης και συνεργασίας που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση. Για την εξωτερική πολιτική οι αισιόδοξοι τονίζουν ότι η Ελλάδα διανύει το 35ο έτος παρατεταμένης ειρήνης έχοντας επιλέξει μετά το 1974 πολιτικές ισορροπίας ισχύος για την αποτροπή της επιθετικότητας της γειτονικής Τουρκίας.

Σε δύο βδομάδες από σήμερα θα μάθουμε τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών. Ακολουθώντας το σκεπτικό της αντιπαράθεσης απαισιοδοξίας – αισιοδοξίας μπορούμε να παραθέσουμε τρία εναλλακτικά σενάρια για τη μετά τις εκλογές εποχή: θα τα αποκαλέσουμε ανεπιθύμητο, επιθυμητό και ανεκτό αντιστοίχως.

Στην πρώτη περίπτωση -το ανεπιθύμητο σενάριο- θα μας θυμίσει την περίοδο των πολυσυλλεκτικών κυβερνήσεων του 1989-90. Εάν, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ εξασφαλίσει μια ισχνή αυτοδυναμία, ή αν λόγω μη αυτοδυναμίας αναγκαστεί να προχωρήσει σε συμμαχική κυβέρνηση με έναν αποδυναμωμένο και εσωτερικά διχασμένο ΣΥΡΙΖΑ, θα βρεθεί σε θέση αναμονής για ακόμη μία εκλογική αναμέτρηση τον Φεβρουάριο του 2010 (διότι με τη σειρά της η Ν.Δ. θα μπορέσει να εκβιάσει εκλογές με αφορμή την εκλογή του επόμενου Προέδρου Δημοκρατίας). Και το μόνο πράγμα που θα είναι βέβαιο, σε μια παρατεταμένη περίοδο εσωτερικής εκλογολογίας και διεθνούς οικονομικής κρίσης, είναι ότι η όλη κατάσταση της χώρας μας θα επιδεινωθεί με ραγδαίους ρυθμούς.

Στην άλλη άκρη του συνεχούς απαισιοδοξίας – αισιοδοξίας φθάνουμε στο επιθυμητό σενάριο. Σε μια χώρα όπου το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής προκαλούσε τον πολυκομματισμό (και την αστάθεια των πολυσυλλεκτικών κυβερνήσεων ως φυσικό του επακόλουθο), ο εκλογικός νόμος της ενισχυμένης αναλογικής εξασφάλισε μετά το 1974 την εναλλαγή στην εξουσία σταθερών μονοκομματικών κυβερνήσεων. Εξαίρεση αποτέλεσε ο «περίφημος» νόμος Κουτσόγιωργα που δεν επέτρεψε στη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη να εξασφαλίσει αυτοδυναμία στη Βουλή παρά τα εντυπωσιακά της ποσοστά (45% με 47%) στις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις του 1989-90. Ακολουθώντας τη λογική του επιθυμητού σεναρίου, ο ορθολογικά σκεπτόμενος και ιστορικά μελετημένος ψηφοφόρος θα πρέπει, παρά την σημερινή του απογοήτευση, να ψηφίσει στις 4 Οκτωβρίου για ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα. Δυστυχώς όμως ο ορθολογισμός στην πολιτική συμπεριφορά συνήθως απουσιάζει.

Κάπου ανάμεσα στους δύο πόλους του συνεχούς βρίσκουμε το ανεκτό σενάριο, το οποίο μπορεί να πάρει διαφορετικές μορφές. Μία πρώτη μορφή, με ενδογενή στοιχεία αστάθειας, συνεπάγεται ένα κεντροαριστερό ή κεντροδεξιό κυβερνητικό σχήμα. Αν, όπως φαίνεται, το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τις εκλογές χωρίς αυτοδυναμία (150+) βουλευτών, η επιλογή του θα είναι να συμμαχήσει με τον Συνασπισμό/ΣΥΡΙΖΑ ή/και τους Οικολόγους, με προϋπόθεση ότι τα κόμματα αυτά θα ξεπεράσουν το όριο εκπροσώπησης στη Βουλή (3%). Αν, αντιθέτως, η Ν.Δ. επικρατήσει στις εκλογές, χωρίς αυτοδυναμία, η πιθανότερη επιλογή της θα είναι να συνασπισθεί με τον ΛΑΟΣ. Σε κάθε περίπτωση, συμμαχικές κυβερνήσεις με μικρότερα κόμματα θα εμπεριέχουν κεντρόφυγες τάσεις, καθώς τα μικρότερα κόμματα θα θέτουν όρους για τη συνέχιση της συμμετοχής τους στην κυβέρνηση. Στην περίπτωση του ΛΑΟΣ, κεντρικός όρος θα είναι μια αδιαπραγμάτευτη στάση στο θέμα της ονομασίας της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Και στην περίπτωση του Συνασπισμού/ΣΥΡΙΖΑ, απαράβατος όρος θα είναι μια παραδοσιακά αριστερή τοποθέτηση υπέρ ενός βαθιά παρεμβατικού ρόλου του κράτους στην οικονομία, την παιδεία και γενικότερα την κοινωνική πρόνοια.

Μια δεύτερη μορφή συγκυβέρνησης μπορεί να είναι ο λεγόμενος μεγάλος συνασπισμός ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., σύμφωνα με τη γερμανική συνταγή συγκατοίκησης δύο κομμάτων εξουσίας. Μια τέτοια συμμαχική κυβέρνηση, που σωστά αποκλείεται από τους πολιτικούς προεκλογικά, μπορεί να προκύψει από το ίδιο το αποτέλεσμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου. Το εγχείρημα αυτό συνεπάγεται κινδύνους αλλά και ευκαιρίες: Ο μεγάλος κίνδυνος θα προέλθει με βεβαιότητα, αν οι ηγεσίες της μεγάλης συμμαχίας ακολουθήσουν στα χνάρια των συμμαχικών/οικουμενικών κυβερνήσεων της περιόδου 1989-90. Οι κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα αποδείχθηκαν στην πράξη ευκαιριακά συνονθυλεύματα, με μόνη πυξίδα την εξασφάλιση μελλοντικής εκλογικής υποστήριξης της κάθε τους συνιστώσας. Τα «επιτεύγματά» τους είναι γνωστά: κατακόρυφη αύξηση του πληθωρισμού και του δημόσιου χρέους και αναβολή κάθε μεταρρυθμιστικής πρωτοβουλίας.

