Διάλογος

Στις εδραιωμένες δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Διάλογος, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Συγκυβέρνηση |

  • Tου Θεοδωρου Kουλουμπη*, Η Καθημερινή, 20/09/2009

Yστερα από δύο κυβερνητικές θητείες της Νέας Δημοκρατίας, διάρκειας δυόμισι και δύο ετών αντιστοίχως, η χώρα οδηγείται και πάλι σε βουλευτικές εκλογές με απόφαση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.

Παρακολουθώντας τους μονότονους διαλόγους και τα συγκρουόμενα μηνύματα πολιτικών, δημοσιογράφων και πολυποίκιλων σχολιαστών, ο πολίτης αντιλαμβάνεται ότι το κλίμα της εποχής μας κινείται κάπου ανάμεσα στη δυσαρέσκεια και την απόγνωση. Τα δύο κόμματα εξουσίας, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, έχουν απογοητεύσει τους ψηφοφόρους και τα μικρότερα κόμματα δεν τους εμπνέουν ως εναλλακτικές επιλογές.

Ο διάλογος στην Ελλάδα συνεχίζεται εδώ και χρόνια ανάμεσα σε δύο διαμετρικά αντίθετες σχολές σκέψης που παραδόξως μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: την υπερβολή! Η πρώτη σχολή, που μάλλον κυριαρχεί στις μέρες μας, είναι άκρως απαισιόδοξη. Η Κασσάνδρα την εκπροσωπεί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η δεύτερη, η μειοψηφούσα σχολή, είναι υπερβολικά αισιόδοξη. Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες θα ήταν ίσως ο καλύτερος εκπρόσωπός της. Και η αλήθεια, όπως θα έλεγε ένας σκεπτικιστής δάσκαλος, κυμαίνεται κάπου ανάμεσα στις δύο σχολές.

Οι Κασσάνδρες του σήμερα βλέπουν την Ελλάδα να βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, αν όχι του πολιτιστικού θανάτου. Στον εσωτερικό τομέα κατακεραυνώνουν το σύνολο των πολιτικών, κατηγορώντας τους για ιδιοτέλεια, ανικανότητα και διαφθορά. Στην εξωτερική πολιτική διακρίνουν ένα μείγμα δειλίας, αναβλητικότητας και υποτέλειας. Ενδεικτικά, κορυφαίος επιφυλλιδογράφος προτάσσει την Τουρκία και τον πανεπιστημιακό της υπουργό Εξωτερικών ως παραδείγματα προς μίμηση.

Οι υπεραισιόδοξοι -ο συγγραφέας αυτής της στήλης μάλλον συγκαταλέγεται ανάμεσά τους- βλέπουν τη χώρα μας να διανύει μια χρυσή εποχή μετά το 1974. Εσωτερικά, η δημοκρατία, παρά τα ποιοτικά της ψεγάδια, είναι πλέον εδραιωμένη και εξελίσσεται μέσα σε ένα θερμοκήπιο ειρήνης και συνεργασίας που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση. Για την εξωτερική πολιτική οι αισιόδοξοι τονίζουν ότι η Ελλάδα διανύει το 35ο έτος παρατεταμένης ειρήνης έχοντας επιλέξει μετά το 1974 πολιτικές ισορροπίας ισχύος για την αποτροπή της επιθετικότητας της γειτονικής Τουρκίας.

Σε δύο βδομάδες από σήμερα θα μάθουμε τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών. Ακολουθώντας το σκεπτικό της αντιπαράθεσης απαισιοδοξίας – αισιοδοξίας μπορούμε να παραθέσουμε τρία εναλλακτικά σενάρια για τη μετά τις εκλογές εποχή: θα τα αποκαλέσουμε ανεπιθύμητο, επιθυμητό και ανεκτό αντιστοίχως.

Στην πρώτη περίπτωση -το ανεπιθύμητο σενάριο- θα μας θυμίσει την περίοδο των πολυσυλλεκτικών κυβερνήσεων του 1989-90. Εάν, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ εξασφαλίσει μια ισχνή αυτοδυναμία, ή αν λόγω μη αυτοδυναμίας αναγκαστεί να προχωρήσει σε συμμαχική κυβέρνηση με έναν αποδυναμωμένο και εσωτερικά διχασμένο ΣΥΡΙΖΑ, θα βρεθεί σε θέση αναμονής για ακόμη μία εκλογική αναμέτρηση τον Φεβρουάριο του 2010 (διότι με τη σειρά της η Ν.Δ. θα μπορέσει να εκβιάσει εκλογές με αφορμή την εκλογή του επόμενου Προέδρου Δημοκρατίας). Και το μόνο πράγμα που θα είναι βέβαιο, σε μια παρατεταμένη περίοδο εσωτερικής εκλογολογίας και διεθνούς οικονομικής κρίσης, είναι ότι η όλη κατάσταση της χώρας μας θα επιδεινωθεί με ραγδαίους ρυθμούς.

Στην άλλη άκρη του συνεχούς απαισιοδοξίας – αισιοδοξίας φθάνουμε στο επιθυμητό σενάριο. Σε μια χώρα όπου το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής προκαλούσε τον πολυκομματισμό (και την αστάθεια των πολυσυλλεκτικών κυβερνήσεων ως φυσικό του επακόλουθο), ο εκλογικός νόμος της ενισχυμένης αναλογικής εξασφάλισε μετά το 1974 την εναλλαγή στην εξουσία σταθερών μονοκομματικών κυβερνήσεων. Εξαίρεση αποτέλεσε ο «περίφημος» νόμος Κουτσόγιωργα που δεν επέτρεψε στη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη να εξασφαλίσει αυτοδυναμία στη Βουλή παρά τα εντυπωσιακά της ποσοστά (45% με 47%) στις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις του 1989-90. Ακολουθώντας τη λογική του επιθυμητού σεναρίου, ο ορθολογικά σκεπτόμενος και ιστορικά μελετημένος ψηφοφόρος θα πρέπει, παρά την σημερινή του απογοήτευση, να ψηφίσει στις 4 Οκτωβρίου για ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα. Δυστυχώς όμως ο ορθολογισμός στην πολιτική συμπεριφορά συνήθως απουσιάζει.

Κάπου ανάμεσα στους δύο πόλους του συνεχούς βρίσκουμε το ανεκτό σενάριο, το οποίο μπορεί να πάρει διαφορετικές μορφές. Μία πρώτη μορφή, με ενδογενή στοιχεία αστάθειας, συνεπάγεται ένα κεντροαριστερό ή κεντροδεξιό κυβερνητικό σχήμα. Αν, όπως φαίνεται, το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τις εκλογές χωρίς αυτοδυναμία (150+) βουλευτών, η επιλογή του θα είναι να συμμαχήσει με τον Συνασπισμό/ΣΥΡΙΖΑ ή/και τους Οικολόγους, με προϋπόθεση ότι τα κόμματα αυτά θα ξεπεράσουν το όριο εκπροσώπησης στη Βουλή (3%). Αν, αντιθέτως, η Ν.Δ. επικρατήσει στις εκλογές, χωρίς αυτοδυναμία, η πιθανότερη επιλογή της θα είναι να συνασπισθεί με τον ΛΑΟΣ. Σε κάθε περίπτωση, συμμαχικές κυβερνήσεις με μικρότερα κόμματα θα εμπεριέχουν κεντρόφυγες τάσεις, καθώς τα μικρότερα κόμματα θα θέτουν όρους για τη συνέχιση της συμμετοχής τους στην κυβέρνηση. Στην περίπτωση του ΛΑΟΣ, κεντρικός όρος θα είναι μια αδιαπραγμάτευτη στάση στο θέμα της ονομασίας της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Και στην περίπτωση του Συνασπισμού/ΣΥΡΙΖΑ, απαράβατος όρος θα είναι μια παραδοσιακά αριστερή τοποθέτηση υπέρ ενός βαθιά παρεμβατικού ρόλου του κράτους στην οικονομία, την παιδεία και γενικότερα την κοινωνική πρόνοια.

