Διαμαρτυρία

Το χάος είναι μεταδοτικό

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ακυβερνησία, Ανάπτυξη, Ανασφάλεια, Ανεργία, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Κοινωνία, Πολιτική |

Επειδή οι τελευταίες δεκαετίες ήταν οι ευτυχέστερες που έζησε η Ελλάδα, τείνουμε να θεωρούμε την ειρήνη αυτονόητη. Από την ιστορία μας -γεμάτη μεγάλους διχασμούς και τιτάνιες συγκρούσεις- νομίζουμε ότι όταν η ειρήνη απειλείται το γνωρίζουμε όλοι, ότι είναι πάντα σαν το τελεσίγραφο των Ιταλών το 1940. Δεν μας φοβίζουν οι καθημερινές παραλείψεις, τα λάθη, οι μισαλλοδοξίες, οι βλακείες, ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η εγκατάλειψη και η ανεύθυνη καπηλεία -η αργή αλλά σταθερή υπονόμευση της δημοκρατίας και της ειρήνης. Εχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού- τόσο που δεν μας φοβίζει.

Μετά 35 χρόνια αδιάκοπης σταθερότητας και ευημερίας, είναι φυσικό να ξεχνάει κανείς πόσο εύκολα μπορούν να χαθούν τα κεκτημένα όταν οι κοινωνικές ισορροπίες διαταράσσονται. Στη Βόρειο Ιρλανδία, όπου για τρεις δεκαετίες έζησαν τις «Ταραχές», γνωρίζουν καλά ότι χωρίς ειρήνη δεν υπάρχει ανάπτυξη, ότι μέσα στην αστάθεια χάνονται οι προοπτικές του ατόμου και της κοινωνίας. Γι’ αυτό την περασμένη εβδομάδα η κινητοποίηση των Ιρλανδών ήταν άμεση, μετά τη δολοφονία δύο Βρετανών στρατιωτών και ενός αστυνομικού σε επιθέσεις ομάδων που αποσπάστηκαν από τον Ιρλανδικό Επαναστατικό Στρατό (ΙRΑ). Τις επόμενες μέρες, χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν σε σιωπηλή διαμαρτυρία, απαιτώντας να τερματιστεί η βία, φοβούμενοι επιστροφή στις μέρες που στοίχισαν τη ζωή σε 3.500 ανθρώπους. Οι αντίπαλες πολιτικοστρατιωτικές ομάδες που συμμετέχουν εδώ και δέκα χρόνια στη διακυβέρνηση της Β. Ιρλανδίας ένωσαν τις φωνές τους εναντίον της επιστροφής στη βία. «Μην παρασυρθείτε απ’ αυτούς που θέλουν να σας δελεάσουν με τη βία για πολιτικούς σκοπούς», είπε ο καρδινάλιος Σον Μπρέιντι, επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας στην Ιρλανδία. «Μην μπείτε στον πειρασμό να ωραιοποιείτε τη βία του παρελθόντος. Εφερε μόνο αθλιότητα και θάνατο και καταστροφή».

Στην Ελλάδα δεν εκφράζουμε ούτε ελπίδα ούτε απελπισία. Παραμένουμε σιωπηλοί. Η χώρα μας δεν κινδυνεύει από εμφύλιο πόλεμο ή διακοινοτική σύρραξη, αλλά κάθε μέρα είμαστε μάρτυρες στην καθιέρωση της βίας ως μέρος της καθημερινότητάς μας. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης, αλλά και η κοινωνία δείχνει μια περίεργη απροθυμία να απαιτήσει την επιβολή των νόμων (οι οποίοι θεσπίστηκαν από δημοκρατικό καθεστώς, όχι από δύναμη κατοχής ή δικτατορία). Και η διατάραξη της ειρήνης εμφανίζεται με πολλούς τρόπους – από τη νέα άνθηση της εγχώριας τρομοκρατίας και των κουκουλοφόρων στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, έως τα αυτοκίνητα και μηχανές που εισβάλλουν όπου θέλουν και παρκάρουν όπου βολεύει τους οδηγούς.

Αφήσαμε μαύρες τρύπες να αναπτυχθούν στην καρδιά της κοινωνίας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το χάος είναι άκρως μεταδοτικό. Ετσι βρεθήκαμε με τα άβατα των Ζωνιανών, των Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Είδαμε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες να επιβάλλονται στο κράτος και το κράτος να επιβάλλεται βάναυσα και αυθαίρετα στους ανίσχυρους. Αφήσαμε τη βία να ριζώσει στις διαδηλώσεις, στα γήπεδα και στη νύχτα, σαν να ήταν πέρα από τις δυνάμεις μας να την πολεμήσουμε. Τώρα απορούμε που βλέπουμε ανομία και ασυδοσία να αναπτύσσονται σε κάθε κατεύθυνση.

Τώρα οι εγκληματίες δεν φοβούνται ούτε την αστυνομία ούτε την καταδίκη της κοινωνίας, αυτοί αποθρασύνονται και οι υπόλοιποι απελπίζονται. Αν η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι των θεσμών (πολιτικοί, πρυτάνεις, εισαγγελείς, ιερείς, δημοσιογράφοι και άλλοι) δεν σταθούν στο ύψος τους για να διαφυλάξουν την κοινωνική ειρήνη, ο κατήφορος θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Σε αυτή την περίπτωση, θα φθάσουμε στο σημείο να απαιτούμε ή να ανεχόμαστε σκληρά αντιδημοκρατικά μέτρα, να αναπτύσσονται ομάδες «αυτοάμυνας» πολιτών (με τις αναμενόμενες καταστροφικές συνέπειες), να επικρατούν οι εγκληματίες. Τότε θα νοσταλγήσουμε τις μέρες που ζούμε σήμερα, όπου η κατάσταση είναι ακόμη αναστρέψιμη.

