Δημόσια διοίκηση

Τα απερίγραπτα χάλια της Δημόσιας Διοίκησης

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Δημόσια διοίκηση, Σταυρίδης Στέλιος |

Του Στελιου Σταυριδη*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Είμαστε τόσο ανεύθυνοι, τόσο θρασείς και τόσο λαϊκιστές, που αφού κατασπαταλήσαμε επί 30 χρόνια πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούσαμε να παράξουμε, αφού χάσαμε ατελείωτες ευκαιρίες να φτιάξουμε ένα σύγχρονο κράτος και μια ανταγωνιστική οικονομία, αφού διώξαμε κάθε μεγάλη επένδυση, αφού καταχρεώσαμε τις επερχόμενες γενιές και εκτινάξαμε την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη (το 2012 θα ξεπεράσει το 15%), τώρα ζητάμε και τα ρέστα από τους… κουτόφραγκους, που μας εγκαλούν για την κραιπάλη μας! Μιλώντας για κερδοσκόπους και άλλους αιμοσταγείς «δράκους», το φαύλο και διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα προσπαθεί να αποπροσανατολίσει, πιστεύοντας ότι το «πάρτι» μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Ελάχιστοι αντιλαμβάνονται πόσο διασύρεται η χώρα και η φωνή τους δεν φαίνεται ικανή να πείσει τους υπόλοιπους να αλλάξουν ρότα.

Δεκαετίες ολόκληρες, μικρής εμβέλειας πολιτικοί διόγκωσαν πέραν πάσης λογικής τον δημόσιο τομέα. Για να εξαγοράσουν ψήφους, διόριζαν από τα παράθυρα αργόμισθους κατά δεκάδες χιλιάδες, χωρίς να υπάρχει καμία πραγματική ανάγκη. Ετσι, φτάσαμε στο σημείο η Ελλάδα να έχει 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους, ενώ η Γαλλία 350.000 και η Αυστρία 120.000 ! Και σα να μην έφτανε μόνον αυτό, πιεζόμενοι αφόρητα από ανεύθυνους συνδικαλιστές, μοίραζαν με αστρονομικό κόστος, σκανδαλώδη επιδόματα και απίστευτες παροχές και προνόμια, που μόνο διεστραμμένοι εγκέφαλοι μπορούσαν να σκεφθούν.

Εχουμε, λοιπόν, σήμερα έναν απίθανο, στυγνό και κοινωνικά άδικο εργοδότη -το κράτος- που επιπλέον πληρώνει με τα δικά μας λεφτά, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, εγκαταλελειμμένους στη μοίρα τους, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς καθοδήγηση, χωρίς ηθικό, χωρίς αποστολή και επομένως, χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης.

Ο ανεκδιήγητος αυτός εργοδότης πληρώνει σε μισθούς 30 δισ. ευρώ τον χρόνο και δεν γνωρίζει, ποιοι τέλος πάντων είναι αυτοί που έχει στη δούλεψή του, αν προσέρχονται να εργαστούν, τι ακριβώς αντικείμενο έχουν και πόσα εισπράττουν. Με το τρικ των επιδομάτων, ο μισθός (εν κρυπτώ) τριπλασιάζεται ή και τετραπλασιάζεται. Το κράτος έχει γεμίσει με τεμπέληδες και αργόσχολους, για τους οποίους κανείς δεν διαμαρτύρεται. Ενώ η Ελλάδα βουλιάζει, ενώ θα έπρεπε όλοι να προτρέπουν όλους να εργαστούν σκληρά για την παραγωγή πλούτου, όλοι προτρέπουν όλους να απεργήσουν, να εκβιάσουν, να διαλύσουν. Των οικιών υμών εμπιπραμένων…

Την Πέμπτη, η Ελλάδα απεργούσε για να στείλει μήνυμα σε ποιους; Πότε επιτέλους θα γίνει αντιληπτό ότι για τα θλιβερά μας χάλια, εμείς και μόνον εμείς είμαστε υπεύθυνοι; Φθάσαμε να έχουμε μια Δημόσια Διοίκηση που παρά τον όγκο της και τους πόρους που αδηφάγα καταβροχθίζει, δεν είναι σε θέση να παρέχει στοιχειώδεις υπηρεσίες στον δύσμοιρο πολίτη. Αποχαυνωμένοι, σταθερά ανταμείβουμε όλους αυτούς που μας εμπαίζουν ασύστολα και είναι υπεύθυνοι για τη διαλυμένη, αραχνιασμένη, ανεπαρκή και αναποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση.

