Δικαιοσύνη

Απασφαλίσαμε ως χώρα;

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διχασμός, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Δικαιοσύνη, Εγκληματικότητα, Εκλογές, Ελλάδα, Ηθική, Θεσμοί, Κράτος, Κόμματα, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Πολύ φοβούμαι ότι από τον περασμένο Δεκέμβριο απασφαλίσαμε συλλογικά ως χώρα. Κατρακυλάμε ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα στον γκρεμό της βίας και της τρομοκρατίας χωρίς τίποτα να μπορεί να μας σταματήσει. Τι συνέβη τον Δεκέμβριο; Οι πιτσιρικάδες μάθανε πως είναι απολύτως αποδεκτό από την κοινωνία να ρίχνεις πέτρες ή μολότοφ σε Αστυνομικά Τμήματα. Οι έως τότε «μπαχαλάκηδες» αποφάσισαν ότι οι μολότοφ είναι πια για τα… παιδιά και πήραν τα πολυβόλα. Οι τρομοκράτες με τη σειρά τους ξεπέρασαν τα καλάσνικοφ και πειραματίζονται με δεκάδες κιλά δυναμίτη. Ολοι μαζί συμμετέχουν σε έναν μεγάλο και ατέλειωτο διαγωνισμό «ένοπλης μαγκιάς» χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο ή ουσιώδες ρίσκο.

Αν το καλοσκεφθείτε τι και ποιος να μας προφυλάξει από τη διογκούμενη απειλή της βίας; Νομίζω ότι πλέον η πιο εύκολη δουλειά σε αυτή τη χώρα είναι να είσαι κουκουλοφόρος, ληστής ή τρομοκράτης. Ο κουκουλοφόρος βάζει τη στολή της εργασίας, δηλαδή την κουκούλα, βγαίνει ανενόχλητος από το πανεπιστημιακό… campus με βαριοπούλες και πελέκεις, τα σπάει όπου θέλει μέρα μεσημέρι και ξαναγυρνάει στο… γραφείο του. Οι καθηγητές τρέμουν δικαιολογημένα να ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας με το απλό επιχείρημα «εμάς κύριε ποιος θα μας προστατεύσει αύριο;». Οι υπουργοί φοβούνται τον ίσκιο τους και επικαλούνται τον φόβο των καθηγητών για να μην κάνουν τίποτα. Οι εισαγγελείς, παρά την πρωτοβουλία του κ. Σανιδά, επίσης δεν τολμούν να κάνουν τη δουλειά τους. Οπότε; Οπότε μια βόλτα στη Σκουφά και στη Σόλωνος για να τα σπάσουμε μοιάζει πια με το παλιό σουλάτσο στην κεντρική πλατεία του χωριού. Σίγουρη απόλαυση με μηδέν ρίσκο.

Οσο για τους ληστές είναι και αυτοί ένα προνομιούχο επάγγελμα. Η κοινωνία μας έχει φτάσει στο σημείο να βρίζει τον αστυνομικό που πυροβολεί και κυνηγάει τους ληστές. «Ελα μωρέ, καλύτερα να τους άφηναν να κλέψουν ό,τι θέλουν. Τι μπερδεύτηκε;». Σωστό και αυτό με τη διαφορά πως αν οι αστυνομικοί αρχίζουν να σκέπτονται μόνο αυτές τις αντιδράσεις, θα διευρύνουν τη «λευκή απεργία» που δικαιολογημένα κήρυξαν τον περασμένο Δεκέμβριο όταν η πολιτεία, η δημοσιογραφία και η κοινή γνώμη τους έδωσε βορά στα σκυλιά του λαϊκισμού για χάρη ενός παράφρονος δολοφόνου του Αλέξη.

Πάμε τώρα στους τρομοκράτες. Τι έχουν απεναντί τους; Μια αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαλυμένη από προσωπικά, γραφειοκρατικά και κομματικά μαχαιρώματα. Μια ηγεσία της αστυνομίας που επί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένη επειδή από τύχη δεν σκοτωνόταν κανείς παρά την πασίδηλη επανεμφάνιση της τρομοκρατίας. Την παντελή ανυπαρξία συνεργασίας με ξένους («έλα μωρέ τι να την κάνουμε;») και την έλλειψη σχεδιασμού.

Εχουμε ζήσει απίστευτα πράγματα από εκείνη την τραγική Δευτέρα, όταν κατελύθη το μεταπολιτευτικό κράτος στο κέντρο της Αθήνας. Ανοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, νομιμοποιήθηκε η βία και το πιστολίδι, κατάλαβαν δυστυχώς όλοι πως η χρήση βίας σε όλα τα επίπεδα είναι ανεκτή και, το κυριότερο, δεν έχει ρίσκο για τους ίδιους. Ξέρουμε ποιοι έχουν την ευθύνη για τη μεγάλη κατρακύλα, αλλά αυτή την ώρα προέχει να προλάβουμε τα χειρότερα. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, άμεσα, θα γίνουμε μια μεγάλη ζούγκλα όπου θα λύνουμε όλοι τις διαφορές μας με τα όπλα στους δρόμους. Ο φόβος δεν αξίζει στη δημοκρατία, ούτε και η βία. Δεν αντέχεται αυτή η κατρακύλα που είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι κάποια ώρα θα κοστίσει και σε ανθρώπινες ζωές. Οπως δεν αντέχεται η κυνική αδιαφορία όσων δεν κάνουν τη δουλειά τους και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς δεν θα ζημιωθούν επικοινωνιακά από όσα έχουμε ζήσει από τον Δεκέμβριο έως σήμερα.

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Posted on Φεβρουαρίου 23, 2009. Filed under: Δεξιά, Δημοσκοπήσεις, Διάλογος, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εκλογές, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη |

  • Πανικός στην κυβέρνηση μετά την απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού που ακύρωσε τη ρητορική του πρωθυπουργού και πιστοποίησε τη διάλυση του κρατικού μηχανισμού. «Φρένο» στα σχέδια του πρωθυπουργού, ο οποίος το τελευταίο διάστημα επιχειρεί με κάθε τρόπο να ανακόψει την επιταχυνόμενη φθορά της κυβέρνησής του, βάζει η νέα (!!) κινηματογραφική απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού.
Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έκανε ένα βήμα περισσότερο στην προσπάθειά του να απορρίψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, αλλά όλη του η τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ είχε αμιγώς προεκλογικό χαρακτήρα

Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έκανε ένα βήμα περισσότερο στην προσπάθειά του να απορρίψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, αλλά όλη του η τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ είχε α

Λίγες ώρες μετά τα μηνύματα περί υπευθυνότητας, σοβαρότητας και κυβερνητικής σταθερότητας που εξέπεμψε ο κ. Κ. Καραμανλής, μέσα από κομματική εκδήλωση, σημειώθηκε το νέο γεγονός που πιστοποιεί με τον πλέον «καθαρό τρόπο» την απόλυτη διάλυση του κρατικού μηχανισμού.