Εάν δεν πάρουμε θέση, αν αφήσουμε την ειρήνη να χαθεί, αν λιποτακτήσουμε, θα πρέπει από τώρα να σκεφτούμε πώς θα δικαιολογήσουμε τη δειλία μας στα παιδιά μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που εντείνεται θα είναι ο πόλεμος στον οποίο θα δοκιμαστεί η δική μας γενιά.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Απασφαλίσαμε ως χώρα;

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διχασμός, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Δικαιοσύνη, Εγκληματικότητα, Εκλογές, Ελλάδα, Ηθική, Θεσμοί, Κράτος, Κόμματα, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Πολύ φοβούμαι ότι από τον περασμένο Δεκέμβριο απασφαλίσαμε συλλογικά ως χώρα. Κατρακυλάμε ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα στον γκρεμό της βίας και της τρομοκρατίας χωρίς τίποτα να μπορεί να μας σταματήσει. Τι συνέβη τον Δεκέμβριο; Οι πιτσιρικάδες μάθανε πως είναι απολύτως αποδεκτό από την κοινωνία να ρίχνεις πέτρες ή μολότοφ σε Αστυνομικά Τμήματα. Οι έως τότε «μπαχαλάκηδες» αποφάσισαν ότι οι μολότοφ είναι πια για τα… παιδιά και πήραν τα πολυβόλα. Οι τρομοκράτες με τη σειρά τους ξεπέρασαν τα καλάσνικοφ και πειραματίζονται με δεκάδες κιλά δυναμίτη. Ολοι μαζί συμμετέχουν σε έναν μεγάλο και ατέλειωτο διαγωνισμό «ένοπλης μαγκιάς» χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο ή ουσιώδες ρίσκο.

Αν το καλοσκεφθείτε τι και ποιος να μας προφυλάξει από τη διογκούμενη απειλή της βίας; Νομίζω ότι πλέον η πιο εύκολη δουλειά σε αυτή τη χώρα είναι να είσαι κουκουλοφόρος, ληστής ή τρομοκράτης. Ο κουκουλοφόρος βάζει τη στολή της εργασίας, δηλαδή την κουκούλα, βγαίνει ανενόχλητος από το πανεπιστημιακό… campus με βαριοπούλες και πελέκεις, τα σπάει όπου θέλει μέρα μεσημέρι και ξαναγυρνάει στο… γραφείο του. Οι καθηγητές τρέμουν δικαιολογημένα να ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας με το απλό επιχείρημα «εμάς κύριε ποιος θα μας προστατεύσει αύριο;». Οι υπουργοί φοβούνται τον ίσκιο τους και επικαλούνται τον φόβο των καθηγητών για να μην κάνουν τίποτα. Οι εισαγγελείς, παρά την πρωτοβουλία του κ. Σανιδά, επίσης δεν τολμούν να κάνουν τη δουλειά τους. Οπότε; Οπότε μια βόλτα στη Σκουφά και στη Σόλωνος για να τα σπάσουμε μοιάζει πια με το παλιό σουλάτσο στην κεντρική πλατεία του χωριού. Σίγουρη απόλαυση με μηδέν ρίσκο.

Οσο για τους ληστές είναι και αυτοί ένα προνομιούχο επάγγελμα. Η κοινωνία μας έχει φτάσει στο σημείο να βρίζει τον αστυνομικό που πυροβολεί και κυνηγάει τους ληστές. «Ελα μωρέ, καλύτερα να τους άφηναν να κλέψουν ό,τι θέλουν. Τι μπερδεύτηκε;». Σωστό και αυτό με τη διαφορά πως αν οι αστυνομικοί αρχίζουν να σκέπτονται μόνο αυτές τις αντιδράσεις, θα διευρύνουν τη «λευκή απεργία» που δικαιολογημένα κήρυξαν τον περασμένο Δεκέμβριο όταν η πολιτεία, η δημοσιογραφία και η κοινή γνώμη τους έδωσε βορά στα σκυλιά του λαϊκισμού για χάρη ενός παράφρονος δολοφόνου του Αλέξη.

Πάμε τώρα στους τρομοκράτες. Τι έχουν απεναντί τους; Μια αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαλυμένη από προσωπικά, γραφειοκρατικά και κομματικά μαχαιρώματα. Μια ηγεσία της αστυνομίας που επί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένη επειδή από τύχη δεν σκοτωνόταν κανείς παρά την πασίδηλη επανεμφάνιση της τρομοκρατίας. Την παντελή ανυπαρξία συνεργασίας με ξένους («έλα μωρέ τι να την κάνουμε;») και την έλλειψη σχεδιασμού.