Το αστείο είναι ότι «επιφανείς» υπουργοί νόμισαν ότι εκσυγχρόνισαν… ψηφιοποιώντας σκουπίδια δηλαδή ξεπερασμένες, άχρηστες και βλακώδεις διαδικασίες! Πολιτικοί όλων των παρατάξεων, με μεγάλη ευλάβεια, φροντίζουν να διογκώνουν τη γραφειοκρατία, διότι κατά βάθος θέλουν τη διαφθορά, ασχέτως αν οι τραγικοί αυτοί υποκριτές ευαγγελίζονται την διαφάνεια.

Εμπειρος και έντιμος πολιτικός της παλιάς καλής γενιάς, έλεγε πρόσφατα ότι η Δημόσια Διοίκηση είναι τόσο διαλυμένη, τόσο διαβρωμένη και τόσο ανίκανη, που δεν βλέπει πώς θα μπορούσε να υλοποιήσει τα απαραίτητα μέτρα νοικοκυρέματος, που θα μας επιβάλλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας σε επιβεβλημένη -λόγω τεχνογνωσίας- συνεργασία με το ΔΝΤ. Είμαστε τόσο ανεγκέφαλοι που αντί να τους ευχαριστούμε που μας αναγκάζουν επιτέλους να βάλουμε τα δυο μας πόδια σε ένα παπούτσι (μπας και δούμε στον ήλιο μοίρα), τους εγκαλούμε, τους ειρωνευόμαστε και τους λοιδορούμε.

Για όλους εμάς που συνεχώς ταξιδεύουμε, είναι αβάσταχτος ο χλευασμός που δέχεται η Ελλάδα μας. Θα καταφέρουμε άραγε, με σοβαρότητα και συγκεκριμένα έργα, να αποκαταστήσουμε σε όλη την υφήλιο το κύρος και την αξιοπιστία μας και να κάνουμε τα παιδιά μας περήφανα Ελληνόπουλα, όπως ήμασταν κάποτε και εμείς ή θα συνεχίσουμε, με αμείωτη αφροσύνη τον δρόμο της απαξίωσης και της μιζέριας;

* Ο Στέλιος Σταυρίδης είναι μέλος του Δ.Σ. του ΕΒΕΑ.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προς αθεράπευτους λαϊκιστές

Posted on Νοέμβριος 9, 2009. Filed under: Δημόσια διοίκηση, Καρακούσης Αντώνης, Οικονομία |

Oσοι παρακολουθούν από χρόνια την οικονομία γνωρίζουν ότι τα προβλήματά της είναι πάνω απ΄ όλα πολιτικά και η εκδήλωσή τους δεν είναι τίποτε άλλο παρά αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και εφαρμογής συγκεκριμένων αποφάσεων.

Ιδιαίτερα η σημερινή βαθιά δημοσιονομική κρίση, που έχει φέρει τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιων υστερήσεων, ανακολουθιών και αμεριμνησίας στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής. Δεν υπήρξαν οι απαραίτητες πρόνοιες στις καλές ημέρες και τώρα που ήλθαν οι δύσκολες τα πάντα μοιάζουν ασήκωτα. Ωστόσο μέθοδος υπάρχει, όπως και κατάλληλη εμπειρία. Το 1993 τα πράγματα δεν ήταν πολύ διαφορετικά. Και τότε, έπειτα από μια άγονη συντηρητική διακυβέρνηση και μια αντίστοιχη πολιτική μεταβολή σαν τη σημερινή, η νέα κυβέρνηση αντιμετώπιζε εκρηκτικές δημοσιονομικές συνθήκες. Και σε εκείνη την προεκλογική περίοδο δεν είχαν ειπωθεί όλα, όπως και βεβαίως από κάποιους καλλιεργήθηκαν προσδοκίες.

Με την ανάληψη όμως της διακυβέρνησης και τη διαπίστωση της εκρηκτικότητας των δημοσιονομικών συνθηκών δεν υπήρξαν ούτε ταλαντεύσεις ούτε πανικός. Δόθηκαν τα σήματα, απεστάλησαν τα μηνύματα και αμέσως σηκώθηκαν τα μανίκια.

Οταν η οικονομία εξαερώνεται, όπως συμβαίνει τώρα, πρώτα απ΄ όλα χρειάζεται ένα ισχυρό παιδαγωγικό μήνυμα προς την κοινωνία και τις ηγέτιδες τάξεις και ομάδες της κοινωνίας μας. Και αυτό δεν προσφέρεται, παρά μόνο με την αλήθεια της περιγραφής.

Οταν η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, δεν κρύβεις το πρόβλημα.