Η συγκατοίκηση, αντιθέτως, θα καρποφορήσει, αν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. συνειδητοποιήσουν ότι μαζί μπορούν προχωρήσουν στις μεγάλες τομές που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία. Από κοινού τα δύο κόμματα -μοιράζοντας ισόποσα το πολιτικό κόστος- μπορούν επιτέλους να θεσμοθετήσουν (και να εφαρμόσουν) τις μεγάλες αλλαγές στην παιδεία, τη δημόσια διοίκηση, τη δικαιοσύνη και την πάταξη της διαφθοράς. Το πολιτικό μας σύστημα και ο κρατικός μηχανισμός θα λειτουργήσουν πολύ καλύτερα εάν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεσμευτούν να θεσπίσουν τετραετείς βουλευτικές θητείες και έναν πάγιο εκλογικό νόμο ενισχυμένης αναλογικής που θα διατηρήσει τον δικομματισμό προσφέροντας ταυτοχρόνως ασφαλιστικές δικλίδες για την εκπροσώπηση των μικρών κομμάτων στο Κοινοβούλιο. Και τότε η εκμετάλλευση της ανάδειξης του Προέδρου της Δημοκρατίας με εκλογικούς ελιγμούς και άλλες σκοπιμότητες θα εξαφανιστεί από μόνη της.

Καθώς όλοι θα ζυγίζουμε τις επιλογές μας τις επόμενες λίγες μέρες, καλό θα ήταν να θυμόμαστε το παρελθόν, να κοιτάζουμε το μέλλον και να λαμβάνουμε υπόψη το γνωστό ρητό ότι «το τέλειο είναι ο εχθρός του καλού».

* Ο καθηγητής Θεόδ. Κουλουμπής είναι αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ (couloumbis@eliamep.gr).

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μήπως σκάει η πολιτική φούσκα;

Posted on Μαΐου 27, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

γνώμη

Αντώνης Καρακούσης | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 26 Μαΐου 2009

Τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων δεν είναι τα καλύτερα για το πολιτικό σύστημα. Αποδίδουν μια κοινωνία δύσπιστη και ένα εκλογικό σώμα κουρασμένο, κατά βάση απογοητευμένο από το πλήθος των δυνάμεων που διεκδικούν υποστήριξη και ψήφο. Η εντύπωση που μένει από την αξιολόγηση των δημοσκοπικών στοιχείων είναι ότι η κυβέρνηση απογοήτευσε και ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν ενισχύεται κατ΄ αντιστοιχία της κυβερνητικής φθοράς, δεν εμπνέει, ούτε κατακτά το μεγάλο πλήθος των ψηφοφόρων. Γι΄ αυτό και κινείται ασθμαίνουσα, δεν είναι σε θέση να επιχειρήσει το μεγάλο άλμα και να τελειώσει το παιχνίδι.

Οσο για την ελάσσονα αντιπολίτευση δεν καταφέρνει και αυτή να διεισδύσει στους πολλούς, παραμένει στενή και δύσκαμπτη, δεν πείθει, ούτε γοητεύει τα πλήθη. Τα δύο μεγάλα κόμματα της Αριστεράς μοιάζουν σαν να αυτοεκγλωβίστηκαν σε άγονη γη, με παλαιά εργαλεία, χωρίς έμπνευση και μοντέρνες τεχνικές. Και οι Οικολόγοι επίσης, που γίναν του συρμού, μονομανείς όπως είναι, δεν προσφέρουν τα εχέγγυα, δεν είναι σε θέση να απαντήσουν στης χώρας τα πολύ μεγάλα προβλήματα. Για να μη μιλήσουμε για τους ορθόδοξους της Δεξιάς, που χάθηκαν από τη στιγμή που δήλωσαν δεκανίκι της αποτυχημένης «νέας διακυβέρνησης». Ολα τούτα είναι ενδεικτικά και της πολιτικής κρίσης που μαζί με τόσες άλλες καταδιώκουν τη χώρα. Η οικονομία δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, η συμμετοχή στην Ευρώπη δεν απέφερε τα προσδοκώμενα, τα κόμματα εξετέθησαν και οι ηγέτες τους ακόμη περισσότερο. Χάθηκε δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια η αξιοπιστία από την πολιτική και η πίστη από τους πολίτες. Δεν πιστεύουν πια οι πολίτες ότι οι πολιτικοί λένε την αλήθεια, ούτε ότι κατέχουν τις λύσεις. Γνωρίζουν πλέον ότι παίζεται παιχνίδι εντυπώσεων και το αρνούνται, δεν θέλουν να το παρακολουθήσουν. Δεν είναι τυχαίο ότι, δύο εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές, σημαντική μερίδα ψηφοφόρων δεν κινητοποιείται, αποφεύγει τη συμμετοχή και δηλώνει πιο κοντά στην ιδέα της αποχής. Ειδικότερα στους κύκλους των νέων η προοπτική της θάλασσας είναι ισχυρότερη πάσης άλλης. Με άλλα λόγια, σκάει τούτο τον καιρό και η φούσκα της πολιτικής, όπως τους προηγούμενους μήνες σκάσανε τόσες άλλες. Αν όντως σκάει η φούσκα της πολιτικής, το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών πιθανώς να αποδειχθεί απολύτως διαβρωτικό για το υπετριακονταετές πολιτικό σύστημα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι Οικολόγοι Πράσινοι δέχονται αντεπίθεση από τα άλλα κόμματα

Posted on Μαΐου 24, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Ευρωεκλογές, Οικολόγοι-Πράσινοι |

  • Προβληματίζει ο απότομος υπερδιπλασιασμός του ποσοστού τους
  • Της Δωρας Αντωνιου, Η Καθημερινή, 24/5/2009

Περισσότερο προβληματίζουν, παρά χαροποιούν τα δημοσκοπικά ευρήματα του τελευταίου διαστήματος τους Οικολόγους Πράσινους. Το κόμμα βλέπει τη δύναμή του στις δημοσκοπήσεις που διενεργούνται ενόψει των ευρωεκλογών να έχει υπερδιπλασιαστεί σε σχέση με λίγο καιρό πριν και, πλέον, ενώ σταθερά, στο κυλιόμενο βαρόμετρο που διενεργεί δύο φορές την εβδομάδα η Public Issue για την «Κ» και τον ΣΚΑΪ, αναδεικνύεται τρίτη δύναμη.

