Διαφθορά

Διαφθορά και τρομοκρατία

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Διαφθορά, Νικολόπουλος Γρηγόρης, Τρομοκρατία |

Η τυφλή βία που εκδηλώθηκε για μία ακόμη φορά με την επίθεση στο Αστυνομικό Τμήμα της Αγίας Παρασκευής δεν έχει προηγούμενο στην Ευρώπη. Οι επαναστατικές ομάδες της Ευρώπης ιστορικά είχαν μια σαφή ιδεολογία και ξεκάθαρους κοινωνικούς και πολιτικούς στόχους. Οι επιθέσεις που γίνονται σήμερα στην Ελλάδα δεν έχουν ούτε σαφή ιδεολογία ούτε ξεκάθαρους στόχους, είναι απλώς επιθέσεις οργής και «τσαμπουκά». Ο ρόλος του αρμόδιου υπουργού κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη είναι δύσκολος. Ο ίδιος προσπαθεί επικοινωνιακά να εμφανιστεί ότι ελέγχει την κατάσταση, χρησιμοποιεί την τακτική του καλού και του κακού μπάτσου, μία μιλάει σκληρά, μία λέει ότι θα είναι επιεικής. Κανένας δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι δεν προσπαθεί, αλλά όλοι γνωρίζουμε πως η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Και κυρίως το γνωρίζουν οι τρομοκράτες και το οργανωμένο έγκλημα, οι οποίοι ξέρουν πολύ καλά ότι δεν θα συλληφθούν και έτσι συνεχίζουν να δρουν, ανενόχλητοι από τις αστυνομικές αρχές.

Η πλήρης διάλυση της Αστυνομίας ευνοεί την τρομοκρατία. Διότι όταν ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι δεν θα συλληφθεί ακόμη και αν πάρει ένα Καλάσνικοφ και θερίσει ένα αστυνομικό τμήμα, αν τινάξει στον αέρα μια τράπεζα ή μια Εφορία ή ακόμη και αν θελήσει να σκοτώσει τον γείτονά του, η χώρα θα μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη. Και αυτό είναι που προσπαθούν να κάνουν οι τρομοκράτες με τις επιθέσεις τους. Να μετατρέψουν την Αθήνα σε λωρίδα της Γάζας με μοναδικό στόχο την πλήρη διάλυση του κράτους. Ο κ. Χρυσοχοΐδης πρέπει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, αλλά και το σύνολο του πολιτικού κόσμου πρέπει να σταθεί δίπλα του, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικής τοποθέτησης. Και για να σταθεί δίπλα του ο κάθε πολιτικός δεν αρκεί να δηλώσει την αγανάκτησή του για τις επιθέσεις αυτές. Πρέπει να αλλάξει το δικό του προφίλ ώστε συνολικά να αλλάξει η εικόνα που έχουν οι πολίτες για τους πολιτικούς.

Οι πολίτες πιστεύουν ότι το κράτος είναι διεφθαρμένο. Και έχουν δίκιο. Η διαφθορά είναι κατά βάθος η γενεσιουργός αιτία της τρομοκρατίας. Η διαφθορά και η αδικία την οποία υφίστανται καθημερινά οι πολίτες. Οταν το κράτος – Αστυνομία και Δικαιοσύνη- δεν είναι σε θέση να εξαρθρώσουν τις σπείρες των εμπόρων ναρκωτικών, της εκμετάλλευσης μεταναστών, της πορνείας, των νονών της νύχτας, όταν οι μίζες έχουν βυθίσει τον προϋπολογισμό και οδηγούν στη διαρκή φορολογική επιβάρυνση των πολιτών, όταν η αυθαίρετη δόμηση αποτελεί τη βασική ατμομηχανή του οικοδομικού κλάδου, όταν ο καθένας κάνει ό,τι του έρθει και δεν τιμωρείται, όταν κανένας νόμος δεν τηρείται, τότε όλοι αγανακτούν και κάποιοι παίρνουν τα όπλα. Το ότι αντιλαμβανόμαστε τις αιτίες που οδηγούν στις ένοπλες επιθέσεις όμως δεν σημαίνει και ότι τις δικαιολογούμε ή ότι τις ανεχόμαστε. Δυστυχώς η ανοχή της κοινωνίας στην παρανομία είναι καθολική. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει ο πολιτικός κόσμος συνολικά να το αντιμετωπίσει. Και πρέπει να το αντιμετωπίσει με σκληρή αυτοκριτική και αλλαγή προσωπικής πορείας. Διότι, ως γνωστόν, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Νεποτισμός και διαφθορά στα ελληνικά πανεπιστήμια

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Διαφθορά, Ελληνικά πανεπιστήμια, Νεποτισμός |

Γράφει ο Aντωνης Καρκαγιαννης, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Tον Μάιο του 2009, σε κάποια σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών συνεδρίαζε το Εκλεκτορικό Σώμα για την εκλογή καθηγητού τρίτης βαθμίδος, δηλαδή τακτικού καθηγητού, όπως τον αποκαλούσαμε κάποτε. Οι υποψήφιοι ήταν δύο και ο ένας είναι ήδη τακτικός καθηγητής σε πανεπιστήμιο των ΗΠΑ, όπου, όπως γράφει ο ίδιος στο υπόμνημά του, εξεπλήρωσε όλες τις επιστημονικές και προσωπικές φιλοδοξίες και του μένει μόνο η νοσταλγία να επιστρέψει στην πατρίδα και να προσφέρει υπηρεσίες στο πανεπιστήμιο από το οποίο αποφοίτησε. Σέβομαι βαθύτατα αυτήν την τελευταία του νοσταλγική φιλοδοξία, αλλά με τη σκέψη πόσο διαφορετικά είναι αυτά που θυμάται ως φοιτητής της δεκαετίας του ’70, ακόμη και του ’80, με αυτά που ισχύουν σήμερα στα ελληνικά πανεπιστήμια, με δυσκολία συγκρατώ το σαρκαστικό «καλά να πάθει»…