Μια δεύτερη μορφή συγκυβέρνησης μπορεί να είναι ο λεγόμενος μεγάλος συνασπισμός ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., σύμφωνα με τη γερμανική συνταγή συγκατοίκησης δύο κομμάτων εξουσίας. Μια τέτοια συμμαχική κυβέρνηση, που σωστά αποκλείεται από τους πολιτικούς προεκλογικά, μπορεί να προκύψει από το ίδιο το αποτέλεσμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου. Το εγχείρημα αυτό συνεπάγεται κινδύνους αλλά και ευκαιρίες: Ο μεγάλος κίνδυνος θα προέλθει με βεβαιότητα, αν οι ηγεσίες της μεγάλης συμμαχίας ακολουθήσουν στα χνάρια των συμμαχικών/οικουμενικών κυβερνήσεων της περιόδου 1989-90. Οι κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα αποδείχθηκαν στην πράξη ευκαιριακά συνονθυλεύματα, με μόνη πυξίδα την εξασφάλιση μελλοντικής εκλογικής υποστήριξης της κάθε τους συνιστώσας. Τα «επιτεύγματά» τους είναι γνωστά: κατακόρυφη αύξηση του πληθωρισμού και του δημόσιου χρέους και αναβολή κάθε μεταρρυθμιστικής πρωτοβουλίας.

Η συγκατοίκηση, αντιθέτως, θα καρποφορήσει, αν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. συνειδητοποιήσουν ότι μαζί μπορούν προχωρήσουν στις μεγάλες τομές που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία. Από κοινού τα δύο κόμματα -μοιράζοντας ισόποσα το πολιτικό κόστος- μπορούν επιτέλους να θεσμοθετήσουν (και να εφαρμόσουν) τις μεγάλες αλλαγές στην παιδεία, τη δημόσια διοίκηση, τη δικαιοσύνη και την πάταξη της διαφθοράς. Το πολιτικό μας σύστημα και ο κρατικός μηχανισμός θα λειτουργήσουν πολύ καλύτερα εάν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεσμευτούν να θεσπίσουν τετραετείς βουλευτικές θητείες και έναν πάγιο εκλογικό νόμο ενισχυμένης αναλογικής που θα διατηρήσει τον δικομματισμό προσφέροντας ταυτοχρόνως ασφαλιστικές δικλίδες για την εκπροσώπηση των μικρών κομμάτων στο Κοινοβούλιο. Και τότε η εκμετάλλευση της ανάδειξης του Προέδρου της Δημοκρατίας με εκλογικούς ελιγμούς και άλλες σκοπιμότητες θα εξαφανιστεί από μόνη της.

Καθώς όλοι θα ζυγίζουμε τις επιλογές μας τις επόμενες λίγες μέρες, καλό θα ήταν να θυμόμαστε το παρελθόν, να κοιτάζουμε το μέλλον και να λαμβάνουμε υπόψη το γνωστό ρητό ότι «το τέλειο είναι ο εχθρός του καλού».

* Ο καθηγητής Θεόδ. Κουλουμπής είναι αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ (couloumbis@eliamep.gr).

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χρόνια αποφρακτική πολιτικοπάθεια

Posted on Μαΐου 3, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος |

Ικανοποιημένη εμφανίζεται η κυβερνώσα παράταξη από το γεγονός ότι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζουν κάπως μικρότερη (σε σύγκριση με τις προ μηνός) την υπέρ του ΠΑΣΟΚ «ψαλίδα». Οι κομματικοί δημοσιολογούντες αποδίδουν τη συγκριτική «βελτίωση», στην εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης διατήρηση στην επικαιρότητα, με όλα τα μέσα και με αυξανόμενους ρυθμούς της «σκανδαλολογίας». Υποστηρίζουν πως ο κόσμος «κουράστηκε από τη σκανδαλολογία». Γι’ αυτό και ξεκίνησαν μια πολιτική πόλωσης, κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ για «εκτροπή» και υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών, σε μια προσπάθεια να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους – έστω και αν τα επιχειρήματα περί «εκτροπής» (κυρίως: η οξύτατη κριτική της αντιπολίτευσης στο πρόσωπο του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τις αμφιλεγόμενες παρεμβάσεις του στο θέμα του Βατοπεδίου) δύσκολα πείθουν. Το πρόσωπο κατηγορείται (και από άλλους δικαστές, εισαγγελείς, συνταγματολόγους και νομικούς, άλλωστε…), όχι ο θεσμός τον οποίο ενσαρκώνει.

Επικίνδυνο να προβλέψει κανείς αν αυτή η νεοδημοκρατική τακτική θα συνεχίσει να αποδίδει, μετά τις πρώτες εντυπώσεις. Και κυρίως, αν θα αποδειχθεί ικανή ν’ ανατρέψει τις αρνητικές για την κυβέρνηση δημοσκοπικές προγνώσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα. Τόσο των ευρωεκλογών, όσο και των «εν όψει» βουλευτικών. Εξίσου δύσκολη η πρόβλεψη επιτυχίας και για τη στρατηγική της αντιπολίτευσης, να επικεντρώνει την κριτική της στις όντως προκλητικές και πολύπλοκες υποθέσεις σκανδάλων που έχουν απλωθεί στο «τραπέζι». Και τα δύο κόμματα εξουσίας επιδίδονται σε μια επιλεκτική ερμηνεία των δημοσκοπικών ευρημάτων. Κατά περίπτωση, «μένουν» είτε στην εκφραζόμενη πεποίθηση του κόσμου πως «η κυβέρνηση θέλει το κουκούλωμα» (περίπου το 70%), είτε στην εκτίμηση πως «η αντιπολίτευση επιμένει στα σκάνδαλα, προσδοκώντας πολιτικά οφέλη» (πάλι περίπου 70%).

Δεν δείχνουν να πολυενδιαφέρονται για την παγιωμένη άποψη του κόσμου (σε ποσοστό άνω του 80%!) πως άσχετα με το ποιο κόμμα είναι στην εξουσία, δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για την αποκάλυψη της πλήρους αλήθειας και τον κολασμό των υπευθύνων για τα σκάνδαλα! Πως, με άλλα λόγια, η κοινωνία έχει την άποψη ότι το πολιτικό σύστημα διαχρονικά (δεν εξέλιπε, δα η μνήμη…) ενεργεί ως «συντεχνία» που προστατεύει τα «μέλη» της. Κατά μία εκδοχή, σε μια χυδαία εκτίμηση «η σειρά σας και η σειρά μας…»! Θεωρητικά μόνο και σε επίπεδο επικοινωνιακό, δείχνουν να προβληματίζονται από την απογοήτευση των πολιτών και την απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών. Κατά τα… «άλλα», το ενδιαφέρον και η τακτική τους εξαντλείται στην κατάκτηση και την κατοχή (και νομή…) της εξουσίας, ποντάροντας (μέχρι πότε «εκ του ασφαλούς»;) πως τελικά ο λαός, προ του κινδύνου της ακυβερνησίας, «κάποιον» θα αναδείξει στη διακυβέρνηση του τόπου, έστω και με κριτήριο του «μη χείρον».