Εχουμε ζήσει απίστευτα πράγματα από εκείνη την τραγική Δευτέρα, όταν κατελύθη το μεταπολιτευτικό κράτος στο κέντρο της Αθήνας. Ανοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, νομιμοποιήθηκε η βία και το πιστολίδι, κατάλαβαν δυστυχώς όλοι πως η χρήση βίας σε όλα τα επίπεδα είναι ανεκτή και, το κυριότερο, δεν έχει ρίσκο για τους ίδιους. Ξέρουμε ποιοι έχουν την ευθύνη για τη μεγάλη κατρακύλα, αλλά αυτή την ώρα προέχει να προλάβουμε τα χειρότερα. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, άμεσα, θα γίνουμε μια μεγάλη ζούγκλα όπου θα λύνουμε όλοι τις διαφορές μας με τα όπλα στους δρόμους. Ο φόβος δεν αξίζει στη δημοκρατία, ούτε και η βία. Δεν αντέχεται αυτή η κατρακύλα που είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι κάποια ώρα θα κοστίσει και σε ανθρώπινες ζωές. Οπως δεν αντέχεται η κυνική αδιαφορία όσων δεν κάνουν τη δουλειά τους και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς δεν θα ζημιωθούν επικοινωνιακά από όσα έχουμε ζήσει από τον Δεκέμβριο έως σήμερα.

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κλειστοί ορίζοντες

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Διάλογος, Διαμαρτυρία, Ελληνες, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Oι φράσεις που κράτησα από τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου του Θόδωρου Αγγελόπουλου αφορούν τη σύγκριση του χθες με το σήμερα: «Η δεκαετία του ’50 και του ’60 ήταν μια εποχή απόλυτης αθωότητας. Βγαίναμε από έναν πόλεμο και από έναν Εμφύλιο. Ομως, υπήρχε μια δίψα ζωής και μια οραματική σχέση με το μέλλον, που δεν υπάρχει πια. Σήμερα, ζούμε σε περίοδο κλειστού ορίζοντα. Είναι ένα τοπίο στην ομίχλη 100%. Ζούμε σ’ έναν κόσμο που δεν ξέρει πού πάει. Τι μέλλεται; Πού πάμε; Ποια σχέση με το παρόν έχει το μέλλον;».

Διεισδυτικός και ευαίσθητος, πολιτικοποιημένος και με τη ματιά του πάντα στην ανάγνωση της ιστορίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος δεν θα μπορούσε να μην αφουγκραστεί τις αβέβαιες αναζητήσεις του σήμερα, τις ανερμάτιστες -πολύ συχνά- εκφράσεις των αιτημάτων, την επιθετική διεκδίκηση της παρουσίας. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έκανε τέχνη δύσκολες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας, προσπαθώντας να κατανοήσει (αυτό δεν κάνει η τέχνη;) τα ακατανόητα της ζωής, της πολιτικής, της ιστορίας. Στις ταινίες του παίρνει θέση, όχι με τη ματιά του δικαστή, αλλά με τη διάθεση να ψηλαφήσει τις πληγές, τα τραύματα, τα αδιέξοδα. Κι όλα αυτά με τη γλώσσα της δημιουργίας και της τέχνης.

Πού εντοπίζονται γύρω μας αυτοί οι κλειστοί ορίζοντες; Πού βρίσκεται το τοπίο στην ομίχλη; Πού διακρίνουμε έλλειψη οράματος και φαντασίας; Παντού. Στην πολιτική και τους πολιτικούς, στις περιχαρακωμένες ανθρώπινες σχέσεις, σε θεσμούς που υπάρχουν μόνο κατ’ όνομα, αλλά και σε νέες μορφές αντίδρασης και αμφισβήτησης.

Αναζήτησα τους ορίζοντες των νέων παιδιών που επί εννέα μέρες κατέλαβαν τη Λυρική Σκηνή. Φοβάμαι ότι μόνο ανοιχτούς δεν θα μπορούσα να τους πω. Στα κείμενά τους αναπαρήγαγαν με τον πιο προβλέψιμο τρόπο την ξύλινη γλώσσα των παραδοσιακών πολιτικών, τους οποίους λοιδωρούν. Κι όλα αυτά εν ονόματι της Τέχνης: «Για άλλη μια φορά ξεκουκουλώνεται και πάλι η αυταρχική πολιτική της εξουσίας, η οποία συντάσσεται με τη μαφία του μεγάλου και του μικρού κεφαλαίου, πότε εκχωρώντας τον πολιτισμό στην αστική τάξη κι άλλοτε ρίχνοντας βιτριόλι σε όποιον σηκώνει το ανάστημά του και σε όποιον αντιστέκεται…».

Αναζήτησα, έστω και κάτω απ’ αυτή τη γλώσσα, ένα όραμα, μια προοπτική, μια διάθεση. Διάβασα μόνο (στη χθεσινή ανακοίνωση με αφορμή τη λήξη της κατάληψης) επιθετικότητα, ειρωνεία, απειλή: «Οποιος νομίζει ότι η λήξη της κατάληψης σημαίνει το τέλος της ανυπακοής, τσάμπα χαίρεται… Για μας η τέχνη είναι ένα πεδίο σύγκρουσης. Προσεχώς η 4η πράξη». Μόνο που αυτή μου φαίνεται μια διατύπωση πολύ κλειστών οριζόντων, που δεν εμπνέεται από τη ζωή και δεν μετατρέπει σε τέχνη τα ερεθίσματα. Δεν κατανοεί, δεν αφουγκράζεται, δεν μεταπλάθει. Μόνο επιτίθεται και απειλεί. Και τελικά κυριαρχεί το τοπίο στην ομίχλη και οι «θολές γραμμές των (κλειστών) οριζόντων»…

  • Tης Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η φαντασίωση της τηλεθέασης

Posted on Φεβρουαρίου 9, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Τηλεόραση, Τηλεθέαση |

«Δεν θα γίνουμε εμείς γκαρσόνια τση Ευρώπης» έλεγε ένας νέος Κρητικός από τα χαρακώματα του λιμανιού του Πειραιά, εκεί όπου συνεθλίβη το κομψό πόδι μιας βουλευτού και «ψεκάστηκε» ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αναρωτήθηκα αν αυτός ο νεαρός Κρητικός προερχόταν από κάποια άλλη Κρήτη, μια Κρήτη φαντασιακή, ή αν ήταν «καρφωμένος» στη δεκαετία του ΄70, τότε που τα συνθήματα για τα γκαρσόνια πήγαιναν κι έρχονταν, ενώ η χώρα μετατρεπόταν σε μια απέραντη καφετέρια.

