Διχασμός

Απασφαλίσαμε ως χώρα;

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διχασμός, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Δικαιοσύνη, Εγκληματικότητα, Εκλογές, Ελλάδα, Ηθική, Θεσμοί, Κράτος, Κόμματα, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Πολύ φοβούμαι ότι από τον περασμένο Δεκέμβριο απασφαλίσαμε συλλογικά ως χώρα. Κατρακυλάμε ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα στον γκρεμό της βίας και της τρομοκρατίας χωρίς τίποτα να μπορεί να μας σταματήσει. Τι συνέβη τον Δεκέμβριο; Οι πιτσιρικάδες μάθανε πως είναι απολύτως αποδεκτό από την κοινωνία να ρίχνεις πέτρες ή μολότοφ σε Αστυνομικά Τμήματα. Οι έως τότε «μπαχαλάκηδες» αποφάσισαν ότι οι μολότοφ είναι πια για τα… παιδιά και πήραν τα πολυβόλα. Οι τρομοκράτες με τη σειρά τους ξεπέρασαν τα καλάσνικοφ και πειραματίζονται με δεκάδες κιλά δυναμίτη. Ολοι μαζί συμμετέχουν σε έναν μεγάλο και ατέλειωτο διαγωνισμό «ένοπλης μαγκιάς» χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο ή ουσιώδες ρίσκο.

Αν το καλοσκεφθείτε τι και ποιος να μας προφυλάξει από τη διογκούμενη απειλή της βίας; Νομίζω ότι πλέον η πιο εύκολη δουλειά σε αυτή τη χώρα είναι να είσαι κουκουλοφόρος, ληστής ή τρομοκράτης. Ο κουκουλοφόρος βάζει τη στολή της εργασίας, δηλαδή την κουκούλα, βγαίνει ανενόχλητος από το πανεπιστημιακό… campus με βαριοπούλες και πελέκεις, τα σπάει όπου θέλει μέρα μεσημέρι και ξαναγυρνάει στο… γραφείο του. Οι καθηγητές τρέμουν δικαιολογημένα να ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας με το απλό επιχείρημα «εμάς κύριε ποιος θα μας προστατεύσει αύριο;». Οι υπουργοί φοβούνται τον ίσκιο τους και επικαλούνται τον φόβο των καθηγητών για να μην κάνουν τίποτα. Οι εισαγγελείς, παρά την πρωτοβουλία του κ. Σανιδά, επίσης δεν τολμούν να κάνουν τη δουλειά τους. Οπότε; Οπότε μια βόλτα στη Σκουφά και στη Σόλωνος για να τα σπάσουμε μοιάζει πια με το παλιό σουλάτσο στην κεντρική πλατεία του χωριού. Σίγουρη απόλαυση με μηδέν ρίσκο.

Οσο για τους ληστές είναι και αυτοί ένα προνομιούχο επάγγελμα. Η κοινωνία μας έχει φτάσει στο σημείο να βρίζει τον αστυνομικό που πυροβολεί και κυνηγάει τους ληστές. «Ελα μωρέ, καλύτερα να τους άφηναν να κλέψουν ό,τι θέλουν. Τι μπερδεύτηκε;». Σωστό και αυτό με τη διαφορά πως αν οι αστυνομικοί αρχίζουν να σκέπτονται μόνο αυτές τις αντιδράσεις, θα διευρύνουν τη «λευκή απεργία» που δικαιολογημένα κήρυξαν τον περασμένο Δεκέμβριο όταν η πολιτεία, η δημοσιογραφία και η κοινή γνώμη τους έδωσε βορά στα σκυλιά του λαϊκισμού για χάρη ενός παράφρονος δολοφόνου του Αλέξη.

Πάμε τώρα στους τρομοκράτες. Τι έχουν απεναντί τους; Μια αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαλυμένη από προσωπικά, γραφειοκρατικά και κομματικά μαχαιρώματα. Μια ηγεσία της αστυνομίας που επί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένη επειδή από τύχη δεν σκοτωνόταν κανείς παρά την πασίδηλη επανεμφάνιση της τρομοκρατίας. Την παντελή ανυπαρξία συνεργασίας με ξένους («έλα μωρέ τι να την κάνουμε;») και την έλλειψη σχεδιασμού.

