Δημόσιο

«Ανεπαισθήτως» υπόδουλοι

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Ακυβερνησία, Ανασυγκρότηση, Ανασφάλεια, Δημόσιο, Ευρωεκλογές, Ελλάδα, Κόμματα, Κοινωνία |

Tου Χρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Oι Ευρωεκλογές 2009 επιβεβαίωσαν τη διαπίστωση ότι η ελλαδική κοινωνία δεν έχει τις προϋποθέσεις να ανακάμψει από την παρακμιακή αποσύνθεση. Η χωρίς σκέψη και κρίση από εθισμό ψήφος στα δύο «κόμματα εξουσίας» (ομολογημένη σε δημοσκοπήσεις προεκλογικές) διατήρησε ποσοστό αποκαρδιωτικά υψηλό. Το δίδυμο των αυτουργών της διάλυσης του κράτους και της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος, οι κραυγαλέα ανίκανοι να επιλύσουν στοιχειώδη, καίρια προβλήματα της οργανωμένης συμβίωσης, αμνηστεύθηκαν και επιβραβεύτηκαν από τα δύο τρίτα και πλέον των πολιτών που έφτασαν ώς την κάλπη.

Που σημαίνει: τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποφασίζουν για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους χωρίς να έχουν καταλάβει τι συνέπειες έχει ο εξωφρενικός υπερδανεισμός του κράτους, η κατεστημένη κλοπή του κρατικού κορβανά, η θεσμοποιημένη αναξιοκρατία, η δημοσιοϋπαλληλοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και ανυπαρξία συλλογικής άμυνας, η καλπάζουσα δημογραφική φθίση, η διάλυση του σχολειού και ο εξευτελισμός των πανεπιστημίων, η επικρεμάμενη κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, η συντελεσμένη χρεοκοπία του συστήματος υγείας. Για πολλοστή φορά παραγράφηκαν με την ψήφο της πλειονότητας τα κοινωνικά και πολιτικά εγκλήματα της ιδιοτελούς έμπρακτης σύμπνοιας των «κομμάτων εξουσίας».

Τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποδείχθηκαν δίχως την ικανότητα να αντιληφθούν τι σημαίνει, για το συμφέρον τους και για την αξιοπρέπειά τους, το ψευδοδίλημμα ανάμεσα σε έναν παραλυτικά άτολμο και σε έναν ανήκεστα μειονεκτικό σε φυσικά προσόντα πρωθυπουργό. Οι Ευρωεκλογές επιβεβαίωσαν οδυνηρά ότι στην Ελλάδα σήμερα οι δείχτες της κατά κεφαλήν ικανότητας για κριτική σκέψη και διάκριση ποιοτήτων έχουν φτάσει στα επίπεδα τριτοκοσμικών κοινωνιών – η διαπίστωση επικυρώνεται και από τις μετρήσεις των τηλεοπτικών προτιμήσεων του πληθυσμού.

Δυστυχώς η περίπτωσή μας των Νεοελλήνων ενισχύει τον ισχυρισμό του διαβόητου Σάμιουελ Χάντινγκτον ότι κοινωνίες υπανάπτυκτες δεν έχουν τη δυνατότητα να προσλάβουν και αφομοιώσουν το δυτικό μοντέλο της (κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας. Τα πολιτικά κόμματα στις κοινωνίες αυτές αλλοτριώνονται σε συντεχνίες συμφερόντων και σε καρκινώματα διαφθοράς, το δικαίωμα της ψήφου υπηρετεί ιδιοτελείς συναλλαγές, ο κομματικός φανατισμός συναγωνίζεται την αλογία της ποδοσφαιροφιλίας.