«Πρέπει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί κανείς το διπλασιασμό του ποσοστού σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα», επισημαίνει ο επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου, Μιχάλης Τρεμόπουλος.

Ως πρώτη συνέπεια της δημοσκοπικής ανόδου, τα στελέχη του κόμματος καταγράφουν την αντεπίθεση των τριών μικρότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων, η οποία, όπως αναφέρουν, κυμαίνεται από την καλόπιστη κριτική μέχρι τη συκοφαντία και τη διαβολή. Η αρχή έγινε, εξηγούν, με τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, Γιώργο Καρατζαφέρη, ο οποίος στις δημόσιες εμφανίσεις του, πλέον, αφιερώνει μέρος της ομιλίας του σε κριτική των Οικολόγων Πράσινων, κατηγορώντας τους για τις θέσεις τους στα εθνικά θέματα και λέγοντας ότι ουσιαστικά ξεπουλάνε τη Μακεδονία. Κλιμάκωση της κριτικής διαβλέπουν και από μέρους του ΚΚΕ, η οποία, εκτός από το πολιτικό σκέλος, με αναφορές σε «δεκανίκια του συστήματος», εμπεριέχει και υπαινιγμούς για διαπλοκή και στήριξη από εκδοτικά συμφέροντα. Τελευταία, θεωρούν ότι στο χορό έχει μπει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Η στάση που τηρούν μέχρι τώρα οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι να μην απαντούν με ανακοινώσεις ή δηλώσεις στην κριτική αυτή. Εκτιμούν, μάλιστα, ότι αυτό έχει ωφελήσει την επισκεψιμότητα στην ιστοσελίδα τους, που έχει αυξηθεί κατά 1.200%, από επισκέπτες που θέλουν να ενημερωθούν για τις θέσεις τους πάνω σε όλα αυτά τα ζητήματα.

«Φωτογραφία της στιγμής»

Η αύξηση των ποσοστών στις δημοσκοπήσεις χαρακτηρίζεται από τους Οικολόγους Πράσινους ως «φωτογραφία της στιγμής», ως συμπάθεια, που δεν είναι βέβαιο ότι θα μεταφερθεί στην κάλπη. Αντίθετα, δεν λείπει η ανησυχία ότι, τελικά, τα υψηλά ποσοστά μπορεί να κάνουν ζημιά. Μπορεί να κάνει τα υπόλοιπα μικρά κόμματα να επικεντρωθούν σε τακτικές συσπείρωσης των ψηφοφόρων τους, που θα καταστήσει πιο δύσκολη την προσέλκυση ψήφων, ενώ ταυτόχρονα, ακόμα και ψηφοφόροι που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν Οικολόγους Πράσινους, βλέποντας τα ανεβασμένα ποσοστά μπορεί να σκεφτούν «αυτοί βγαίνουν σίγουρα» και είτε να επιλέξουν την τελευταία στιγμή κάτι άλλο είτε να μην πάνε καν να ψηφίσουν. Ως προς το ενδεχόμενο να αυξηθεί περισσότερο το ποσοστό του κόμματος τις επόμενες δύο εβδομάδες που απομένουν μέχρι τις ευρωεκλογές, τα στελέχη του κόμματος δεν το θεωρούν πιθανό, ούτε και φυσιολογικό, καθώς, όπως αναφέρουν, ήδη η άνοδος ξεπέρασε τις προσδοκίες και σίγουρα έχει οροφή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ψήφος για το μέλλον

Posted on Μαΐου 17, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρώπη |

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/5/2009
  • H συμμετοχή στην οικοδόμηση της Ενιαίας Ευρώπης είναι η τιμή αλλά και η ευθύνη που βαραίνει την Ελλάδα εδώ και 30 χρόνια, από την υπογραφή της ένταξης της χώρας στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Η σχέση είναι αμφίδρομη. Η ΕΟΚ απέκτησε ένα μέλος διαφορετικό από τα άλλα, τα οποία τότε ήταν πιο «δυτικά» από την Ελλάδα – και γεωγραφικά και ιστορικά. Από τις ελλείψεις και τις εμμονές της Ελλάδας, η Ευρώπη έμαθε πώς να αγκαλιάζει νέα μέλη με άλλες ανάγκες και άλλες συμπεριφορές. Εμαθε, όμως, και πώς να επιβάλλεται εκεί που πρέπει (όπως στην προστασία του περιβάλλοντος). Χωρίς τα αγκάθια στην αρχική σχέση με την Ελλάδα, είναι αμφίβολο αν η Ευρώπη θα είχε πετύχει τις επόμενες διευρύνσεις της. Από την άλλη, η Ελλάδα κέρδισε την πλέον μακρά περίοδο σταθερότητας και ευημερίας στην ιστορία της, καθώς και αμύθητα ποσά για τον εκσυγχρονισμό της και την προκοπή του λαού της.

Η Ευρώπη και η Ελλάδα κέρδισαν από την ώσμωση. Αλλά, λίγες μέρες πριν από τις Ευρωεκλογές της 4ης και 7ης Ιουνίου, είναι αναπόφευκτη η αίσθηση ότι και η Ευρώπη και η Ελλάδα βρίσκονται σε τέλμα όσον αφορά τη σχέση τους αλλά και την εξέλιξη της καθεμιάς. Η Ευρώπη πάσχει από την έλλειψη αυτοπεποίθησης και οράματος των ηγετών της, ενώ η Ελλάδα έχει παγιδευτεί σε δομικές δυσλειτουργίες που κανένας πολιτικός δεν τολμά να αντιμετωπίσει.