Οπως ακριβώς συνέβη και στις 4 Ιουνίου του 2006, έτσι και χθες οι κρατούμενοι Β. Παλαιοκώστας και Α. Ριτζάι έφυγαν με ελικόπτερο (και πάλι) από τις φυλακές Κορυδαλλού, γελοιοποιώντας τον κρατικό μηχανισμό και τις δυνάμεις καταστολής.

Στο εσωτερικό της κυβέρνησης, αμέσως μόλις έγινε γνωστή η είδηση της απόδρασης, επικράτησε πανικός, καθώς το τελευταίο που ήθελαν αυτή την ώρα είναι ένα έκτακτο γεγονός που θα ακύρωνε στην πράξη τη γιγαντιαία επικοινωνιακή προσπάθεια που καταβάλλει ο ίδιος ο κ. Καραμανλής μέσα από τις δημόσιες παρεμβάσεις του, τα προεκλογικά διλήμματα που θέτει διαρκώς, τις παροχές και τις «σκληρές» επιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ και στον κ. Γ. Παπανδρέου, προκειμένου να ανακάμψει η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Καραμανλής ενημερώθηκε για τη νέα απόδραση λίγο μετά τις τέσσερις χθες το μεσημέρι από τον υπουργό Εσωτερικών, κ. Πρ. Παυλόπουλο, καθώς ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ. Ν. Δένδιας, βρισκόταν εκείνη την ώρα στα Γιάννενα και δεν είχε πλήρη εικόνα για τα τεκταινόμενα στον Κορυδαλλό.

Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός -εν αναμονή της επιστροφής του κ. Δένδια στην Αθήνα- επικοινώνησε με κορυφαίους υπουργούς, προκειμένου να διαχειριστεί τη νέα αυτή κρίση που πλήττει καίρια την εικόνα της κυβέρνησής του. Στο εσωτερικό του Υπουργικού Συμβουλίου διατυπώθηκε και η πρόταση για αποπομπή του υπουργού Δικαιοσύνης, κ. Δένδια, κάτι το οποίο δεν αποδέχτηκε -σε πρώτο χρόνο τουλάχιστον- ο κ. Καραμανλής, με το αιτιολογικό ότι διαχειρίζεται τα θέματα μόλις για 40 ημέρες.

Οι εισηγητές της άποψης να υπάρξει παραίτηση υπουργού ανέφεραν ότι θα πρέπει ο πρωθυπουργός -έστω και σε επικοινωνιακό επίπεδο- να δείξει ότι αναγνωρίζει την ύπαρξη πολιτικών ευθυνών, καθώς η ίδια κινηματογραφική απόδραση συμβαίνει για δεύτερη φορά στις φυλακές Κορυδαλλού.

«Δεν μπορεί να ξεπεραστεί και αυτή η κρίση με επίρριψη ευθυνών σε υπηρεσιακούς παράγοντες και με διαρροές περί οργής του πρωθυπουργού», ανέφερε χαρακτηριστικά έμπειρο κοινοβουλευτικό στέλεχος της ΝΔ.

Την ίδια στιγμή, ευθύνες στο υπουργείο Δικαιοσύνης επιρρίπτουν ανώτατα στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών.

Οπως τόνιζαν στο «Εθνος» συνεργάτες των κ. Παυλόπουλου και Μαρκογιαννάκη, «η φύλαξη των φυλακών είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του υπουργείου Δικαιοσύνης, καθώς η ΕΛ.ΑΣ. έχει μόνο τον έλεγχο της περιμέτρου των φυλακών». «Η ΕΛ.ΑΣ. έχει δύο φορές κατά το παρελθόν συλλάβει τους δύο αυτούς βαρυποινίτες», κατέληγαν τα ίδια πρόσωπα.

  • ΠΑΣΟΚ: Μόνη λύση η φυγή της κυβέρνησης

«Οι εκλογές είναι η μόνη λύση. Σε οποιαδήποτε άλλη πολιτισμένη χώρα του κόσμου οι υπουργοί θα είχαν παραιτηθεί και οι παραιτήσεις τους θα είχαν ήδη γίνει δεκτές», δήλωσε ο Ντίνος Ρόβλιας, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, προσθέτοντας ότι «δεν έχει συνεπώς κανένα νόημα να ζητήσουμε παραιτήσεις υπουργών. Ζητούμενο είναι αλλαγή κυβέρνησης και όχι αλλαγή προσώπων».

Ο κ. Ρόβλιας τόνισε ότι «σε αυτή τη χώρα που δεν δουλεύει τίποτα δουλεύουν μόνο οι αερομεταφορές από τις φυλακές Κορυδαλλού», όπως και ότι «δεν υπάρχει κράτος, δεν υπάρχει δημόσια ασφάλεια και δεν υπάρχει τελικά κυβέρνηση στην Ελλάδα σήμερα».

Τέλος, το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ επεσήμανε ότι «επί της ουσίας της απόδρασης, η αποχωρούσα κυβέρνηση οφείλει να ενημερώσει τον ελληνικό λαό πώς και γιατί βρέθηκαν οι κρατούμενοι στον συγκεκριμένο χώρο, τη συγκεκριμένη ώρα μέσα στις φυλακές, ώστε να υλοποιήσουν το σχέδιο απόδρασης».

  • ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ, ΕΘΝΟΣ, 23/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κ. Κούνεβα και η δημοκρατία

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εργασία, Ηθική, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Η ποιότητα και η σοβαρότητα μιας δημοκρατικής πολιτείας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον ανώνυμο και τον αδύναμο. Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα η πολιτεία δεν έχει δυστυχώς κάνει το καθήκον της. Εχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τη δολοφονική επίθεση εναντίον της και ακόμη δεν έχουμε απαντήσεις για το ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν. Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και της ΕΛ.ΑΣ. προφανώς δεν αντελήφθη τον περασμένο Δεκέμβριο την τεράστια ηθική, κοινωνική και πολιτική διάσταση του θέματος. Αφησε λοιπόν το τμήμα ασφαλείας του τοπικού Αστυνομικού Τμήματος να διεκπεραιώσει την υπόθεση με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τις έρευνες.

Και στη συνέχεια όμως οι έρευνες ήταν τυπικές και δεν προχώρησαν ποτέ σε βάθος. Βρέθηκε μάλιστα η καταπληκτική δικαιολογία πως οι ουσιαστικές έρευνες δεν μπορούν να αρχίσουν παρά μόνον όταν μπορέσει να καταθέσει η κ. Κούνεβα, η οποία έχει χάσει τη φωνή της από την επίθεση με το βιτριόλι και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Πρόκειται για μεθόδευση ανθρώπων που προφανώς δεν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες γιατί μάρτυρες και στοιχεία υπάρχουν!