Μόνο που οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Η κοινωνία βρίσκεται σε βαθιά κρίση και σε επίπεδο πραγματικότητας (την οικονομική κρίση – την πλήρη διάσταση της οποίας και όλο το εύρος των επιπτώσεών της, ούτε που φανταζόμαστε καν!), αλλά και σε επίπεδο συναισθημάτων: η «χρόνια αποφρακτική πολιτικοπάθεια» δείχνει να έχει φθάσει στο αποκορύφωμά της, η πίστη στις ικανότητες και την εντιμότητα του πολιτικού συστήματος έχει εξανεμισθεί ακόμη και στις τάξεις των πιο «τυφλών» οπαδών, η αφοριστική και άκρως επικίνδυνη εκτίμηση της κοινωνίας «όλοι τους το ίδιο είναι!», είναι πολύ πιθανόν να εκφρασθεί και με όρους πολιτικο-εκλογικούς (μικρή σημασία έχει αν αυτό ενδεχομένως γίνει στις πρώτες, στις δεύτερες ή στις… υστερότερες κάλπες!), σε μια πρακτική «κάθαρση» της τραγωδίας του πολιτικού κατεστημένου…

Ωρα για εθνικό διάλογο

Η κοινωνία, έστω και κατά τρόπο μη συντεταγμένο, συνειδητοποιεί πολύ περισσότερο από τους πολιτικούς της ταγούς το στένεμα των ορίων του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε περιέλθει. Εγκαταλείπει (έστω: τείνει συνεχώς να εγκαταλείπει…) κομματική «πίστη» και παραδοσιακές «πολιτικοϊδεολογικές» προτιμήσεις, αντιλαμβάνεται πως η κατάσταση, σε όλα της τα εθνικά επίπεδα, επιδεινώνεται ραγδαία. Επιζητεί (παρά το γεγονός πως δεν ξέρει το «πώς» θα το επιβάλλει) να ξεκινήσει επιτέλους ένας ειλικρινής άδολος κομματικής σκοπιμότητας εθνικός διάλογος, για το πώς θα αναδιαταχθεί η χώρα, θ’ αποβάλλει τις χρόνιες παθογένειές της, θα εκπονήσει ένα νέο, σύμφωνο με τις περιστάσεις, αναπτυξιακό μοντέλο, υπερβατικό – το οποίο φυσικά και «κάποιοι» θα αναλάβουν με υπευθυνότητα και αποτελεσματικότητα να θέσουν σε τροχιά υλοποίησης…

Κατανοεί η κοινωνία πως «τζάμπα λύσεις» δεν υπάρχουν. Κι εμφανίζεται, έστω σε πρώιμη ακόμη φάση, να δεχθεί «σκληρά μέτρα», αναλαμβάνοντας (σε αντίθεση με τους πολιτικούς ηγήτορές της) και το απαραίτητο κόστος. Περιμένει από κόμματα και ηγεσίες ένα ρεαλιστικό «μανιφέστο» εθνικής ανάτασης και αναδιάρθρωσης, που θα συνεγείρει το εθνικό «όλον» και θα το δρομολογήσει κατάλληλα. Γι’ αυτό, ίσως, και όλο και πιο συχνά (και συνειδητοποιημένα…) ακούγεται η άποψη πως πιθανότατα «η λύση», η απαρχή της έστω, θα προέλθει από μια κυβέρνηση που θα μιλήσει την αλήθεια και θα κάνει έργο, αδιαφορώντας για το κομματικό μέλλον της. Μια κυβέρνηση αποφασισμένη, με ορίζοντα 4ετίας, δίχως φιλοδοξίες επανεκλογής της! Μια τετραετία αρκεί…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Κυριακή, 3 Μαϊου 2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το χάος είναι μεταδοτικό

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ακυβερνησία, Ανάπτυξη, Ανασφάλεια, Ανεργία, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Κοινωνία, Πολιτική |

Επειδή οι τελευταίες δεκαετίες ήταν οι ευτυχέστερες που έζησε η Ελλάδα, τείνουμε να θεωρούμε την ειρήνη αυτονόητη. Από την ιστορία μας -γεμάτη μεγάλους διχασμούς και τιτάνιες συγκρούσεις- νομίζουμε ότι όταν η ειρήνη απειλείται το γνωρίζουμε όλοι, ότι είναι πάντα σαν το τελεσίγραφο των Ιταλών το 1940. Δεν μας φοβίζουν οι καθημερινές παραλείψεις, τα λάθη, οι μισαλλοδοξίες, οι βλακείες, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η εγκατάλειψη και η ανεύθυνη καπηλεία -η αργή αλλά σταθερή υπονόμευση της δημοκρατίας και της ειρήνης. Εχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού- τόσο που δεν μας φοβίζει.

Μετά 35 χρόνια αδιάκοπης σταθερότητας και ευημερίας, είναι φυσικό να ξεχνάει κανείς πόσο εύκολα μπορούν να χαθούν τα κεκτημένα όταν οι κοινωνικές ισορροπίες διαταράσσονται. Στη Βόρειο Ιρλανδία, όπου για τρεις δεκαετίες έζησαν τις «Ταραχές», γνωρίζουν καλά ότι χωρίς ειρήνη δεν υπάρχει ανάπτυξη, ότι μέσα στην αστάθεια χάνονται οι προοπτικές του ατόμου και της κοινωνίας. Γι’ αυτό την περασμένη εβδομάδα η κινητοποίηση των Ιρλανδών ήταν άμεση, μετά τη δολοφονία δύο Βρετανών στρατιωτών και ενός αστυνομικού σε επιθέσεις ομάδων που αποσπάστηκαν από τον Ιρλανδικό Επαναστατικό Στρατό (ΙRΑ). Τις επόμενες μέρες, χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν σε σιωπηλή διαμαρτυρία, απαιτώντας να τερματιστεί η βία, φοβούμενοι επιστροφή στις μέρες που στοίχισαν τη ζωή σε 3.500 ανθρώπους. Οι αντίπαλες πολιτικοστρατιωτικές ομάδες που συμμετέχουν εδώ και δέκα χρόνια στη διακυβέρνηση της Β. Ιρλανδίας ένωσαν τις φωνές τους εναντίον της επιστροφής στη βία. «Μην παρασυρθείτε απ’ αυτούς που θέλουν να σας δελεάσουν με τη βία για πολιτικούς σκοπούς», είπε ο καρδινάλιος Σον Μπρέιντι, επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας στην Ιρλανδία. «Μην μπείτε στον πειρασμό να ωραιοποιείτε τη βία του παρελθόντος. Εφερε μόνο αθλιότητα και θάνατο και καταστροφή».