Εγκαίρως υπέβαλε τα χαρτιά του και τις εργασίες του «τρεις κούτες». Εντελώς τυχαία διαπίστωσε ότι κανένα από τα μέλη του Εκλεκτορικού Σώματος και της Εισηγητικής Επιτροπής δεν έκανε τον κόπο να ανοίξει αυτές τις κούτες για να δει τι περιέχουν. Και όταν εξέφρασε τη διαμαρτυρία του σε κάποιον της Εισηγητικής Επιτροπής, εκείνος τον επέπληξε γιατί δεν εφρόντισε να έχει ιδιαίτερες συναντήσεις με όλα τα μέλη. Πράγματι δεν εφρόντισε, γιατί στις ΗΠΑ αυτές οι συναντήσεις δεν συνηθίζονται και θεωρούνται επιλήψιμες και νόμιζε ο δυστυχής ότι το ίδιο ισχύει και εδώ! Εκεί οι συναντήσεις δεν είναι «ιδιαίτερες», αλλά δημόσιες, αλλεπάλληλες και σε επίσημες συνεδριάσεις των εκλεκτορικών σωμάτων.

Ηδη από την προκήρυξη του διαγωνισμού και τον χαρακτηρισμό της επίμαχης έδρας άρχισε να υποπτεύεται ότι η εκλογή ήταν ήδη φωτογραφικά προσανατολισμένη υπέρ του συνυποψηφίου του. Και τότε κατελήφθη από οργή, πείσμα και μαχητικότητα γιατί το ζήτημα δεν ήταν πλέον ατομικό, αν θα εκλεγεί αυτός ή ο άλλος, αλλά γενικότερο που έχει να κάνει με τον τρόπο που λειτουργούν τα πανεπιστήμιά μας. Αρχισε να ερευνά και από την έρευνα έμαθε πολλά. Ευχόμαστε να μην πάθει και πολλά.

Στη συνεδρίαση, λοιπόν, του Εκλεκτορικού Σώματος τον περασμένο Μάιο ήταν καλά μελετημένος και αποκάλυψε, προσκομίζοντας και τις σχετικές αποδείξεις, ότι κρίσιμα σημεία από το βιογραφικό του συνυποψηφίου του ήταν κατά την ευγενικότερη έκφραση ανακριβή και κατά την ειλικρινέστερη απροκάλυπτα ψευδή! Κανείς όμως μέχρι τότε δεν τα είχε ερευνήσει, από σκόπιμη αμέλεια ή από αμελή σκοπιμότητα…

Το Εκλεκτορικό Σώμα και η Εισηγητική Επιτροπή, που άλλα είχαν εισηγηθεί, βρέθηκαν σε μεγάλη αμηχανία. Αναγκάστηκαν να διακόψουν τη συνεδρίαση χωρίς να ορίσουν πότε θα επαναληφθεί, από ποιο σημείο θα συνεχιστεί και με ποιους όρους. Περιμένουμε και θα δούμε. Για την ώρα δεν αναφερόμαστε σε ονόματα ή σε άλλες συγκεκριμένες καταστάσεις. Θα το κάνουμε αν χρειαστεί, και ελπίζουμε να μη χρειαστεί…

Υπάρχει μια θεμελιώδης εκπαιδευτική αρχή που ισχύει διεθνώς: Ενα εκπαιδευτικό σύστημα παράγει στελέχη ανάλογα με την ποιότητά του. Αν η ποιότητά του είναι υψηλή και η ποιότητα των στελεχών του είναι επίσης υψηλή. Το ίδιο ανάλογο αν είναι χαμηλή. Υπάρχει μια ελπίδα ότι η αρχή αυτή θα αρχίσει να κάμπτεται και να σπάει ο φαύλος κύκλος που ενίοτε προκαλεί από τη στιγμή που σχηματίζεται πολυεθνική και διεθνής πανεπιστημιακή κοινότητα και σιγά σιγά θα αρχίσουν να ισχύουν διεθνή κριτήρια αξιολόγησης και επιλογής. Εχουμε ήδη στα χέρια μας καταπληκτικά ηλεκτρονικά εργαλεία που ούτε μπορούσαμε να φανταστούμε πριν από μερικά χρόνια. Είμαστε σε θέση να ενημερωθούμε πλήρως και ταχύτατα για το τι κυκλοφορεί σε κάθε χώρα από επιστήμη, επιστημονική διδασκαλία και επιστημονική έρευνα.

Στη χώρα μας υπάρχουν ακόμη πολλοί που πιστεύουν ότι στις άλλες χώρες, ιδιαίτερα τις μεγάλες και προηγμένες, η επιστήμη είναι… μίσθαρνο όργανο των πολυεθνικών. Είναι δεν είναι αλήθεια αυτό, λίγο ενδιαφέρει. Το βέβαιο είναι ότι η επιστήμη όλο και περισσότερο… «παγκοσμιοποιείται» και διαμορφώνει διεθνείς προδιαγραφές και κριτήρια. Αν αγνοήσουμε αυτή τη διεθνή πραγματικότητα (ελπίζω ότι δεν είμαστε σε θέση να την αγνοήσουμε) θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι (θανάσιμα) στον επιστημονικό μας επαρχιωτισμό με χωριάτικες συναλλαγές, αγοραπωλησίες διδακτικών, ερευνητικών και διοικητικών θέσεων, με φαινόμενα αμαρτωλών συγγενομιξιών. Πιστεύω ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν την… ικανότητα να σβήσουν και να διαγραφούν από τον διεθνή επιστημονικό χάρτη, αλλά δεν μπορούν για μεγάλο χρονικό διάστημα να συνεχίσουν την ύπαρξή τους όπως είναι σήμερα. Αυτό είναι μάλλον αδύνατο.