Ακόμη πιο απίστευτη ήταν όμως η προσπάθεια ορισμένων αξιωματούχων να διοχετεύσουν στη δημοσιογραφική «πιάτσα» υπονοούμενα για την περίπτωση η κ. Κούνεβα να «πλήρωσε» κάποια σχέση της με άνθρωπο που ανήκε στη βουλγαρική μαφία. Αποτελεί δυστυχώς προσφιλή μέθοδο μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αστυνομικών να κατασκευάζουν τέτοιου τύπου θεωρίες συνωμοσίας όταν αδυνατούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση ή, ακόμη χειρότερα, όταν πέφτουν πάνω σε σκληρά και επικίνδυνα συμφέροντα.

Ο,τι και να συνέβη εκείνο το βράδυ στα Πετράλωνα, η ΕΛ.ΑΣ. πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά της και να σώσει την τιμή της. Αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα συλλάβει τους εκτελεστές, αλλά και τον εγκέφαλο πίσω από την επίθεση.

Η υπόθεση Κούνεβα δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στους υποκριτές – συνδικαλιστές ούτε στους επαγγελματίες «μπαχαλάκηδες» που θέλουν να την καπηλευθούν. Μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιέσει αφόρητα για τη σύλληψη των δραστών, δεύτερον να φροντίσει την κ. Κούνεβα ακόμα και όταν τα ΜΜΕ θα την έχουν ξεχάσει και τρίτον να υπερασπισθεί όσους καθαρίζουν τις ώρες που εμείς κοιμόμαστε και βλέπουν να τους κλέβουν ένσημα, δώρα κ.λπ. Είπαμε η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον αδύναμο και ανώνυμο!

  • Του Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η τηλεοπτική τύχη του Αλεξ

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Αποξένωση, Βία, Βαρβαρότητα, Δικαιοσύνη, Κοινωνία |

Δεν ξέρω ποιος σκότωσε τον εντεκάχρονο Αλεξ στη Βέροια. Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το έκαναν οι πέντε ανήλικοι και έτσι θα είναι, αφού σε αυτά τα παιδιά οδήγησαν τους δικαστές τα στοιχεία της δικογραφίας και τα όσα κατατέθηκαν κατά την τετράμηνη ακροαματική διαδικασία. Μολονότι απάντηση στο ερώτημα «τι απέγινε το πτώμα» δεν δόθηκε.

Παρακολούθησα δημοσιογραφικά από κοντά τη φοβερή αυτή υπόθεση και όταν άκουσα την απόφαση η σκέψη μου γύρισε πίσω στις μέρες εκείνες και στις αθλιότητες που έγιναν πάνω από το άψυχο κορμί του Αλεξ. Ενας ολόκληρος συρφετός πηγαινοερχόταν επί εβδομάδες στη Βέροια οσμιζόμενος δόξα και χρήμα. Αστέρες του σιναφιού μας, τυχάρπαστοι νομικοί, γραφικοί ντεκτέκτιβ, αμφιβόλου ψυχικής και νοητικής ισορροπίας «ειδικοί», παρήλαυναν μπροστά στις δεκάδες τηλεοπτικές κάμερες που δούλευαν ακατάπαυστα.

Τα λεφτά ήταν πολλά. Τηλεοπτικές εκπομπές έκαναν αστρονομικά νούμερα, εξασφαλίζοντας στους συντελεστές τους παχυλά συμβόλαια. Δικηγόροι από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ξημεροβραδιάζονταν στην πλατεία Ρολογίου επιζητώντας με αγωνία το «πεντάλεπτο της δημοσιότητας» που θα τους απέφερε γερή πελατεία. Ψυχολόγοι, αστρολόγοι, μάγοι, και πάσης φύσεως ειδήμονες έδιναν «on camera» τη δική τους δαιμονολογική εκδοχή για την τύχη του δυστυχούς Αλεξ, τροφοδοτώντας συνωμοσιολογικές θεωρίες. Το θέμα πουλούσε. Το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης ήταν τεράστιο. Η τηλεθέαση αυξανόταν με γεωμετρική πρόοδο και μόλις υποχωρούσε εξακοντιζόταν και πάλι στα ύψη μόλις κάποιος «άριστα πληροφορημένος», τηλεθαμώνας σέρβιρε από το «βάθρο» του «γνώστη» ένα τερατώδες σενάριο.

Και τι δεν ειπώθηκε: ότι ο εντεκάχρονος έπεσε θύμα κάποιας διεθνούς σπείρας εμπορίας οργάνων, ότι τον απήγαγαν κυκλώματα παιδεραστίας, ότι τον άρπαξε -έδιναν και λεπτομέρειες!- και τον μετέφερε κάπου στην αχανή Ρωσία ο πατέρας του, ότι τον εξαφάνισε ο σύντροφος της μητέρας του, ότι η τοπική κοινωνία ήξερε και δεν μιλούσε και άλλα χειρότερα.

Δεν αμαύρωναν μόνο τη μνήμη του Αλεξ όλοι αυτοί, ράγιζαν την καρδιά της τραγικής μητέρας του που παρά τον αβάσταχτο πόνο παρέδιδε μαθήματα αξιοπρέπειας και ηθικής. Και ταυτόχρονα αποπροσανατόλιζαν τις έρευνες της Αστυνομίας που διέπραξε τραγικά λάθη κινούμενη στους ρυθμούς που υπαγόρευαν τα μηχανάκια της AGB.

Η υπόθεση Αλεξ πλούτισε πολλούς. Τώρα η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε έστω και αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας είναι να αφήσουμε ήσυχη την μνήμη του. Προσυπογράφω όσα κατέθεσε η μητέρα του στο δικό της blog, δύο μέρες μετά την απόφαση. «Ο,τι και να γράψουμε τον Αλέξανδρο δεν πρόκειται να τον γυρίσουμε πίσω. Είδαμε και ξανάδαμε πως χειραγωγείται η λεγόμενη “κοινή γνώμη”. Νιώθουμε κάποια ανακούφιση γιατί δεν υπάρχει πλέον κανένα πιο απίστευτο, πιο ανήθικο ψέμα που δεν ειπώθηκε για εμάς. Ευτυχώς που δίπλα μας έμειναν φίλοι που μας γνωρίζουν καλά».