Στην Ελλάδα δεν εκφράζουμε ούτε ελπίδα ούτε απελπισία. Παραμένουμε σιωπηλοί. Η χώρα μας δεν κινδυνεύει από εμφύλιο πόλεμο ή διακοινοτική σύρραξη, αλλά κάθε μέρα είμαστε μάρτυρες στην καθιέρωση της βίας ως μέρος της καθημερινότητάς μας. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης, αλλά και η κοινωνία δείχνει μια περίεργη απροθυμία να απαιτήσει την επιβολή των νόμων (οι οποίοι θεσπίστηκαν από δημοκρατικό καθεστώς, όχι από δύναμη κατοχής ή δικτατορία). Και η διατάραξη της ειρήνης εμφανίζεται με πολλούς τρόπους – από τη νέα άνθηση της εγχώριας τρομοκρατίας και των κουκουλοφόρων στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, έως τα αυτοκίνητα και μηχανές που εισβάλλουν όπου θέλουν και παρκάρουν όπου βολεύει τους οδηγούς.

Αφήσαμε μαύρες τρύπες να αναπτυχθούν στην καρδιά της κοινωνίας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το χάος είναι άκρως μεταδοτικό. Ετσι βρεθήκαμε με τα άβατα των Ζωνιανών, των Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Είδαμε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες να επιβάλλονται στο κράτος και το κράτος να επιβάλλεται βάναυσα και αυθαίρετα στους ανίσχυρους. Αφήσαμε τη βία να ριζώσει στις διαδηλώσεις, στα γήπεδα και στη νύχτα, σαν να ήταν πέρα από τις δυνάμεις μας να την πολεμήσουμε. Τώρα απορούμε που βλέπουμε ανομία και ασυδοσία να αναπτύσσονται σε κάθε κατεύθυνση.

Τώρα οι εγκληματίες δεν φοβούνται ούτε την αστυνομία ούτε την καταδίκη της κοινωνίας, αυτοί αποθρασύνονται και οι υπόλοιποι απελπίζονται. Αν η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι των θεσμών (πολιτικοί, πρυτάνεις, εισαγγελείς, ιερείς, δημοσιογράφοι και άλλοι) δεν σταθούν στο ύψος τους για να διαφυλάξουν την κοινωνική ειρήνη, ο κατήφορος θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Σε αυτή την περίπτωση, θα φθάσουμε στο σημείο να απαιτούμε ή να ανεχόμαστε σκληρά αντιδημοκρατικά μέτρα, να αναπτύσσονται ομάδες «αυτοάμυνας» πολιτών (με τις αναμενόμενες καταστροφικές συνέπειες), να επικρατούν οι εγκληματίες. Τότε θα νοσταλγήσουμε τις μέρες που ζούμε σήμερα, όπου η κατάσταση είναι ακόμη αναστρέψιμη.

Εάν δεν πάρουμε θέση, αν αφήσουμε την ειρήνη να χαθεί, αν λιποτακτήσουμε, θα πρέπει από τώρα να σκεφτούμε πώς θα δικαιολογήσουμε τη δειλία μας στα παιδιά μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που εντείνεται θα είναι ο πόλεμος στον οποίο θα δοκιμαστεί η δική μας γενιά.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Posted on Φεβρουαρίου 23, 2009. Filed under: Δεξιά, Δημοσκοπήσεις, Διάλογος, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εκλογές, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη |

  • Πανικός στην κυβέρνηση μετά την απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού που ακύρωσε τη ρητορική του πρωθυπουργού και πιστοποίησε τη διάλυση του κρατικού μηχανισμού. «Φρένο» στα σχέδια του πρωθυπουργού, ο οποίος το τελευταίο διάστημα επιχειρεί με κάθε τρόπο να ανακόψει την επιταχυνόμενη φθορά της κυβέρνησής του, βάζει η νέα (!!) κινηματογραφική απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού.
Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έκανε ένα βήμα περισσότερο στην προσπάθειά του να απορρίψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, αλλά όλη του η τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ είχε αμιγώς προεκλογικό χαρακτήρα

Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έκανε ένα βήμα περισσότερο στην προσπάθειά του να απορρίψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, αλλά όλη του η τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ είχε α

Λίγες ώρες μετά τα μηνύματα περί υπευθυνότητας, σοβαρότητας και κυβερνητικής σταθερότητας που εξέπεμψε ο κ. Κ. Καραμανλής, μέσα από κομματική εκδήλωση, σημειώθηκε το νέο γεγονός που πιστοποιεί με τον πλέον «καθαρό τρόπο» την απόλυτη διάλυση του κρατικού μηχανισμού.

Οπως ακριβώς συνέβη και στις 4 Ιουνίου του 2006, έτσι και χθες οι κρατούμενοι Β. Παλαιοκώστας και Α. Ριτζάι έφυγαν με ελικόπτερο (και πάλι) από τις φυλακές Κορυδαλλού, γελοιοποιώντας τον κρατικό μηχανισμό και τις δυνάμεις καταστολής.

Στο εσωτερικό της κυβέρνησης, αμέσως μόλις έγινε γνωστή η είδηση της απόδρασης, επικράτησε πανικός, καθώς το τελευταίο που ήθελαν αυτή την ώρα είναι ένα έκτακτο γεγονός που θα ακύρωνε στην πράξη τη γιγαντιαία επικοινωνιακή προσπάθεια που καταβάλλει ο ίδιος ο κ. Καραμανλής μέσα από τις δημόσιες παρεμβάσεις του, τα προεκλογικά διλήμματα που θέτει διαρκώς, τις παροχές και τις «σκληρές» επιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ και στον κ. Γ. Παπανδρέου, προκειμένου να ανακάμψει η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Καραμανλής ενημερώθηκε για τη νέα απόδραση λίγο μετά τις τέσσερις χθες το μεσημέρι από τον υπουργό Εσωτερικών, κ. Πρ. Παυλόπουλο, καθώς ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ. Ν. Δένδιας, βρισκόταν εκείνη την ώρα στα Γιάννενα και δεν είχε πλήρη εικόνα για τα τεκταινόμενα στον Κορυδαλλό.

Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός -εν αναμονή της επιστροφής του κ. Δένδια στην Αθήνα- επικοινώνησε με κορυφαίους υπουργούς, προκειμένου να διαχειριστεί τη νέα αυτή κρίση που πλήττει καίρια την εικόνα της κυβέρνησής του. Στο εσωτερικό του Υπουργικού Συμβουλίου διατυπώθηκε και η πρόταση για αποπομπή του υπουργού Δικαιοσύνης, κ. Δένδια, κάτι το οποίο δεν αποδέχτηκε -σε πρώτο χρόνο τουλάχιστον- ο κ. Καραμανλής, με το αιτιολογικό ότι διαχειρίζεται τα θέματα μόλις για 40 ημέρες.

Οι εισηγητές της άποψης να υπάρξει παραίτηση υπουργού ανέφεραν ότι θα πρέπει ο πρωθυπουργός -έστω και σε επικοινωνιακό επίπεδο- να δείξει ότι αναγνωρίζει την ύπαρξη πολιτικών ευθυνών, καθώς η ίδια κινηματογραφική απόδραση συμβαίνει για δεύτερη φορά στις φυλακές Κορυδαλλού.

«Δεν μπορεί να ξεπεραστεί και αυτή η κρίση με επίρριψη ευθυνών σε υπηρεσιακούς παράγοντες και με διαρροές περί οργής του πρωθυπουργού», ανέφερε χαρακτηριστικά έμπειρο κοινοβουλευτικό στέλεχος της ΝΔ.

