Διαδίκτυο

Ιδιωτικές αλήθειες, δημόσια μυστικά

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Διαδίκτυο, Τζιαντζή Mαριάννα |

  • Aποτυπωματα
  • Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Mία από τις λέξεις–καραμέλες των ημερών είναι η «ανάρτηση», η μέσω Διαδικτύου δημοσιοποίηση των φορολογικών στοιχείων των ελεύθερων επαγγελματιών και των επιχειρήσεων, την οποία προωθεί το υπουργείο Οικονομικών, ενώ, όπως διαδίδεται, πιθανόν το μέτρο αυτό να επεκταθεί και σε όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα, σε κάθε νιο και κάθε γέρο. Τρέμουν οι φοροφυγάδες, όμως οι σωστοί πολίτες γνωρίζουν ότι καθαρός φορολογικός ουρανός αναρτήσεις δεν φοβάται.

Πριν από δέκα χρόνια, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, ο ιστορικός των πόλεων Μάικ Ντέιβις είχε γράψει ότι λαμπρές μέρες ξημερώνουν για τη βιομηχανία της ασφάλειας. Αεροδρόμια, δημόσια μέσα μεταφοράς, δημόσια κτίρια, καταστήματα, κατοικίες, πάρκα και σχολεία, όλα πια έχουν ανάγκη από θωράκιση και διαρκή επιτήρηση. Ομως, στην Ελλάδα του 2010, λαμπρές μέρες ξημερώνουν και για τον κλάδο της λογιστικής, αφού ο φοροτεχνικός θα μας είναι πολύ πιο απαραίτητος από τον οικογενειακό γιατρό.

Πλήγμα θα δεχτούν τα γραφεία συνοικεσίων που συχνά, στις μικρές αγγελίες τους, περιγράφουν εκπάγλου καλλονής υποψήφιες νύφες και γαμπρούς με πολλά ακίνητα και πενταψήφιο μηνιαίο εισόδημα. Ομως τώρα, όσοι επιδιώκουν γνωριμία και ό,τι ήθελε προκύψει δεν θα μπορούν να παρουσιάζουν πειραγμένη ηλικία και εισόδημα. Πλήγμα επίσης θα δεχτεί ο ερασιτεχνικός χαφιεδισμός, ενώ παράλληλα θα μειωθούν και οι δημόσιες δαπάνες: ας αναλογιστούμε πόσες δημοσιοϋπαλληλικές εργατοώρες ξοδεύτηκαν για την εξέταση των 1 καταγγελιών που έχουν μέχρι τώρα κατατεθεί στο υπουργείο Οικονομικών από γείτονες, συγγενείς και συναδέλφους (φερόμενων ως) φοροφυγάδων.

Με την ανάρτηση καταρρέουν παγιωμένες στάσεις, αντιλήψεις, συμπεριφορές. Οπως μετά το κινητό τηλέφωνο θα μπορούσε να ξαναγραφτεί η αστυνομική λογοτεχνία του 20ού και του 19ου αιώνα, έτσι και με τη δημοσιοποίηση των φορολογικών στοιχείων θα μπορούσαν να ξαναγραφτούν τα λαϊκά ρομάντζα με ήρωες απατεώνες, μυστηριώδεις τυχοδιώκτες και femmes fatales. Τώρα πια εύκολα θα μαθαίνουμε ποιος είναι ο «ευάλωτος» και ποιος ο καλοστεκούμενος, ο «μπενεστάντε», ποιος πραγματικά ανήκει στις «αδύναμες κοινωνικές ομάδες» και ποιος στα δυναμικά κοινωνικά στρώματα, θα ξέρουμε ποιον να εμπιστευόμαστε και ποιον να αποφεύγουμε. Ισως το επόμενο μέτρο να είναι η δημόσια ανάρτηση των ιατρικών μας φακέλων, ώστε να επιταχυνθεί ο κοινωνικός δαρβινισμός.

Σε ένα πέλαγος διαφάνειας, στα κρυστάλλινα νερά της «όπεν-γκοβ» θα πλέουμε με «φαστ τρακ» κίνηση, με απλωμένα τα πανιά της διαφάνειας; Με περισσότερο ή λιγότερο κράτος; Πάντως, με ένα κράτος που απεμπολεί τις ευθύνες του για την ανάπτυξη και την κοινωνική πρόνοια και πρόθυμα μετατρέπεται σε εισπράκτορα, παιδονόμο, νυχτοφύλακα (σε επιλεγμένες περιοχές φύλαξης) και τροχονόμο ο οποίος επιβλέπει την τήρηση του ΚΟΚ που τα ευμετάβλητα σήματά του ορίζει το Αόρατο Χέρι της αγοράς.

Η υπόσχεση της φορο-διαφάνειας συνυπάρχει με την καλπάζουσα μυστικοποίηση των οικονομικών του κράτους και των τραπεζών, καθώς όλο και πιο δύσκολη γίνεται η ανάγνωση των ιερογλυφικών της ελληνικής και της παγκόσμιας οικονομίας. Εύκολα ο καθένας θα ελέγχει αν το οικόπεδο του παππού μας στο χωριό είναι άρτιο και οικοδομήσιμο, όμως λαϊκίστικα και αναπάντητα θα χαρακτηρίζονται τα ερωτήματα «πού πήγαν τα λεφτά;» ή «ποια είναι η αλήθεια για το έλλειμμα;».