  • Tου Σταυρου Τζιμα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η ώρα του λογαριασμού

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Ανεργία, Ανομία, Δικαιοσύνη, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Πολιτική |

Στη χώρα που κάθε θαύμα διαρκεί τρεις μέρες, οι ποινές διά παν έγκλημα κρατούν πολύ λιγότερο ή -χειρότερα- δεν υπάρχουν καθόλου. Δεν μιλάμε για την περίπτωση να ’χει κάποιος καλό δικηγόρο και να γλιτώσει τον (κατά την προσφιλή έκφραση των δημοσιολογούντων) πέλεκυ της Δικαιοσύνης. Aναφερόμαστε σε μια ιδιότυπη κοινωνική ανοχή προς την παρανομία η οποία μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα: από το παράνομο παρκάρισμα μέχρι την ανθρωποκτονία, κι από τη μούντζα στον δρόμο μέχρι τον ξυλοδαρμό ενός διαιτητή.

Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές: Παράνομο παρκάρισμα: «Ε! Tι να κάνει κι ο άλλος, όταν δεν βρίσκει να παρκάρει. Tο αφήνει στη μέση του δρόμου». Εγκλημα: «Δεν φταίει αυτός. Tο κοινωνικό περιβάλλον που μεγάλωσε». Aγένεια: «Mα δεν είδες τι έκανε ο μπήξε – δείξε». Ξυλοδαρμός: «Δεν φταίνε αυτοί. H Αστυνομία που δεν τους συγκράτησε». Aυθαίρετα: «Aυτούς κυνηγάνε, κι όχι τους (τάδε επώνυμους) που χτίζουν βιλάρες». Διαφθορά: «Mισθοί είναι αυτοί που έχει το Δημόσιο; Πώς να μην πάρει μπαχτσίσι κανείς;» Iδιαίτερα: «Φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα». Bομβιστικές επιθέσεις: «φταίει ο καπιταλισμός».

Bασικά πάντα φταίει το σύστημα, ο καπιταλισμός, η κακιά ώρα, κάτι αόρατο τέλος πάντων εκτός από το άτομο. H πολιτική και όχι ο διαπλεκόμενος πολιτικός. O τελευταίος «τι μπορεί να κάνει με τα υπέρογκα έξοδα που έχει;»

Aυτή η διευρυμένη ανοχή στην παραβατικότητα δεν έχει να κάνει με συμπόνια προς τον παραβάτη. Είναι μάλλον συνενοχή. Ετσι λοιπόν όλοι ξέραμε ότι στη Μύκονο γίνεται πολεοδομικό όργιο, αλλά στον βαθμό που κι εμείς μπορούσαμε να σηκώσουμε ένα ακόμη όροφο στην οικοδομή μας, η άναρχη δόμηση έπαυε να είναι πρόβλημα. Ολοι ξέραμε ότι στο Δημόσιο βασιλεύει η διαφθορά, αλλά όσο μπορούσαμε να δίνουμε μπαχτσίσι στον εφοριακό για να γλιτώσουμε φόρους, η διαφθορά ήταν κάτι να ’χουμε να λέμε στο καφενείο.

Χειρότερα; Αξιακή αποδιάρθρωση ανέβασε στην κορυφή της κοινωνικής εκτίμησης τους «μάγκες», εκείνους που «τα βολεύουν» και μπορούν να κλέβουν την Εφορία. Eκείνους που έχουν «κολλητό στην Πολεοδομία» και νομιμοποιούν κάθε οικοδομική αυθαιρεσία.

Eξάλλου, αυτούς επιβραβεύει διαχρονικά η Πολιτεία. Tα αναδασωτέα αφού οικοδομηθούν νομιμοποιούνται, οι υπερβάσεις στις δαπάνες των βουλευτών βολικά ξεχνιούνται, οι βουλευτές που μπουκάρουν στα γήπεδα εκτός από τη βουλευτική ασυλία καλούνται από τα τηλεοπτικά κανάλια να στηλιτεύσουν την παράβαση των νόμων και οι έχοντες πρόσβαση στα παράθυρα της TV έχουν πλήρη ασυλία.

Ετσι λοιπόν πορευόμαστε σε μια κοινωνία πλήρους αυθαιρεσίας. O καθένας πιστεύει πως μπορεί να κάνει ό,τι του καπνίσει, χωρίς να υποχρεωθεί να πληρώσει το αντίτιμο των πράξεών του. Tο χειρότερο δεν είναι ότι απλώς το πιστεύει, αλλά δικαιώνεται.

Το πρόβλημα όμως με τη Δημοκρατία της Διαφθοράς είναι ότι δεν μπορεί να πάει μακριά. Εξανεμίζει τα όποια πλεονάσματα έχει η χώρα (οικονομικά, δημόσιας γης κ.λπ.) και κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Η οικονομία φθάνει σε αδιέξοδο, η κοινωνία αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο και η πολιτική το πληρώνει. Τώρα η Ελλάδα λοιπόν ζει την ώρα του λογαριασμού. Και το κακό είναι ότι θα τον πληρώσουμε όλοι.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υπάρχει ελπίδα για τη Δικαιοσύνη

Posted on Ιανουαρίου 28, 2009. Filed under: Δικαιοσύνη | Ετικέτες: |

Του Δημητρη Χ. Παξινου*, Η Καθημερινή, 28/01/2009

Στη χώρα μας στις δύσκολες περιπτώσεις ξορκίζουμε το κακό με αναθέματα, την αρρωστημένη κατάσταση την αντιμετωπίζουμε θεραπεύοντας το σύμπτωμα και όχι την αιτία, με αποτέλεσμα το κυνήγι μαγισσών και τη διαιώνιση της κατάστασης, την οποία εξωραΐζουμε επιφανειακά.

Νόμοι που ψηφίζονται για να μην εφαρμόζονται ή ακόμη και να καταπατώνται από τους ίδιους τους εμπνευστές, θεσμοί που κλονίζονται και παραπαίουν με ευθύνη, σε πολλές περιπτώσεις, αυτών που έχουν ταχθεί επικεφαλής και με τις πράξεις ή παραλείψεις τους, τούς απαξιώνουν. Οι τρεις συντεταγμένες εξουσίες βάλλονται και σ’ ένα βαθμό υποκαθίστανται από εξωθεσμικά κέντρα. Η τηλεόραση και οι εταιρείες σφυγμομετρήσεων διαμορφώνουν, καθορίζουν το πολιτικοκοινωνικό σκηνικό και υποκαθιστούν τις συντεταγμένες εξουσίες, τις θεσμοθετημένες λειτουργίες του κράτους. Η Δικαιοσύνη αποδίδεται μέσω των ΜΜΕ με τους τηλε-εισαγγελείς, τους τηλεδικαστές κάθε είδους και τους τηλε-ενόρκους, η ετυμηγορία των οποίων βαρύνει στην τελική κρίση. Ο διασυρμός προσώπων καθημερινός, χάριν της τηλεθέασης και τα συνεστημένα από την Πολιτεία, για έλεγχο όργανα, σιωπούν απολαμβάνοντας τα οφίτσια με τις απολαβές τους.