Την ίδια στιγμή, ευθύνες στο υπουργείο Δικαιοσύνης επιρρίπτουν ανώτατα στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών.

Οπως τόνιζαν στο «Εθνος» συνεργάτες των κ. Παυλόπουλου και Μαρκογιαννάκη, «η φύλαξη των φυλακών είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του υπουργείου Δικαιοσύνης, καθώς η ΕΛ.ΑΣ. έχει μόνο τον έλεγχο της περιμέτρου των φυλακών». «Η ΕΛ.ΑΣ. έχει δύο φορές κατά το παρελθόν συλλάβει τους δύο αυτούς βαρυποινίτες», κατέληγαν τα ίδια πρόσωπα.

  • ΠΑΣΟΚ: Μόνη λύση η φυγή της κυβέρνησης

«Οι εκλογές είναι η μόνη λύση. Σε οποιαδήποτε άλλη πολιτισμένη χώρα του κόσμου οι υπουργοί θα είχαν παραιτηθεί και οι παραιτήσεις τους θα είχαν ήδη γίνει δεκτές», δήλωσε ο Ντίνος Ρόβλιας, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, προσθέτοντας ότι «δεν έχει συνεπώς κανένα νόημα να ζητήσουμε παραιτήσεις υπουργών. Ζητούμενο είναι αλλαγή κυβέρνησης και όχι αλλαγή προσώπων».

Ο κ. Ρόβλιας τόνισε ότι «σε αυτή τη χώρα που δεν δουλεύει τίποτα δουλεύουν μόνο οι αερομεταφορές από τις φυλακές Κορυδαλλού», όπως και ότι «δεν υπάρχει κράτος, δεν υπάρχει δημόσια ασφάλεια και δεν υπάρχει τελικά κυβέρνηση στην Ελλάδα σήμερα».

Τέλος, το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ επεσήμανε ότι «επί της ουσίας της απόδρασης, η αποχωρούσα κυβέρνηση οφείλει να ενημερώσει τον ελληνικό λαό πώς και γιατί βρέθηκαν οι κρατούμενοι στον συγκεκριμένο χώρο, τη συγκεκριμένη ώρα μέσα στις φυλακές, ώστε να υλοποιήσουν το σχέδιο απόδρασης».

  • ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ, ΕΘΝΟΣ, 23/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Κλειστόν» λόγω ανακαίνισης

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Διάλογος, Εκπαίδευση | Ετικέτες: |

Kαιαι ξαφνικά βρέθηκε λύση. Διάλογος. Για την παιδεία, για τη γεωργία… Ευφημισμός για τον πολιτικό ελιγμό σε ώρα κρίσης· στάση για προεκλογική ανασύνταξη. Οχι δημόσια συμφωνία ή διαφωνία, οργανωμένη ανάπτυξη αντιτιθέμενων απόψεων, πλατύτερη δυνατή νομιμοποίηση των αποφάσεων των ελίτ της εξουσίας. Αλλά «αγορά χρόνου». Εμμεση προεκλογική εκστρατεία. Νέες υποσχέσεις, νέες δεσμεύσεις, νέα απόπειρα επικοινωνίας με το ευρύτερο εκλογικό σώμα, ανανέωση των δεδομένων της πολιτικής ρητορείας από μηδενική βάση.

Οταν έχουν γίνει πολλά λάθη, έχουν προκληθεί πολλές εντάσεις, έχει υπάρξει πολλή φθορά τότε μηδενίζουμε το κοντέρ (tabula rasa) και λύνουμε το κουβάρι των αδιεξόδων με το σπαθί της επανεκκίνησης.

Διάλογος σημαίνει για την κυβέρνηση, παύση των εχθροπραξιών. Ολοι μαζί ξαναδίνουμε τα χέρια στην ουδετέρα προεκλογική ζώνη. Ξεχνάμε τη σκληρή πολιτική του συμμαζέματος και της λιτότητας («πρώτος εγώ θα ζητήσω να δοθούν χρήματα στην παιδεία», είπε ο υπουργός) και στο τραπέζι πέφτουν προς συζήτηση οι αυξήσεις, οι φοροελαφρύνσεις, οι παροχές, οι υπαναχωρήσεις…

Με τη στρατηγική του «εθνικού διαλόγου» η κυβέρνηση επιχειρεί μια εικονική εξυγίανση, έναν εξαγνισμό στα μάτια των πολιτών. Το «είμαστε ανοιχτοί σε όλα» του κ. Αρη Σπηλιωτόπουλου ηχεί σαν κραυγή απελπισίας. Μη μας «μαυρίσετε», είμαστε εδώ, ν’ αφουγκραστούμε τις ανάγκες σας, τα προβλήματά σας. Και η παιδεία γίνεται και πάλι από τελευταίο, πρώτο συστατικό της πολιτικής. Το ίδιο και η γεωργία. Από κρίση προς άμεση διαχείριση, πολιτικός στόχος. Ο υπουργός αυτή τη φορά δεν αρνείται την επαφή και τα ευήκοα ώτα του, προσφέρεται…

Με τον διάλογο, υπολογίζει η κυβέρνηση, ίσως ξεμακρύνει η εικόνα της αδράνειας και της σήψης, ίσως αναστραφεί το αρνητικό κλίμα και δημιουργηθούν πιθανότητες εκλογικής νίκης. Και δεν χρειάζεται οι «υποψήφιοι» να επιστρατεύσουν τα γνώριμα τεχνάσματα, τη διπλοπροσωπία, τις σκηνοθεσίες, τους θεατρινισμούς, τους δελεασμούς, τα μυθολογήματα της πυρετικής προεκλογικής περιόδου. Η αναστήλωση της εικόνας τους γίνεται μέσω προτάσεων, αναδιατυπώσεων, σχεδίων… Ωστόσο, όπως στις προεκλογικές εκστρατείες έτσι και στον διάλογο, κάνουν ό,τι δεν θα έκαναν ποτέ στην καθημερινή πολιτική ζωή· να συνομιλήσουν μ’ αυτούς που συνήθως τους κλείνουν την πόρτα, να επιδιώξουν επαφή με ανθρώπους που απέφευγαν συστηματικά. Ευγένεια και ευπροσηγορία. Αν δεν έχεις επαφή με κάθε είδους σύμμαχο ή αντίπαλο, είσαι υποψήφιος για κλάματα…

Οχι ότι οι πολίτες πείθονται με τον διάλογο. Αντιλαμβάνονται το φιάσκο. Τη δημαγωγία. Την πιθανότητα του ναυαγίου. Πώς να εγκαθιδρυθεί ουσιαστικός διάλογος, όταν έστω και μία πλευρά στερείται κοινωνικής αξιοπιστίας; Αλλά σταματούν την γκρίνια, την αντίδραση. Η λέξη διάλογος είναι μια λέξη καταλυτική, αφού τουλάχιστον θεωρητικά αποκλείει τις μονόπλευρες και τετελεσμένες αποφάσεις, τις κινήσεις απελπισίας, τις ακρότητες.

Ωστόσο, εν προκειμένω, το μακρόσυρτο τελετουργικό του διαλόγου προσομοιάζει περισσότερο με την προεκλογική μεσοβασιλεία της κρατικής παραλυσίας, όταν δεν λαμβάνεται καμία απόφαση, απουσιάζει ο έλεγχος, περισσεύει η αδιαφορία. Οταν λέξεις και έννοιες χάνουν κάθε σημασία.