Εχουμε ζήσει απίστευτα πράγματα από εκείνη την τραγική Δευτέρα, όταν κατελύθη το μεταπολιτευτικό κράτος στο κέντρο της Αθήνας. Ανοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, νομιμοποιήθηκε η βία και το πιστολίδι, κατάλαβαν δυστυχώς όλοι πως η χρήση βίας σε όλα τα επίπεδα είναι ανεκτή και, το κυριότερο, δεν έχει ρίσκο για τους ίδιους. Ξέρουμε ποιοι έχουν την ευθύνη για τη μεγάλη κατρακύλα, αλλά αυτή την ώρα προέχει να προλάβουμε τα χειρότερα. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, άμεσα, θα γίνουμε μια μεγάλη ζούγκλα όπου θα λύνουμε όλοι τις διαφορές μας με τα όπλα στους δρόμους. Ο φόβος δεν αξίζει στη δημοκρατία, ούτε και η βία. Δεν αντέχεται αυτή η κατρακύλα που είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι κάποια ώρα θα κοστίσει και σε ανθρώπινες ζωές. Οπως δεν αντέχεται η κυνική αδιαφορία όσων δεν κάνουν τη δουλειά τους και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς δεν θα ζημιωθούν επικοινωνιακά από όσα έχουμε ζήσει από τον Δεκέμβριο έως σήμερα.

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το «συγγνώμη» για το 1922

Posted on Σεπτεμβρίου 24, 2008. Filed under: Βενιζέλος Ελευθέριος, Διχασμός, Μικρασιατική Καταστροφή | Ετικέτες: |

ΑΠΟΨΕΙΣ. Του Αντωνη Παντελη*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2008

Στο τεκμηριωμένο άρθρο του («Η Καθημερινή», 21 Σεπτεμβρίου 2008) ο κ. Βλάσης Αγτζίδης υπενθυμίζει τον Γολγοθά του μικρασιατικού ελληνισμού και πληροφορεί ότι τώρα στην Τουρκία εμφανίζονται ιστορικοί, αλλά και πολίτες, που αποδέχονται την ευθύνη του τουρκικού κράτους για την εξόντωση των χριστιανικών λαών, ενώ στην Ελλάδα η σχετική γνώση «κινείται στο ενοχικό πλαίσιο, που διαμόρφωσαν τα μετά το ’22 κυρίαρχα ιδεολογήματα» και «καθορίζεται από τα νεοελληνικού τύπου ταμπού». Η απόσταση που πρέπει να διανύσει η Τουρκία έως ότου ένας πρόεδρος ή πρωθυπουργός της μιμηθεί τον καγκελάριο Βίλι Μπραντ, που ζήτησε γονατιστός και κλαίγοντας συγγνώμη από τους Εβραίους στο Γκέτο της Βαρσοβίας, είναι πολύ μεγάλη. Ισως κάτι παρόμοιο δεν συμβεί ποτέ. Αλλά φαντάζεσθε ποια θα ήταν η ηθική έκπτωση στη Γερμανία, αν δεν είχαν αποδεχθεί τις ευθύνες τους; Με τη συγγνώμη μπόρεσαν να ατενίζουν πάλι το μέλλον.

Τι γίνεται όμως στην Ελλάδα για τη Μικρασιατική Καταστροφή, ταφόπετρα ελληνισμού χιλιετιών; Μόνον ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποδέχθηκε το σφάλμα του ότι δεν ανέβαλε τις εκλογές του 1920 μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου. Η αντιβενιζελική παράταξη τίποτε. Στήριξαν τον Κωνσταντίνο στον Διχασμό, κατήλθαν στις εκλογές για να κυβερνήσουν αναλαμβάνοντας ευθύνες και κυβέρνησαν, δέχθηκαν τις πολυάριθμες ψήφους των Τούρκων των Νέων Χωρών στις εκλογές, παρά τις διακοινώσεις των Συμμάχων έφεραν πίσω τον Κωνσταντίνο, με επακόλουθο την αποξένωση των Συμμάχων, συνέχισαν έναν πόλεμο στον οποίο δεν πίστευαν και δεν επεδίωξαν συμφιλίωση με τον Βενιζέλο. Και καμία συγγνώμη…

Ο Διχασμός και η Καταστροφή -ίσως ένα εκατομμύριο νεκροί, οι περισσότεροι σφαγιασμένοι- είναι γεγονότα πολύ βαρύτερα από τον Εμφύλιο Πόλεμο. Αυτά διαμόρφωσαν το πολιτικό και κομματικό σκηνικό. Η πολιτική έκφραση συγγνώμης για το μέγιστο δεινό της νεοελληνικής ιστορίας θα ανοίξει τον δρόμο για την ανάληψη ευθυνών και για τα σχετικώς μικρότερα δεινά απ’ όποια πλευρά ευθύνεται για το καθένα. Και πώς να ζητεί κανείς την έκφραση συγγνώμης για τα μικρότερα, όταν ο ίδιος δεν την εκφράζει για το μέγιστο; Ας θυμηθούμε κι εμείς τη Γερμανία. Και για μας σήμερα, 86 χρόνια μετά την Καταστροφή, η ανάνηψη και η απόκτηση εμπιστοσύνης στο μέλλον, που μας λείπουν τόσο, περνούν από τον ίδιο δρόμο.

* Ο κ. Αντώνης Παντελής είναι καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...