Ειδικότερα, η Δικαιοσύνη βρίσκεται στα τελευταία σκαλοπάτια από πλευράς ιεραρχίας και αξιολόγησης της θέσης και του θεσμικού της ρόλου. Ελάχιστα κονδύλια διατίθενται για τη Δικαιοσύνη, από τη λειτουργία της οποίας εισπράττονται τεράστια ποσά, διοχετευόμενα, κατευθυνόμενα διά πάσαν νόσον, πλην της θεραπείας των πραγματικών ασθενειών που τη μαστίζουν, αφήνοντάς την στην τύχη της και προσφέροντάς της μόνο ψίχουλα και αποδόσεις ευθυνών εκεί που δεν ανήκουν.

Πρόσφατο παράδειγμα προς αποφυγήν ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης που με τροπολογία της τελευταίας στιγμής έβαλε «ταφόπλακα» σε διαδικασίες επιθεώρησης και επιτάχυνσης των δικών, ασκώντας, κατ’ ουσίαν, επικοινωνιακή πολιτική, τη μάστιγα της εποχής μας.

Σ’ αυτή λοιπόν τη δύσκολη στιγμή, που ο καθένας απογοητευμένος έχει κλεισθεί στο καβούκι του, έχει αφεθεί στον «ωχαδελφισμό» του, αξίζει να βγούμε λίγο έξω από τον μικρόκοσμό μας, να δούμε ότι και άλλοι πολλοί ασπάζονται τις απόψεις μας, τις αρχές και τα ιδανικά μας. Υπάρχει πολύς κόσμος που ακόμη προσβλέπει ή θέλει να προσβλέπει με εμπιστοσύνη στην ανεξάρτητη ελληνική Δικαιοσύνη, στην ανθρώπινη κρίση της και στο ανθρώπινο πρόσωπο της. Ενας κόσμος που απεγνωσμένα αναζητεί λίγη δικαίωση, λίγη παρηγοριά στο πρόβλημά του και αναμένει μια δίκαιη λύση. Ενας κόσμος που θέλει να εμπιστευθεί τους θεσμούς που έχουν κλονιστεί και βάλλονται από παντού, να βρει αποκούμπι, να πιστέψει κάπου για να μην παραπατήσει, για να μην παραβατήσει. Ακόμη περισσότερο τα παιδιά μας, οι επόμενες γενιές διψούν για έναν κόσμο λιγότερο άδικο, με λιγότερη ανισότητα, με περισσότερες ευκαιρίες.

Κι αυτό μόνο η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη μπορεί να τους το διασφαλίσει, εμπεδώνοντας ένα κλίμα ασφάλειας δικαίου και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις, όπως ταιριάζει σε δικαστικούς λειτουργούς, με γνώμονα τη συνείδησή τους για να διασκεδάσουν για πάντα την αγωνία που εκφράζεται μέσα από τα μάτια των παιδιών μας, προς χάριν και των επόμενων γενεών.

* Ο κ. Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αλήθειες για τη Δικαιοσύνη

Posted on Ιανουαρίου 27, 2009. Filed under: Δικαιοσύνη | Ετικέτες: |

Πολλές αλήθειες ακούστηκαν στην ετήσια συνέλευση της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Το αναπάντεχο ήταν ότι ακούστηκαν από το στόμα ανώτατων δικαστικών, οι οποίοι συνήθως παραμένουν σιωπηλοί και υπομένοντες, στάση που ταιριάζει σε επιφανή μέλη του «κατεστημένου», πραγματικότητας που είναι ταυτόχρονα ορατή διά γυμνού οφθαλμού, αλλά και αόριστη, απροσδόριστη, ώστε να χωράει τα πάντα. Τα ακούσαμε από τον πρόεδρο και τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, από την κορυφή του μυθικού κατεστημένου. Προσωπικά δεν το περίμενα και εξεπλάγην πολύ ευχάριστα. Σημειωτέον, μας είπαν αλήθειες για τις οποίες πιστεύω ότι όλοι οι Ελληνες έχουμε προσωπική εμπερία.

Ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου, μας είπε, σχεδόν εν οργή: Γιατί μας κατηγορείτε; Δεν ψηφίζουμε εμείς τους νόμους, η Βουλή τους ψηφίζει και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι απλώς να τους εφαρμόζουμε. Αναφερόταν στον νόμο περί ευθύνης υπουργών και στη σκανδαλώδη διάταξη για την παραγραφή των αδικημάτων, όπου υπουργοί κατηγορούνται ότι τα διέπραξαν. Ευθεία προτροπή και πρόκληση προς τον πολιτικό κόσμο, τα κόμματα και τα μέλη του Κοινοβουλίου. Τολμήστε να καταργήσετε τον ισχύοντα νόμο και στείλτε τους υπουργούς και τα μέλη του Κοινοβουλίου στον φυσικό τους δικαστή, πράγμα που ισχύει για όλους τους άλλους Ελληνες. Μεγάλη αλήθεια για την οποία όλοι μας έχουμε πολλές και αρνητικές εμπειρίες από παλαιότερες και πρόσφατες υποθέσεις.

Ωστόσο, αν ο κ. πρόεδρος του Αρείου Πάγου είχε την ευκαιρία να εμβαθύνει λίγο την ανάλυσή του, θα είχε διαπιστώσει ότι τους νόμους δεν τους ψηφίζει καν η Βουλή με ελεύθερη και κατά συνείδηση κρίση. Τους ψηφίζει η εκάστοτε συντεταγμένη κυβερνητική πλειοψηφία και η ελεύθερη και κατά συνείδηση κρίση θεωρείται (και είναι) θανάσιμο πολιτικό αμάρτημα. Ουσιαστικά τη νομοθετική εξουσία την ασκεί η κυβέρνηση και ψηφίζονται νόμοι τερατώδεις, πολύ συχνά για να παρακάμψουν τις αρμοδιότητες της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης.

Αλλά και η εκλογή της λεγόμενης «ηγεσίας» της Δικαιοσύνης είναι μια ευθεία και ουσιαστική παρέμβαση της εκάστοτε κυβέρνησης σε αλλότρια καθήκοντα και αρμοδιότητες. Ισως είναι και η κεντρική πέτρα του σκανδάλου και αναλύθηκε από έγκριτους νομικούς.

