Διαφήμιση

Γκρίζες διαφημιστικές ιστορίες προεκλογικών περιόδων

Posted on Μαΐου 30, 2009. Filed under: Διαφήμιση, Ευρωεκλογές |

  • Της Μαριλης Μαργωμενου, Η Καθημερινή, 30/5/2009

Ο νεαρός διαφημιστής μπήκε στο τυπογραφείο. Είχε έρθει επειγόντως από τη Ρηγίλλης, για να δει τις καινούργιες αφίσες του κόμματος. Μόνο που, με το που πέρασε την πόρτα, είδε μια ντάνα με πράσινες αφίσες. Πλησίασε κλεφτά, και κοίταξε την πρώτη: ένα γιγαντιαίο άλογο, και πάνω του δύο νέα παιδιά να καλπάζουν προς το μέλλον. Στην κάτω δεξιά γωνιά έγραφε «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ». Ο νεαρός διαφημιστής έκανε επιτόπου μεταβολή. Ο τυπογράφος τον κοιτούσε έκπληκτος όπως έφευγε τρέχοντας προς την έξοδο. Το μυστήριο, θα λυνόταν το επόμενο πρωί, όταν τοιχοκολλήθηκαν οι αφίσες του ΠΑΣΟΚ με το άλογο: δέκα λεπτά μετά το συνεργείο αφισοκόλλησης, περνούσε ένα «πειρατικό» γαλάζιο φορτηγάκι, και κόλλαγε στην κάτω δεξιά γωνία κάθε αφίσας, μια μικρή συμπλήρωση: ένα χαρτονάκι που έγραφε «ΠΑΣΟΚ και πράσιν’ άλογα»!

Πώς τα φέρνει ο καιρός… Ο νεαρός διαφημιστής εκείνης της εποχής, είναι αυτές τις μέρες υποψήφιος ευρωβουλευτής! Θα τον βρείτε πέμπτο στη λίστα της Ν.Δ. -είναι ο Θ. Σκυλακάκης. Ενας από τους πρώτους υπεύθυνους επικοινωνίας που, για να κατατροπώσουν επικοινωνιακά τον αντίπαλο, δε δίστασαν εν όψει εκλογών να βάλουν γάντια αλά Μάικ Τάισον, σαν κι αυτά που λάνσαρε κάποτε ο κ. Καρατζαφέρης, ο οποίος – για να μην ξεχνιόμαστε – μια εποχή, ήταν κι αυτός διαφημιστής!

Απ’ τα «πράσιν’ άλογα» του 1989, στα «πράσινα παπαγαλάκια» του 2009. Και στο ενδιάμεσο, γκρίζες διαφημιστικές ιστορίες ων ουκ έστιν αριθμός. Το 1990 όλα ξεκίνησαν αθώα. Εκείνη η παλιά διαφήμιση του Αντώνη Τρίτση (ποιος μπορεί να ξεχάσει το σλόγκαν «είναι έργο… Χρρρρριτση!»;) αποτέλεσε προφανώς την έμπνευση για τους διαφημιστές της Ν.Δ. Κι έτσι, ξημέρωσε το τηλεοπτικό πρωινό που είδαμε τον κ. Μητσοτάκη μόνο με το πουκάμισο! Καθώς άνοιγε το τηλεοπτικό καρέ, ο τότε πρόεδρος σε κάζουαλ εκδοχή πλησίαζε την κάμερα με το σακάκι στον ώμο, υποσχόμενος «10.000 θέσεις εργασίας». Μόνο που κάτι δεν πήγαινε καλά: βλέπετε, σε αντίθεση με τον Αντώνη Τρίτση, ο κ. Μητσοτάκης δεν είχε ξαναρίξει ποτέ το σακάκι του στον ώμο. Κι έτσι, αντί να το κρατά ανέμελα, είχε περάσει όσα δάκτυλα χωρούσαν μέσα απ’ το κρεμαστάρι της ετικέτας (!), με αποτέλεσμα το σακάκι να πηγαινοέρχεται σαν μικρή κουρτίνα στην πλάτη του! Η εικόνα γκρίζαρε ακόμη περισσότερο όταν το ΠΑΣΟΚ εστίασε στις «10.000 θέσεις εργασίας», και βάφτισε τον αρχηγό της Ν.Δ. «ΜητσοΘΑκη». Και ύστερα, λάνσαρε κι εκείνο το αλησμόνητο δίστιχο «καλύτερα παπάκι, παρά το Μητσοτάκη» υπενθυμίζοντας τις παλιές υποσχέσεις του 1985, τότε που «κάθε Ελληνας θα αποκτούσε κι από ένα αυτοκίνητο». Η γαλάζια παράταξη δεν μπορούσε αυτό να το αφήσει να περάσει έτσι. Στην επόμενη αναμέτρηση, θα έπαιρνε εκδίκηση.