Οι παροικούντες και γνωρίζοντες θα πουν: «Σιγά τις καταγγελίες που μας κάνεις. Εμείς γνωρίζουμε περισσότερα και χειρότερα». Πράγματι γνωρίζουν, τα ομολογημένα και τα ανομολόγητα. Γνωρίζουν οικογένειες που σύσσωμες μεταφέρθηκαν από την τραπεζαρία του σπιτιού τους στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου, γόνους που «εξελέγησαν» λέκτορες μόλις πήραν το πτυχίο τους και με διδακτορικό που εγκαίρως είχε «επιβλέψει» ο ανιών. Γνωρίζουν καθηγητές που εξασφάλισαν ή ποικιλοτρόπως εξαγόρασαν τον τίτλο για να τον χρησιμοποιήσουν ως επαγγελματικό προσόν και ποτέ δεν πάτησαν το πόδι τους στο πανεπιστήμιο, μισθοδοτούμενοι ή μη. Γνωρίζουν ακόμη όλες τις συναλλαγές για την εκλογή των λεγομένων πανεπιστημιακών αρχών. Τα γνωρίζουν όλα και σιωπούν. Λίγοι θα μιλήσουν και ακόμη λιγότεροι θα φωνάξουν και θα αγωνιστούν. Η έρημος δεν είναι ποτέ συνεχής. Εχει και οάσεις…

Πολλές ελπίδες συγκεντρώνει η νέα διοίκηση της ΠΟΣΔΕΠ, του συνδικαλιστικού οργάνου του διδακτικού προσωπικού. Αρκεί να ξεφύγει από το συντεχνιακό καβούκι και να ασχοληθεί περισσότερο με τον έλεγχο των πράξεων και παραλείψεων, με τον κομματισμό, τη διαφθορά και τη συναλλαγή των πανεπιστημίων.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η εχεμύθεια των μικρών

Posted on Ιουνίου 5, 2009. Filed under: Διαφθορά, Ελλάδα, Οικονομία |

  • Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5/6/2009
  • Η δεκαετία 1990 ήταν ίσως από τις χειρότερες περιόδους του ελληνικού κράτους. Η επιτυχής προετοιμασία εισόδου μας στο ευρώ δεν απέτρεψε την περαιτέρω καταστροφή του κράτους. Η υφέρπουσα, περιστασιακή και πάντως διαφθορά «υψηλών κύκλων», επεκτάθηκε σε όλα τα στρώματα της διοίκησης, ενσωματώθηκε πλήρως από τα κόμματα και, τελικώς, κατέστη «θεσμική» σε όλες πρακτικώς τις σχέσεις μεταξύ πολιτικής και μιας ορισμένης επιχειρηματικότητας που απομυζεί τον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτό που δοκίμως ονομάστηκε διαπλοκή. Οι βρώμικες υποθέσεις, στο επίκεντρο των οποίων βρίσκεται σήμερα η πρακτική με την οποία αποσπούσε δημόσια συμβόλαια η Siemens, αποδεικνύουν πόσο δίκαιο είχαν όσοι από τότε επέμεναν στην ανάγκη μεγαλύτερης διαφάνειας και καλύτερου ελέγχου.

Η αγορά τηλεπικοινωνιών ήταν ο κύριος τροφοδότης μηχανισμός για τη διαφθορά του ελληνικού κράτους. Οδηγός και ταυτόχρονα μπούσουλας για όλους τους άλλους τομείς: κατασκευές και έργα του 2004, «εκσυγχρονισμός» του ΟΣΕ, συμβόλαια μηχανοργάνωσης Δημοσίου και διαχείριση ειδικών προϊόντων. Τα κόμματα, όχι υποχρεωτικώς μόνον τα δύο μεγάλα, έχουν τα χέρια τους λερωμένα με όσα συνέβησαν όλη αυτή την περίοδο. Επειδή γνώριζαν και γνωρίζουν τα περισσότερα και εύκολα μπορούσαν να φανταστούν τα υπόλοιπα. Επειδή ποτέ δεν βοήθησαν ούτε τη δημοσιογραφική ούτε τη δικαστική έρευνα. Επειδή ποτέ δεν καθάρισαν μπροστά στην πόρτα τους και επειδή δέχθηκαν να κρύψουν κάτω από το χαλί τη βρωμιά των δικών τους «ανθρώπων». Δικαίως οι υποψιασμένοι, αλλά και, για τον λόγο αυτό, συνυπεύθυνοι πολίτες έχουν σιχαθεί όσα βλέπουν και όσα άλλα δεν προλαβαίνουν να παρακολουθήσουν.

Οι «απλοί» πολίτες, που ενδεχομένως έχουν υποπέσει στο αμάρτημα της διαφθοράς όχι μόνον των άλλων αφού και οι ίδιοι έχουν βάλει στην άκρη κάτι για την «πάρτη τους», επιδιώκουν τώρα να κρυφτούν μέχρι να περάσει η δικαστική «μπόρα». Αλλά και τα «αρμόδια» στελέχη της εταιρείας, που έκαναν τις απαραίτητες συνεννοήσεις για όλα τούτα, επιδιώκουν να πέσουν στα μαλακά. Γιατί όμως φοβούνται οι πολιτικοί, αφού οι ενδεχόμενες αμαρτίες τους έχουν πλέον παραγραφεί, ελέω νόμου περί «ευθύνης» υπουργών; Απολύτως δικαιολογημένα φοβούνται: αν κάποιοι που συμμετείχαν, κάποια στιγμή, σε κάποιο κανάλι αυτών των κυκλωμάτων αμοιβαίας διαφθοράς, ανοίξει τελικά το στόμα του και το κάνουν μάλιστα μπροστά σε εκείνους που δεν πρέπει, δηλαδή την κοινή γνώμη ή ένα «πραγματικό» δικαστήριο, θα χρειαστεί να εξαφανιστούν από προσώπου γης, δύο τουλάχιστον γενιές κομματικών στελεχών.

Η απειλή αυτή ήταν πάντοτε τόσο μεγάλη, ώστε να ισχύει ό,τι και με τις πολύ μεγάλες τράπεζες που τελικώς το σύστημα σπεύδει να τις διασώσει, με όποιο κόστος. Σύμπας ο πολιτικός κόσμος δίνει την εντύπωση ότι κάνει ακριβώς αυτό: μια τόσο μεγάλη βλάβη στο σύστημα αποχέτευσης του συστήματος δεν θα ωφελήσει κανέναν τελικώς, μοιάζουν να λένε. Είναι χαρακτηριστική η σιωπή των συνδικαλιστών, αλλά και όσων άλλων θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανασκόπηση της αλήθειας για όσα έχουν συμβεί στην περίοδο 1983-2003 σε ό,τι αφορά τον τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό του ΟΤΕ, των ενόπλων δυνάμεων και ίσως και ορισμένων ιδιωτικών εταιρειών που και αυτές υφίστανται ανορθόδοξες τιμολογήσεις, χωρίς πάντως να χρειάζεται για τον λόγο αυτόν να πληρώσουν τους πολιτικούς. Φαντασθείτε να ψάξει κανείς και άλλους τομείς. Οπως, για παράδειγμα, την Ολυμπιακή, η εξαγορά της οποίας από τον όμιλο Βγενόπουλου προξενεί λήθη και ένα τελευταίο (;) καπέλο για τον φορολογούμενο.