Αλλά σήμερα «γκαρσόνια τση Ευρώπης», και μάλιστα σε μια Κρήτη που έχει παραδοθεί ολόκληρη στον τουρισμό- όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο, αν λάβουμε υπόψη πόσο αμετάκλητα έχουν αλλοιωθεί το τοπίο και το περιβάλλον της βόρειας ακτής του νησιού-, ακούγεται σαν σύνθημα-ανέκδοτο. Είναι κενή διαμαρτυρία, κούφιο νταηλίκι, συντονισμένο όμως με τις ώρες της υψηλής θεαματικότητας- που για να είναι υψηλή επιδιώκει κυρίως τη διέγερση. Ας υπάρχει οργή, ανεξαρτήτως του υποβάθρου της, ανεξαρτήτως του τι την προκαλεί, αρκεί να καταναλώνεται από τα ΜΜΕ.

Πριν από μερικές ημέρες αγρότες της περιοχής του Προμαχώνα εισέβαλαν με τα τρακτέρ τους στη Βουλγαρία, την ώρα του prime time. Ξέρουμε ότι δεν έγινε διπλωματικό επεισόδιο ούτε αναδύθηκαν συνδηλώσεις βαλκανικών πολέμων. Αλλωστε, όπως γράφτηκε στις εφημερίδες, οι περισσότεροι οδηγοί των τρακτέρ ήταν γνωστοί στους Βουλγάρους των συνόρων λόγω της… πυκνής τους σχέσης με τα βουλγαρικά καζίνα της παραμεθορίου. Ο στόχος όμως επιτεύχθηκε, το γεγονός καταναλώθηκε από τα δελτία της υψηλής θεαματικότητας, έστω κι αν σε αυτά τα τρακτέρ δεν επέβαινε η… Εφη Θώδη (είχε ανεβεί σε άλλα).

Μαθαίνω ότι σε μια κατάληψη δημόσιου χώρου στο κέντρο της Αθήνας το πρόβλημα των καταληψιών είναι ότι η πράξη τους περνάει απαρατήρητη από τα μέσα ενημέρωσης. Οτι κανείς δεν ασχολείται με αυτούς, παρ΄ όλο που έχουν επιστρατεύσει όλο το μελοδραματικό τους οπλοστάσιο και το παρέχουν απλόχερα και απλοϊκά. Ετσι, ελλείψει κάλυψης, η κατάληψη φυλλορροεί και εκφυλίζεται. Οπως υπάρχει δημοσιογραφία της επικοινωνίας, που λειτουργεί κυρίως ως εκφραστής μιας ομάδας συμφερόντων, υπάρχει και διαμαρτυρία της επικοινωνίας. Ενα μεγάλο μέρος του σύγχρονου ακτιβισμού (όποιου είδους) συνδέεται με τα μέσα ενημέρωσης και έχει στόχο του να προκαλέσει την προσοχή τους. Είναι ένας ακτιβισμός σκηνοθετημένος, με όσο το δυνατόν πιο εντυπωσιακά στοιχεία, πιο ακραία, πιο θεαματικά, που θα μπορέσουν να γίνουν μέρος των δελτίων ειδήσεων της τηλεόρασης.

Εγείρεται όμως ένα μείζον ερώτημα. Μήπως αυτή η κοινωνική διαμαρτυρία και ο ακτιβισμός εκφυλίζονται και εκτονώνονται μέσα στη φαντασμαγορία του τηλεοπτικού θεάματος; Μήπως δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι η κοινωνική διαμαρτυρία και η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι προϊόντα μετρήσιμα από την ΑGΒ; Μήπως τελικά αναιρείται η ίδια η ουσία της κοινωνικής διαμαρτυρίας καθώς αυτή μετατρέπεται σε θέαμα;

  • Νίκος Μπακουνάκης | Το Βήμα, Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φέρτε έναν υπουργό…

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Αγροτικές κινητοποιήσεις, Δεξιά, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνική Αστυνομία, Κρήτη, Καταλήψεις, Μπλόκα, ΜΑΤ, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Oταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει… το βουνό στον Μωάμεθ! Με αυτό το αξίωμα στο μυαλό ξεκίνησε μια αντιπροσωπεία αγροτών από τη λεβεντογέννα Κρήτη, να ’ρθει στην Αθήνα να δει και να διαπραγματευθεί με τον αρμόδιο υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, τον κ. Χατζηγάκη. Και… καλού κακού, φόρτωσαν στα φέρι μποτ και 70 τρακτέρ και 150 αγροτικά «να βρίσκονται», για ώρα ανάγκης και πίεσης βρε αδερφέ. Τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης γύρευαν, μόνο που αυτός είχε κινήσει κατά Βρυξέλλες μεριά, να συναντηθεί με την αρμόδια κοινοτική υπουργό, προκειμένου να την πείσει πως η «εισοδηματική ενίσχυση» των 500 εκατομμυρίων που αποφάσισε η κυβέρνηση (για κάποιους από τους… «αγρότες») από λάθος διαφημίσθηκε ως «ενίσχυση» και στην πραγματικότητα επρόκειτο περί «αποζημιώσεων», όταν αντιλήφθηκε πως μόνο ως τέτοιες θα περνούσαν από τους δύσκολους και απαιτητικούς της κοινοτικής γραφειοκρατίας. Τέλος πάντων…