Εκατόν σαράντα εννέα χρόνια, από το 1833 ώς το 1974, η αδυναμία της μεταπρατικής ελλαδικής κοινωνίας να μιμηθεί αποτελεσματικά το δάνειο μοντέλο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας «επιτροπεύετο» από την εγκάθετη αλλοδαπή βασιλεία. Και όταν η στανική αυτή «επιτροπεία» διαπλεκόταν με τη φαυλότητα των πολιτικών και οδηγούσε σε τυπικά τριτοκοσμικά αδιέξοδα, επενέβαινε ο αυθαίρετος πατριωτισμός του στρατού: Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, κάποτε και με απόσταση μηνών. Κατά κανόνα αναχαίτιζαν περιστασιακά τη φαυλότητα, αλλά καθυστερούσαν δραματικά τη θεσμική «ενηλικίωση» του κράτους. Σπάνια οι παρεμβάσεις στρατιωτικών υπήρξαν ευεργετικές – κίνημα στρατηγού Μακρυγιάννη 1843, συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά 1909, συνταγματάρχη Νικόλαου Πλαστήρα 1922. Ευεργετικές, επειδή δεν υποκατέστησαν την πολιτική εξουσία, απλώς έδωσαν στην κοινωνία την αδέσμευτη από κομματικές ιδιοτέλειες δυνατότητα να επαναδιατυπώσει, με Συντακτικές ή Αναθεωρητικές Εθνοσυνελεύσεις, φραγμούς στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Μόνο τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, από το 1974 ώς σήμερα, η μίμηση του δυτικού κοινοβουλευτικού προτύπου προσπαθεί να λειτουργήσει χωρίς βασιλική επιτροπεία και χωρίς ενδεχόμενο επεμβάσεων στρατιωτικής παιδονομίας. Κάποιοι σπεύδουν να θριαμβολογήσουν ότι ο πολιτικός βίος στην Ελλάδα μπήκε σε φάση ενηλικίωσης, αλλά προφανέστατα απατώνται ή κατάφωρα ψεύδονται: Διότι ναι μεν η βασιλική επιτροπεία εξέλιπε και επεμβάσεις στρατιωτικών είναι εκ των πραγμάτων αδιανόητες, αλλά ο έλεγχος της φαυλότητας και της αυθαιρεσίας δεν κατοχυρώθηκε με θεσμούς και συνταγματικές διατάξεις δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων, δραστικού ελέγχου, πειθαρχικού και αξιοκρατικού, τόσο των διαχειριστών της εξουσίας όσο και των κρατικών λειτουργών.

Η δημοκρατία (έστω και μεταπρατική, κοινοβουλευτική) παραμένει για την Ελλάδα ανεπίτευκτος στόχος. Από την παλατιανή αυθαιρεσία και το ανεξέλεγκτο του στρατιωτικού πατριωτισμού περάσαμε στον συνταγματικά κατοχυρωμένο απολυταρχισμό της κομματοκρατίας. Η εξουσία δεν πηγάζει από την υπεύθυνη κρίση και βούληση του λαού, πηγάζει από την πιο επιδέξια (πιο καλοπληρωμένη) πλύση εγκεφάλου των ψηφοφόρων. Ιλιγγιώδη ποσά κρατικού χρήματος και μαφιόζικης «διαπλοκής» διασπαθίζονται για την κομματική διαφημιστική προπαγάνδα που μεθοδικά εξανδραποδίζει τον λαό, χειραγωγεί τα δύο τρίτα των πολιτών να ψηφίζουν από ψυχαναγκαστικό εθισμό, χωρίς σκέψη και κρίση.

Πολίτες «ανεπαισθήτως» υπόδουλοι, λαός ανυποψίαστων ραγιάδων, σκλάβοι ντοπαρισμένοι με ψευδαισθήσεις ελευθερίας. Μας επιτρέπουν να ψηφίζουμε, αλλά με στημένους ακαταμάχητους μηχανισμούς υφαρπαγής της ψήφου μας. Μας παραμυθιάζουν με φαντασιώσεις ελευθερίας και δικαιωμάτων, με το να μας αφήνουν να «διαδηλώνουμε» αναμηρυκάζοντας συνθήματα που μας υπαγορεύουν κομματικοί εγκάθετοι με ντουντούκα. Ποτέ άλλοτε στην Ιστορία τόσοι πολλοί δεν υποτάχθηκαν με τόσο ζήλο στα επαγγελματικά συμφέροντα τόσο λίγων.

