Εκλογές

Εκλογές την άνοιξη;

Posted on Νοέμβριος 22, 2010. Filed under: Εκλογές, Πρετεντέρης Γιάννης |

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ | Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010

Κρατήστε δύο ημερομηνίες: Φεβρουάριος 2011 και Μάιος 2011. Τότε πρέπει να εκταμιευθούν οι δύο επόμενες και μεγαλύτερες δόσεις του μηχανισμού στήριξης, 15 και 12 δισ. ευρώ, αντιστοίχως.

Πώς θα εκταμιευθούν; Για τη δόση του Φεβρουαρίου θα αξιολογηθούν οι δράσεις ως τις 31 Δεκεμβρίου 2010- με άλλα λόγια, ο απολογισμός του τρέχοντος έτους. Για τη δόση του Μαΐου θα αξιολογηθούν οι δράσεις ως τις 31 Μαρτίου- δηλαδή, το πρώτο τρίμηνο του επόμενου έτους.

Γιατί μας τα λες αυτά; θα ρωτήσετε. Επειδή από αυτή τη διαδικασία θα κριθούν δύο πράγματα ταυτοχρόνως: θα κριθεί αν θα συνεχιστεί η χρηματοδότηση του μηχανισμού,άρα αν θα γίνουν εκλογές. Διότι, αν δεν συνεχιστεί, τότε η χώρα οδηγείται πάραυτα σε (ελεγχόμενη, έστω) πτώχευση και η κυβέρνηση σε εκλογές χρεοκοπίας.

Πιο αναλυτικά.

Μετά και τη δημοσιοποίηση του προϋπολογισμού του 2011, το πιθανότερο είναι ότι η Ελλάδα θα πάρει τη δόση του Δεκεμβρίου- η οποία κατά τα 2/3 της θα εκταμιευθεί τον Ιανουάριο. Σήμερα που μιλάμε, όμως, κανένας εγχώριος ή διεθνής παράγοντας δεν μπορεί να προεξοφλήσει ανάλογη εξέλιξη και με τις δύο επόμενες δόσεις. Το αντίθετο…

Για δύο λόγους:

Πρώτον, η δημοσιονομική προσαρμογή του 2010 παρουσιάζει σοβαρές αποκλίσεις. Φταίει ασφαλώς το υψηλότερο σημείο εκκίνησης μετά τη νέα αναθεώρηση του ελλείμματος 2009. Να υπενθυμίσω όμως ότι και το έλλειμμα στο 9,4% και η ύφεση στο 4,2% για το 2010 αποτελούν ακόμη απλές προβλέψεις. Και ότι οι προβλέψεις του οικονομικού επιτελείου σπανίως επιβεβαιώνονται.

Δεύτερον, οι περισσότερες διαρθρωτικές αλλαγές και δράσεις που επιβάλλει το μνημόνιο καθυστερούν. Ενώ καθυστερεί και η εφαρμογή όσων έχουν ήδη ξεκινήσει. Είτε από διοικητική ανεπάρκεια, είτε από πολιτική ανικανότητα, είτε (κυρίως) από χρονοτριβή των υπουργών που προσπαθούν να αποφύγουν το κόστος των δεσμεύσεων του μνημονίου.

Η τρόικα, ας πούμε, δεν είναι καθόλου πεπεισμένη για την ήπια εξυγίανση των ΔΕΚΟ που υπόσχεται ο Δ. Ρέππας, ο οποίος παραδέχθηκε ότι δεν διαθέτει σχέδιο Β. Δεν φαίνεται να συμμερίζεται την άποψη της Λούκας Κατσέλη ότι η εφαρμογή των δεσμεύσεων του μνημονίου υπόκειται στην έγκριση των συνδικαλιστών του ΠαΣοΚ.

Και, κυρίως, μάλλον τα έχει χαμένα με την Τίνα Μπιρμπίλη, με την οποία ακύρωσε και την προγραμματισμένη συνάντηση που είχε: η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας εκκρεμεί από τον Σεπτέμβριο επειδή αντιτίθεται η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και η υπουργός Περιβάλλοντος δεν είχε κάτι νεότερο να πει ή να αντιπροτείνει.

Αναφέρθηκα σε ορισμένες μόνο καθυστερήσεις ή ολιγωρίες. Οι οποίες έχουν ημερομηνία λήξης τις 31 Δεκεμβρίου. Τον Ιανουάριο η τρόικα θα επιστρέψει στην Αθήνα για να αξιολογήσει την πορεία των πραγμάτων εν όψει της δόσης του Φεβρουαρίου. Και τότε ο Ρέππας ή η Κατσέλη ή η Μπιρμπίλη θα πρέπει να τους πουν ακριβώς αυτό που θέλουν να ακούσουν. Τίποτε άλλο…

Το μνημόνιο και οι δόσεις του δεν είναι, φυσικά, πρόβλημα τριών υπουργών. Είναι πρόβλημα μιας ολόκληρης κυβέρνησης. Η οποία αυτή τη φορά βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με το πολιτικό και κοινωνικό κόστος της πολιτικής που η ίδια δεσμεύτηκε να εφαρμόσει. Το πικρό ποτήρι είναι στο τραπέζι. Και δεν βλέπω πολλούς δρόμους διαφυγής.

Η κυβέρνηση προσπάθησε κατ΄ αρχάς να «μαλακώσει» την υλοποίηση του μνημονίου, να δημιουργήσει μερικά περιθώρια. Στο τελευταίο Εurogroup ο υπουργός Οικονομικών πήρε το μήνυμα ότι «παζάρια δεν γίνονται». Ο,τι συμφωνήθηκε και ό,τι υπογράφηκε θα εφαρμοστεί.

Στη συνέχεια, επιχειρεί να αναζητήσει βοήθεια στο εσωτερικό της χώρας, να οικοδομήσει κάποια συναίνεση και να βρει λίγα στηρίγματα. Δύσκολο. Δεν το έκανε όταν είχε όλα τα χαρτιά στα χέρια της, άρα δεν είναι εύκολο να το πετύχει τώρα που η τράπουλα έχει ξαναμοιραστεί.

Τι απομένει; Το πικρό ποτήρι.

Ή θα το πιει και θα προχωρήσει στην απόλυτη εφαρμογή του μνημονίου με όποιο κόστος αυτή συνεπάγεται και με εντελώς αμφιλεγόμενη προοπτική. Ή θα το αρνηθεί και θα επιχειρήσει ηρωική έξοδο διά των εκλογών και με εντελώς αβέβαιο αποτέλεσμα.