Τώρα η συνάντηση του Ελληνα υπουργού με την κοινοτική επίτροπο είναι κανονισμένη για αύριο Τετάρτη. Γιατί έπρεπε να αναχωρήσει από την Αθήνα Δευτέρα από τα… αχάραγα κι ενώ ήταν γνωστό πως έρχονταν με τα τρακτέρ τους οι Κρήτες αγρότες να τον δουν και να κουβεντιάσουν, δεν το γνωρίζουμε. Το αρχικό πρόγραμμα, όπως είχε γίνει γνωστό, προέβλεπε αναχώρηση από Αθήνα σήμερα (Τρίτη) μεσημέρι, αλλά κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να μεσολάβησε, κάποια ανησυχία για επιδείνωση του ήδη άσχημου καιρού στην Κεντρική Ευρώπη που ίσως ματαίωνε τα αεροπορικά δρομολόγια, ίσως… Το σίγουρο είναι πως έφυγε κι έμεινε η κρητική αγροτική αντιπροσωπεία χωρίς Altera Pars να διαπραγματευθεί…

Πιθανότατα έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται οι Κρητικοί. Στις συνεννοήσεις που έγιναν με τους άλλους (και πάλι όχι όλους…) αγρότες του κάμπου, τους άφησαν απ’ έξω, δίχως να προβλέπεται και κάποια δική τους «ενίσχυση» – συγγνώμη, «αποζημίωση». Παραγωγοί κι αυτοί, αισθάνθηκαν πως έμειναν εκτός, σε μια «ρύθμιση» που μπορεί μεν με ορθολογικούς λόγους να μην πείθει (και κυρίως: να μην επιλύει σε σωστή βάση χρόνια αγροτικά προβλήματα…), αλλά στην αναβροχιά, καλό και το χαλάζι. Και ήρθαν, λοιπόν, στην πρωτεύουσα να μιλήσουν κι αυτοί με τον αρμόδιο υπουργό, που έτσι κι αλλιώς είχε συναντηθεί με τους άλλους στα μπλόκα. Μαζί με τα τρακτέρ τους…

Τώρα, για να λέμε του στραβού το δίκιο, μπλόκα με… τρακτέρ στην πλατεία Συντάγματος, θα ’ταν αστεία πράγματα – αν και ραδιοφωνικός παραγωγός αναρωτιόταν χθες πολύ σοβαρά γιατί αφού η κυβέρνηση «επέτρεψε» τα μπλόκα στις εθνικές οδούς, αρνήθηκε το ίδιο δικαίωμα και για τους Κρήτες στην Αθήνα… Το αποτέλεσμα ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο – ίσως όχι στην έκταση της μεθόδευσης που επιχειρήθηκε και εφαρμόστηκε από τα ΜΑΤ, αλλά πάντως αναμενόμενο, δεν επετράπη η πορεία διαμαρτυρίας των τρακτέρ και των αγροτικών προς το κέντρο της Αθήνας. Και από εκεί άρχισαν (μετά τα επεισόδια, που ίσως να έπρεπε να αποφευχθούν) τα κλασικά νεοελληνικά παράδοξα. Για γέλια και για κλάματα…

Από πλευράς υπουργείου Δημόσιας Τάξης προτάθηκε ως «εναλλακτική» στους Κρήτες διαμαρτυρόμενους αγρότες, αντί να… πάνε με τα τρακτέρ τους να συναντήσουν τους αρμόδιους στο υπουργείο (τους… υπόλοιπους, αφού ο κ. υπουργός είχε αναχωρήσει ήδη) να τους μεταφέρει η αστυνομία με «κλούβες»(!) ή έστω αστυνομικά λεωφορεία. Εκείνοι αρνήθηκαν και επέμειναν ότι δεν φεύγουν αν δεν συναντηθούν με τον υπουργό – και επιτέλους, με κάποιο υπουργό! Κάποια προοπτική συμβιβασμού φάνηκε στον ορίζοντα όταν δύο υφυπουργοί της Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομίας, προσφέρθηκαν να κατέβουν στον Πειραιά και να συνομιλήσουν με τους αγρότες – μόνο που οι τελευταίοι, ανένδοτοι, πίεζαν «να δουν υπουργό!» ή έστω τον… προϊστάμενό του (υπονοώντας τον ίδιο τον πρωθυπουργό!) εν ανάγκη και τον… αντικαταστάτη του, εννοώντας τον Γιώργο Σουφλιά! Από μια άποψη δίκιο είχαν – αγρότες εξεγερμένοι αυτοί, ήθελαν να συνομιλήσουν με… «ομόλογό» τους, όχι με δευτεράντζα υφυπουργική!