Ο εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου μίλησε και για τις δικές τους ευθύνες για την ομαλή λειτουργία της Δικαιοσύνης. Του απάντησε, βέβαια, ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, ο φίλτατος κ. Παξινός, αλλά οι εμπειρίες όλων μας δικαιώνουν τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Πολλές φορές άκουσα από δικηγόρους να λένε ότι θα ζητήσουμε (δηλαδή θα μεθοδεύσουμε) αναβολή της δίκης, επειδή «η σύνθεση της έδρας δεν είναι καλή». Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί «δεν είναι καλή». Υστερούν οι δικαστές στον χαρακτήρα, στην ικανότητα να κρίνουν, στην επιστημονική τους κατάρτιση; ΄Η απλώς δεν είναι «προσβάσιμοι»; Δηλαδή η μέγιστη αρετή τους. Με τη δικαιολογία αυτή μεθοδεύεται τεχνηέντως η αναβολή εκδίκασης πολλών υποθέσεων. Μεγάλη πληγή στη λειτουργία της Δικαιοσύνης και μεγάλη ταλαιπωρία δικαστών και διαδίκων, κύρια αιτία της μεγάλης βραδύτητας στην απονομή δικαιοσύνης που πολλές φορές ακυρώνει την ουσία της.

Το άλλο που συχνά ακούγεται από τους δικηγόρους, είναι πολύ πιο διαβρωτικό και καταστρεπτικό για τον ρόλο του δικαστή και της Δικαιοσύνης. Για μερικές υποθέσεις, π.χ. ναρκωτικών, ο δικηγόρος ζητάει υπερβολική αμοιβή. Οταν ο δυστυχής πελάτης διαμαρτύρεται, γιατί τόσο μεγάλη αμοιβή, ο δικηγόρος αφήνει σαφώς να εννοηθεί… ότι δεν τα θέλει όλα για τον εαυτό του. Ο Θεός και η ψυχή του μόνο γνωρίζουν την αλήθεια του υπαινιγμού. Ο ίδιος ο υπαινιγμός υποσκάπτει το εύρος και το έργο της Δικαιοσύνης, προπαντός όταν είναι αβάσιμος…

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, Tρίτη, 27 Iανoυαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Συνθήκες πολλαπλών αδιεξόδων βιώνει η χώρα, με τον Κώστα Καραμανλή!

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Βατοπέδι, Δημοσκοπήσεις, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Δικαιοσύνη, Εκλογές, Εξεταστική επιτροπή, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Νεολαία, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ | Ετικέτες: |

Ο κ. Καραμανλής προ των ευθυνών του

Eκτακτη σύγκληση Kοινοβουλευτικής Oμάδος της N.Δ.

Η θεά Αθηνά, αρχαία προστάτις των Αθηνών, απειλείται από τις φλόγες. Μαζί και το κτίριο της Ακαδημίας με τη σημαία. Η εικόνα είναι συμβολική συμπύκνωση των όσων διακυβεύθηκαν στις οκτώ ημέρες της μηδενιστικής καταστροφής, αλλά και της αδυναμίας του κράτους να προασπίσει αποτελεσματικά τα επιτεύγματα του σωματικού και πνευματικού μόχθου πολλών γενεών Νεοελλήνων…

Συνθήκες πολλαπλών αδιεξόδων βιώνει η χώρα, με τον κ. Κώστα Καραμανλή, που διανύει τη δυσχερέστερη περίοδο της πρωθυπουργικής του θητείας, να βρίσκεται ενώπιον κρίσιμων αποφάσεων τόσο αναφορικά με τον επικείμενο ανασχηματισμό της κυβερνήσεώς του όσο και με την ανασυγκρότηση των υπηρεσιών ασφαλείας. Οι ταραχές και οι ακρότητες από τις οποίες δοκιμάστηκε η Αθήνα και πολλές πόλεις της περιφέρειας ολόκληρη την περασμένη εβδομάδα, ήλθαν να προστεθούν σ’ ένα προϋπάρχον εκρηκτικό μείγμα, της διεθνούς κρίσης, που επιβαρύνει την ήδη ασθενή ελληνική οικονομία και επιτείνει τα δημοσιονομικά αδιέξοδα, και της εξαιρετικά ασθενούς κυβερνητικής εικόνας, εξαιτίας κυρίως του σκανδάλου του Βατοπεδίου. O κ. Kαραμανλής αποφάσισε να συγκαλέσει εκτάκτως, για την προσεχή Tρίτη, την Kοινοβουλευτική Oμάδα της N.Δ. Τα γεγονότα των ημερών ανέδειξαν με τον πλέον δραματικό τρόπο και το έλλειμμα διακυβέρνησης αλλά και τη γενικότερη αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων να ανταποκριθούν στις ανάγκες των πολιτών και να αναζητήσουν κοινό τόπο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, καθώς και τις χρόνιες ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού, εν προκειμένω της ΕΛ.ΑΣ.

Η κοινή γνώμη απορρίπτει τους αρχηγούς

Εσφαλμένους θεωρεί τους κυβερνητικούς χειρισμούς στα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας το 69% των πολιτών, σύμφωνα με έρευνα της Public Issue για λογαριασμό της «Καθημερινής». Στο ερώτημα ποιος πολιτικός αρχηγός τήρησε την «πιο σωστή στάση» πρώτος έρχεται ο «κανένας» με ποσοστό 41%, και ακολουθούν ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής με 20% και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργος Παπανδρέου με 17%. Τέλος, δυσαρεστημένο με τη συμπεριφορά και τον τρόπο δράσης της Ελληνικής Αστυνομίας δηλώνει το 76% των ερωτηθέντων.

Ποιοι ευθύνονται για το Βατοπέδι

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Καραμανλής: Eπιxείρηση «απόδρασης»

Posted on Δεκέμβριος 5, 2008. Filed under: Ανασχηματισμός, Βουλή, Δημοσκοπήσεις, Διαφθορά, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Εκλογές, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Μονή Βατοπεδίου, Μοναχός Εφραίμ, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική | Ετικέτες: |

  • Απόπειρα απόδρασης
Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΡΑΗ
Υπό τη μέγκενη των δημοσκοπήσεων ο Κώστας Καραμανλής θα επιχειρήσει σήμερα να βελτιώσει κάπως το κλίμα, ανακοινώνοντας στη Βουλή μέτρα για τους οικονομικά αδύναμους στην προ ημερησίας διάταξης συζήτηση για την οικονομία.

Με «μικρό καλάθι» αναμένεται να εμφανιστεί σήμερα στη Βουλή ο Κ. Καραμανλής

Καθώς όμως το κοινωνικό πακέτο «θα είναι μικρό» λόγω της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας και ήδη έχει προεξοφληθεί από επικοινωνιακής άποψης, αφού διαρροές υπήρχαν εδώ και καιρό, δεν πρόκειται να φέρει μεγάλη ανάσα στην κυβέρνηση, που βρίσκεται σε περιδίνηση λόγω του σκανδάλου της Μονής Βατοπεδίου.