Ούτως ή άλλως, η σημερινή κυβερνητική αμφιθυμία και ραθυμία δεν μπορεί να παραταθεί πέρα από τον Μάρτιο. Για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως επειδή η επιλογή τότε δεν θα βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησης αλλά στα χέρια της τρόικας. Και οι εκλογές δεν θα είναι πλέον επιλογή αλλά απότοκος της χρεοκοπίας.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=368742&dt=21/11/2010#ixzz15z7iRGnS

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εξαγγελίες και σύγχυση

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Εκλογές, Νέδος Βασίλης, Οικονομική κρίση |

  • Το Μαξίμου ποντάρει στο τρίπτυχο ΔΕΚΟ – νοσοκομεία – «Καλλικράτης»
  • Του Βασιλη Νεδου, Η Καθημερεινή, 24/10/2010

Η 15η Νοεμβρίου, η επομένη δηλαδή των περιφερειακών εκλογών, είναι μια ημέρα δύσκολη για το κυβερνών κόμμα. Το ενδεχομένως αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με την ανακοίνωση του αναθεωρημένου ελλείμματος και τα μέτρα που συνεπάγεται, είναι τα δύο κρίσιμα ζητήματα που θα κληθεί να διαχειριστεί το Μέγαρο Μαξίμου. Και η διαχείριση, βεβαίως, θα πρέπει να είναι ταχεία, καθώς εκκρεμεί και η έγκαιρη κατάθεση του προϋπολογισμού. Οι βεβιασμένες προεκλογικές εξαγγελίες των προηγουμένων ημερών προδίδουν μια προφανή σύγχυση ενώπιον του δύσκολου χειμώνα ο οποίος για την κυβέρνηση ξεκινά τη Δευτέρα μετά τις εκλογές. Ενδεικτικό του κλίματος υπό το οποίο έγιναν οι εξαγγελίες είναι το γεγονός ότι την Τρίτη ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, κ. Ι. Παναγόπουλος, επισκέφθηκε με τους λοιπούς κοινωνικούς εταίρους το Μέγαρο Μαξίμου και πρότεινε στον κ. Παπανδρέου ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλους τους ανέργους. Μόλις δύο ημέρες μετά, το βράδυ της Πέμπτης, ο πρωθυπουργός γνωστοποίησε σε προεκλογική συγκέντρωση στο Περιστέρι ότι η κυβέρνηση προτίθεται να χορηγήσει ιατροφαρμακευτική κάλυψη σε όλους τους ανέργους, καθώς επίσης και το συμπληρωματικό επίδομα τα Χριστούγεννα. Ολα αυτά τα χαμηλού δημοσιονομικού κόστους μέτρα ήταν, σύμφωνα με πληροφορίες, εν γνώσει της τρόικας.

Ως προς τα μέτρα που αναμένεται να ληφθούν ενόψει του 2011 (και αναμένεται να περιγράφονται και στον προϋπολογισμό που θα κατατεθεί στις 18 Νοεμβρίου) φαίνεται ότι δεν θα αφορούν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Μάλιστα, ο κ. Γ. Παπανδρέου έχει διαμηνύσει στους συνεργάτες του ότι δεν προτίθεται να λάβει ούτε ένα μέτρο που θα περικόπτει εισοδήματα. Οι συνομιλητές του πρωθυπουργού τονίζουν ότι τουλάχιστον για το 2010 δεν υφίσταται ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων. Ωστόσο, υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος, που συμμετέχει στις πρωινές συσκέψεις του διευθυντηρίου, αναφέρει στην «Κ» ότι έχουν εντοπισθεί οι πηγές που θα βοηθήσουν στην ανεύρεση των υπολειπόμενων εσόδων για το 2011. Οπως λέει η κυβέρνηση, έχει εναποθέσει αρκετές ελπίδες στο τρίπτυχο ΔΕΚΟ – νοσοκομεία – «Καλλικράτης».

Οσον αφορά τις ΔΕΚΟ, ιδίως τον ΟΣΕ και εκείνες των αστικών μεταφορών, στην κυβέρνηση υπολογίζουν τουλάχιστον 300 εκατομμύρια ευρώ από την περικοπή των επιδομάτων και ευελπιστούν ότι το ύψος της εξοικονόμησης για τον κρατικό προϋπολογισμό ενδεχομένως φθάσει και στο ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Πεντακόσια εκατομμύρια θα εξοικονομηθούν επίσης από την εφαρμογή του «Καλλικράτη», ενώ τα αποτελέσματα του εξορθολογισμού στις δαπάνες των νοσοκομείων δεν είναι δυνατόν να αξιολογηθούν ακόμη. Σε κάθε περίπτωση, στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν στηρίξει πολλά στον υπουργό Υγείας. Ο κ. Ανδ. Λοβέρδος έχει υπολογίσει ότι μέχρι τον Μάρτιο θα έχει ολοκληρωθεί η μηχανοργάνωση και σταδιακά θα μπορούν να εντοπισθούν και οι κρυφές πηγές της σπατάλης και στο νοσοκομειακό φάρμακο. Με δεδομένο πάντως ότι την ευθύνη για τα ασφαλιστικά ταμεία έχει διατηρήσει ο αναπληρωτής υπουργός Εργασίας κ. Γ. Κουτρουμάνης, προεξοφλείται πως τουλάχιστον στον συγκεκριμένο ευαίσθητο χώρο των μεταρρυθμίσεων, η συνεργασία για το κρίσιμο θέμα των νοσοκομείων θα είναι αμφίπλευρη. Τούτο, βεβαίως, δεν μπορεί να ειπωθεί για άλλους κρίσιμους κυβερνητικούς τομείς.

Η ανάπτυξη και οι επενδύσεις εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενα με πολλούς «μνηστήρες», με τις επαναλαμβανόμενες αντεγκλήσεις ακόμη και τις τελευταίες ημέρες. Η εύρεση μιας ισορροπίας μεταξύ των κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδη, Χ. Παμπούκη φαίνεται να εμπίπτει τελικώς στους ώμους του κ. Θ. Πάγκαλου, ο οποίος ως συντονιστής της Επιτροπής για την Ανάπτυξη ζήτησε ήδη από την προηγούμενη Δευτέρα επιτάχυνση των αποτελεσμάτων, προκειμένου να μη σημειωθούν περαιτέρω καθυστερήσεις τόσο ως προς την κατάρτιση του αναπτυξιακού νόμου (ο προηγούμενος της κ. Κατσέλη εκρίθη από τον αντιπρόεδρο ατελής), όσο και για την ταχύτερη προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ισχυρά διλήμματα για πρόωρες εκλογές

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Εκλογές, Οικονομική κρίση, Παπαδιόχος Κ.Π., Πολιτική |

  • Ο πρωθυπουργός φέρεται για πρώτη φορά να συζητάει το ενδεχόμενο, σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος στις 7 Νοεμβρίου
  • Του Κ. Π. Παπαδιοχου, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Σε μεγάλη δοκιμασία, που θέτει ενώπιον του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου ισχυρά διλήμματα, περιλαμβανομένης της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, εξελίσσεται η εκλογική αναμέτρηση για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, της 7ης Νοεμβρίου. Καθώς τα μηνύματα από τις δημοσκοπήσεις που φθάνουν καθημερινά στο νέο «στρατηγείο» του κ. Γ. Παπανδρέου στη Βασιλίσσης Σοφίας δεν είναι ενθαρρυντικά για την πορεία των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ στις περιφερειακές εκλογές, ο πρωθυπουργός φέρεται για πρώτη φορά να συζητά το ενδεχόμενο, σε περίπτωση αρνητικού εκλογικού αποτελέσματος, να ζητήσει την άμεση ανανέωση της λαϊκής εντολής.