Με τούτα και με τ’ άλλα, και ενώ η κατάσταση έμοιαζε αδιέξοδη, βρέθηκε η… «λύση» (λένε πως ήταν ιδέα του κ. Πάνου Καμμένου) στις συνομιλίες των αγροτών την κυβέρνηση να… εκπροσωπήσουν οι δύο υφυπουργοί καθ’ ύλην αρμόδιοι, δηλαδή Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομίας, αλλά «ομπρέλα» σε αυτούς να μπει (κάτι σαν «Σουφλιάς», δηλαδή…) ο… υπουργός Ναυτιλίας κ. Αναστάσης Παπαληγούρας! Ωστε και «με υπουργό» να γίνουν οι κουβέντες! Οπερ και εγένετο…

Τώρα, γιατί ο Παπαληγούρας και όχι ο… Σπηλιωτόπουλος ή ο Αβραμόπουλος, δεν γνωρίζουμε. Ισως επειδή γενικά με τους αγρότες η κυβέρνηση… τα ’χει κάνει θάλασσα, ίσως πάλι επειδή οι αγρότες (και τα τρακτέρ τους) ταξίδεψαν από την Κρήτη στην Αθήνα με καράβι. Το θέμα είναι πως με την (υπουργική!) λύση Παπαληγούρα συμφώνησαν και οι διαμαρτυρόμενοι και έτσι κάπως εκτονώθηκε η κατάσταση. Για πόσο, άγνωστο, αφού ταραχές, συγκεντρώσεις και καταλήψεις καταγράφηκαν και στην Κρήτη, όταν έμαθαν εκεί το είδος της «υποδοχής» που επιφυλάχθηκε στον Πειραιά και στην Αθήνα στους… σύντεκνους!

Ελλάς, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Aλλο μπλόγκερ και άλλο μπλόκερ

Posted on Ιανουαρίου 27, 2009. Filed under: Αγροτιά, Δημοσιογράφοι, Διαμαρτυρία, Εργασία, Ελλάδα, Κινήματα, Κοινωνία, Μπλόκα | Ετικέτες: |

Το ρήμα «παραμένω» κυριαρχεί στα τηλεοπτικά. Τα τρακτέρ παραμένουν στους δρόμους, οι αγρότες παραμένουν στα μπλόκα, η Ελλάδα παραμένει κομμένη στα δύο. Ομως και τα προβλήματα φαίνεται ότι παραμένουν παρά τα 500 εκατ. ευρώ που δίνει το υπουργείο, όπως παραμένει και η αβεβαιότητα για το μέλλον των αγροτών.

Αλλο οι μπλόγκερ του Διαδικτύου και άλλο οι μπλόκερ του εθνικού οδικού δικτύου. Αρκετοί παραθυράτοι πολιτικοί και σχολιαστές νουθετούν αφ’ υψηλού τους εξεγερμένους αγρότες, με τους οποίους μοναδικό κοινό σημείο έχουν τα τρακτερωτά λάστιχα στα σπορ μποτάκια τους.

Παρά τη φλυαρία και τη θεατρικότητά τους, τα ρεπορτάζ αυτά παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Επιτέλους, μας υπενθυμίζουν ότι δεν μιλούν όλοι οι Ελληνες όπως στο «Κους Κους» ή στον «Καφέ με την Ελένη»! («Δεν πάει άλλο μπλιο», λέει ένας Κρητικός αγρότης.) Ενας ηλικιωμένος  «μπλόκερ» μιλάει στο Mega Σαββατοκύριακο: «Σήμερα πήρα ένα μασουράκι που μου ζήτησε η γυναίκα μου και το πλήρωσα 80 λεπτά. Να και η απόδειξη, κοιτάξτε». Στο χέρι του κρατά ένα χαρτάκι από ταμειακή μηχανή. Δηλαδή, λίγα μέτρα κλωστή αξίζουν όσο 3–4 κιλά σιτάρι! Ομως εκείνη τη στιγμή φτάνει στο στούντιο της εκπομπής ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κι έτσι, αφήνουμε το μασουράκι για να συζητήσουμε με τον κ. Χατζηγάκη…

Ακινητοποιημένα τρακτέρ στις δύο άκρες του δρόμου έως εκεί που φτάνει το μάτι της κάμερας. Μαύρες σημαίες, άσπρες πλαστικές καρέκλες για ξεκούραση. Οταν τους ρωτούν αν το τσούζουν με τσίπουρο, οι Θεσσαλοί απαντούν αρνητικά: «Χρειαζόμαστε καθαρό μυαλό».

Μερικές φορές η «κραυγή της απόγνωσης» είναι πολύ ηχηρή. «Χρωστάω 50.000 ευρώ, πρέπει να δανειστώ άλλες 50.000. Ο Αξιός εδώ κοντά είναι, θα φουντάρω», δηλώνει ένας αγρότης από το μπλόκο των Μαλγάρων. Ενας αγροτοσυνδικαλιστής από τη Φθιώτιδα δηλώνει: «Εμείς θα πεθάνουμε εδώ, στην Αλαμάνα!» Ευτυχώς, οι Ελληνες αγρότες δεν έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Πιο δραματικό από αυτές τις κορόνες είναι το γεγονός ότι χιλιάδες τόνοι σιτάρι και καλαμπόκι μένουν αδιάθετοι και αργοσαπίζουν στις αποθήκες.

Εποχικό φαινόμενο; Οχι ακριβώς. Και άλλες χρονιές τα τρακτέρ είχαν κλείσει τους δρόμους, όμως ποτέ άλλοτε δεν νιώθαμε ότι ζούμε τον αργό θάνατο του αγροτικού κόσμου, χωρίς την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής στις πόλεις ή, έστω, στην ξενιτιά. Τον τόνο φέτος δεν τον δίνει το παζάρι των διαπραγματεύσεων, αλλά το γεγονός ότι σήμερα τα παραγόμενα τρόφιμα αρκούν για να γίνει η πείνα παρελθόν σε όλο τον πλανήτη.