Το συμπέρασμα είναι μάλλον απλό: όταν, όπου και για όσο καιρό, το κράτος (άρα οι πολιτικοί) ελέγχει σχεδόν μονοπωλιακά τομείς τεράστιου οικονομικού ενδιαφέροντος, τόσο οι δεσμοί χρήματος μεταξύ μπίζνας και πολιτικής θα εξυφαίνουν το δίχτυ που κρατά τη χώρα σε μια πανάκριβη, αλλά υποβαθμισμένη οικονομία. Και άλλο τόσο θα λείπουν από το κοινωνικό κράτος, πολλαπλάσια ποσά όσων φαίνεται να βάζουν στο πορτοφόλι τους οι διεφθαρμένοι πολιτικοί «μας» και οι μικροί συνεργάτες «τους», των οποίων η εχεμύθεια απειλείται!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Να φύγει η μπόχα!

Posted on Ιουνίου 5, 2009. Filed under: Διαφθορά, Ελλάδα |

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5/6/2009
  • Μόνο ο Παναμάς και η Βολιβία μας «ξεπέρασαν»: η Ελλάδα… κατέλαβε την τρίτη θέση παγκοσμίως σε ό,τι αφορά τη διαφθορά του πολιτικού κόσμου αλλά και των πολιτικών κομμάτων, σύμφωνα τουλάχιστον με την άποψη των πολιτών που ρωτήθηκαν στη διάρκεια παγκόσμιας έρευνας που διεξήγαγε η οργάνωση «Διεθνής Διαφάνεια», σε 68 συνολικά χώρες. Με χειρότερο το «5» (στην κλίμακα από 1-5, με «1» τη μικρότερη δυνατή διαφθορά), οι Ελληνες βαθμολόγησαν πολιτικό κόσμο αλλά και πολιτικά κόμματα με 4,4! Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι το συγκεκριμένο αποτέλεσμα αποτελεί λογικό επακόλουθο, με δεδομένο ότι η συγκεκριμένη έρευνα πραγματοποιήθηκε στο διάστημα από 17 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου του 2008, περίοδο δηλαδή που στη χώρα μας η επικαιρότητα είχε καταληφθεί από τις εξελίξεις στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου…

Μόνο που, είναι η τρίτη συνεχής χρονιά που οι Ελληνες κατατάσσουν πολιτικά κόμματα και πολιτικό κόσμο ως τον πιο διεφθαρμένο τομέα. Δεν αξιολόγησαν κατ’ αυτό τον τρόπο κόμματα και πολιτικούς υπό την επήρεια αρνητικής φόρτισης της επικαιρότητας – και άλλωστε, η έρευνα της «Διεθνούς Διαφάνειας», δεν μας… αποκάλυψε κάτι που δεν γνωρίζαμε ήδη (ως εντύπωση του κόσμου…) από τις συζητήσεις στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον μας, από το τι λένε σχεδόν όλοι στις κουβέντες ανά τους καφενέδες της επικράτειας.

Κοινή η πεποίθηση, και όχι «τυχαία», αλλά ως αποτέλεσμα όλων αυτών που κατά καιρούς έχουν έρθει στην επιφάνεια, πως τα κόμματα αποτελούν θερμοκήπια διαφθοράς, μέσα στα οποία «ανθούν» και διεφθαρμένοι πολιτικοί. Η προσπάθεια ελέγχου και περιορισμού του φαινομένου, μέσω της καθιέρωσης (δεκαετίες τώρα!) του περιβόητου «πόθεν έσχες», απλώς κατέληξε στο να… περιβληθούν κόμματα και πολιτικός κόσμος με ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση από πλευράς κοινωνίας, αφού το «έσχες» υπερίσχυσε του «πόθεν» – αλλά ακόμη και στις περιπτώσεις άκρως αξιοπερίεργων «έσχες», ουδέποτε επιχειρήθηκε ως απόπειρα έστω, να διερευνηθούν! Η «απλή» (και συχνά μέσω ακαταλαβίστικων και εσκεμμένα… μπερδεμένων!) καταγραφή του «έσχες», κρίθηκε ότι καλύπτει απολύτως τις τυπικές και μόνο απαιτήσεις του νόμου, οι δηλώσεις καταχωνιάστηκαν στα αρχεία και από κει και έπειτα… «πάμε για άλλα»!

Ο,τι και να διακηρύσσουν δημόσια και «αποφασιστικά» (ακόμη κι όταν σε επίπεδο προσωπικών προθέσεων και ατομικής ηθικής το εννοούν απόλυτα…) οι πολιτικοί αρχηγοί περί «νταβατζήδων» τους οποίους θα πολεμήσουν και περί «δεν χρωστάω τίποτε σε κανέναν», ο κόσμος είναι αδύνατον να πιστέψει στην «ανεξαρτησία» των πολιτικών κομμάτων, και δη της εξουσίας, από τα οικονομικά συμφέροντα, τη διαπλοκή και την επιμονή τους στην απόλυτη διαφάνεια. Με κομματικούς μηχανισμούς πολυπληθείς, η «σίτιση» των οποίων απαιτεί πολλαπλάσια κεφάλαια από την επίσημη κρατική επιχορήγηση και τα όσα εξασφαλίζονται από τις επίσημες «οικονομικές εξορμήσεις», είναι δεδομένο ότι δέχονται… «χορηγίες» (με το αζημίωτο; Λόγω… ιδεολογικής ταύτισης;) από ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες και συμφέροντα – δεν είπε κάτι που δεν υποψιαζόταν η κοινωνία ο κ. Τσουκάτος για τα χρήματα της Ζήμενς που πήγαν στα κομματικά γραφεία, δεν πείθουν κανέναν οι διαβεβαιώσεις πως «χρήματα από τη γερμανική εταιρεία, δεν έφθασαν στα ταμεία της Ν.Δ…».