Βεβαίως, στενοί συνεργάτες του κ. Γ. Παπανδρέου αρνούνται επιμελώς να προσδιορίσουν τον «πήχυ» του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Αφήνουν, όμως, σαφώς να εννοηθεί ότι θα επιχειρήσουν να συγκρίνουν τα ποσοστά που θα λάβουν οι «πράσινοι» υποψήφιοι, έναντι εκείνων της Ν. Δ. στον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών, προκειμένου να προβάλουν το επιχείρημα πως παρά τα σκληρά μέτρα που υποχρεώθηκε να λάβει η κυβέρνηση το 2010, το ΠΑΣΟΚ παραμένει πρώτο κόμμα. Είναι όμως προφανές ότι εκ των πραγμάτων θα εγερθεί ζήτημα δυσαρμονίας μεταξύ της παρούσας Βουλής και της λαϊκής ετυμηγορίας, εάν η υπέρ του ΠΑΣΟΚ διαφορά των δέκα ποσοστιαίων μονάδων στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 έχει μειωθεί σε οριακό προβάδισμα έναντι της Ν.Δ.

Οι λόγοι της αιφνίδιας μεταστροφής του κ. Παπανδρέου, που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες απέρριπτε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, είναι δύο.

Πρώτον, αντιλαμβάνεται ότι εάν η κυβέρνηση περάσει τον σκόπελο των αυτοδιοικητικών εκλογών με μειωμένη πολιτική νομιμοποίηση θα είναι πρακτικά πολύ δύσκολο, έως αδύνατον, να «περάσει» τα δύσκολα μέτρα που απαιτεί το Μνημόνιο με την τρόικα για το 2011, ενώ δεν θα είναι σε θέση να δώσει από θέση ισχύος τις σκληρές μάχες που απαιτούνται για μια σειρά από επιβεβλημένες πλέον -λόγω Βρυξελλών και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου- διαρθρωτικές αλλαγές, από την εξυγίανση των ζημιογόνων ΔΕΚΟ μέχρι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

Δεύτερον, στην περίπτωση κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ «αποδοκιμαστεί» στις επικείμενες κάλπες, ο κ. Παπανδρέου θα αντιμετωπίζεται ως πρωθυπουργός «περιορισμένης ισχύος» και στο εξωτερικό της χώρας. Ομως, η ισχυρή προσωπική εικόνα του κρίνεται από τον ίδιο απολύτως απαραίτητη, προκειμένου η Αθήνα να αντεπεξέλθει με επιτυχία στη συνεχή διαπραγμάτευση που απαιτείται με την τρόικα για την προσαρμογή του Μνημονίου στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες, αλλά και για άλλα κρίσιμα θέματα. Τον πρωθυπουργό φέρεται να επηρέασε και ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικος, ο οποίος σε σύσκεψη που έγινε, μετέφερε στον πρωθυπουργό μια ανησυχητική εικόνα η οποία -όπως φέρεται να είπε- θα μπορούσε να παραπέμψει σε Γαλλία, λόγω της κυοφορούμενης δυσαρέσκειας στον κόσμο.

Η σημασία που αποδίδει αίφνης το Μέγαρο Μαξίμου στην εκλογική αναμέτρηση είναι ορατή από μια σειρά κινήσεων στις οποίες κατέληξε η υπό τον κ. Γ. Ραγκούση ομάδα του πολιτικού σχεδιασμού. Η αρχή έγινε με την ανάδειξη του διακυβεύματος της εκλογικής αναμέτρησης που συνοψίζεται στο δίλημμα εάν η χώρα θα συνεχίσει την πορεία των μεταρρυθμίσεων που προωθεί το ΠΑΣΟΚ ή θα επιστρέψει σε τροχιά πτώχευσης. Παράλληλα, ορατή είναι η πλήρης ενεργοποίηση του κ. Παπανδρέου. Θα σηκώσει το κύριο βάρος της αντιπαράθεσης με τη Ν.Δ. εν αντιθέσει με γνωστά κυβερνητικά ονόματα που δεν δείχνουν τον ίδιο ζήλο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε να παραχωρήσει διακαναλική συνέντευξη Τύπου, ενώ πυκνό προβλέπεται το συνολικό πρόγραμμα των προσωπικών του εμφανίσεων. Βαρύτητα δίδεται στην περιφέρεια Αττικής, όπου το φάσμα της ήττας του κ. Γ. Σγουρού από τον κ. Γ. Δημαρά είναι ορατό, γεγονός που, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, προβληματίζει τον κ. Παπανδρέου.

Το επίδομα δίχασε την Ιπποκράτους

Το επιτελείο του πρωθυπουργού έχει αποφασίσει η κυβέρνηση να «παγώσει» κάθε νέα επώδυνη απόφαση μέχρι τις 15 Νοεμβρίου, δηλαδή μέχρι και τον β΄ γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Ετσι μετατίθενται για αργότερα οι όποιες αποφάσεις για τα κλειστά επαγγέλματα, ενώ πιο διαλλακτική εμφανίζεται η κυβέρνηση και στο πεδίο των αλλαγών στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στο ίδιο πλαίσιο του «κατευνασμού» των ψηφοφόρων εντάσσεται και η εξαγγελία για τη χορήγηση έκτακτου επιδόματος από 100 έως 300 ευρώ στους χαμηλοσυνταξιούχους έως το τέλος του χρόνου. Πάντως, το συγκεκριμένο μέτρο λέγεται ότι δίχασε σε πολλά επίπεδα το επιτελείο του ίδιου του κ. Γ. Παπανδρέου. Κατά πληροφορίες, υπήρξαν ένθερμοι θιασώτες του επιδόματος αλλά και σφοδροί πολέμιοι, με δύο βασικά επιχειρήματα. Πρώτον, ότι πλήττεται η αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό καθώς εμφανίζεται να διολισθαίνει σε παροχές, και δεύτερον, ότι στο εσωτερικό η κυβερνητική πρωτοβουλία θα ερμηνευθεί ως «ψηφοθηρική» και κίνηση πανικού. Θα πρέπει να επισημανθεί, τέλος, ότι ανεξαρτήτως των τελικών αποφάσεων του πρωθυπουργού αναφορικά με το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, το κλίμα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, ενόψει της αυτοδιοικητικής αναμέτρησης, παραμένει βαρύ. Μάλιστα, πολλοί εκτιμούν πως μετά τις 14 Νοεμβρίου και στην πορεία προς την ψήφιση του προϋπολογισμού το κυβερνών κόμμα αναμένει ένας νέος κύκλος εσωστρέφειας στον οποίο δεν θα πρωταγωνιστήσουν μόνο δυσφορούντες βουλευτές που τηρούν στάση αναμονής, αλλά και ορισμένοι πρωτοκλασάτοι υπουργοί.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι ψηφοφόροι ως μέρος του προβλήματος

Posted on Οκτώβριος 2, 2009. Filed under: Εκλογές |

Είναι κοινός τόπος ότι η Ελλάδα βυθίζεται εδώ και πολλά χρόνια σε παρακμή. Δεν πρόκειται μόνο για την ευημερία. Το κλίμα παρακμής διαβρώνει και τους παράγοντες, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για να έχει ελπίδες επιτυχίας κάθε προσπάθεια ανάταξης. Οπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, η ρίζα του προβλήματος δεν είναι οικονομική. Είναι κατ’ εξοχήν πολιτική. Το πολιτικό σύστημα αντί να διαμορφώσει το πλαίσιο, που θα επιτρέψει την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και θα αναπτύξει τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, λειτουργεί σαν τροχοπέδη. Σωρεύει περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει.