Τρεις οικογένειες μοιράζουν την τράπουλα, νέμονται διαδοχικά την εξουσία, συντηρούν και τις προσχηματικές αντιπολιτεύσεις: αγραβάτωτους μανιακούς της εξουσιαστικής (μηδενιστικής) ιδεολογίας, κομματικά απολιθώματα παλαιοημερολογιτικής ψυχοπαθολογίας. Και οι ραγιάδες όλα τα καταπίνουν, καταθέλγονται από τους γόνους της φεουδαλικής τριαρχίας, χοροπηδούν με κομματικές σημαιούλες κάτω από τα μπαλκόνια τους ό,τι και αν πουν, όποιοι και αν είναι: ευφυείς ή καθυστερημένοι, εύγλωττοι ή άγλωσσοι, ικανοί ή ατάλαντοι, πατριώτες ή απάτριδες. Η ποιότητα δεν λογαριάζεται, γυμνά ονόματα ψηφίζουμε, nomina nuda tenemus.

Η απορία είναι: καλά εμείς, η αδύναμη και ευεπηρέαστη πλεμπάγια. Αλλά ο κόσμος των επιχειρήσεων, οι χαρισματικοί της δημιουργίας, όσοι έχουν επενδύσει μόχθο και καρπούς του μόχθου τους σε αυτή τη χώρα, δεν αγωνιούν, δεν τρομάζουν από την κατακλυσμική δυναμική της παρακμής;

Το χρήμα, ναι, δεν έχει πατρίδα (γι’ αυτό και οι πιστοί του Ιστορικού Υλισμού εύκολα μεταλλάσσονται σε καριερίστες διεθνιστές). Αλλά ο άνθρωπος, έλεγε ο Σεφέρης, έχει ρίζες βιολογικές σε κάποια πατρίδα και όταν αυτές κοπούν, πονάει, πόνο σωματικό. Δεν είναι δυνατό να αφήνει αδιάφορο τον επιχειρηματία η πολιτικά ανυπεράσπιστη εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας του, η θεσμική και κοινωνική της διάλυση, δεν γίνεται να παρακάμπτει τον διεθνή εξευτελισμό του ελληνικού ονόματος. Εμποροι οργάνωσαν την Εθνεγερσία. Την ανατροπή της κομματικής τυραννικής απολυταρχίας ποιος θα την οργανώσει;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το «καθεστώς χλίδας»

Posted on Μαΐου 3, 2009. Filed under: Δημόσιο, Σπατάλη, Χλιδή |

Eξ όνυχος τον λέοντα: Το ελληνικό Δημόσιο διαθέτει περίπου 44.000 αυτοκίνητα. Αν εξαιρέσουμε 13.000, όσα περίπου είναι οχήματα της ΕΛ.ΑΣ. και της Πυροσβεστικής, απομένουν 31.000. Από αυτά, περίπου 20.000 έχουν παραχωρηθεί σε δημάρχους, κοινοτάρχες, νομάρχες και προέδρους υπαρκτών ή ανυπάρκτων οργανισμών. Ενας απίστευτος αριθμός, περίπου 260 αυτοκίνητα, είναι υπουργικά. Μερικές άλλες εκατοντάδες αυτοκίνητα έχουν παραχωρηθεί για να κυκλοφορούν οι ειδικοί, οι γενικοί και οι λοιποί γραμματείς υπουργείων. Για τη συντήρησή τους (ανταλλακτικά, καύσιμα, ασφάλιστρα) δαπανώνται περί τα 350 εκατ. ευρώ ετησίως. Το κόστος που πληρώνει ο φορολογούμενος, όμως, είναι μεγαλύτερο, διότι ο γραμματέας, πρόεδρος ή άλλος «παράγοντας» δεν οδηγεί ο ίδιος το αυτοκίνητο το οποίο του έχει παραχωρηθεί. Πρέπει να έχει οδηγό. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, αναλογούν δύο οδηγοί ανά αυτοκίνητο, ώστε αυτό να είναι διαρκώς «ετοιμοπόλεμο». Ετσι, μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τους φόρους δαπανώνται για αυτοκίνητα και οδηγούς κρατικών «παραγόντων».