Αλλωστε, ο κόσμος έχει άμεση γνώση (από τις μικροπεριπτώσεις που τον αφορούν – ρουσφέτια, εξυπηρετήσεις, διορισμοί…) περί του ότι το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να στηρίζεται στο σύστημα πελατειακών σχέσεων που έχει αναπτύξει. Γιατί να πιστέψει πως αυτές οι πελατειακές σχέσεις ισχύουν μόνο «προς τα κάτω» (τους ψηφοφόρους) και δεν… αναπτύσσονται και «προς τα πάνω», με τα οικονομικά συμφέροντα, τους ισχυρούς που, διακομματικά, φροντίζουν να έχουν «κανάλια» με την πολιτική εξουσία; Δεν ξέρουμε αν «πιάσαμε πάτο», ήδη – το βέβαιο, όμως, είναι πως με τα τερτίπια και τις (θεωρητικά μόνο «νομότυπες» συγκαλύψεις των σκανδάλων), κόμματα και πολιτικός κόσμος, ίσως χάνουν την τελευταία τους ευκαιρία να αυτοκαθαρθούν. Ν’ αποκαταστήσουν τη χαμένη τους τιμή…

Πέρα κι άσχετα από τυπικές παραγραφές πιθανών ποινικών ευθυνών πολιτικών προσώπων (τη μόνιμη επωδό όλων των κομμάτων εξουσίας «τον λόγο έχει η δικαιοσύνη…»), με αποτέλεσμα να γλιτώσουν οριστικά την ποινική καταδίκη τους, αυτό που επιβάλλεται να κάνουν τα κόμματα, είναι να συμφωνήσουν να διαλευκανθούν όλες οι περιπτώσεις σκανδάλων ανοικτά και ΠΟΛΙΤΙΚΑ, (έστω για ενδοκομματική τολμηρή έρευνα) να δακτυλοδειχθούν (όποιοι και όσοι!) οι πολιτικοί που ενέχονται, να στιγματισθούν διά βίου πολιτικά – κι ας γλιτώσουν τη φυλακή! Μόνον έτσι υπάρχει πιθανότητα ο κόσμος να πιστέψει πως δεν είναι «όλο το σύστημα» διεφθαρμένο (όπως καταγράφεται στην προαναφερθείσα παγκόσμια έρευνα), αλλά συγκεκριμένοι επίορκοι πολιτικοί, που παραδίδονται (εκ των υστέρων έστω…) στη δημόσια χλεύη και περιφρόνηση. Το τολμούν;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η διαφθορά ως θεία οικονομία

Posted on Μαΐου 17, 2009. Filed under: Διαφθορά, Οικονομία, Πολιτική |

  • Tης Τασουλας Kαραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/5/2009
  • Aντε τώρα να πιστέψει κανείς ότι δεν ήταν κουκούλωμα, αλλά γκάφα η υπόθεση του αποκαλυπτικού εγγράφου (παράσταση πολιτικής αγωγής) του ελληνικού Δημοσίου, συγκεκριμένα του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (πάνω από μήνα στο συρτάρι του ανακριτή), περί του «μαύρου» χρήματος που έρρεε μέσω υπεράκτιων εταιρειών σε υπαλλήλους, αξιωματούχους υπουργείων, πολιτικούς και των δύο μεγάλων κομμάτων ώστε να εξυπηρετηθούν τα πολλαπλά συμφέροντα της εταιρείας Siemens.

Οταν η πολιτική «μηχανή» έχει τόσο σοβαρά διαβρωθεί, όταν παραλυμένη, αφασική αμπαρώνει σε κρίσιμη στιγμή τη Βουλή, στραγγαλίζει σκάνδαλα στο λίκνο τους με παρασκηνιακές προσεγγίσεις, σκεπάζει ασχήμιες, λειαίνει αιχμές, καθυστερεί, εθελοτυφλεί, είναι δύσκολο να πείσει ότι το επίμαχο έγγραφο δεν ήταν «αποδοχή» αλλά «περιγραφή» της κατηγορίας. Τεράστιο φαγοπότι είχε στηθεί σε βάρος του ελληνικού Δημοσίου από την αμαρτωλή εταιρεία και τους ημεδαπούς συνεργάτες της. Το αναμενόμενο για τα μικρά έντομα στον ιστό της αράχνης είναι να θεωρούν ότι απλώς τα μεγάλα διαφεύγουν…

Η πιο σοφή και τελεσφόρος μέθοδος κυριαρχίας είναι η διαφθορά, έλεγε ο Μακιαβέλι. Την ακολουθούν σχεδόν απαξάπαντες κατά γράμμα. Τόσο που τυλίγει σαν δηλητηριώδης ιστός τη χώρα, εισχωρεί στην κοινωνία, διαποτίζει ήθη και ενασχολήσεις των πολιτών, διαβρώνει νόμους, θεσμούς, ώσπου να αναποδογυρίσει τα πάντα…

Ανδρες επιφανείς, σε ασυγκράτητη έκρηξη οργής καταγγέλλουν με τα μελανότερα χρώματα (δύο το έπραξαν αυτή την εβδομάδα, οι κ. Κ. Στεφανόπουλος και Δ. Δασκαλόπουλος), την καταλήστευση των φορολογουμένων από αργυρώνητους κρατικούς λειτουργούς, αυλοκόλακες, συμβούλους, τις γκρίζες συμφωνίες που ανοίγουν αναρίθμητες μαύρες τρύπες, την απιστία, την ανηθικότητα του συστήματος. Φαίνεται φτάσαμε σε τέτοιο σημείο αποχαλίνωσης, σε τέτοιο ζενίθ εξαχρείωσης που σκανδαλίζονται ακόμη και άνθρωποι που, λόγω θέσης, είχαν οπωσδήποτε γνώση εδώ και πολύ καιρό για τις πυρετικές εκφάνσεις της παρανομίας.