Οι πολίτες ρίχνουν το ανάθεμα στους πολιτικούς, κατηγορώντας τους για ανικανότητα, διαφθορά και εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων. Δεν θα εστιάσουμε στην ισοπεδωτική απαξίωση. Θα εστιάσουμε στο γεγονός ότι η λαϊκή παροιμία «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη, την οποία σπανίως σχολιάζουν οι δημοσιογράφοι, είναι η εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Οι πολίτες είναι μέρος του πολιτικού προβλήματος κι όχι παράγοντας επίλυσής του. Τα κριτήρια, με τα οποία επιλέγουν κόμμα και κυρίως υποψήφιους βουλευτές είναι σε μεγάλο βαθμό από αμφιλεγόμενα έως απαράδεκτα. Κατά κανόνα, οι ψηφοφόροι συμπεριφέρονται είτε σαν τηλεθεατές, προτιμώντας τους σταρ του πολιτικού «λάιφ στάιλ» είτε σαν «πελάτες», προτιμώντας τους πιθανούς αυριανούς υπουργούς για να έχουν επαφή με την εξουσία.

Πολιτικά στελέχη και από τα δύο μεγάλα κόμματα με ιδεολογία και καθαρές πολιτικές θέσεις, που έχουν διακριθεί για τον ρεαλισμό, τη συνέπεια και την εντιμότητά τους, έχουν κατά καιρούς βρεθεί εκτός Βουλής. Η τωρινή συζήτηση περί φορολογικών συντελεστών μας θύμισε την περίπτωση ενός ανώτατου στελέχους του ΠΑΣΟΚ, που πριν από χρόνια, είχε δηλώσει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ότι θα φορολογηθούν τα ρέπος. Δεν επρόκειτο για προσωπική άποψη. Ηταν θέση του εγκεκριμένου κομματικού προγράμματος. Τελικώς, τα ρέπος φορολογήθηκαν, αλλά, λόγω του προεκλογικού θορύβου που είχε προκληθεί, ο εν λόγω υποψήφιος έμεινε εκτός Βουλής παρ’ ότι μέχρι τότε εθεωρείτο δεδομένη η εκλογή του στην Α΄ Αθηνών.

Το θετικό της οικονομικής κρίσης είναι ότι καθιστά εξόφθαλμη την πραγματική εικόνα της χώρας, διαλύοντας χρόνιες ψευδαισθήσεις και υποκριτικές πρακτικές. Εάν ο αυριανός πρωθυπουργός επιδοθεί σε επικοινωνιακά κόλπα θα ναυαγήσει πριν καλά καλά ξεκινήσει το ταξίδι του. Από το βράδυ της Κυριακής θα δεχθεί έναν καταιγισμό συμβουλών και υποδείξεων. Το στοίχημά του θα κριθεί από τα αναγκαία: ύπαρξη επεξεργασμένου πολιτικού σχεδίου, καθαρή γλώσσα, επιλογή αξιόπιστων και ευρηματικών υπουργών, συνεχής συντονισμός, έλεγχος και αξιολόγησή τους από το Μέγαρο Μαξίμου. Η συγκυρία δεν αφήνει περιθώρια για «παιδικές χαρές» και πολιτική «χαζοχαρουμενιά».

  • Του Σταυρου Λυγερου, Η Καθημερινή, Παρασκευή, 2 Oκτωβρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Περιπλανήσεις

Posted on Σεπτεμβρίου 22, 2009. Filed under: Εκλογές, Καρκαγιάννης Αντώνης |

Ολόκληρη η χρονιά φέτος ήταν βροχερή και ιδιαίτερα ο Σεπτέμβριος. Επεσε αρκετό νερό σε όλη την Ελλάδα, τη διψασμένη από τα προηγούμενα χρόνια. Από το χωριό μου μου λένε ότι το δάσος δεν είχε ποτέ τόσο βαθύ και ζωηρό πράσινο χρώμα, ακόμη και τώρα το φθινόπωρο. Εκεί δεν έχουμε αειθαλή πεύκα, έχουμε βελανιδιές και αυτή την εποχή αρχίζουν να κοκκινίζουν οι κορυφές τους, σχηματίζοντας υπέροχες χρωματικές συνθέσεις με το εναπομένον πράσινο. Μου λένε επίσης ότι φέτος, με τον βροχερό καιρό θα έχουμε καλά και μεγάλα κάστανα. Ρώτησα τι λέει ο κόσμος για τις εκλογές και μου είπαν ότι δεν ασχολείται ή τουλάχιστον δεν εκφράζεται με ενθουσιασμό ή φανατισμό.

Το ζωηρό πράσινο το παρατηρώ και στη γειτονιά μου, την Πλάκα. Οχι μόνο στο Ζάππειο και στον Εθνικό Κήπο που λες και ανάρωσε από βαριά ασθένεια. Εκανα προχθές μια βόλτα στα ερειπωμένα Αναφιώτικα, στα ριζά του Ιερού Βράχου και ένιωσα κάτι από την ξεχασμένη και αρκετά μελαγχολική «ομορφιά των ερειπίων» που τόσο λάτρεψαν ο 18ος και 19ος αιώνας. Καθώς από τις ρωγμές τους ξεπετάγονται ασυγκράτητα, ζωντανά, χλόη, αγκάθια και θάμνοι. Αλλά και στις μικρές και μάλλον ταλαιπωρημένες πλατείες της Πλάκας, όπου στριμώχθηκαν τα λίγα δένδρα, κυρίως μουριές, το φθινόπωρο είναι περισσότερο θαλερό παρά ποτέ.