  • Tης Tασουλας Kαραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι σωστές και χρήσιμες προτάσεις

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Διάλογος, Εκπαίδευση, Σπηλιωτόπουλος Αρης | Ετικέτες: |

Aληθές πρέπει είναι αυτό που δήλωσε ο υπουργός Παιδείας, στον ραδιοσταθμό City, ότι δεν έχει κόμπλεξ και ότι μπορεί να αποδεχθεί οποιαδήποτε πρόταση. «Δεν με ενδιαφέρει αν η άποψη αυτή προέρχεται από την Αριστερά ή το κέντρο με τις παραδοσιακές ετικέτες», είπε και εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι τη Δεξιά την απέκλεισε όχι μόνο ως κυβέρνηση που εφαρμόζει πολιτική, αλλά και ως χώρο που μπορεί να εκφέρει κάποια άποψη. Μπορεί να του ξέφυγε ή μπορεί και κάτι να σημαίνει. Γεγονός πάντως είναι ότι ο υπουργός έδειξε ανοιχτός: «Μ’ ενδιαφέρει κάθε πρόταση, αρκεί να είναι χρήσιμη και σωστή».

Σωστά ακούγονται όλα αυτά, αλλά πόσο χρήσιμα μπορεί να είναι σε μια πολιτική μηδενικής βάσης; Δηλαδή, όταν δεν υπάρχει περίγραμμα πολιτικής ή κάποια στόχευση, πώς μπορεί να κριθεί μια πρόταση ως χρήσιμη και σωστή;

Δυστυχώς, στη ζωή και σε όλο τον κόσμο οι προτάσεις κρίνονται με βάση στόχους: πρώτα ορίζεις τον προορισμό και μετά ζητείς προτάσεις για το πώς θα φτάσεις. Αν, λόγου χάρη, κάποιος θέλει να πάει στη Λαμία μπορεί να ζητήσει προτάσεις για την ταχύτερη μετάβασή του. Θα τους ακούσει όλους και θα κρίνει. Αν τον συμβουλεύσουν να πάρει την ΠΑΘΕ προς Βορρά θα υιοθετήσει τη συμβουλή. Αν κάποιος του πει να κατέβει Κόρινθο, να πάει Πάτρα να περάσει το Ρίο-Αντίρριο να διασχίσει τη Φωκίδα για να φτάσει στη Λαμία το λογικό είναι να απορρίψει την πρόταση.

Οταν, όμως, κάποιος δεν ξέρει πού θέλει να πάει, όλα είναι σωστά και χρήσιμα και η κατεύθυνση προς Κόρινθο είναι ορθή, και η αντίθετη της προς Λαμία είναι χρήσιμη. Ριζοσπαστική δεν μπορεί να είναι και η πρόταση να πάρει το καράβι για Κουφονήσια. Μια πρόταση είναι σωστή και χρήσιμη μόνο όταν υπάρχει κάποια κατεύθυνση.

Από την πρώτη μέρα, το μεγάλο πρόβλημα της «νέας διακυβέρνησης» ήταν πρόβλημα κατεύθυνσης. Υπό την έννοια αυτή ο κ. Σπηλιωτόπουλος απλώς εφαρμόζει μια μακροχρόνια τακτική της κυβέρνησης. Κατ’ ουσίαν επαναδιατύπωσε το προ του 2004 δόγμα που έλεγε «και κουμμουνιστές θα γίνουμε για χάρη του λαού».

Το έλλειμμα στόχευσης καλύφθηκε επί χρόνια με το ιδεολόγημα του «μεσαίου χώρου». Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι πότε τραβάμε δεξιά, πότε αριστερά με στόχο να μην ενοχλήσουμε κανένα. Βραχυχρόνια αυτή η τακτική δούλεψε, επειδή πολλοί μπερδεύτηκαν. Η μη-πολιτική είχε υψηλά ποσοστά αποδοχής διότι όλοι έβρισκαν κάτι σ’ αυτή. Κάποιοι επειδή πίστεψαν ότι θα ιδιωτικοποιηθεί η «Ολυμπιακή», άλλοι επειδή κατάλαβαν ότι τίποτε δεν πρόκειται να γίνει και πολλοί περισσότεροι επειδή -σε αντίθεση με το παρελθόν- δεν τους ενοχλούσε το ΣΔΟΕ.

Μόνο που τα προβλήματα δεν καταλαβαίνουν από τέτοιου τύπου υψηλές μη-πολιτικές. Οταν δεν λύνονται εκδικούνται. Χειρότερα: επειδή όλα τα μέτρα δημιουργούν τριβές, το πήγαινε-έλα (όπως π.χ. το αφορολόγητο των μικρομεσαίων) δημιουργεί διπλή τριβή με αποτέλεσμα τα προβλήματα να διογκώνονται. Η τακτική της μεγιστοποίησης της ευαρέσκειας του εκλογικού σώματος φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα, επειδή όταν δεν ξέρεις πού θες να πας το πιθανότερο είναι να φτάσεις εκεί που δεν ήθελες. Και η κυβέρνηση ήδη έχει φτάσει…

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κλειστοί ορίζοντες

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Διάλογος, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Oι φράσεις που κράτησα από τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου του Θόδωρου Αγγελόπουλου αφορούν τη σύγκριση του χθες με το σήμερα: «Η δεκαετία του ’50 και του ’60 ήταν μια εποχή απόλυτης αθωότητας. Βγαίναμε από έναν πόλεμο και από έναν Εμφύλιο. Ομως, υπήρχε μια δίψα ζωής και μια οραματική σχέση με το μέλλον, που δεν υπάρχει πια. Σήμερα, ζούμε σε περίοδο κλειστού ορίζοντα. Είναι ένα τοπίο στην ομίχλη 100%. Ζούμε σ’ έναν κόσμο που δεν ξέρει πού πάει. Τι μέλλεται; Πού πάμε; Ποια σχέση με το παρόν έχει το μέλλον;».

Διεισδυτικός και ευαίσθητος, πολιτικοποιημένος και με τη ματιά του πάντα στην ανάγνωση της ιστορίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος δεν θα μπορούσε να μην αφουγκραστεί τις αβέβαιες αναζητήσεις του σήμερα, τις ανερμάτιστες -πολύ συχνά- εκφράσεις των αιτημάτων, την επιθετική διεκδίκηση της παρουσίας. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έκανε τέχνη δύσκολες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας, προσπαθώντας να κατανοήσει (αυτό δεν κάνει η τέχνη;) τα ακατανόητα της ζωής, της πολιτικής, της ιστορίας. Στις ταινίες του παίρνει θέση, όχι με τη ματιά του δικαστή, αλλά με τη διάθεση να ψηλαφήσει τις πληγές, τα τραύματα, τα αδιέξοδα. Κι όλα αυτά με τη γλώσσα της δημιουργίας και της τέχνης.

Πού εντοπίζονται γύρω μας αυτοί οι κλειστοί ορίζοντες; Πού βρίσκεται το τοπίο στην ομίχλη; Πού διακρίνουμε έλλειψη οράματος και φαντασίας; Παντού. Στην πολιτική και τους πολιτικούς, στις περιχαρακωμένες ανθρώπινες σχέσεις, σε θεσμούς που υπάρχουν μόνο κατ’ όνομα, αλλά και σε νέες μορφές αντίδρασης και αμφισβήτησης.