Γιατί εξανίστανται; Είναι αποποίηση ευθυνών; Υποκρισία; Πανικός;

Από τον πολίτη, πάντως, που εξόριστος μέσα στο πλήθος ή κλεισμένος στο σπίτι, πολιορκημένος από την τεχνολογία της επικοινωνίας υπνωτίζεται από τα μελιστάλακτα βαυκαλίσματα της εξουσίας, εκλαμβάνεται ως λεκτικό πυροτέχνημα. Η ταραχώδης περιπέτεια της κάθαρσης έχει εκφυλιστεί σε κομματική αντιδικία ενώ κατάμεστη παραμένει η επικαιρότητα από χρηματισμούς, απάτες, αντισυνταγματικά κακουργήματα. Πότε και πού λειτούργησε νόμος περί ευθύνης των αρμοδίων; Ποιον άδραξε η λαβίδα του ποινικού νόμου; Ούτε έλεγχος, ούτε διώξεις, ούτε κολασμός για σοβαρότατα ατοπήματα.

Μέσα στο περιβάλλον αυτό, το συλλογικό πνεύμα χάνεται, η αντίσταση εξασθενεί στην αυθαιρεσία, η ευαισθησία αποστεώνεται, η διαφθορά λειτουργεί ως θεία οικονομία.

Με ανυπολόγιστες απώλειες κοινωνικές, ηθικές. Ελλειψη συνοχής, έλλειψη προοπτικής, ανισότητες, μοναχικότητα, αποξένωση, κατάπτωση, αδιαφορία. Διότι το όλο σύστημα λειτουργεί εναντίον της κοινωνίας. Ενας ανεστραμμένος κόσμος, νοσηρός, με κυνικά ζητούμενα και ανορθόδοξες νόρμες, όπου τα σκάνδαλα αποτελούν απλώς τον αναγκαίο κρίκο στην αλυσίδα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Posted on Φεβρουαρίου 23, 2009. Filed under: Δεξιά, Δημοσκοπήσεις, Διάλογος, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εκλογές, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη |

  • Πανικός στην κυβέρνηση μετά την απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού που ακύρωσε τη ρητορική του πρωθυπουργού και πιστοποίησε τη διάλυση του κρατικού μηχανισμού. «Φρένο» στα σχέδια του πρωθυπουργού, ο οποίος το τελευταίο διάστημα επιχειρεί με κάθε τρόπο να ανακόψει την επιταχυνόμενη φθορά της κυβέρνησής του, βάζει η νέα (!!) κινηματογραφική απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού.
Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έκανε ένα βήμα περισσότερο στην προσπάθειά του να απορρίψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, αλλά όλη του η τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ είχε αμιγώς προεκλογικό χαρακτήρα

Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έκανε ένα βήμα περισσότερο στην προσπάθειά του να απορρίψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, αλλά όλη του η τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ είχε α

Λίγες ώρες μετά τα μηνύματα περί υπευθυνότητας, σοβαρότητας και κυβερνητικής σταθερότητας που εξέπεμψε ο κ. Κ. Καραμανλής, μέσα από κομματική εκδήλωση, σημειώθηκε το νέο γεγονός που πιστοποιεί με τον πλέον «καθαρό τρόπο» την απόλυτη διάλυση του κρατικού μηχανισμού.

Οπως ακριβώς συνέβη και στις 4 Ιουνίου του 2006, έτσι και χθες οι κρατούμενοι Β. Παλαιοκώστας και Α. Ριτζάι έφυγαν με ελικόπτερο (και πάλι) από τις φυλακές Κορυδαλλού, γελοιοποιώντας τον κρατικό μηχανισμό και τις δυνάμεις καταστολής.

Στο εσωτερικό της κυβέρνησης, αμέσως μόλις έγινε γνωστή η είδηση της απόδρασης, επικράτησε πανικός, καθώς το τελευταίο που ήθελαν αυτή την ώρα είναι ένα έκτακτο γεγονός που θα ακύρωνε στην πράξη τη γιγαντιαία επικοινωνιακή προσπάθεια που καταβάλλει ο ίδιος ο κ. Καραμανλής μέσα από τις δημόσιες παρεμβάσεις του, τα προεκλογικά διλήμματα που θέτει διαρκώς, τις παροχές και τις «σκληρές» επιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ και στον κ. Γ. Παπανδρέου, προκειμένου να ανακάμψει η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Καραμανλής ενημερώθηκε για τη νέα απόδραση λίγο μετά τις τέσσερις χθες το μεσημέρι από τον υπουργό Εσωτερικών, κ. Πρ. Παυλόπουλο, καθώς ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ. Ν. Δένδιας, βρισκόταν εκείνη την ώρα στα Γιάννενα και δεν είχε πλήρη εικόνα για τα τεκταινόμενα στον Κορυδαλλό.

Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός -εν αναμονή της επιστροφής του κ. Δένδια στην Αθήνα- επικοινώνησε με κορυφαίους υπουργούς, προκειμένου να διαχειριστεί τη νέα αυτή κρίση που πλήττει καίρια την εικόνα της κυβέρνησής του. Στο εσωτερικό του Υπουργικού Συμβουλίου διατυπώθηκε και η πρόταση για αποπομπή του υπουργού Δικαιοσύνης, κ. Δένδια, κάτι το οποίο δεν αποδέχτηκε -σε πρώτο χρόνο τουλάχιστον- ο κ. Καραμανλής, με το αιτιολογικό ότι διαχειρίζεται τα θέματα μόλις για 40 ημέρες.

Οι εισηγητές της άποψης να υπάρξει παραίτηση υπουργού ανέφεραν ότι θα πρέπει ο πρωθυπουργός -έστω και σε επικοινωνιακό επίπεδο- να δείξει ότι αναγνωρίζει την ύπαρξη πολιτικών ευθυνών, καθώς η ίδια κινηματογραφική απόδραση συμβαίνει για δεύτερη φορά στις φυλακές Κορυδαλλού.

«Δεν μπορεί να ξεπεραστεί και αυτή η κρίση με επίρριψη ευθυνών σε υπηρεσιακούς παράγοντες και με διαρροές περί οργής του πρωθυπουργού», ανέφερε χαρακτηριστικά έμπειρο κοινοβουλευτικό στέλεχος της ΝΔ.