Τα κουρεία, όπως ξέρετε, από τους αρχαίους χρόνους συγκεντρώνουν τις περισσότερες και ζωηρότερες συζητήσεις, πολιτικές, ποδοσφαιρικές, φιλοσοφικές και άλλες. Οι δε κουρείς είναι οι καλύτερα ενημερωμένοι όχι μόνο για τη γειτονιά αλλά γενικότερα. Μετά την απόδραση ή την απόπειρα απόδρασης στα Αναφιώτικα κατέβηκα στο κουρείο της οδού Απόλλωνος για να κουρευτώ. Ρώτησα, λοιπόν τον κ. Γιώργο τι λέει ο κόσμος για τις εκλογές και μου απαντάει «τίποτα». Ποτέ δεν θυμάται τέτοια «βουβαμάρα». Οσοι είναι θυμωμένοι με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, και είναι πολλοί, θα ψηφίσουν φυσικά ΠΑΣΟΚ, αλλά χωρίς ενθουσιασμό και χωρίς μεγάλες προσδοκίες. Αλλοτε είχε μεγάλες προσδοκίες και διαψεύσθηκαν. Τώρα εκφράζει τη δυσαρέσκεια ή και την οργή του, αλλά είναι επιφυλακτικός, δεν πιστεύει πια.

Σήμερα δεν θα παρακολουθήσω την τηλεμαχία των πολιτικών αρχηγών. Οπως θα καταλάβατε με ενοχλεί η λέξη «αρχηγός» και μάλιστα κληρονομικός. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Από ό,τι μπορεί κανείς να συμπεράνει (και το συμπεραίνουν πολλοί) από το παρασκήνιο που προκλήθηκε, μας καλούν να παρακολουθήσουμε μια, μάλλον κακοστημένη, τηλεοπτική παράσταση, όπου ο κάθε «αρχηγός» θα πει το ποιηματάκι του, το οποίο άλλωστε ξανακούσαμε. Οι προτάσεις και τα προγράμματα των δύο «κομμάτων εξουσίας» έχουν ήδη εκτεθεί και ομολογουμένως είναι διαφορετικά. Εκείνο όμως που κρίνεται και όπου συγκεντρώνονται όλες οι αμφιβολίες δεν είναι η λογική των προγραμμάτων αλλά η αξιοπιστία των «αρχηγών» και των κομμάτων τους. Οχι αν είναι σωστά και λογικά τα προγράμματά τους, αλλά αν οι «αρχηγοί» και τα κόμματά τους, ως εξουσία, είναι σε θέση να τα εφαρμόσουν. Η μέχρι τώρα εμπειρία μας είναι πικρή και απογοητευτική.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 22/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι ελπίδες της επόμενης μέρας

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Επόμενη μέρα, Εκλογές |

Τα αδιέξοδα της χώρας είναι ορατά. Τα βλέπουμε, δίπλα μας στα πεζοδρόμια με τα βουνά των σκουπιδιών. Στο κέντρο της πόλης, όπου δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε, είτε έχει πορεία είτε όχι. Στη Βουλή, που έγινε η ισχυρότερη συντεχνία του τόπου. Στην αδιέξοδη συζήτηση που έχει ως θέμα «τι είν’ η πατρίδα μας; Μην είναι η σημαία;». Στην οικονομία, όπου τα ελλείμματα διογκώνονται. Στην Παιδεία. Παντού…

Η χώρα αυτή που ασπάστηκε με θρησκευτικό ζήλο ορισμένα –εθνικιστικά κι αριστερίστικα– δόγματα, βλέπει μπροστά της τείχη. Στο Δημόσιο βλέπει κάθε χρόνο μια διοικητική αναδιάρθρωση, αλλά προκοπή δεν βλέπει. Στον πόλεμο κατά της διαφθοράς είδε κατάρες και την αδιαφάνεια να φουντώνει και να κατακερματίζεται σε διάφορα επίπεδα. Βλέπει μισές πρωτοβουλίες για τη λύση των προβλημάτων, οι οποίες καταλήγουν να γίνονται μέρος των προβλημάτων.

Η χώρα χρειάζεται μια καινούργια αρχή. Οφείλει να αποτινάξει τους κόμπους και να διορθώσει τα σφάλματα του παρελθόντος, που μπλοκάρουν ολόκληρο το σύστημα. Πρέπει κατ’ αρχήν να επανεξετάσει όλα τα «ιερά και όσια» που γαλούχησαν τη γενιά του λαϊκισμού. Πρέπει να ξαναδεί το κράτος ως αναγκαίο κακό και όχι ως μάννα εξ ουρανού. Το κράτος μεταθέτει εντός της κοινωνίας προβλήματα. Δεν τα λύνει. Χειρότερα: πολλές φορές τα διογκώνει. Τα τεράστια υπουργεία με τους χιλιάδες υπάλληλους και τους γκρίζους διαδρόμους είναι σφηκοφωλιές διαφθοράς. Χρειάζεται ριζική αποκέντρωση αρμοδιοτήτων προς κάθε κατεύθυνση. Τα πανεπιστήμια να διαφεντεύουν τα της εκπαίδευσης που παρέχουν (κι αν δεν τα καταφέρνουν, να υποβαθμίζονται και να κλείνουν), η Τοπική Αυτοδιοίκηση να παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις να προσφέρουν τα αγαθά και τις υπηρεσίες που χρειάζεται η αγορά. Δεν έχει νόημα ένα συγκεντρωτικό κράτος που θα προσπαθεί να κάνει τα πάντα, αλλά τελικά δεν θα καταφέρνει τίποτε.

Πρέπει να ξαναδεί την Ελλάδα χωρίς συμπλέγματα και φοβίες του παρελθόντος. Με την ιστορία οδηγό και όχι παραλυτικό δυνάστη του. Πρέπει να ξαναβρεί το νήμα της πλούσιας παράδοσης αυτού του τόπου. Ως πηγή έμπνευσης και όχι σαν παπαγαλία του παρελθόντος. Οπως έκαναν τη δεκαετία της νεοελληνικής αναγέννησης Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ελύτης και λοιποί. Πρέπει να ξαναβρεί το δρόμο της στα μονοπάτια της Δύσης, κουβαλώντας την πλούσια κληρονομιά της Ανατολής.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια καινούργια αρχή και οι επόμενες εκλογές είναι μια καλή πρώτη ευκαιρία. Δεν θα γίνει παράδεισος· δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο και σ’ ολόκληρη την ιστορία που να έγινε παράδεισος· όλες έχουν προβλήματα. Το θέμα είναι να δούμε τα προβλήματα ως ευκαιρίες για να πετύχουμε περισσότερα, να ζήσουμε καλύτερα.

Πρέπει επιτέλους να αποτινάξουμε τη μιζέρια και την εύκολη ανατολίτικη κριτική. Η Ελλάδα, όποτε μεγαλούργησε, συμμάχησε με τη Δύση, είδε τι έκαναν καλά οι Φράγκοι και τα προσάρμοσε στην ελληνική πραγματικότητα.

Η χώρα χρειάζεται ιδέες και τόλμη για να αλλάξουν τα πράγματα. Χρειάζεται την τρέλα εκείνων που έχουν άγνοια κινδύνου και επιχειρούν. Χρειάζεται εκείνους τους ανθρώπους που θα τολμούν να ονειρεύονται, που θα προτείνουν πράγματα για τα οποία λέμε «αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα».