Αναζήτησα τους ορίζοντες των νέων παιδιών που επί εννέα μέρες κατέλαβαν τη Λυρική Σκηνή. Φοβάμαι ότι μόνο ανοιχτούς δεν θα μπορούσα να τους πω. Στα κείμενά τους αναπαρήγαγαν με τον πιο προβλέψιμο τρόπο την ξύλινη γλώσσα των παραδοσιακών πολιτικών, τους οποίους λοιδωρούν. Κι όλα αυτά εν ονόματι της Τέχνης: «Για άλλη μια φορά ξεκουκουλώνεται και πάλι η αυταρχική πολιτική της εξουσίας, η οποία συντάσσεται με τη μαφία του μεγάλου και του μικρού κεφαλαίου, πότε εκχωρώντας τον πολιτισμό στην αστική τάξη κι άλλοτε ρίχνοντας βιτριόλι σε όποιον σηκώνει το ανάστημά του και σε όποιον αντιστέκεται…».

Αναζήτησα, έστω και κάτω απ’ αυτή τη γλώσσα, ένα όραμα, μια προοπτική, μια διάθεση. Διάβασα μόνο (στη χθεσινή ανακοίνωση με αφορμή τη λήξη της κατάληψης) επιθετικότητα, ειρωνεία, απειλή: «Οποιος νομίζει ότι η λήξη της κατάληψης σημαίνει το τέλος της ανυπακοής, τσάμπα χαίρεται… Για μας η τέχνη είναι ένα πεδίο σύγκρουσης. Προσεχώς η 4η πράξη». Μόνο που αυτή μου φαίνεται μια διατύπωση πολύ κλειστών οριζόντων, που δεν εμπνέεται από τη ζωή και δεν μετατρέπει σε τέχνη τα ερεθίσματα. Δεν κατανοεί, δεν αφουγκράζεται, δεν μεταπλάθει. Μόνο επιτίθεται και απειλεί. Και τελικά κυριαρχεί το τοπίο στην ομίχλη και οι «θολές γραμμές των (κλειστών) οριζόντων»…

  • Tης Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Από μηδενική βάση

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Διάλογος, Εκπαίδευση |

H ανακοίνωση του νέου υπουργού Παιδείας για διάλογο από μηδενική βάση προκάλεσε κατά κανόνα αρνητικές αντιδράσεις. Η στήλη δεν επιδίδεται σε ανίχνευση προθέσεων. Θεωρεί ότι στον πολιτικό στίβο μετράει η δοκιμασία της πράξης. Κατά γενική ομολογία το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν επιτελεί την αποστολή του, εμποδίζοντας την πολιτισμική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Μία λύση θα ήταν η κυβέρνηση να ψηφίσει τη δική της μεταρρύθμιση, στηριζόμενη στην κοινοβουλευτική της πλειοψηφία. Η συνταγή αυτή έχει ακολουθηθεί αρκετές φορές από τη μεταπολίτευση και σχεδόν πάντα απέτυχε. Προσέκρουσε στο μέτωπο που επιδιώκει τη στασιμότητα είτε λόγω συντεχνιακής ιδιοτέλειας, είτε λόγω βολέματος, είτε λόγω φοβιών, είτε λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων.

Για την ακρίβεια, οι δυνάμεις αυτές δεν έχουν από μόνες τους το ηθικοπολιτικό εκτόπισμα να αποτρέψουν αλλαγές. Το κατάφεραν μέσω των φοιτητικών και μαθητικών κινητοποιήσεων. Κάθε νέα γενιά έχει τη συλλογική υπαρξιακή ανάγκη να δημιουργήσει τα δικά της γεγονότα, μέσω των οποίων θα ενηλικιωθεί πολιτικά. Εχει την τάση να εκτονώνει την ανασφάλειά της για το αβέβαιο επαγγελματικό της μέλλον, καταπατώντας τα όρια. Η πολιτική με όρους εξουσίας είναι για τους νέους μακρινή και απεχθής.

Αυτή η πείρα είναι που καθιστά αναγκαία, αλλά όχι και ικανή συνθήκη, τον διάλογο από μηδενική βάση. Ενας τέτοιος διάλογος δεν σημαίνει ότι σβήνονται απόψεις και προτάσεις. Ούτε, βεβαίως, σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα κρυφτεί πίσω απ’ αυτή τη φράση για να ψαρέψει σε θολά νερά. Διάλογος από μηδενική βάση σημαίνει ότι η κυβέρνηση παραιτείται από το συνταγματικό δικαίωμά της να ψηφίσει τις θέσεις της. Και πρέπει να παραιτηθεί, επειδή η πείρα διδάσκει ότι η αυτοδυναμία δεν αρκεί πολιτικά για να μεταρρυθμίσει το εκπαιδευτικό σύστημα. Στον τομέα αυτό, άλλωστε, έχουμε ανάγκη από λύσεις, που θα συγκεντρώνουν ευρύτερη συναίνεση κι ακριβώς γι’ αυτό θα έχουν την απαραίτητη χρονική διάρκεια.

Για να δώσει το καλό παράδειγμα, ο υπουργός Παιδείας πρέπει να είναι ο πρώτος που θα καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις. Στόχος του οργανωμένου διαλόγου είναι η διαμόρφωση ενός εθνικού σχεδίου, το οποίο να σπάσει τις αγκυλώσεις, να αναβαθμίσει την εκπαιδευτική διαδικασία, να θεσμοθετήσει έναν αξιόπιστο μηχανισμό αξιολόγησης και βεβαίως να εμπεδώσει μία άλλη νοοτροπία. Για να είναι αξιόπιστη η προσπάθεια πρέπει και η διαδικασία και το υπό εκπόνηση σχέδιο να υπερβαίνει τον ορίζοντα και τις σκοπιμότητες της παρούσας κυβέρνησης.

Μπορεί ο διάλογος από μηδενική βάση να είναι αναγκαία συνθήκη, αλλά για να καταστεί ικανή έπρεπε να είχε συνοδευτεί από την ανακοίνωση ότι τα επίμαχα ζητήματα θα τεθούν σε δημοψήφισμα. Οπως έχουμε εδώ και χρόνια υπογραμμίσει, η προαναγγελία δημοψηφίσματος θα λειτουργούσε ως καταλύτης: Πρώτον, θα υποχρεώνονταν όλες οι πλευρές να συμμετάσχουν κι όχι να αρνούνται τον διάλογο ή να ζητάνε οικονομικά ανταλλάγματα! Δεύτερον, θα άνοιγε μία ευρεία συζήτηση και θα έθετε την κοινωνία αντιμέτωπη με τις δικές της αντιφάσεις. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, το δημοψήφισμα είναι ο μόνος δημοκρατικός κι αποτελεσματικός τρόπος για να κοπούν γόρδιοι δεσμοί και να εξουδετερωθεί η εγκατεστημένη αυθαιρεσία.

  • Tου Σταυρου Λυγερου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προθέσεις και… αφαιρέσεις!