Αντιθέτως, το παρουσιάζεις όπως ακριβώς είναι και διεκδικείς τη συντεταγμένη συμμετοχή των πάντων στην προσπάθεια ανάταξης της χώρας.

Η συνειδητοποίηση επέρχεται διά της αυτογνωσίας και η πολιτική επιβάλλεται χωρίς πολλές κουβέντες. Το 1993, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου διακήρυξε από τις πρώτες ημέρες ότι «το χρέος ή θα το αφανίσουμε ή θα αφανίσει τη χώρα», άπαντες έλαβαν το μήνυμα και όλοι συνειδητοποίησαν ότι δεν είναι καιρός για πολιτικά ή άλλα παίγνια.

Και έτσι η προσπάθεια έλαβε εθνικές διαστάσεις και υιοθετήθηκε χωρίς αμφισβητήσεις ή άλλους υπολογισμούς.

Και φόροι επιβλήθηκαν και οι διεκδικήσεις υποχώρησαν και, το κυριότερο, οι προσδοκίες αναγεννήθηκαν.

Στην παρούσα συγκυρία αντίστοιχο μήνυμα αυτογνωσίας δεν έχει ακόμη μεταδοθεί. Αντιθέτως αρκετοί, παρά την κρισιμότητα των περιστάσεων, συνεχίζουν να καταδιώκονται από σύνδρομα λαϊκισμού και επιμένουν να παριστάνουν τους προστάτες του λαού, τις πραγματικές αγωνίες του οποίου ούτε γνωρίζουν ούτε κατανοούν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Για ένα σύγχρονο και λειτουργικό κράτος

Posted on Νοέμβριος 4, 2009. Filed under: Δημόσια διοίκηση |

  • Χωρίς σύγχρονη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση κανένα άλλο μέτρο δεν μπορεί να αποδώσει

Πασχάλης Μητλιάγκας | ΤΟ ΒΗΜΑ,  Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009

Στη χώρα μας, στη διοίκηση και στην αυτοδιοίκηση, δεν κατορθώσαμε ως σήμερα να έχουμε σταθερές και αποτελεσματικές δομές που να αντέχουν στον χρόνο και να λειτουργούν αποτελεσματικά ώστε να υπηρετείται ο πολίτης και να διευκολύνεται η προώθηση της ανάπτυξης. Κινούνται όλα με τους δικούς τους αργόσυρτους ρυθμούς, δίνοντας την εντύπωση ότι βιώνουμε δύο Ελλάδες. Την Ελλάδα των οπισθοφυλακών και την Ελλάδα της δημιουργίας.

Τα όποια θετικά βήματα αποκέντρωσης και ενίσχυσης του ρόλου της αυτοδιοίκησης, λίγα δειλά στη δεκαετία του ΄80, πιο τολμηρά και πιο σχεδιασμένα το 1994-1997 (Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις- Καποδίστριας- Περιφέρειες) που λειτουργούν ως σήμερα είναι ατελέσφορα, έχουν το στοιχείο της μεταβατικότητας και βρίσκονται σε λιμνάζοντα νερά. Αυτά τα βήματα δεν μπόρεσαν να αναιρέσουν την παθογένειά τους και γι΄ αυτό πρέπει άμεσα να αλλάξουν.

Η σημερινή κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών φαίνονται αποφασισμένοι γι΄ αυτή την τομή. Μια τομή που μαζί με τις αλλαγές που θα επιχειρηθούν στο πολιτικό σύστημα της χώρας θα απελευθερώσουν δυνάμεις στην κοινωνία και θα δώσουν νέες δυνατότητες στη χώρα.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως χωρίς ένα σύγχρονο πολιτικό σύστημα που να κατοχυρώνει μια κανονική πολιτική ζωή και χωρίς σύγχρονες και αποτελεσματικές δομές στο κράτος και την αυτοδιοίκηση, κανένα μέτρο δεν μπορεί να αποδώσει.

Είμαστε μια μικρή χώρα φορτωμένη με πολλά σχήματα διοίκησης και αυτοδιοίκησης, που αντί να εξυπηρετούν τον πολίτη και να συμβάλλουν στην προώθηση της ανάπτυξης, μάλλον καταδυναστεύουν πολλές φορές τον πολίτη και κρατούν τη χώρα σε υστέρηση. Πρέπει να πάψουν πλέον τα προβλήματα του πολίτη να μεταφέρονται από επίπεδο σε επίπεδο και να μην επιλύονται ποτέ ή να αργούν να επιλυθούν. Είναι επομένως φυσικό επακόλουθο να παρεμβαίνει ο «μεσάζων», πολιτικός ή άλλος, και να έπεται δυστυχώς το «λάδωμα».