Χρειάζεται ριζική ανανέωση του πολιτικού δυναμικού. Οχι μόνο στην ηλικία, αλλά στις αντιλήψεις και τις γνώσεις. Χρειαζόμαστε μια Βουλή εγγράμματων και προκομμένων πολιτών. Πρώτον, για να καταλαβαίνουν τι ψηφίζουν και, δεύτερον, να μη φοβούνται πως αν βρεθούν εκτός πολιτικής θα είναι άνεργοι. Το θεσμικό πλαίσιο, βέβαια, που φτιάξαμε δεν βοηθάει για το τελευταίο, αλλά μπορούμε εμείς οι ψηφοφόροι να προσπαθήσουμε για μια ριζική ανανέωση του δυναμικού. Χρειαζόμαστε πολιτικούς με ευρείς ορίζοντες, φιλελεύθερους τολμητίες που δεν θα σύρονται πίσω από τις στιγμιαίες εκρήξεις της μάζας, που θα μας πουν τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Και κυρίως, χρειαζόμαστε πολιτικούς που δεν θα σκιάζονται για το πολιτικό τους αύριο, επειδή θα έχουν μέλλον μπροστά τους και όχι παρελθόν πίσω τους.

Μόνον οι νέοι μπορούν να το κάνουν αυτό. Ας τους δώσουμε μια ευκαιρία να βοηθήσουν στο συμμάζεμα της χώρας…

  • Toυ Πασχου Mανδραβελη, Η Καθημερινή, 20/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εις αναζήτηση ελπίδος

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Εκλογές, Παπανδρέου Γιώργος |

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να διασπείρει αβάσιμες ελπίδες στην προεκλογική περίοδο, όπως καθημερινώς καταγγέλλει η κυβέρνηση, αλλά η Ν. Δ. έχει αφαιρέσει κάθε ελπιδοφόρο μήνυμα από την εκστρατεία της. Το γεγονός δεν είναι ασφαλώς καινοφανές, αλλά όσες φορές κατίσχυσαν παρόμοιες προσεγγίσεις, το αποτέλεσμα υπήρξε καταστροφικό.

Το 1964, η ΕΡΕ προσπάθησε να αποτρέψει την άνοδο της Ενώσεως Κέντρου στην εξουσία, προβάλλοντας ως επιχείρημα την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος στο ελάχιστο διάστημα που ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε ασκήσει την εξουσία από το φθινόπωρο του προηγουμένου έτους. Το εύρημα των επικοινωνιολόγων της εποχής, μία χάρτινη τυπωμένη δραχμή στους δρόμους των μεγαλουπόλεων με το σύνθημα «αυτή η δραχμή είναι δική σου» μπορεί να θεωρήθηκε ιδιοφυές. Τελικώς, όμως, η Ε. Κ. εξασφάλισε 52,72% και η ΕΡΕ 35,26%.

Το 1981, με την Ελλάδα να έχει ενταχθεί στην ΕΟΚ, προβαλλόταν εκ νέου το φάσμα της οικονομικής καταστροφής εάν ο Ανδρέας Παπανδρέου κατακτούσε την εξουσία. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ με άρθρα του στην «Ακρόπολη» λίγο-πολύ προέβλεπε περίπου ανατροπή του αστικού συστήματος εάν το ΠΑΣΟΚ ανήρχετο στην εξουσία. Ματαίως. Ο Ανδρέας Παπανδρέου εξασφάλισε 48,07% και η Ν. Δ. το 35,86%.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργος Παπανδρέου είπε ότι οραματίζεται να μετατρέψει την Ελλάδα σε Δανία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Είθε για το καλό όλων μας. Αλλά το βέβαιο είναι ότι οι Ελληνες πολίτες δεν έχουν μετασχηματισθεί ακόμη σε Δανούς, ώστε πριν ρίξουν την ψήφο τους στην κάλπη να εκπονήσουν μελέτη «οικονομοτεχνική» και να αποφασίσουν ποιο από τα δύο κόμματα εξουσίας προσεγγίζει το θέμα με τη μεγαλύτερη επιστημονική πληρότητα. Οι εκλογές στην Ελλάδα κερδίζονται με μονολεκτικά συνθήματα. Ο Γεώργιος Παπανδρέου με το σύνθημα «Δημοκρατία», ωσάν η Ελλάς του ’60 να ήταν στυγνή δικτατορία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου με το δάνειο σύνθημα «Αλλαγή». Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν επινόησε σύνθημα, επέλεξε τον δρόμο της αιωνίου επιστροφής, υποσχόμενος ανατροπές τύπου 1981, προσαρμοσμένες στα σημερινά δεδομένα. Παρωχημένες πρακτικές μπορεί να πει κανείς. Αλλά ο κόσμος σε περιόδους κρίσεως καταφεύγει σε αναμνήσεις ή σε μύθους. Χρυσό ήταν το πρώτο γένος των ανθρώπων που έπλασαν οι θεοί, αποφαινόταν ο Ησίοδος.

Ο πρόεδρος της Ν. Δ. κ. Κώστας Καραμανλής δίδει έναν σκληρότατο αγώνα. Το ίδιο και οι βουλευτές της συντηρητικής παράταξης, ανεξαρτήτως εάν διαφωνούσαν με τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών με κυβερνητική πρωτοβουλία. Λόγοι αυτοσυντήρησης επιβάλλουν μία τέτοια συμπεριφορά.

Το προεκλογικό μήνυμα της Ν. Δ. απεικονίζει τη φαιά πραγματικότητα· το κύριο επιχείρημα είναι ότι εάν νικητής των εκλογών αναδειχθεί ο κ. Παπανδρέου, το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό. Βάσιμες οι ανησυχίες για το δημόσιο χρέος, για τη χαμηλή παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας. Αλλά η χώρα διέρχεται προεκλογική περίοδο, δεν παρακολουθεί συνέδριο οικονομολόγων. Οι Ελληνες ψηφοφόροι αναζητούν ελπίδα κι αυτή έχει εξοβελισθεί από το προεκλογικό λεξιλόγιο της Ν. Δ. Απομένουν μόλις δύο εβδομάδες από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.

  • Tου Κωστα Ιορδανιδη, Η Καθημερινή, 20/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι «ατάκες», τα «σαρδάμ» και το «debate»

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Εκλογές, Ντιμπέιτ |

Eχω την τύχη να γνωρίζω αρκετούς που σε μια συζήτηση θα μπορούσαν με ευγλωττία και λεπτό χιούμορ να διαπραγματευτούν ένα θέμα, άλλους που μπορούν να υποστηρίξουν με γοητευτικό έως και πειστικό τρόπο (ακόμη και παράδοξες) θέσεις επί σημαντικών θεμάτων δημοσίου ενδιαφέροντος. Χαίρεσαι να κάνεις παρέα μαζί τους, απολαμβάνεις να τους παρακολουθείς να διασταυρώνουν με άλλους τα επιχειρήματα και τους συλλογισμούς τους. Αμφιβάλλω, ωστόσο, αν κάποιοι από αυτούς θα ήταν καλοί μάνατζερ σε μια μεγάλη εταιρεία. Και ομολογώ ότι κανείς από όσους φέρνω στο μυαλό μου δεν με πείθει ότι θα ήταν καλός πρωθυπουργός…

Προφανώς, μια συζήτηση (κοινώς, «debate») είναι χρήσιμη. Ιδιαιτέρως μια συζήτηση μεταξύ έξι αρχηγών πολιτικών κομμάτων ή δύο υποψηφίων πρωθυπουργών.