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Ανασυγκρότηση, Ανασχηματισμός, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Ελλάδα, Ηγέτες, Θεσμοί, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Πάντα… «μετά»! Σε τούτη τη χώρα πρέπει να πάθουμε (και να το ακριβοπληρώσουμε!) πρώτα εξαιτίας αδράνειας, ολιγωρίας, αδιαφορίας και ωχαδερφισμού (για λόγους ευπρέπειας, αφήνουμε απέξω «αδιαφάνειας, λοβιτούρας, διαπλοκής»…) των υπευθύνων της κρατικής μηχανής και… «μετά», όταν τα πράγματα σφίξουν και φθάσουν στο μη παρέκει, βγαίνουν όλοι οι «αρμόδιοι» και οι «υπεύθυνοι», διαπιστώνουν το κατά συρροήν λάθος και εξαγγέλλουν τα δέοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της προβληματικής πραγματικότητας. Τώρα, το αν και κατά πόσο οι εξαγγελίες… ευδοκιμούν, ώστε κάποια στιγμή να γίνουν και πράξεις, είναι ένα άλλο ζήτημα – ας μείνουμε εν προκειμένω στην καλή πρόθεση, την έστω και κατόπιν εορτής…

Χρόνιο και άσχετο με το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία το πρόβλημα των ανεξέλεγκτων δημοσίων δαπανών (με την ευρύτερη δυνατή έννοια το «δημόσιο»), καθώς επίσης και το ηθικό (πλην του δημοσιονομικού…) πρόβλημα που προκύπτει από τη βεβαιότητα πως πίσω από ένα σημαντικό μέρος των ανέλεγκτων δημοσίων δαπανών βρίσκονται σκάνδαλα, ατασθαλίες, παράνομος πλουτισμός. Το ίδιο χρόνιο και το… λογιστικά αντίστοιχο πρόβλημα, αυτό των δημοσίων εσόδων – και από τον συνδυασμό των δύο (μαζί με την έλλειψη ανταγωνιστικού παραγωγικού ιστού, στέρεης ανάπτυξης κ.λπ.) προκύπτει το… επίσης χρόνιο ζήτημα του ελλείμματος, του χρέους κ.λπ.

Ολα τα… κατά καιρούς εξαγγελλόμενα «μέτρα» και οι διορθωτικές κινήσεις για την αντιμετώπιση του εκρηκτικού αυτού μείγματος πέτυχαν τόσο, ώστε να φθάσουμε σήμερα στο απροχώρητο, να αναγκαζόμαστε σε δανεισμό με δυσβάστακτους όρους, τα ταμεία να… αραχνιάζουν, να μην υπάρχει «σάλιο» για την ικανοποίηση και των πιο άμεσων αναγκών. ΤΩΡΑ, στο «και πέντε», αποφασίζονται έλεγχοι σε νομαρχίες, δήμους, νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, άλλες δημόσιες υπηρεσίες τώρα, γιατί όχι και… «μέχρι τώρα»;

Η πάταξη της φοροδιαφυγής έχει αναχθεί κατά καιρούς από όλες τις κυβερνήσεις σε «εθνικό στόχο» – πώς, έτσι, στο… μιλητό; Χωρίς εκ βάθρων αναδιοργάνωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών (και των αντίστοιχων για τις ειφορές στα ταμεία), χωρίς δικλίδες ασφαλείας (σίγουρα υπάρχουν) που θα αποκλείουν όσο περισσότερο είναι δυνατόν τη διαπλοκή, το «λάδωμα» των υπευθύνων γι’ αυτές τις εισπράξεις, που αποτέλεσμα έχουν να φοροδιαφεύγουν τόσο πολλοί (υπολογίζεται ότι τα βεβαιωμένα πλην μη εισπραχθέντα δημόσια έσοδα φθάνουν το… 15% του ΑΕΠ!);

Ο νέος διοικητής του ΙΚΑ (με σημαντική θέση στον μηχανισμό του ιδρύματος, μέχρι σήμερα) μας… «αποκάλυψε» χθες πως υπάρχει πρόβλημα ΜΗ καταβολής εισφορών, καθώς επίσης και ότι το 9% των εργαζομένων στις επιχειρήσεις είναι ανασφάλιστο. Σιγά την… αποκάλυψη – δεκαετίες ολόκληρες γνωρίζουμε το πρόβλημα και τις σοβαρότατες συνέπειές του! Αντί να κάνει… στατιστικές αναφορές, καλύτερα θα ήταν να μας παρουσιάσει το συγκεκριμένο, υλοποιήσιμο, επεξεργασμένο σχέδιό του, για το ΠΩΣ θα καταφέρει ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός οργανισμός της χώρας να… κάνει τη δουλειά του και να εισπράττει εισφορές, πώς θα ελέγχει σωστά και αποτελεσματικά τις επιχειρήσεις ώστε να αποφεύγεται στο μεγαλύτερο δυνατό μέρος της η «μαύρη εργασία» – που δεν έχει, άλλωστε, μόνο οικονομικές επιπτώσεις…

Ο καλών προθέσεων και αποτελεσματικός νέος υπουργός Οικονομίας στα μέτρα που εξήγγειλε χθες στο πλαίσιο του σταθεροποιητικού προγράμματος της κυβέρνησης (που, στην πράξη, βγάζει… OFF τον προϋπολογισμό που υπερψήφισε πριν από δύο μήνες η κυβερνητική πλειοψηφία…) περιλαμβάνει και τη «δέσμευση» να μειωθούν οι (τεράστιες και σε πολύ μεγάλο βαθμό αδιαφανείς…) φαρμακευτικές δαπάνες – μακάρι να το πετύχει. Μπαίνουμε, όμως, στον πειρασμό να αναρωτηθούμε πώς και γιατί αυτή η κυβέρνηση, σε ένα από τα πρώτα μέτρα του πήρε μετά τις εκλογές του 2004, κατήργησε τη «λίστα φαρμάκων», που σε κάποιο βαθμό έστω περιόριζε τη φαρμακευτική δαπάνη, που σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από την κατάργηση και μόνο της «λίστας» επιβαρύνθηκε κατά… 4 δισ. ευρώ!

Για να μειωθεί η φαρμακευτική δαπάνη που γονατίζει τα ασφαλιστικά ταμεία απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καθιέρωση «μπαρ-κόουντ», προανήγγειλε χθες ο κ. Γ. Παπαθανασίου, για κάθε ασφαλισμένο σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική μηχανοργάνωση των ταμείων – γι’ αυτά τα πρακτικά ζητήματα, που όμως αποτελούν θεμέλια για κάθε προσπάθεια περιορισμού της φαρμακευτικής δαπάνης, να δούμε τι μέλλει γενέσθαι…

Και για την ιστορία: στις αρχές της πρώτης θητείας της «νέας διακυβέρνησης», τράπεζα που διαθέτει υπερσύγχρονα συστήματα μηχανοργάνωσης συναντήθηκε τότε με τον υπουργό Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη και του πρότεινε το υπουργείο να εφοδιαστεί με ένα συστημικό πρόγραμμα «Β ΤΟ Β», που θα απλοποιούσε στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις προμήθειες στο δημόσιο σύστημα υγείας και θα απέκλειε διαπλοκές, σκάνδαλα, «ημετέρους», λαδώματα, κάθε είδους λοβιτούρες στο… χρυσοφόρο αυτό κύκλωμα. Ο υπουργός την… ευχαρίστησε, δεσμεύθηκε πως θα «εξετάσει την πρόταση» και έκτοτε (πάνω από 5 χρόνια!) ούτε φωνή ούτε ακρόαση…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...