Ο πρωθυπουργός θα ανακοινώσει κάποια από τα μέτρα που του έχει προτείνει ο Γ. Αλογοσκούφης: επίδομα θέρμανσης, πάγωμα στεγαστικών δανείων ανέργων, αναστολή πληρωμών και υποχρεώσεων, που έχουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις προς το κράτος, όπως ασφαλιστικές εισφορές ή καταβολή δόσεων από ρύθμιση ληξιπρόθεσμων οφειλών, επιμήκυνση του χρόνου χορήγησης του επιδόματος ανεργίας στους μακροχρόνια ανέργους, μετατροπή του επιδόματος ανεργίας σε επίδομα απασχόλησης για τους νέους ανέργους, το οποίο θα εισπράττει ο ιδιοκτήτης επιχείρησης κ.ά.

Πάντως αναφορές στην υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου δεν αναμένεται να κάνει. Άλλωστε η κυβέρνηση δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη την ύπαρξη πολιτικών ευθυνών. Τουλάχιστον αυτό υποστήριζαν κυβερνητικές πηγές, με το επιχείρημα ότι θα πρέπει να προηγηθεί το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής.

  • Με Σαμαρά

Το Σάββατο ο Κ. Καραμανλής θα βρεθεί στην Καλαμάτα έχοντας στο πλευρό του τον Αντώνη Σαμαρά, κάτι που εδραιώνει την πεποίθηση για είσοδο Σαμαρά στην κυβέρνηση, στον ανασχηματισμό που θα γίνει στις 20 Ιανουαρίου, μετά το αίτημα του ΠΑΣΟΚ για προανακριτική. Η συγκεκριμένη εξόρμηση αποκτά έτσι τη δική της ξεχωριστή σημασία, πέρα από την προσπάθεια του πρωθυπουργού να αμβλύνει το αρνητικό για την κυβέρνηση κλίμα, που καταγράφεται και στα γκάλοπ, μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου Βατοπεδίου.

  • «Εξηγήσεις»

«Η κομματική μας βάση απαιτεί κάποιες εξηγήσεις για αυτό το σκάνδαλο», δήλωσε ο βουλευτής Αργ. Ντινόπουλος. «Απαιτεί να πούμε, εν πάση περιπτώσει, τι έγινε και πώς φτάσαμε εδώ πέρα που φτάσαμε. Να πούμε ότι «κάναμε λάθη, φταίμε και, εν πάση περιπτώσει, αυτό το πράγμα δεν θα ξανασυμβεί». Διότι αν δεν το κάνουμε για αυτό το σκάνδαλο του Βατοπεδίου πολύ φοβάμαι -και σας μεταφέρω την αγωνία της κομματικής μας βάσης- ότι αυτή την πολιτική ευθύνη θα μας την αποδώσουν και εις το πολλαπλάσιο μάλιστα χωρίς να το αξίζουμε. Θα μας την αποδώσουν στις κάλπες».

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Β. Αντώναρος, απαντώντας στον βομβαρδισμό των ερωτήσεων που δέχθηκε για το γεγονός ότι η κυβέρνηση άρον άρον έκλεισε τις εργασίες της εξεταστικής και χωρίς να περιμένει το άνοιγμα των λογαριασμών, είπε ότι το ίδιο έχει συμβεί και στο παρελθόν. *


  • ΠΑΣΟΚ κοντά στην αυτοδυναμία
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΕΛΙΑ
Νέο δημοσκοπικό σοκ χθες για τη Ν.Δ. και τον πρωθυπουργό. Τα ποσοστά τους βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, την ώρα που το ΠΑΣΟΚ είναι πρώτο με διαφορά 5,5% και πλησιάζει σε ποσοστό που δίνει αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Η τετραμηνιαία δημοσκόπηση της «Metron Analysis», που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, αλλάζει εντυπωσιακά τα μέχρι τώρα δημοσκοπικά δεδομένα:

* Ο δικομματισμός δείχνει να ανακάμπτει, μόνο που έχει αλλάξει η θέση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ σε σύγκριση με τις εκλογές του 2007.

* Η διαφορά των δύο κομμάτων έχει διευρυνθεί στις 5,5 μονάδες, δηλαδή ποσοστό σημαντικά μεγαλύτερο από το στατιστικό λάθος.

* Το συνεχώς αυξανόμενο ποσοστό του ΠΑΣΟΚ τείνει προς το όριο της αυτοδυναμίας. Η εκτίμηση που κάνει η εταιρεία σήμερα του δίνει 147 έδρες.

* Το πλεονέκτημα, που διατηρούσε μέχρι τώρα ο Κ. Καραμανλής, τείνει να εξανεμιστεί, καθώς ο Γ. Παπανδρέου τον έχει πλησιάσει πολύ στον δείκτη της καταλληλότητας και τον έχει ξεπεράσει σε άλλους.

Όλα αυτά σε αριθμούς μεταφράζονται ως εξής:

1. Στην πρόθεση ψήφου, το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει 34,9% (είχε 27% στην αντίστοιχη έρευνα του Ιουνίου), η Ν.Δ. 29,4% (30,5%), ο ΣΥΡΙΖΑ 8,5% (12,6%), το ΚΚΕ 6,9% (7,7%), ο ΛΑΟΣ 4,9% (4,7%) και οι Οικολόγοι Πράσινοι 2,5%. Εντύπωση προκαλεί το υψηλότατο ποσοστό συσπείρωσης (87,4%) που έχει το ΠΑΣΟΚ , ενώ το αντίστοιχο της Ν.Δ. είναι μόλις 75,6%.

2. Επιχειρώντας να «προβλέψει» το εκλογικό αποτέλεσμα, η εταιρεία κάνει αναγωγή και τότε τα ποσοστά είναι τα εξής: ΠΑΣΟΚ 39,6% και 147 έδρες, Ν.Δ. 33,3% και 90 έδρες, ΣΥΡΙΖΑ 9,7% και 26 έδρες, ΚΚΕ 7,8% και 21 έδρες και ΛΑΟΣ 5,6% και 15 έδρες.

3. Ο κ. Καραμανλής διατηρεί ένα μικρό προβάδισμα ως καταλληλότερος πρωθυπουργός, αλλά τα ποσοστά του έχουν καθοδική τροχιά, σε αντίθεση με τον κ. Παπανδρέου που ανεβαίνει. Σήμερα έχουν: Καραμανλής 33,1% και Παπανδρέου 30,1%, ενώ τον Ιούνιο οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν 38,5% και 20,8%.

4. Το ΠΑΣΟΚ έχει πλήρως ανατρέψει τους αριθμούς στην «παράσταση νίκης»: Προηγείται σήμερα με 47,2% έναντι 31,4% της Ν.Δ. Τον Ιούνιο η Ν.Δ. ήταν μπροστά με 15 μονάδες διαφορά.