Κι έτσι, φθάσαμε στο διαφημιστικώς βρώμικο 1993. Οπως οι εκλογές κοντοζύγωναν, ένα βράδυ οι ανυποψίαστοι τηλεθεατές είδαν ξαφνικά μπροστά τους την παγωμένη φιγούρα του Αντ. Σαμαρά, κι από πίσω μια τρομολαγνική φωνή να λέει «Σκεφθείτε!». Κι ύστερα, ο κ. Σαμαράς ως άλλο άλιεν μεταμορφώθηκε σε Ανδρέα Παπανδρέου, σε Δήμητρα Λιάνη, σε Ακη Τσοχατζόπουλο, κ.ο.κ. Η γκραν-γκινιόλ διαφήμιση κάλυψε όλες τις υπόλοιπες. Τι κι αν το ΠΑΣΟΚ έβαλε την ομάδα του κ. Μητσοτάκη να περιφέρεται στο δέκτη μας με υπότιτλο «ο θίασος»; Ακόμη κι εκείνο το απεχθές σποτάκι όπου τα γαλάζια στελέχη παρουσιάζονταν σαν αρουραίοι να τσαλαβουτούν σε λασπερό υπόνομο ξεχάστηκε. Μάλλον γιατί για πολύ καιρό μετά, ουδείς ήθελε να θυμάται τη βουτιά στο διαφημιστικό υπόνομο του 1993.

Ο Κ. Λαλιώτης επιχείρησε ένα πισωγύρισμα στο διαφημιστικό γκρίζο το 1996, εξ ου και εισέπραξε το προσωνύμιο «γκεμπελίσκος» απ’ τον τότε εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ., τον Προκόπη Παυλόπουλο. Αλλά η ολική επαναφορά στη γκρι-σουρί διαφημιστική απόχρωση, έγινε το 2002. Ο Γ. Τζαννετάκος μας αυτοπαρουσιάστηκε ως μαύρο τζιπ που θα καταπιεί στη στροφή το cinquecento Φώφη Γεννηματά, άλλο αν τελικά τράκαρε στο δρόμο για την υπερνομαρχία. Περιέργως, πολύ πριν προσκρούσει το τζιπ στην κάλπη, το σποτάκι το είχε δει και ο κ. Ι. Λούλης, και ο κ. Γ. Σουφλιάς, και ο κ. Θ. Ρουσόπουλος, και για κάποιο απροσδιόριστο λόγο όλοι τους το είχαν βρει υπέροχο! Μόνο ο ίδιος ο Γ. Τζαννετάκος ήταν κάπως επιφυλακτικός όταν το πρωτοείδε. Και πώς να μην είναι; Αφού, όπως ομολόγησε όταν πια το εκλογικό τζιπ έκαψε φλάντζα, «βρε παιδιά… τι να σας πω; Εγώ δεν ξέρω ούτε καν να οδηγώ!».

Μετά απ’ το πάθημα του ανθρώπου που θα γινόταν υπερνομάρχης, ουδείς εξερεύνησε ξανά την γκρίζα ζώνη της διαφήμισης. Τουλάχιστον μέχρι τη μέρα που απογειώθηκαν τα πράσινα παπαγαλάκια, για να τα πετύχουν στον τηλεοπτικό αέρα οι πασοκικές ατάκες περί στρουθοκαμήλων. Οταν πια μπήκε στη μέση και η «κόκκινη Ρόζα», το κόκκινο έκανε το γκρίζο ν’ αρχίσει να μοιάζει με μαύρο. Αλλωστε όπως κάθε επικοινωνιολόγος (εκτός απ’ αυτούς των κομμάτων!) θα μπορούσε να σας πει, αν δεν είσαι η Ρόζα Λούξεμπουργκ, καλύτερα να μη θέτεις διλήμματα του τύπου «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;». Γιατί η μαύρη ιστορία της γκρίζας διαφήμισης, αποδεικνύει πως το ένα δεν αποκλείει το άλλο…

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...