Την ίδια στιγμή, ευθύνες στο υπουργείο Δικαιοσύνης επιρρίπτουν ανώτατα στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών.

Οπως τόνιζαν στο «Εθνος» συνεργάτες των κ. Παυλόπουλου και Μαρκογιαννάκη, «η φύλαξη των φυλακών είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του υπουργείου Δικαιοσύνης, καθώς η ΕΛ.ΑΣ. έχει μόνο τον έλεγχο της περιμέτρου των φυλακών». «Η ΕΛ.ΑΣ. έχει δύο φορές κατά το παρελθόν συλλάβει τους δύο αυτούς βαρυποινίτες», κατέληγαν τα ίδια πρόσωπα.

  • ΠΑΣΟΚ: Μόνη λύση η φυγή της κυβέρνησης

«Οι εκλογές είναι η μόνη λύση. Σε οποιαδήποτε άλλη πολιτισμένη χώρα του κόσμου οι υπουργοί θα είχαν παραιτηθεί και οι παραιτήσεις τους θα είχαν ήδη γίνει δεκτές», δήλωσε ο Ντίνος Ρόβλιας, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, προσθέτοντας ότι «δεν έχει συνεπώς κανένα νόημα να ζητήσουμε παραιτήσεις υπουργών. Ζητούμενο είναι αλλαγή κυβέρνησης και όχι αλλαγή προσώπων».

Ο κ. Ρόβλιας τόνισε ότι «σε αυτή τη χώρα που δεν δουλεύει τίποτα δουλεύουν μόνο οι αερομεταφορές από τις φυλακές Κορυδαλλού», όπως και ότι «δεν υπάρχει κράτος, δεν υπάρχει δημόσια ασφάλεια και δεν υπάρχει τελικά κυβέρνηση στην Ελλάδα σήμερα».

Τέλος, το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ επεσήμανε ότι «επί της ουσίας της απόδρασης, η αποχωρούσα κυβέρνηση οφείλει να ενημερώσει τον ελληνικό λαό πώς και γιατί βρέθηκαν οι κρατούμενοι στον συγκεκριμένο χώρο, τη συγκεκριμένη ώρα μέσα στις φυλακές, ώστε να υλοποιήσουν το σχέδιο απόδρασης».

  • ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ, ΕΘΝΟΣ, 23/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κ. Κούνεβα και η δημοκρατία

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εργασία, Ηθική, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Η ποιότητα και η σοβαρότητα μιας δημοκρατικής πολιτείας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον ανώνυμο και τον αδύναμο. Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα η πολιτεία δεν έχει δυστυχώς κάνει το καθήκον της. Εχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τη δολοφονική επίθεση εναντίον της και ακόμη δεν έχουμε απαντήσεις για το ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν. Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και της ΕΛ.ΑΣ. προφανώς δεν αντελήφθη τον περασμένο Δεκέμβριο την τεράστια ηθική, κοινωνική και πολιτική διάσταση του θέματος. Αφησε λοιπόν το τμήμα ασφαλείας του τοπικού Αστυνομικού Τμήματος να διεκπεραιώσει την υπόθεση με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τις έρευνες.

Και στη συνέχεια όμως οι έρευνες ήταν τυπικές και δεν προχώρησαν ποτέ σε βάθος. Βρέθηκε μάλιστα η καταπληκτική δικαιολογία πως οι ουσιαστικές έρευνες δεν μπορούν να αρχίσουν παρά μόνον όταν μπορέσει να καταθέσει η κ. Κούνεβα, η οποία έχει χάσει τη φωνή της από την επίθεση με το βιτριόλι και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Πρόκειται για μεθόδευση ανθρώπων που προφανώς δεν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες γιατί μάρτυρες και στοιχεία υπάρχουν!

Ακόμη πιο απίστευτη ήταν όμως η προσπάθεια ορισμένων αξιωματούχων να διοχετεύσουν στη δημοσιογραφική «πιάτσα» υπονοούμενα για την περίπτωση η κ. Κούνεβα να «πλήρωσε» κάποια σχέση της με άνθρωπο που ανήκε στη βουλγαρική μαφία. Αποτελεί δυστυχώς προσφιλή μέθοδο μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αστυνομικών να κατασκευάζουν τέτοιου τύπου θεωρίες συνωμοσίας όταν αδυνατούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση ή, ακόμη χειρότερα, όταν πέφτουν πάνω σε σκληρά και επικίνδυνα συμφέροντα.

Ο,τι και να συνέβη εκείνο το βράδυ στα Πετράλωνα, η ΕΛ.ΑΣ. πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά της και να σώσει την τιμή της. Αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα συλλάβει τους εκτελεστές, αλλά και τον εγκέφαλο πίσω από την επίθεση.

Η υπόθεση Κούνεβα δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στους υποκριτές – συνδικαλιστές ούτε στους επαγγελματίες «μπαχαλάκηδες» που θέλουν να την καπηλευθούν. Μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιέσει αφόρητα για τη σύλληψη των δραστών, δεύτερον να φροντίσει την κ. Κούνεβα ακόμα και όταν τα ΜΜΕ θα την έχουν ξεχάσει και τρίτον να υπερασπισθεί όσους καθαρίζουν τις ώρες που εμείς κοιμόμαστε και βλέπουν να τους κλέβουν ένσημα, δώρα κ.λπ. Είπαμε η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον αδύναμο και ανώνυμο!

  • Του Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι «πονοκέφαλοι» των πολιτικών

Posted on Φεβρουαρίου 11, 2009. Filed under: Ανομία, Διαφθορά, Διεθνής Οικονομική κρίση, Κόμματα, Λαϊκισμός, ΠΑΣΟΚ, Παρασιτισμός, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ |

Kατά μίαν έννοια, δεν έχουν άδικο όσοι λένε ότι η Ελλάδα είναι παράδεισος. Οποιος αισθάνεται ότι δεν αντέχει άλλο να ακούει για την διεθνή οικονομική κρίση και τις επίπονες προσπάθειες που καταβάλλουν τα επιτελεία σε ολόκληρο τον κόσμο για να περιορίσουν τις συνέπειές της, μπορεί να έρθει για λίγες μέρες διακοπές στη χώρα μας και θα νιώσει… άλλος άνθρωπος. Θα στηθεί μπροστά από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα και πολύ γρήγορα θα ξεχάσει όσα ήξερε και θα διαπιστώσει ότι εμείς εδώ, περί άλλα τυρβάζουμε. Μπορεί και να σκεφτεί ότι όλα αυτά που επί τρεις μήνες τώρα ακούει σχετικά με το βάθος, την έκταση, την ένταση και τη χρονική διάρκεια της οικονομικής κρίσης υπήρχαν μόνο στη φαντασία του και ότι τα πραγματικά διλήμματα είναι αλλού!