Το πρόβλημα εκφράζεται άμεσα στην έλλειψη ενδιαφέροντος των πολιτών για τις επικείμενες εκλογές. Ενώ το 1979, στις πρώτες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η συμμετοχή των λαών της ΕΟΚ ήταν 63%, το 2004 είχε πέσει στο 45,7% (ενώ στην Ελλάδα έπεσε από το 79% στο 62,8%). Γι’ αυτές τις εκλογές, το Ευρωβαρόμετρο βρίσκει ότι το 53% των Ευρωπαίων πολιτών δεν ενδιαφέρεται να ψηφίσει, αντανακλώντας μια γενικότερη αποχή από την πολιτική. Στην Ελλάδα, όπως δείχνει η έρευνα της Public Issue που δημοσιεύει σήμερα η «Κ», μόνο το 39% ενδιαφέρεται για τις εκλογές. Κι όμως, σύμφωνα με την Public Issue, το 80% προτίθεται να ψηφίσει – αλλά η πρόθεσή τους δείχνει ήδη μεγάλη δυσθυμία. Ενώ το 8% των ψηφοφόρων παραμένει αναποφάσιστο και το 9,5% λέει πως δεν θα ψηφίσει, το 26,5% προτίθεται να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ (από 38,10% στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και 34% στις Ευρωεκλογές του 2004) και μόλις 21% για τη Νέα Δημοκρατία (από 41,8% το 2007 και 43% το 2004). Σε πτώση είναι και το Κομμουνιστικό Κόμμα (με πρόθεση ψήφου 6% από 9, 5% το 2004) και ο ΛΑΟΣ (με 3% από 4,1% το 2004), ενώ ο Συνασπισμός δείχνει μικρή άνοδο (με 5,5% έναντι του 4,2% το 2004). Τρίτο κόμμα, από το πουθενά, εμφανίζεται αυτό των Οικολόγων με 6,5%.

Τα ποσοστά των μεγαλύτερων κομμάτων θα αυξηθούν στην κάλπη αλλά είναι προφανές ότι η αδράνεια των πολιτικών μας στην αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων της εποχής δημιουργεί αδιέξοδο. Η έλλειψη πολιτικής οδηγεί στη γιγάντωση των προβλημάτων, και έτσι οι δυσλειτουργίες της οικονομίας και της κοινωνίας οδηγούν στην απάθεια, την αμηχανία και την οργή για την έλλειψη επιλογών. Το φαινόμενο της ψήφου διαμαρτυρίας δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό: σε όλη την Ε.Ε. αναμένεται είτε αύξηση της αποχής είτε ψήφος για μικρά κόμματα, χωρίς να αλλάζουν οι γενικότερες ισορροπίες.

Στη χώρα μας είμαστε παγιδευμένοι σε ένα φαύλο κύκλο. Οι πολιτικοί δεν αντιμετωπίζουν τη διαφθορά και τα άλλα δομικά προβλήματα της οικονομίας και της κοινωνίας. Αυτή είναι μόνιμη πληγή, αλλά η σοβαρότερη επίπτωση είναι ότι ικανοί νέοι και νέες που θα μπορούσαν να προσφέρουν στην πολιτική βλέπουν ότι κάθε προσπάθεια είναι μάταιη και απέχουν από τον δημόσιο βίο. Και όσο επικρατούν η μετριότητα και η φαυλότητα σε μια χώρα, τόσο επείγουσα γίνεται η ανάγκη για μια ισχυρή και πιο αντιπροσωπευτική Ευρώπη – για να βρουν οι πολίτες διέξοδο. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ε.Ε. είναι κοινές για όλους – στους τομείς της οικονομίας, του κοινωνικού κράτους, της ασφάλειας, της μεταναστευτικής πολιτικής, της ενέργειας και του περιβάλλοντος. Τα κόμματα που θα πάρουν στα σοβαρά την Ευρώπη, και θα προτείνουν υποψήφιους ικανούς να διαδραματίσουν ρόλο στην εξέλιξη της Ενωσης, είναι αυτά που πρέπει να στηρίξουμε – όχι μόνο σε αυτές τις εκλογές αλλά και στις εθνικές. Επειδή ό,τι είναι καλό για την Ευρώπη είναι καλό και για εμάς. Και τούμπαλιν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χρόνια αποφρακτική πολιτικοπάθεια

Posted on Μαΐου 3, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος |

Ικανοποιημένη εμφανίζεται η κυβερνώσα παράταξη από το γεγονός ότι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζουν κάπως μικρότερη (σε σύγκριση με τις προ μηνός) την υπέρ του ΠΑΣΟΚ «ψαλίδα». Οι κομματικοί δημοσιολογούντες αποδίδουν τη συγκριτική «βελτίωση», στην εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης διατήρηση στην επικαιρότητα, με όλα τα μέσα και με αυξανόμενους ρυθμούς της «σκανδαλολογίας». Υποστηρίζουν πως ο κόσμος «κουράστηκε από τη σκανδαλολογία». Γι’ αυτό και ξεκίνησαν μια πολιτική πόλωσης, κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ για «εκτροπή» και υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών, σε μια προσπάθεια να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους – έστω και αν τα επιχειρήματα περί «εκτροπής» (κυρίως: η οξύτατη κριτική της αντιπολίτευσης στο πρόσωπο του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τις αμφιλεγόμενες παρεμβάσεις του στο θέμα του Βατοπεδίου) δύσκολα πείθουν. Το πρόσωπο κατηγορείται (και από άλλους δικαστές, εισαγγελείς, συνταγματολόγους και νομικούς, άλλωστε…), όχι ο θεσμός τον οποίο ενσαρκώνει.

Επικίνδυνο να προβλέψει κανείς αν αυτή η νεοδημοκρατική τακτική θα συνεχίσει να αποδίδει, μετά τις πρώτες εντυπώσεις. Και κυρίως, αν θα αποδειχθεί ικανή ν’ ανατρέψει τις αρνητικές για την κυβέρνηση δημοσκοπικές προγνώσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα. Τόσο των ευρωεκλογών, όσο και των «εν όψει» βουλευτικών. Εξίσου δύσκολη η πρόβλεψη επιτυχίας και για τη στρατηγική της αντιπολίτευσης, να επικεντρώνει την κριτική της στις όντως προκλητικές και πολύπλοκες υποθέσεις σκανδάλων που έχουν απλωθεί στο «τραπέζι». Και τα δύο κόμματα εξουσίας επιδίδονται σε μια επιλεκτική ερμηνεία των δημοσκοπικών ευρημάτων. Κατά περίπτωση, «μένουν» είτε στην εκφραζόμενη πεποίθηση του κόσμου πως «η κυβέρνηση θέλει το κουκούλωμα» (περίπου το 70%), είτε στην εκτίμηση πως «η αντιπολίτευση επιμένει στα σκάνδαλα, προσδοκώντας πολιτικά οφέλη» (πάλι περίπου 70%).