Απεριόριστη μοιάζει η πρόσβαση στα ιδιωτικά μυστικά, όμως δύσβατος και σκοτεινός γίνεται ο δρόμος για την παλιομοδίτικη «λαϊκή συμμετοχή» και τον δημοκρατικό έλεγχο στις δημόσιες υποθέσεις.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οχυρωμένοι στο Διαδίκτυο

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Διαδίκτυο | Ετικέτες: |

Ενα ενδιαφέρον αμερικανικό ντοκιμαντέρ, το «Ενηλικίωση στο Διαδίκτυο», παρουσίασε την περασμένη Δευτέρα η Σοφία Παπαϊωάννου στο «Οι Νέοι Φάκελοι παρουσιάζουν» (ΣΚΑΪ). Οπως φαίνεται από τον τίτλο, το θέμα εδώ είναι οι έφηβοι που αφιερώνουν πολλές ώρες σερφάροντας στο Διαδίκτυο, δημιουργώντας ψηφιακούς φίλους αλλά και δικές τους επινοημένες ταυτότητες. Μιλούν σε πρώτο πρόσωπο μαθητές, γονείς, καθηγητές, ενώ γίνεται εκτεταμένη αναφορά σε αληθινά γεγονότα.

Η πρώτη ιστορία είναι γλυκόπικρη και αφορά μια 14χρονη κοπελίτσα, που θεωρούσε τον εαυτό της άχρωμο και ασήμαντο. Γι’ αυτό επινόησε μια καινούργια online ταυτότητα και από Τζέσικα έγινε Οτομ (Φθινόπωρο): «γκόθικ» ντύσιμο, χτένισμα και μακιγιάζ, πόζες μοιραίας γυναίκας. Κανείς δεν έδινε σημασία στην Τζέσικα, όμως η Οτομ έγινε θρύλος σε μια γωνίτσα του κυβερνοχώρου. Μέχρι που το πήραν είδηση η μαμά και ο μπαμπάς, ειδοποιημένοι από το σχολείο, κι έτσι η αισθησιακή Οτομ έγινε ξανά σκέτη Τζέσικα, γεγονός που της στοίχισε πολύ.

Ακολουθούν και άλλες ιστορίες και εμπειρίες μαθητών. Π.χ., ένας μαθητής λυκείου παραδέχεται ότι διάβασε το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» μέσα σε πέντε λεπτά χάρη σε ένα ηλεκτρονικό «λυσάρι», ένα σάιτ που απευθύνεται σε μαθητές. «Αν η ημέρα είχε 27 ώρες και όχι 24, θα διάβαζα όλο το έργο και όχι την περίληψη», εξηγεί. Πριν τον αποδοκιμάσουμε, ας αναλογιστούμε ότι κάποιες άλλες γενιές έμαθαν τον Σαίξπηρ και τον Βίκτωρα Ουγκώ όχι από το πρωτότυπο αλλά από τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα».

Ενας καθηγητής σ’ ένα δημόσιο σχολείο σε μια πλούσια, όπως μαντεύουμε, κοινότητα του Νιου Τζέρσεϊ, υποστηρίζει ότι η σχολική τάξη που δεν διαθέτει γιγαντοοθόνη είναι «μια έρημος». Κανένας μαθητής δεν εμπιστεύεται τον δάσκαλο που κάνει μάθημα στον πίνακα με κιμωλία.

Η τελευταία ιστορία είναι τραγική και αφορά την αυτοκτονία ενός 13χρονου μαθητή, την οποία ενθάρρυναν οι εικονικοί φίλοι του στο Διαδίκτυο. Ωστόσο, ο πατέρας του παιδιού δεν δαιμονοποιεί το Μέσο. Ο μικρός αυτόχειρας, ένα πανέμορφο αγοράκι, απλώς δεν άντεξε το bullying, τον εκφοβισμό του από τους συνομηλίκους του παλικαράδες στο σχολείο.

Από το ντοκιμαντέρ φάνηκε ότι για πολλούς εφήβους το Διαδίκτυο είναι ένα οχυρό, ένα καβούκι που τους επιτρέπει να αποτραβηχτούν από τον κόσμο των μεγάλων και ιδίως από τους γονείς, οι οποίοι, κατά κανόνα, δεν έχουν ιδέα για τις ψηφιακές παρέες των παιδιών τους. Και συνήθως οι γονείς ανησυχούν για λάθος λόγους, π.χ., για μια ενδεχόμενη συνάντηση με έναν παιδεραστή, τη στιγμή που τα ίδια τα παιδιά ξέρουν τους κινδύνους, ξέρουν πώς να αποφύγουν τον Κακό Λύκο.

Το ντοκιμαντέρ αυτό, χωρίς να αποθεώνει τις νέες μορφές επικοινωνίας, έδειξε ότι τα παιδιά που ξοδεύουν πολλές ώρες σε διαδικτυακές κοινότητες, όπως στο Facebook ή το ΜySpace, δεν είναι προβληματικά ή απροσάρμοστα. Είναι τα φυσιολογικά παιδιά της εποχής μας και αν κάπου «κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος», γι’ αυτό δεν φταίει το Ιντερνετ αλλά ο αληθινός κόσμος.

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...