Οι διαφορετικές πολιτικές προτάσεις είναι γνωστές, αν και όχι όσο σαφείς θα θέλαμε. Υποθέτω όμως ότι οι υποψήφιοι δεν θα «κάνουν βίδες» τα προγράμματά τους μέσα σε λίγα δεκάλεπτα. Θα είναι χρήσιμο, βεβαίως, στη συζήτηση να αναδειχθούν κάποια από τα ισχυρά σημεία και τις αδυναμίες της καθεμίας πολιτικής πρότασης. Κι αυτό, πάλι, δεν το βλέπω εύκολο ή πλέον πιθανό, καθώς οι τοποθετήσεις θα επικεντρωθούν στα μείζονα θέματα και εικάζω ότι οι συμμετέχοντες θα έχουν μάθει τις κρίσιμες διατυπώσεις «απ’ έξω κι ανακατωτά».

Ισως, βέβαια, ακούσουμε μια καλή «ατάκα» ή ένα διασκεδαστικό «σαρδάμ». Ισως, επίσης, απολαύσουμε την σκηνική παρουσία του ενός ή αποδοκιμάσουμε τη σκηνική παρουσία του άλλου. Αλλ’ επειδή ο τόπος δεν πλουτίζει με «ατάκες» ούτε καταστρέφεται με «σαρδάμ» και επειδή η διακυβέρνηση της χώρας δεν βελτιώνεται από τις ζυγισμένες χειρονομίες και τις δημοσκοπικά μετρημένες γκριμάτσες (κι όποιος το αγνοούσε, το γνωρίζει πια…), γι’ αυτό, όλα αυτά, προσωπικά δεν μου λένε κάτι – τα θεωρώ επουσιώδη.

Ούτε περιμένω να μάθω από κάποιο «debate» για την ικανότητα των υποψηφίων πρωθυπουργών να επιλέγουν άξιους και έντιμους συνεργάτες ή για την ενδεχόμενη προδιάθεσή τους να «την πατάνε» – με κολλητούς, κομματικούς και κουμπάρους.

Δεν περιμένω να μάθω αν, ως πρωθυπουργοί, πρόκειται να δουλεύουν σκληρά στο Μαξίμου από τα χαράματα μέχρι τη νύχτα ή αν θα πιάνουν δουλειά στις 10 π.μ. και θα φεύγουν το μεσημεράκι.

Ούτε αν θα υπερασπίζονται σθεναρά, επίμονα και πειστικά τα συμφέροντα της Ελλάδας στα ευρωπαϊκά φόρα, στους παγκόσμιους οργανισμούς και στις ξένες πρωτεύουσες ή αν, αντιθέτως, θα εμφανίζουν τη χώρα μας άβουλη και σιωπηλή, στο περιθώριο των μεγάλων συζητήσεων.

Και δεν φαντάζομαι να φανεί στο «debate» αν οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί έχουν το κουράγιο να χτυπήσουν το χέρι στο γραφείο εφόσον απαιτηθεί ή αν, αντιθέτως, θα υποχωρούν μόλις συναντούν αντίσταση ή θα υπαναχωρούν, απλά και μόνον για να μην κακοκαρδίσουν φίλους και συγγενείς.

Ολοι το γνωρίζουμε, πολλά και σημαντικά ηγετικά προσόντα ούτε φαίνονται ούτε κρίνονται σε ένα «debate». Δεδομένης, δε, της φοράς των πραγμάτων όπως αυτή αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, στα επικείμενα «debates» δεν θα κριθεί οτιδήποτε σημαντικό. Τα σημαντικά θα κριθούν μετά την 4η Οκτωβρίου: με ποιο τρόπο, θα πορευτούμε μέσα από τον λαβύρινθο χρέους, ελλειμμάτων, διαβρωμένης ανταγωνιστικότητας, καλπάζουσας ανεργίας (τα «παπαγαλάκια», λοιπόν, στις ευρωεκλογές δεν έλεγαν ψέματα…) και (ως η πλέον απεχθής κορωνίδα…) διαφθοράς.

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η Καθημερινή, 20/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κέρδη και κόστος

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Εκλογές, Οικονομία |

Τα οικονομικά μεγέθη της χώρας δεν επιτρέπουν σε καμία κυβέρνηση να υπόσχεται παροχές στους ψηφοφόρους. Ο,τι και να λένε σήμερα τα κόμματα, όποιος εκλεγεί στις 4 Οκτωβρίου θα κληθεί να απαντήσει άμεσα στις Βρυξέλλες με ποιο τρόπο σκοπεύει να τιθασεύσει τα ελλείμματα και τα χρέη. Κανείς δεν θέλει να τρομάξει τους ψηφοφόρους, ούτε να τους απελπίσει, αλλά η αλήθεια δεν κρύβεται: το έλλειμμα του προϋπολογισμού είναι 6% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος 105% του ΑΕΠ. Ο ρυθμός ανάπτυξης της χώρας φέτος θα είναι αρνητικός. Υπολογίζεται ότι για το 2009 θα δανειστούμε 60 δισ. ευρώ, δηλαδή 50% πάνω από τον αρχικό σχεδιασμό των 40 δισ. Σε αυτό το πλαίσιο, τα μέτρα στα οποία αναφέρθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη πριν από μία εβδομάδα για τη στήριξη των χαμηλότερων εισοδημάτων, των ανέργων και των μικρών επιχειρήσεων εκ των πραγμάτων δεν θα μεταφράζονται σε πολύ χρήμα. Οι καταγγελίες της κυβέρνησης ότι οι υποσχέσεις θα κοστίσουν 10 δισ. ευρώ δεν συγκινούν πολλούς, όταν είναι γνωστό το πόσο έξω έχουν πέσει ήδη τα οικονομικά της χώρας.

Το ζητούμενο είναι πώς η νέα κυβέρνηση θα μπορέσει να βελτιώσει τη ζωή των πολιτών με τρόπο που όχι μόνο δεν θα αυξήσει τα ελλείμματα, αλλά θα εξοικονομήσει χρήματα.