Η κυβέρνηση και τα κυβερνητικά όργανα πρέπει να έχουν μόνο επιτελικές λειτουργίες, να διαμορφώνουν πολιτικές και να έχουν σχέδιο υλοποίησης των πολιτικών τους, καθώς και μηχανισμούς μεταφοράς και παρακολούθησης αυτών στην Περιφέρεια.

Και όλα αυτά μπορούν να επιτευχθούν με λίγα, ουσιαστικά και λειτουργικά σχήματα, με οργανική διάρθρωση μεταξύ τους κατοχυρώνοντας τον ρόλο και την αυτοτέλεια του καθενός, με ισχυρούς ταυτόχρονα μηχανισμούς ελέγχου και εποπτεία αυτών, όπως λειτουργούν σε όλες τις ευνομούμενες κοινωνίες.

Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, η ηγεσία του ΥΠΕΣ και το σύνολο της κυβερνητικής μηχανής βρίσκονται μπροστά στις μεγάλες ευθύνες τους και έχουν μια χρυσή, την τελευταία ίσως, ευκαιρία. Ο λαός ήδη έχει διαμορφώσει πολλές προσδοκίες και θα στηρίξει αυτό το μεγάλο εγχείρημα.

Σήμερα όσο ποτέ το κλίμα είναι ώριμο, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας όσο και σε πολιτικές δυνάμεις και στα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης Α΄ και Β΄ βαθμού. Είναι ώρα να κριθούν όλοι και ο καθένας στις ευθύνες του.

Πρέπει επιτέλους να συζητήσουμε σοβαρά: τι κράτος θέλουμε, για ποιους το θέλουμε, μέχρι πού πρέπει να φθάσει και πώς πρέπει να διοικείται και να εποπτεύεται στην περιφέρεια. Μια συζήτηση που δεν κάναμε ποτέ. Ολες οι συζητήσεις και οι αλλαγές που έγιναν είχαν το στοιχείο της αποσπασματικότητας και διεξαγόταν πάντα διάλογος που χωριζόταν σε «φέτες». Αυτή είναι η δική μου εμπειρία, συμμετέχοντας σε πολλές συζητήσεις και επιτροπές, κυρίως στο κέντρο, από τη θεσμική μου ιδιότητα (8 χρόνια νομάρχης και μέλος του ΔΣ της ΕΝΑΕ). Γι΄ αυτό και δεν επιτεύχθηκε ποτέ μια συγκροτημένη, συνεκτική άποψη για τη λειτουργία του κράτους στο σύνολό του.

Την τελευταία πενταετία καταναλωθήκαμε στη μαγεία και στην αλχημεία των αριθμών, στη φλυαρία περί επανίδρυσης του κράτους και στη μαεστρία της «νομιμοποίησης της ανομίας και της φαυλότητας» σε όλα τα επίπεδα. Στη Γερμανία ο Βίσμαρκ είχε πει την ιστορική φράση: Αν θέλεις να καταστρέψεις τη χώρα κάνε μια επιτροπή και ανάθεσέ τη σε τρεις καθηγητές. Εδώ χρειάστηκαν μόνο δύο και σε τόσο σύντομο χρόνο.

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος σε ένα εμπνευσμένο, περιεκτικό και κατασταλαγμένο άρθρο του τον Οκτώβριο του 2006 αναφέρεται «στην ακατάσχετη ρητορική περί την αποκέντρωση…» και δίνει το φιλοσοφικό περιεχόμενο σε λίγες μόνο αράδες, που αξίζει να γραφούν στον επίλογο αυτού του άρθρου: «Αποκέντρωση σημαίνει ότι οι τοπικές κοινωνίες αξιοποιούν με δική τους αποκλειστική ευθύνη τα ανθρώπινα και φυσικά διαθέσιμα της περιοχής τους, με στόχο την ενδογενή ανάπτυξη και την ανάδειξη και μεγέθυνση των τοπικών συγκριτικών πλεονεκτημάτων τους. Και αναλαμβάνουν, χωρίς κεντρικούς πατερναλισμούς, την ευθύνη να κατοχυρώσουν τις συνθήκες συνοχής, αλληλεγγύης και ισότητας για όλους και όχι για λίγους» σημειώνοντας ταυτόχρονα πως η αποκέντρωση δεν είναι διοικητικό-γραφειοκρατικό σύστημα, αλλά βαθιά πολιτική και ιδεολογική επιλογή… Φιλοσοφημένα, απλά και καθαρά λόγια ως καταστάλαγμα μιας πλούσιας εμπειρίας και μιας στάσης ζωής.