Δεν δείχνουν να πολυενδιαφέρονται για την παγιωμένη άποψη του κόσμου (σε ποσοστό άνω του 80%!) πως άσχετα με το ποιο κόμμα είναι στην εξουσία, δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για την αποκάλυψη της πλήρους αλήθειας και τον κολασμό των υπευθύνων για τα σκάνδαλα! Πως, με άλλα λόγια, η κοινωνία έχει την άποψη ότι το πολιτικό σύστημα διαχρονικά (δεν εξέλιπε, δα η μνήμη…) ενεργεί ως «συντεχνία» που προστατεύει τα «μέλη» της. Κατά μία εκδοχή, σε μια χυδαία εκτίμηση «η σειρά σας και η σειρά μας…»! Θεωρητικά μόνο και σε επίπεδο επικοινωνιακό, δείχνουν να προβληματίζονται από την απογοήτευση των πολιτών και την απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών. Κατά τα… «άλλα», το ενδιαφέρον και η τακτική τους εξαντλείται στην κατάκτηση και την κατοχή (και νομή…) της εξουσίας, ποντάροντας (μέχρι πότε «εκ του ασφαλούς»;) πως τελικά ο λαός, προ του κινδύνου της ακυβερνησίας, «κάποιον» θα αναδείξει στη διακυβέρνηση του τόπου, έστω και με κριτήριο του «μη χείρον».

Μόνο που οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Η κοινωνία βρίσκεται σε βαθιά κρίση και σε επίπεδο πραγματικότητας (την οικονομική κρίση – την πλήρη διάσταση της οποίας και όλο το εύρος των επιπτώσεών της, ούτε που φανταζόμαστε καν!), αλλά και σε επίπεδο συναισθημάτων: η «χρόνια αποφρακτική πολιτικοπάθεια» δείχνει να έχει φθάσει στο αποκορύφωμά της, η πίστη στις ικανότητες και την εντιμότητα του πολιτικού συστήματος έχει εξανεμισθεί ακόμη και στις τάξεις των πιο «τυφλών» οπαδών, η αφοριστική και άκρως επικίνδυνη εκτίμηση της κοινωνίας «όλοι τους το ίδιο είναι!», είναι πολύ πιθανόν να εκφρασθεί και με όρους πολιτικο-εκλογικούς (μικρή σημασία έχει αν αυτό ενδεχομένως γίνει στις πρώτες, στις δεύτερες ή στις… υστερότερες κάλπες!), σε μια πρακτική «κάθαρση» της τραγωδίας του πολιτικού κατεστημένου…

Ωρα για εθνικό διάλογο

Η κοινωνία, έστω και κατά τρόπο μη συντεταγμένο, συνειδητοποιεί πολύ περισσότερο από τους πολιτικούς της ταγούς το στένεμα των ορίων του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε περιέλθει. Εγκαταλείπει (έστω: τείνει συνεχώς να εγκαταλείπει…) κομματική «πίστη» και παραδοσιακές «πολιτικοϊδεολογικές» προτιμήσεις, αντιλαμβάνεται πως η κατάσταση, σε όλα της τα εθνικά επίπεδα, επιδεινώνεται ραγδαία. Επιζητεί (παρά το γεγονός πως δεν ξέρει το «πώς» θα το επιβάλλει) να ξεκινήσει επιτέλους ένας ειλικρινής άδολος κομματικής σκοπιμότητας εθνικός διάλογος, για το πώς θα αναδιαταχθεί η χώρα, θ’ αποβάλλει τις χρόνιες παθογένειές της, θα εκπονήσει ένα νέο, σύμφωνο με τις περιστάσεις, αναπτυξιακό μοντέλο, υπερβατικό – το οποίο φυσικά και «κάποιοι» θα αναλάβουν με υπευθυνότητα και αποτελεσματικότητα να θέσουν σε τροχιά υλοποίησης…

Κατανοεί η κοινωνία πως «τζάμπα λύσεις» δεν υπάρχουν. Κι εμφανίζεται, έστω σε πρώιμη ακόμη φάση, να δεχθεί «σκληρά μέτρα», αναλαμβάνοντας (σε αντίθεση με τους πολιτικούς ηγήτορές της) και το απαραίτητο κόστος. Περιμένει από κόμματα και ηγεσίες ένα ρεαλιστικό «μανιφέστο» εθνικής ανάτασης και αναδιάρθρωσης, που θα συνεγείρει το εθνικό «όλον» και θα το δρομολογήσει κατάλληλα. Γι’ αυτό, ίσως, και όλο και πιο συχνά (και συνειδητοποιημένα…) ακούγεται η άποψη πως πιθανότατα «η λύση», η απαρχή της έστω, θα προέλθει από μια κυβέρνηση που θα μιλήσει την αλήθεια και θα κάνει έργο, αδιαφορώντας για το κομματικό μέλλον της. Μια κυβέρνηση αποφασισμένη, με ορίζοντα 4ετίας, δίχως φιλοδοξίες επανεκλογής της! Μια τετραετία αρκεί…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Κυριακή, 3 Μαϊου 2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Posted on Φεβρουαρίου 23, 2009. Filed under: Δεξιά, Δημοσκοπήσεις, Διάλογος, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εκλογές, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη |

  • Πανικός στην κυβέρνηση μετά την απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού που ακύρωσε τη ρητορική του πρωθυπουργού και πιστοποίησε τη διάλυση του κρατικού μηχανισμού. «Φρένο» στα σχέδια του πρωθυπουργού, ο οποίος το τελευταίο διάστημα επιχειρεί με κάθε τρόπο να ανακόψει την επιταχυνόμενη φθορά της κυβέρνησής του, βάζει η νέα (!!) κινηματογραφική απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού.
Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έκανε ένα βήμα περισσότερο στην προσπάθειά του να απορρίψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, αλλά όλη του η τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ είχε αμιγώς προεκλογικό χαρακτήρα

Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έκανε ένα βήμα περισσότερο στην προσπάθειά του να απορρίψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, αλλά όλη του η τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ είχε α

Λίγες ώρες μετά τα μηνύματα περί υπευθυνότητας, σοβαρότητας και κυβερνητικής σταθερότητας που εξέπεμψε ο κ. Κ. Καραμανλής, μέσα από κομματική εκδήλωση, σημειώθηκε το νέο γεγονός που πιστοποιεί με τον πλέον «καθαρό τρόπο» την απόλυτη διάλυση του κρατικού μηχανισμού.