Ο κ. Καραμανλής έχει χάσει πλέον την πρωτιά σχεδόν σε όλους τους ποιοτικούς δείκτες, σε σύγκριση με τον περασμένο Ιούνιο. Ενδεικτικά:

Στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης ο κ. Παπανδρέου παίρνει 28,6%, ο κ. Καραμανλής 23,8%, αλλά προηγείται ο… κανένας με 31,2%. Και στην αντιμετώπιση της διαφθοράς οι αντίστοιχοι αριθμοί είναι 22,7%, 19,2% και 38,7%.

Στο ερώτημα «τι πρέπει να κάνει ο Καραμανλής;», το 44,2% απαντά πρόωρες εκλογές, το 35,3% ανασχηματισμό και μόλις το 13% να συνεχίσει με τη σημερινή κυβέρνηση.

Η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Δ. Αβραμόπουλος προηγούνται σε δημοτικότητα μεταξύ των στελεχών της Ν.Δ. Στο ΠΑΣΟΚ η Φώφη Γεννηματά και ο Ευ. Βενιζέλος. Ο Θ. Ρουσόπουλος συγκεντρώνει ρεκόρ αρνητικών κρίσεων 81%.


Παρέμβαση
  • Κοινός νους
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΕΛΙΑ
Οσοι πριν από δύο μήνες συμβούλεψαν τον Καραμανλή να καλύψει τους καταγγελλόμενους υπουργούς του, λες και δεν έτρεχε τίποτα με τις δοσοληψίες των ίδιων και των συζύγων τους… Οσοι, ακόμη και σήμερα, εξακολουθούν να σφυρίζουν αδιάφορα, λέγοντας ότι το Βατοπέδι είναι «υπόθεση» και όχι σκάνδαλο και άρα «δεν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες»… Χθες το βράδυ πρέπει να κατάλαβαν τι σημαίνει να περιφρονείς το κοινό αίσθημα ή να μη διαθέτεις τον κοινό νου. Η νέα δημοσκόπηση έδειξε ότι βδομάδα με τη βδομάδα, ακόμη και μέρα με τη μέρα, οι ψηφοφόροι όχι μόνο αντιλαμβάνονται την επιχειρούμενη εξαπάτησή τους, αλλά πληρώνουν τους αποπειρώμενους να το κάνουν με το μοναδικό νόμισμα που διαθέτουν: τους εγκαταλείπουν. Και μάλλον είναι αργά για οποιαδήποτε αντίδραση. Ο πρωθυπουργός δεν πάτησε το φρένο όταν βρισκόταν στην αρχή του κατήφορου. Τώρα που το όχημα έχει αναπτύξει ταχύτητα, κανένα φρένο δεν μπορεί να το συγκρατήσει. Μοιραία οδηγείται στο βάθος του γκρεμού.

ΑΠΟΨΕΙΣ
  • Μηνύματα προς όλους
ΕΔΕΙΞΕ η τελευταία δημοσκόπηση της Metron Analysis, τα στοιχεία της οποίας μετέδωσε χθες η τηλεόραση του Mega, ότι άνοιξε ακόμη περισσότερο η ψαλίδα μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, φτάνοντας τις 5,5 μονάδες.

ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ το ΠΑΣΟΚ στην πρόθεση ψήφου στο 34,9%, η Ν.Δ. πέφτει στο 29,4%, ενώ παίρνουν το ΚΚΕ 6,9%, ο ΣΥΡΙΖΑ 8,5% και ο ΛΑΟΣ 4,9%. Με την παράσταση νίκης, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πλησιάζει την αυτοδυναμία. Παραμένει στην πρώτη θέση ως καταλληλότερος για πρωθυπουργός ο Κώστας Καραμανλής με 33,1%, αλλά τον πλησιάζει με 30,1% ο Γιώργος Παπανδρέου, μικραίνοντας σημαντικά την απόσταση που έως πρόσφατα τον χώριζε από τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας.

ΜΠΟΡΕΙ να ανατραπεί και να αναστραφεί το δυσμενές κλίμα για την κυβέρνηση; Θα επιχειρήσει σήμερα ο πρωθυπουργός, κατά την προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή για την οικονομία, να εμφανιστεί με ένα πρόσωπο κοινωνικής ευαισθησίας, ανακοινώνοντας μικρά πακέτα παροχών στις ασθενέστερες τάξεις, σ’ αυτούς δηλαδή που πλήττονται περισσότερο από την κρίση.

ΤΟ ΜΙΚΡΟΠΑΚΕΤΟ παροχών, όπως και το άρον άρον κλείσιμο της υπόθεσης Βατοπεδίου στην εξεταστική επιτροπή, εντάσσονται στο πλαίσιο ενός σχεδίου απόδρασης από την οδυνηρή για την κυβέρνηση πραγματικότητα.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ αυτό το κλίμα της λαϊκής δυσφορίας, που εκφράζεται στις δημοσκοπήσεις με αρνητικές γνώμες για την κυβερνητική παράταξη, από την αδιέξοδη οικονομική της πολιτική, στην οποία επιμένει, όπως και από τον όλο χειρισμό της υπόθεσης Βατοπεδίου, στην οποία εμπλέκονται υπουργοί και υφυπουργοί της, όπως φάνηκε και από τις καταθέσεις στην εξεταστική επιτροπή.

ΕΠΛΗΞΑΝ και τα δύο θέματα, της οικονομικής πολιτικής και του Βατοπεδίου, όχι μόνον υπουργούς και υφυπουργούς, στον χώρο ευθύνης των οποίων συνέβησαν τα απαράδεκτα και σκανδαλώδη, που ζημίωσαν κατάφωρα το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά τραυμάτισαν και την εικόνα του ίδιου του πρωθυπουργού.

ΕΩΣ ΠΡΟΣΦΑΤΑ, ενώ έπεφταν στην πρόθεση ψήφου τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας, παρέμενε ισχυρό χαρτί για την κυβερνητική παράταξη ο αρχηγός της κ. Κώστας Καραμανλής, με υψηλά ποσοστά δημοτικότητας. Πέφτουν, όμως, τα ποσοστά του, ακολουθώντας την καθοδική πορεία της δημοτικότητας στενών συνεργατών του.

ΜΗΝΥΜΑΤΑ δίνουν οι δημοσκοπήσεις, όχι μόνο προς την κυβέρνηση, αλλά και στα κόμματα της αντιπολίτευσης, ιδιαίτερα σ’ εκείνα που πίστεψαν ότι ήρθε το τέλος του δικομματισμού και απέκλειαν τη συνεργασία με συγγενείς δυνάμεις προκειμένου να δημιουργηθεί ισχυρός πόλος διεκδίκησης της εξουσίας. Αλλά και προς το ΠΑΣΟΚ. Δημοσκόπηση είναι και οι εκλογές αργούν…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 05/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...