Προφητικό, αν και δεν μιλούσε για την Ελλάδα, ήταν το «Πεθαίνοντας στην αφθονία» που προβλήθηκε τον Δεκέμβριο. Το ντοκιμαντέρ αυτό του «Εξάντα» μάς θύμισε ότι όταν τα βασικά είδη διατροφής γίνονται αντικείμενο άγριας κερδοσκοπίας και χρηματιστηριακού τζόγου, η απελπισία θα εναλλάσσεται με το (συνήθως προσωρινό) βόλεμα, η απληστία με τον κυνισμό, η οργή με την απογοήτευση. Kαι αν η μάνα ρέιβερ ήταν μια τηλεοπτική καρικατούρα, ο αγρότης μπλόκερ είναι μια πραγματικότητα.

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, Tρίτη, 27 Iανoυαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η παράνοια φίμωσε τη Γιορτή

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, Δημοκρατία, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Διανοούμενοι, Καταλήψεις, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Xρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε» πνίγηκε φέτος στον απόηχο της λυσσαλέας κραυγής «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Και η «επί γης ειρήνη», η άλλη εκείνη ειρήνη που δεν παραπέμπει στο αμεριμνομέριμνον της καταναλωτικής αποχαύνωσης, αλλά σε ελπίδα νίκης καταπάνω στον θάνατο, απόμεινε λόγος περιθωριακός, διακοσμητικός αισθημάτων. Σαν κάποιες φιοριτούρες της εμπορικής καπηλείας των Χριστουγέννων που απόμειναν στις θρυμματισμένες και καμένες βιτρίνες θυμητάρια βανδαλισμού, καθόλου ίχνη Γιορτής.

Ολοφάνερα πια, άξονας συνοχής της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι η κοινωνούμενη εμπειρική αναζήτηση αλήθειας, δηλαδή «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Δεν είναι η ποιότητα ζωής, δηλαδή η χαρά των σχέσεων κοινωνίας, ούτε ο πολιτισμός που τον χτίζει πάντοτε η ανιδιοτέλεια της αναζήτησης και της σχέσης. Μια αντικοινωνική, απάνθρωπη βία ντύνεται τη λεοντή της δήθεν εξέγερσης για περισσότερη δημοκρατία και μαζί με την παθητικότητα των πολλών μπροστά στην απάτη, στην ανομία, στο έγκλημα, με τραγική την ιδιοτέλεια των μπροστάριδων, δεν αφήνει περιθώρια να ξεμυτίσει έστω υπόμνηση Γιορτής.

Ο λόγος για τα Χριστούγεννα απόμεινε ψίθυρος εντελώς ανίκανος να αναμετρηθεί με τη βροντώδη και ανεξέλεγκτη παράνοια. Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε για τα χειροπιαστά της καθημερινότητας, να ξεχωρίσουμε τη δημοκρατία από την οχλοκρατία και ανομία, πώς λοιπόν να μιλήσουμε για κοινωνούμενη ψηλάφηση ελπίδας που γεννάει πανηγύρι Γιορτής; Πραγματικά, ο πανικός δεν είναι τόσο από την τυφλή βία, είναι από τον κυρίαρχο στον δημόσιο λόγο (τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες) παραλογισμό, την απροσμέτρητη σύγχυση.

Εξωραΐζουν και ηρωοποιούν σαν «εξέγερση» της νεολαίας τις πολιορκίες αστυνομικών τμημάτων από δεκάχρονα και δεκαπεντάχρονα παιδιά, που μόνο συναισθηματικά (ή με το αφιόνι έντεχνης προπαγάνδας) μπορούν να συνεπαρθούν για κάτι διαφορετικό από τον χαβαλέ. Και με τον ξεσηκωμό των παιδιών θέλουν να καμουφλάρουν τις συντονισμένες (εκ προμελέτης και κατά συρροήν) απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών υπαλλήλων από ενήλικες κουκουλοφόρους με λοστούς, τσεκούρια και βόμβες μολότωφ. Ούτε καν απόφαση της θεσμικής δικαιοσύνης δεν ξεμύτισε ποτέ να οριοθετήσει το έγκλημα: οι εξόφθαλμες απόπειρες δολοφονίας εκ προθέσεως προσάγονται στον εισαγγελέα και απαλλάσσονται – οι θεσμοί υποτάσσονται στην απειλή της βίας.

Να δεχθούμε ότι η αφορμή οργής είναι δικαιολογημένη. Οτι υπάρχουν αστυνομικοί που αυθαιρετούν, φτάνουν σε αδικοπραγίες, κάποιοι και σε φόνο. Οτι οι προφανώς ένοχοι δικάζονται μεροληπτικά, τους επιβάλλονται μικρές ή καθόλου ποινές. Ομως γιατρεύεται το κακό με το να προπηλακίζουμε χυδαία όλους ανεξαίρετα όσους βγάζουν το ψωμί τους σαν αστυνομικοί υπάλληλοι; Να προσπαθούμε να τους κάψουμε ζωντανούς, να τους λυώσουμε με λοστούς και τσεκούρια μόνο επειδή φοράνε στολή; Οταν βγαίνει αρχηγός κόμματος ή περιώνυμος σατυρικός σχολιαστής και δικαιώνουν εξυμνητικά τις ωμές απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών, ποιος θεσμός μπορεί να συμμαζέψει την παράνοια;