Οπως ακριβώς συνέβη και στις 4 Ιουνίου του 2006, έτσι και χθες οι κρατούμενοι Β. Παλαιοκώστας και Α. Ριτζάι έφυγαν με ελικόπτερο (και πάλι) από τις φυλακές Κορυδαλλού, γελοιοποιώντας τον κρατικό μηχανισμό και τις δυνάμεις καταστολής.

Στο εσωτερικό της κυβέρνησης, αμέσως μόλις έγινε γνωστή η είδηση της απόδρασης, επικράτησε πανικός, καθώς το τελευταίο που ήθελαν αυτή την ώρα είναι ένα έκτακτο γεγονός που θα ακύρωνε στην πράξη τη γιγαντιαία επικοινωνιακή προσπάθεια που καταβάλλει ο ίδιος ο κ. Καραμανλής μέσα από τις δημόσιες παρεμβάσεις του, τα προεκλογικά διλήμματα που θέτει διαρκώς, τις παροχές και τις «σκληρές» επιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ και στον κ. Γ. Παπανδρέου, προκειμένου να ανακάμψει η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Καραμανλής ενημερώθηκε για τη νέα απόδραση λίγο μετά τις τέσσερις χθες το μεσημέρι από τον υπουργό Εσωτερικών, κ. Πρ. Παυλόπουλο, καθώς ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ. Ν. Δένδιας, βρισκόταν εκείνη την ώρα στα Γιάννενα και δεν είχε πλήρη εικόνα για τα τεκταινόμενα στον Κορυδαλλό.

Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός -εν αναμονή της επιστροφής του κ. Δένδια στην Αθήνα- επικοινώνησε με κορυφαίους υπουργούς, προκειμένου να διαχειριστεί τη νέα αυτή κρίση που πλήττει καίρια την εικόνα της κυβέρνησής του. Στο εσωτερικό του Υπουργικού Συμβουλίου διατυπώθηκε και η πρόταση για αποπομπή του υπουργού Δικαιοσύνης, κ. Δένδια, κάτι το οποίο δεν αποδέχτηκε -σε πρώτο χρόνο τουλάχιστον- ο κ. Καραμανλής, με το αιτιολογικό ότι διαχειρίζεται τα θέματα μόλις για 40 ημέρες.

Οι εισηγητές της άποψης να υπάρξει παραίτηση υπουργού ανέφεραν ότι θα πρέπει ο πρωθυπουργός -έστω και σε επικοινωνιακό επίπεδο- να δείξει ότι αναγνωρίζει την ύπαρξη πολιτικών ευθυνών, καθώς η ίδια κινηματογραφική απόδραση συμβαίνει για δεύτερη φορά στις φυλακές Κορυδαλλού.

«Δεν μπορεί να ξεπεραστεί και αυτή η κρίση με επίρριψη ευθυνών σε υπηρεσιακούς παράγοντες και με διαρροές περί οργής του πρωθυπουργού», ανέφερε χαρακτηριστικά έμπειρο κοινοβουλευτικό στέλεχος της ΝΔ.

Την ίδια στιγμή, ευθύνες στο υπουργείο Δικαιοσύνης επιρρίπτουν ανώτατα στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών.

Οπως τόνιζαν στο «Εθνος» συνεργάτες των κ. Παυλόπουλου και Μαρκογιαννάκη, «η φύλαξη των φυλακών είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του υπουργείου Δικαιοσύνης, καθώς η ΕΛ.ΑΣ. έχει μόνο τον έλεγχο της περιμέτρου των φυλακών». «Η ΕΛ.ΑΣ. έχει δύο φορές κατά το παρελθόν συλλάβει τους δύο αυτούς βαρυποινίτες», κατέληγαν τα ίδια πρόσωπα.

  • ΠΑΣΟΚ: Μόνη λύση η φυγή της κυβέρνησης

«Οι εκλογές είναι η μόνη λύση. Σε οποιαδήποτε άλλη πολιτισμένη χώρα του κόσμου οι υπουργοί θα είχαν παραιτηθεί και οι παραιτήσεις τους θα είχαν ήδη γίνει δεκτές», δήλωσε ο Ντίνος Ρόβλιας, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, προσθέτοντας ότι «δεν έχει συνεπώς κανένα νόημα να ζητήσουμε παραιτήσεις υπουργών. Ζητούμενο είναι αλλαγή κυβέρνησης και όχι αλλαγή προσώπων».

Ο κ. Ρόβλιας τόνισε ότι «σε αυτή τη χώρα που δεν δουλεύει τίποτα δουλεύουν μόνο οι αερομεταφορές από τις φυλακές Κορυδαλλού», όπως και ότι «δεν υπάρχει κράτος, δεν υπάρχει δημόσια ασφάλεια και δεν υπάρχει τελικά κυβέρνηση στην Ελλάδα σήμερα».

Τέλος, το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ επεσήμανε ότι «επί της ουσίας της απόδρασης, η αποχωρούσα κυβέρνηση οφείλει να ενημερώσει τον ελληνικό λαό πώς και γιατί βρέθηκαν οι κρατούμενοι στον συγκεκριμένο χώρο, τη συγκεκριμένη ώρα μέσα στις φυλακές, ώστε να υλοποιήσουν το σχέδιο απόδρασης».

  • ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ, ΕΘΝΟΣ, 23/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Βαδίζομεν προς εκλογάς…

Posted on Ιανουαρίου 13, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Εκλογές, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Βασίλης Χιώτης | Το Βήμα, Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2009. Oλες οι κινήσεις του Πρωθυπουργού από τις αρχές του έτους- από τον ανασχηματισμό ως τη συγκρότηση των νέων κυβερνητικών οργάνων και την αλλαγή πολιτικής που σηματοδοτούν- οδηγούν σε ένα και μοναδικό ασφαλές συμπέρασμα: Βαδίζομεν προς εκλογάς, όπως έγραφαν παλαιότερα οι εφημερίδες, όταν διαπίστωναν ότι ο πρωθυπουργός σταματά να κυνηγά προβλήματα και κυνηγά ψηφοφόρους.

Αυτό κάνει ο κ. Κ. Καραμανλής από την περασμένη εβδομάδα. Εχτισε μια κυβέρνηση με στόχο όχι να λύσει προβλήματα, αλλά να είναι πιο ευχάριστη στην κοινή γνώμη, με υπουργούς που θα τους βλέπει ο κοσμάκης στην τηλεόραση και δεν θα τους καταριέται.

Πιστεύουν οι πολίτες ότι ο κ. Γ. Αλογοσκούφης είναι κακός υπουργός γιατί βάζει νέους φόρους; Να φύγει ο Αλογοσκούφης και ας μείνουν οι φόροι. Πιστεύουν οι πολίτες ότι ο κ. Ευρ. Στυλιανίδης δεν είναι αρεστός στη νεολαία; Να φύγει ο Στυλιανίδης και να έλθει κάποιος που σκορπίζει ενθουσιασμό στους μαθητές και στις μαθήτριες. Θεωρούν υπεύθυνο για την ακρίβεια οι πολίτες τον κ. Χρ. Φώλια; Να φύγει και ο Φώλιας και ας συνεχίσει να ακριβαίνει το πετρέλαιο θέρμανσης.

Με αυτόν τον τρόπο ο κ. Καραμανλής έφτιαξε μια κυβέρνηση που δεν είναι η καλύτερη για να λύσει τα προβλήματα, αλλά είναι η ιδανικότερη για να τα σκεπάσει! Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ. Και το γνωρίζει καλύτερα από όλους ο Πρωθυπουργός. Οι επιλογές του δικαιώθηκαν ήδη. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η διαφορά της ΝΔ από το ΠαΣοΚ μειώθηκε από τις πέντε στις τρεις ποσοστιαίες μονάδες, με την ίδια ταχύτητα που αυξήθηκε το τελευταίο τρίμηνο.

Οσο δεν υπάρχουν ανοιχτά μέτωπα και «υπουργοί-στόχοι» για τα ΜΜΕ και τα κόμματα, το προβάδισμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα μειώνεται ή τουλάχιστον δεν θα αυξάνεται. Αλλά για πόσο δεν θα υπάρχουν ανοιχτά μέτωπα και υπουργοί-στόχοι σε μια κυβέρνηση που έχει κάνει την εσωστρέφεια προσφιλές της σπορ και τα σκάνδαλα των εμπίστων της καθημερινή της συνήθεια; Ο κ. Καραμανλής γνωρίζει καλά ότι η αντεπίθεσή του δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ, επειδή βασίζεται στην ακτινοβολία του νέου στρατού του και όχι στην ποιοτική του υπεροπλία. Είναι θέμα ελάχιστου χρόνου να αρχίσει και πάλι να αυξάνεται η διαφορά του ΠαΣοΚ από τη ΝΔ και τότε πια δεν θα υπάρχουν άλλες δυνατότητες επικοινωνιακών τρυκ, όπως οι δήθεν ριζικοί ανασχηματισμοί, όπου παραμένουν ακλόνητοι όσοι πατούν γερά στην κομματική βάση και την πληρώνουν όσοι δεν έχουν κομματικές πλάτες.

Τι του μένει λοιπόν; Η προσφυγή στις κάλπες τώρα που το πολιτικό παιχνίδι είναι ακόμη αμφίρροπο. Αν χάσει και αυτή την ευκαιρία, τότε η δυναμική του ΠαΣοΚ προς την αυτοδυναμία δεν θα είναι ποτέ ξανά αναστρέψιμη. Γι΄ αυτό και από χθες άνοιξαν όλα τα μεγάλα πολιτικά γραφεία των κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών και τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά. Βαδίζομεν προς εκλογάς…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Νέα ευκαιρία για τον Καραμανλή

Posted on Ιανουαρίου 11, 2009. Filed under: Ανασχηματισμός, Δημόσια Tάξη, Δημοσκοπήσεις, Εκλογές, Οικονομία, Πολιτική |

Θετική απήχηση του ανασχηματισμού

Ανοιχτά μέτωπα σε Oικονομία και Δημόσια Tάξη

Προϋποθέσεις ανάκαμψης της κυβέρνησης δημιουργεί, ως φαίνεται, ο ανασχηματισμός «ανατροπών» στον οποίο προχώρησε ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής υπό το βάρος πολλαπλών προβλημάτων στα πεδία της οικονομίας, της εκπαιδευτικής κοινότητας και της δημόσιας τάξης, καθώς και της υπόθεσης Βατοπεδίου.

Οπως προκύπτει από δημοσκόπηση της Public Issue για την «Κ», γενικά θετική εντύπωση για τον ανασχηματισμό έχει το 39% των ερωτηθέντων, ενώ αρνητική το 23%. Πάντως το 46% θεωρεί ότι, παρά τις αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα, η Ν.Δ. δεν θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει καλύτερα τα προβλήματα της χώρας, έναντι του 39% που διατυπώνει αντίθετη άποψη. Ετσι, η «νέα ευκαιρία» που δίδεται στον κ. Καραμανλή είναι προφανές πως θα έχει ημερομηνία λήξεως εάν δεν αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά τα ανοικτά μέτωπα, κυρίως στους τομείς της οικονομίας και της ασφάλειας των πολιτών. Του ανασχηματισμού προηγήθηκε έντονο παρασκήνιο, με τον κ. Καραμανλή να λαμβάνει, πάντως, μόνος τις τελικές αποφάσεις. Οι μείζονες αλλαγές στις οποίες προέβη ο πρωθυπουργός, σε συνδυασμό με τη συγκρότηση «τρόικας» υπό τον ίδιο για την οικονομία, οδηγούν στην εκτίμηση ότι το Μέγαρο Μαξίμου έχει διαμορφώσει συνολικό σχέδιο με ορίζοντα τις προσεχείς εκλογές, εξέλιξη που οδηγεί και το ΠΑΣΟΚ σε αναπροσαρμογές στη στρατηγική του. Πάντως, ο χρόνος προσφυγής στις κάλπες παραμένει άδηλος, με αποτέλεσμα τη διακίνηση πλήθους σχετικών σεναρίων.