  • Ο κ. Π. Μητλιάγκας είναι πρώην νομάρχης Κοζάνης.
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υδροκέφαλο κράτος

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Δημόσια διοίκηση, Κράτος | Ετικέτες: |

  • Από το 2004 δημιουργήθηκαν 695 νέες δημόσιες υπηρεσίες και 467 αμειβόμενες επιτροπές, ανέφερε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Φίλιππος Πετσάλνικος σε πρόσφατη ερώτηση για τον υδροκεφαλισμό της δημόσιας διοίκησης.
  • Δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία, αλλά παράπλευρη συνέπεια του πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Παντού στον δυτικό κόσμο, η αποδυνάμωση του κράτους (χάριν της ελευθερίας των αγορών) δημιούργησε γόνιμο «έδαφος» για την άνθηση ακριβώς νέων υπηρεσιών και αμειβόμενων επιτροπών εκτός παλαιών μηχανισμών, ώστε να εξισορροπηθεί η απόσυρση του κράτους από τις ελεγκτικές του αρμοδιότητες. Στη χώρα μας αυτό έλαβε σχεδόν τραγικές διαστάσεις, αν σκεφθεί κανείς ότι πάνω στην παχυδερμική, γραφειοκρατική, σπάταλη, αντιπαραγωγική «μηχανή» (πάνω από ένα εκατομμύριο υπάλληλοι), χτίστηκαν άτσαλα και απροσχεδίαστα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας (πλην δυο-τριών φωτεινών εξαιρέσεων) νέες υπηρεσίες, νέες ανεξάρτητες αρχές, που διόγκωσαν την αδράνεια, την ανευθυνότητα και το χάος. Εξωτερικοί ελεγκτές επιβλέπουν (;) τις υπηρεσίες εσωτερικού ελέγχου ή τις συμβάσεις έργων, προμηθειών, παροχής υπηρεσιών, σύμβουλοι απαρτίζουν επιτροπές, επιστημονικοί συνεργάτες αναλαμβάνουν μελέτες. Ταυτόχρονα προσλαμβάνονται έκτακτοι για να κλείσουν τις άμεσες «τρύπες» στον κεντρικό «κορμό» (ενώ πολλοί μάχιμοι βαλτώνουν σε μη παραγωγικές θέσεις). Δεν είναι τυχαίο ότι το 46% των συνολικών προσλήψεων στο Δημόσιο (που αποτελούν το 25% όλων των προσλήψεων) αφορούν θέσεις προσωρινής απασχόλησης. Μια τεράστια νέα τάξη εργαζομένων «τακτοποιείται» για λίγο με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή μέσω κοινοτικών προγραμμάτων απόκτησης εργασιακής εμπειρίας (stage), σε θέσεις που έπειτα «παλεύεται» να διατηρηθούν με τροπολογίες (όπως παλαιότερα των μαθητευόμενων των ασφαλιστικών ταμείων και πρόσφατα των εργαζομένων σε αρχαιολογικούς χώρους). Σύντομα προστίθενται στη διογκούμενη μάζα των συμβασιούχων που διαμαρτύρονται στους δρόμους.
  • Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στις νέες υπηρεσίες και επιτροπές, οι περισσότερες από τις οποίες απασχολούν υπαλλήλους, γραμματείς, εισηγητές, που αποζημιώνονται και ανά συνεδρίαση, για να καταλήξουν συχνότατα σε… προσχέδια πορισμάτων, που ανατίθενται σε ιδιωτικές εταιρείες για τη διενέργεια έναντι δεκάδων χιλιάδων ευρώ μελετών ή τη σύνταξη προτάσεων. Αλλες πάλι αντί να ξεμπλοκάρουν, αγκυλώνουν περαιτέρω τις αδρανείς δομές. Τα μέλη τους, συχνά, αντί να συνεργάζονται, κινούνται ανταγωνιστικά μεταξύ τους υποκινούμενα από τη διάθεση εξυπηρέτησης της ιδιαίτερης πελατείας τους.
  • Αποδυναμωμένο, κατακερματισμένο, υδροκέφαλο Δημόσιο. Εκείνο που πιο αποτελεσματικά καταφέρνει είναι να μεταποιεί κάθε νέα υπηρεσία σε παρασιτική «παραφυάδα» παρατρεχάμενων. Διότι δεν έχει εγκαταλειφθεί το κομματικό εμπόριο των θέσεων, η ρουσφετολογία, η συναλλαγή, η ιδιοτέλεια, η λογοδοσία όχι στην κοινωνία, αλλά στην πολιτική εξουσία.
  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...