Να δεχθούμε δικαιολογημένη την έκρηξη της συλλογικής οργής. Αλλά, αν αφορμή της οργής είναι συμπεριφορές αστυνομικών που οφείλονται στην κακή τους εκπαίδευση, στην απουσία πειθαρχικού τους ελέγχου, στην κραυγαλέα ανικανότητα της πολιτικής τους ηγεσίας, γιατί να ζητάμε το αποδιοπομπαίο σφάγιο σε μια επαγγελματική τάξη βιοπαλαιστών υπαλλήλων και όχι στους κυρίως υπεύθυνους; Γιατί να εξωραΐζεται ο πρωτογονισμός που καίει καταστήματα, αυτοκίνητα, τράπεζες προκειμένου να εκδικηθεί εγκλήματα αστυνομικών, ναι, απαραδέκτως πολλά, αλλά οπωσδήποτε μεμονωμένα; Για όσους ιατρογενείς θανάτους συμβαίνουν στα νοσοκομεία, είναι λογικό να βγούμε στους δρόμους ουρλιάζοντας «Γιατροί, γουρούνια, δολοφόνοι» και να καίμε την πόλη; Το διανοείται κανείς; Υπάρχει εγκληματικότερος (χιτλερικότερος) ρατσισμός από το μεθοδευμένο συλλογικό μίσος για συγκεκριμένη επαγγελματική τάξη;

Αν φταίει η κυβέρνηση για την εγκληματική συμπεριφορά αστυνομικών και για τις μεθόδους καταστολής της ανομίας, γιατί η οργή των δημοκρατικά ευαίσθητων δεν ξεσπάει σε καταστροφή και πυρπόληση κομματικών γραφείων και κυβερνητικών κτηρίων; Εκφραση ωμής κτηνωδίας θα ήταν και ένα τέτοιο ξέσπασμα, θα είχε όμως κάπως εμφανέστερο λογικό έρεισμα από τη συντριβή, στα τυφλά, του κοινωνικού ιστού της χώρας, το βύθισμά της σε χάος οικονομικό που το πληρώνει πρώτη η φτωχολογιά.

Το σίγουρο είναι ένα: Η κυβέρνηση αποδείχθηκε δραματικά ανίκανη να αναμετρηθεί με το πραξικόπημα της παρανοϊκής βίας. Και η αντιπολίτευση αηδιαστικά ιδιοτελής, με μοναδική έγνοια να ψηφοθηρήσει. Ο πολίτης βρίσκεται παγιδευμένος στο αδιέξοδο ανάμεσα στη φαυλεπίφαυλη ανικανότητα και στον αδίστακτο καιροσκοπικό αμοραλισμό.

Για την ανικανότητα της κυβέρνησης και τη φαυλότητα του δημόσιου βίου την ευθύνη έχει ο πρωθυπουργός. Ομως, το κόμμα του αντιπροσωπεύει τη θεσμική δυνατότητα (δυστυχώς όχι και την πολιτική πραγματικότητα) μοναδικής εναλλακτικής στην άσκηση της εξουσίας αντιπρότασης έναντι του σοσιαλεπώνυμου αμοραλισμού και του συρριζωμένου στη βία μηδενισμού. Αν η ανικανότητα του πρωθυπουργού συμπαρασύρει και το κόμμα του στον πολιτικό καταποντισμό, η ελληνική κοινωνία θα μείνει για άλλα είκοσι χρόνια έρμαιο στον μονόδρομο της αναξιοκρατίας, του συνδικαλιστικού γκανγκστερισμού, της ιδεολογικής τρομοκρατίας, του κράτους, του υποταγμένου στις «κλαδικές».

Δεν μπορεί να μην υπάρχει μέσα στο κυβερνών κόμμα ένας πυρήνας ανθρώπων με συνείδηση της ευθύνης τους για την πατρίδα και επαρκή ανιδιοτέλεια. Ενας τέτοιος πυρήνας οφείλει να θέσει θέμα ηγεσίας και να προκαλέσει την απόσυρση του πρωθυπουργού. Οχι για να ανοίξει ο δρόμος στις φτηνές ορέξεις σπιθαμιαίων έως και κωμικών δελφίνων, άρρενες και θηλυκού γένους. Αλλά για να υποχρεωθεί αυτό το κόμμα, ύστερα από εικοσιεπτά ολόκληρα χρόνια, να αναζητήσει κριτήρια διάκρισης ποιοτήτων, κριτήρια εντοπισμού ηγετικών χαρισμάτων.

Πέντε ολόκληρα χρόνια, το κυβερνών κόμμα απέδειξε ότι δεν διαφέρει σε μεθόδους και σε στόχους από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ιδια αναξιοκρατία, ίδια παθητικότητα απέναντι στον γκανγκστερικό συνδικαλισμό, ίδια αθλιότητα κομματικού κράτους, ίδια ντροπή συνδρόμου κατωτερότητας στην εξωτερική πολιτική. Μοναδική διαφορά το γεγονός ότι ο αμοραλισμός και ο μηδενισμός του κυβερνώντος κόμματος είναι δεύτερο χέρι, απομίμηση συνταγής για δήθεν σίγουρη επανεκλογή, παρακολούθημα φτηνιάρικης εξουσιολαγνείας. Δεν προβλήθηκε σαν ιδεολογική πρωτοπορία και κοινωνική αυταξία. Αν τώρα η αναζήτηση καινούργιου αρχηγού πιθηκίσει και την καταφυγή σε ολίγιστη και κωμική ηγετική επάρκεια για να συνεχίζεται η οικογενειοκρατία στο τεταρτοκοσμικό Ελλαδιστάν, τότε και η προσέλευση του πολίτη στην κάλπη θα είναι πια περιττή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...