ΣXETIKA ΘEMATA


«Παράθυρο ευκαιρίας» ο ανασχηματισμός
Τέλος με πολλά μηνύματα και πολλούς παραλήπτες
Οι προτεραιότητες των νέων υπουργών
Το σταυρόλεξο του χρόνου των εκλογών
Κυβέρνηση με λιγότερους καραμανλικούς
Πώς μπήκε σε «επιτήρηση»
Από τους 151 βουλευτές, 72 πήραν χαρτοφυλάκιο
«Δεν καταγγείλαμε όσο έπρεπε τις ακρότητες»
Εντονος προβληματισμός για τις επιλογές Τσίπρα
Aγχος στο ΠΑΣΟΚ για δημοσκοπήσεις και εξωθεσμικά κέντρα
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Παράθυρο ευκαιρίας» ο ανασχηματισμός

Posted on Ιανουαρίου 11, 2009. Filed under: Ανασχηματισμός, Δημοσκοπήσεις, Καραμανλής Κώστας, Πολιτική |

Επιφυλακτική εμφανίζεται η κοινή γνώμη απέναντι στο νέο κυβερνητικό σχήμα, σύμφωνα με έρευνα της Public Issue για την «Κ»

Του Κ.Π. Παπαδιοχου, Η Καθημερινή, 11/01/2009

«Παράθυρο ευκαιρίας» για τον πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή και την κυβέρνηση εμφανίζεται να αποτελεί ο ανασχηματισμός της περασμένης Τετάρτης, όπως προκύπτει από δημοσκόπηση της Public Issue για την «Κ». Πάντως, η κοινή γνώμη εμφανίζεται ιδιαίτερα επιφυλακτική αναφορικά με τις δυνατότητες του νέου κυβερνητικού σχήματος να αντιμετωπίσει τα μείζονα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει η χώρα. Ως εκ τούτου, από μόνος του ο ανασχηματισμός πιθανότατα δεν αρκεί για την ανατροπή του υφιστάμενου, δυσμενούς για την κυβέρνηση, κλίματος και θα απαιτηθούν απτά δείγματα γραφής κυρίως στους τομείς της οικονομίας και της ασφάλειας των πολιτών.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Public Issue με αντικείμενο «την αξιολόγηση του κυβερνητικού ανασχηματισμού της 7ης Ιανουαρίου», το 39% δηλώνει ότι έχει γενικά θετική εντύπωση από τον ανασχηματισμό έναντι του 23% που τον προσεγγίζει αρνητικά. Πάντως, το 46% θεωρεί ότι, παρά τις αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα, η Ν.Δ. δεν θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει καλύτερα τα προβλήματα της χώρας, έναντι του 39% που διατυπώνει αντίθετη άποψη. Παράλληλα, ιδιαίτερα υψηλό είναι το ποσοστό όσων εκτιμούν ότι η κυβέρνηση δεν θα εξαντλήσει τελικώς την τετραετία. Ειδικότερα, το 62% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι θα υπάρξει πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

  • «Επρεπε να γίνει»

Η θετική αποδοχή των αλλαγών συνδέεται προφανώς με την εκτίμηση ότι το προηγούμενο κυβερνητικό σχήμα είχε εξαντλήσει τη δυναμική του ή ήταν προβληματικό σε συγκεκριμένους τομείς, καθώς το 71% απαντά ότι «ο ανασχηματισμός έπρεπε να γίνει», έναντι μόλις 9% που θεωρεί ότι «μάλλον δεν έπρεπε». Επίσης, το 36% πιστεύει ότι η κυβέρνηση «θα γίνει καλύτερη» έναντι 7% που κρίνει ότι «θα γίνει χειρότερη», ενώ το 55% απαντά ότι «δεν θα αλλάξει τίποτα».

Aπό τη δημοσκόπηση προκύπτει επίσης σαφώς ότι οι απομακρυνθέντες υπουργοί λειτουργούσαν ως «βαρίδια» για την κυβέρνηση, καθώς είναι ιδιαίτερα υψηλά τα ποσοστά όσων εκτιμούν πως οι κ. Π. Δούκας, Γ. Αλογοσκούφης, Μ. Λιάπης, Χρ. Φώλιας, Αλ. Κοντός και Μαργ. Τζίμας θα έπρεπε να αποχωρήσουν. Μάλιστα, οι τρεις πρώτοι στο σχετικό ερώτημα καταγράφουν ποσοστά άνω του 70%.

Απο τους νεοεισελθόντες υπουργούς μακράν την θετικότερη απήχηση έχει ο κ. Αντ. Σαμαράς, που συγκεντρώνει ποσοστό της τάξης του 70% και ακολουθεί σε μεγάλη απόσταση ο κ. Στ. Καλαφάτης με ποσοστό 43%. Κατά την αξιολόγηση των υπουργών που παραμένουν στο κυβερνητικό σχήμα με το ίδιο η διαφορετικό χαρτοφυλάκιο και στο ερώτημα «εάν έπρεπε να μείνουν», προηγείται ο κ. Γ. Σουφλιάς και ακολουθούν η κ. Ντόρα Μπακογιάννη, ο κ. Α. Σπηλιωτόπουλος, ο κ. Ευ. Μεϊμαράκης, ο κ. Δ. Αβραμόπουλος και ο κ. Πρ. Παυλόπουλος, ενώ αμέσως μετά κατατάσσεται ο νέος υπουργός Οικονομίας κ. Γ. Παπαθανασίου.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...