Αλλιώς, πώς να εξηγήσει π.χ. κανείς την εικόνα που καθημερινά παρουσιάζει η κυβερνώσα παράταξη, με υπουργούς και βουλευτές να πιάνουν από το πρωί στασίδι στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και να φλυαρούν ακατάπαυστα επί παντός του επιστητού; Πώς να δεχθεί ο κάθε καλοπροαίρετος πολίτης που το τελευταίο τρίμηνο προσπαθεί σαστισμένος και τρομαγμένος να καταλάβει τι γίνεται και, κυρίως, τι τον περιμένει, και αν θα έχει δουλειά για να πληρώνει το ενοίκιο και τα φροντιστήρια των παιδιών, ότι υπάρχουν εθνοπατέρες και μάλιστα της κυβερνητικής πλειοψηφίας –με αυξημένη ευθύνη, δηλαδή, απέναντι στο κοινωνικό σύνολο– που αδιαφορούν επιδεικτικά για τη λαίλαπα που έχει ξεσπάσει στο παγκόσμιο στερέωμα και τις επαπειλούμενες συνέπειές της; Είναι δυνατόν, αντί να ψάχνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ τρόπους για την προστασία των πολιτών από τα χειρότερα και λύσεις για την ανακούφισή τους, να διαπληκτίζονται δημοσίως και μάλιστα με όρους κουτσομπολιού; Εχει καμιά λογική να απασχολούν την κοινή γνώμη με τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους για την επόμενη ημέρα στο κόμμα τους και να μην παιδεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ το μυαλό τους για να βρουν πώς θα βοηθήσουν την κυβέρνησή τους να ξεπεράσει με τα λιγότερα την κρίση; Ποιος τους είπε ότι, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, ο κόσμος δίνει έστω και μία δεκάρα για τη γνώμη του ενός ή του άλλου βουλευτή ή για το αν θα εκλεγεί ή δεν θα εκλεγεί και ποιον θα στηρίξει για αρχηγό στην επόμενη Βουλή;

Ναι. Ηταν ορθή και λογική η επισήμανση του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή ότι για την υπέρβαση της κρίσης χρειάζεται πολιτική, κοινωνική και συνδικαλιστική συναίνεση και συνεννόηση. Μόνο που η κοινωνία, τουλάχιστον, έχει κάθε λόγο να μη συναινεί σε οτιδήποτε, αν αφενός δεν γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη και αφετέρου δεν βλέπει καμία διάθεση σοβαρής διαχείρισης από τους καθ’ ύλην αρμόδιους. Ακόμη κι αν οφείλει κάποια αυτοκριτική για τη δική της βολή, αυτή δεν μπορεί να προηγηθεί των πολιτικών. Των κυβερνώντων, αλλά και των εν αναμονή, οι οποίοι, σε πείσμα της κοινής γνώμης που παρά τη δυσαρέσκεια έχει τη σωφροσύνη να λέει «όχι» σε εκλογές εν μέσω οικονομικής κρίσης, επιμένουν να ζητούν κάλπες την άνοιξη. Γιατί; Γιατί έτσι θέλουν και γιατί αυτό κρίνουν ότι τους βολεύει και τους ξεχωρίζει. Αξιοι. Είναι οι μοναδικοί σε ολόκληρη την Ευρώπη που ζητούν εκλογές εδώ και τώρα, αγνοώντας πεισματικά τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας.

Κατά πού να κάνει, άραγε, κανείς; Μήπως προς την Αριστερά; Προς τον ΣΥΡΙΖΑ; Μα, και το κόμμα του κ. Αλαβάνου, ως φαίνεται, δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με την κρίση. Πρέπει να αποφασίσει εδώ και τώρα αν θα συνεργαστεί ή όχι με το ΠΑΣΟΚ, σε περίπτωση εκλογικής πρωτιάς του πρώτου. Δύσκολοι καιροί, επίπονα διλήμματα. Οπως αυτό του πολυσχιδούς γαλάζιου βουλευτή που βασανίζεται (σ.σ.: και μας βασανίζει) καθημερινά για το τι θα γίνει στη Ν.Δ. μετά τις εκλογές – που ουδείς ξέρει πότε θα γίνουν. Ας κραυγάζουν οι σοβαροί ότι η κρίση είναι πολυεπίπεδη και η εποχή άκρως επικίνδυνη. Ας τους γυρίζουν την πλάτη οι πολίτες, απογοητευμένοι από την ελαφρότητα, τη γραφικότητα και τον αμοραλισμό. Τον χαβά τους, αυτοί!

  • Tης Eλλης Tριανταφυλλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολυπράγμονες υπουργοί

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Δεξιά, Διαφθορά, Κυβερνητική απραξία, Πολιτική |

Η χώρα αντιμετωπίζει πολλά και σοβαρά προβλήματα σε όλους τους κρίσιμους τομείς. Ορισμένοι κορυφαίοι υπουργοί αρνούνται να αντιληφθούν τη σοβαρότητα της κατάστασης και επιδίδονται συνεχώς σε επικοινωνιακές «κορώνες» και βαρύγδουπες δηλώσεις, τις οποίες ανασκευάζουν την ίδια μέρα, αντί να ασχολούνται με την κανονική τους δουλειά. Πρόκειται για ένα άρρωστο φαινόμενο που προσλαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις. Και είναι ένα προκλητικό φαινόμενο όταν κυριολεκτικώς καταρρέουν οι τομείς για τους οποίους είναι αρμόδιοι οι πολυπράγμονες αυτοί πολιτικοί.

  • ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...