Βιώνουμε κρίση; Ασφαλώς. Αλλά, αυτό φαίνεται ότι δεν συνιστά επαρκή λόγο για να διαταραχθεί η γαλήνια ατμόσφαιρα της σπατάλης.

Ο κ. Προύχοντας κυκλοφορεί με το αυτοκίνητο που οδηγεί ο οδηγός του, το υπουργείο Οικονομικών ψάχνει με την άνεσή του (έως το 2010) να βρει τους πραγματικούς μισθούς των «δημοσίων λειτουργών», υπουργοί πετούν business class και διαμένουν σε Four Seasons, πρόεδροι δύο χιλιάδων (συνήθως άχρηστων…) οργανισμών στέλνουν στον φορολογούμενο τον λογαριασμό με τα έξοδα μισθού, γραφείου και γραμματέως, δεκάδες «αναπτυξιακές εταιρείες» ανά την επικράτεια φορτώνουν στους δημότες το κόστος της «πελατείας» του δημάρχου, ψιλοαργόμισθοι σε «δημόσια» μέσα ενημέρωσης κοστίζουν στον πολίτη 2 – 3 εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως ο καθένας, άλλοι εκ των «προθύμων του 2004» ανταμείβονται με αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για τη «σεμνότητα και ταπεινότητα» που τόσο καρτερικά επέδειξαν. Και οι ξένοι κρατικοί λειτουργοί που επισκέπτονται την Αθήνα μένουν αποσβολωμένοι από το «καθεστώς της χλίδας»…

Το πρακτικό θέμα: Σε συνθήκες κρίσης, η περισυλλογή και ο απόλυτος σεβασμός στο ευρώ του πολίτη είναι προϋποθέσεις για να έχουν τύχη οι αναγκαίες δύσκολες και αντιδημοφιλείς αποφάσεις. Αυτές, όμως, δεν θα κερδίσουν την πολιτική νομιμοποίηση εφόσον κυριαρχεί η αίσθηση ότι η ολιγωρία και η φαυλότητα εξακολουθούν να κάνουν έντονη την παρουσία τους στη δημόσια διαχείριση. Η σπατάλη, «ανεκτή» σε ομαλές εποχές, γίνεται καταστροφική σε συνθήκες κρίσης: Τείνει να ακυρώσει τις απαιτούμενες πολιτικές.

Γιατί δεν αντιμετωπίζεται;

Γιατί είναι τρόπος λειτουργίας του κράτους, μια παθογένεια του μοντέλου διακυβέρνησης. Είναι οργανικό στοιχείο ενός μοντέλου στο οποίο οι εκλογές γίνονται με «μαύρα», οι βουλευτές δικάζουν υπουργούς, οι υπουργοί έχουν μεγάλη εξουσία να οργανώσουν σκάνδαλα αλλά περιορισμένη ευθύνη συγκριτικά με τον πολίτη, ο πρωθυπουργός διορίζει τον δικαστή, ο δικαστής παραβιάζει το Σύνταγμα, οι πολίτες αγανακτούν με τη φοροδιαφυγή του διπλανού τους και με το σπάταλο κράτος, το κράτος είναι σπάταλο για να χρηματοδοτεί τους «αεριτζήδες» της διαπλοκής (που… προσφέρουν θέσεις εργασίας) και να μισθοδοτεί (άνευ λόγου) κάποιους συγγενείς των περισσοτέρων από όσους καταγγέλλουν την κρατική σπατάλη…

Το πρόβλημα είναι πολιτικό – όπως όλα τα μεγάλα προβλήματα του τόπου.

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 3 Mαϊου 2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )


Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...