Κάθε κόμμα που ελπίζει να κερδίσει εκλογές θέλει να πιστεύει ότι αυτό θα είναι το πρώτο το οποίο θα πατάξει τη φοροδιαφυγή και τη σπατάλη, για να χρηματοδοτήσει παροχές. Κανένα, όμως, δεν το κατάφερε, επειδή, πολύ απλά, στην Ελλάδα ο νόμος δεν ισχύει για όλους και οι θεσμοί δεν λειτουργούν ελεύθερα και αντικειμενικά. Η μεγαλύτερη καινοτομία, δηλαδή, θα ήταν η άμεση και απόλυτη εφαρμογή των νόμων, είτε αφορά αυτοκίνητα σταθμευμένα σε πεζοδρόμια είτε μεγιστάνες που λειτουργούν ως κράτος εν κράτει. Αυτό είναι το μόνιμο κλισέ για το τι πάει στραβά στην Ελλάδα, αλλά δεν μπορούμε παρά να επισημάνουμε πάλι ότι η αυθαιρεσία, με όλες τις μορφές της, είναι η μεγαλύτερη πληγή του πολιτικού συστήματος και η πηγή αμέτρητων οικονομικών και κοινωνικών δεινών.

Αλλο σημείο που θέλει ριζική μεταρρύθμιση είναι ο κρατικός μηχανισμός, από τη βάση έως την κορυφή. Αυτή η «επανίδρυση» θα μπορούσε να ξεκινήσει από μια αναδιοργάνωση των υπηρεσιών ώστε να ενημερώνεται ο πολίτης άμεσα για το τι πρέπει να κάνει με το που μπαίνει στην εφορία, στο υπουργείο ή ως ασθενής σε νοσοκομείο. Χρειάζεται, επιτέλους, να απλοποιηθούν οι διαδικασίες σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, είτε αφορά την ίδρυση μιας επιχείρησης είτε την παροχή μιας άδειας παραμονής. Ετσι, και ο πολίτης και ο δημόσιος υπάλληλος θα εξοικονομήσουν χρόνο. Να το πούμε και αλλιώς: αν δεν μπορούμε να αυξήσουμε τα χαμηλότερα εισοδήματα και συντάξεις, λόγω του δημοσιονομικού προβλήματος, τουλάχιστον ας βελτιώσουμε το επίπεδο ζωής όλων. Στα νοσοκομεία και τα ιατρεία του ΙΚΑ, για παράδειγμα, η καλύτερη οργάνωση, ο έλεγχος των υπηρεσιών και η αξιολόγηση του προσωπικού δεν θα στοίχιζε τίποτα – αλλά θα βελτίωνε την ποιότητα ζωής των ασθενών και των εργαζομένων. Είναι απορίας άξιον γιατί τόσες κυβερνήσεις (παρά τις κάποιες βελτιώσεις) δεν το πέτυχαν αυτό – ούτε στην υγεία, ούτε στην παιδεία, ούτε στη γραφειοκρατία γενικώς, ούτε στην καθαριότητα δημόσιων χώρων.

Τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα απαιτούν λύσεις που θα κάνουν τη χώρα πιο ανταγωνιστική και πιο λειτουργική – για να εξασφαλίσουμε ένα μέλλον καλύτερο απ’ αυτό που φαίνεται. Αυτό, όμως, απαιτεί σύγκρουση με διάφορα συμφέροντα. Εως σήμερα, λίγοι πολιτικοί φάνηκαν έτοιμοι να αναλάβουν τέτοιο βάρος. Η απόφαση να λειτουργήσει ορθολογικά η κοινωνία δεν θα έχει ούτε πολιτικό ούτε χρηματικό κόστος, αλλά μόνο κέρδη για τους πολίτες και την κυβέρνηση. Οι απαιτούμενοι υπάλληλοι και αξιωματούχοι υπάρχουν, όπως και οι κτιριακές και τεχνικές δομές. Και οι πόροι υπάρχουν, αλλά σπαταλιούνται άσκοπα, σε βάρος των πολιτών που τους πληρώνουν. Αυτό που λείπει είναι το ενδιαφέρον των κυβερνώντων για τους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτή τη χώρα, που μοχθούν, που ελπίζουν.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, η Καθημερινή, 20/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μετά το θυμό, τι;

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Εκλογές, Ψηφοφόροι |

Τα μαντάτα για την πολιτική και τους πολιτικούς στη χώρα μας δεν είναι και πολύ καλά. Και τα δύο μεγάλα κόμματα συναντούν σημαντικές δυσκολίες στο να πείσουν ανθρώπους που έχουν τη δουλειά τους, είναι επιτυχημένοι και με μια απήχηση στην κοινωνία, να ασχοληθούν με την πολιτική. Η συνήθης απάντηση είναι «βεβαίως θα κάνω ό,τι θέλει ο πρόεδρος, αλλά σας παρακαλώ μη με μπλέκετε με την πολιτική». Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι οι πιθανότητες να παράγουν έργο είναι μικρές, καθώς πρέπει να περάσουν μέσα από τις συμπληγάδες της διαπλοκής, των συνδικαλιστών, των ΜΜΕ που στοχοποιούν για λόγους προώθησης συμφερόντων, της γραφειοκρατίας και των κομματικών μηχανισμών. Γι’ αυτό και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να προσελκύσει η πολιτική δυναμικά στελέχη της κοινωνίας ως καριέρα.

Σημαίνων υπουργός περιέγραφε, εν τω μεταξύ, ένα νέο πολιτικό τοπίο με εξέχον χαρακτηριστικό την… αδιαφορία. «Παλιά, μέχρι πριν από λίγα χρόνια» διηγείτο «πήγαινα στο πιο μικρό χωριό και μαζεύονταν όλοι, άρχιζε συζήτηση, καυγάδες, υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον. Τώρα τίποτα». Ερωτηθείς κατά πόσον μπορεί αυτό να συμβαίνει μόνο στον ίδιον ή στους εκπροσώπους της κυβερνώσας παράταξης, διαβεβαίωσε τους συνομιλητές του πως «κάθε άλλο, τα ίδια μου λένε οι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ». Το αξιοσημείωτο όμως είναι ότι εντυπωσιάζει και ο βαθμός πληροφόρησης για τα πολιτικά, και κυρίως παραπολιτικά γενόμενα. Λίγο η τηλεόραση, λίγο τα περιθωριακά κανάλια όπου ακούγονται τα πάντα «χύμα», λίγο τα blogs και η Κάτω Κερασίτσα έχει την ίδια «ενημέρωση» με τους θαμώνες των καφέ της οδού Βαλαωρίτου.

Πώς γίνεται όμως να συνδυάζεται η αδιαφορία με την «πληροφόρηση»; Εδώ φαίνεται ότι κρύβεται ένα δεύτερο φαινόμενο που εκδηλώθηκε με ηχηρό τρόπο στις ευρωεκλογές: η όλο και πιο βαθιά ριζωμένη πεποίθηση της κοινής γνώμης ότι η σημερινή πολιτική τάξη της χώρας, ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητος, δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα που απασχολούν τον μέσο πολίτη. Γι’ αυτό και το προβάδισμα ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις απεικονίζει θυμό για την κυβερνητική παράταξη αλλά όχι και θετικό ρεύμα για την αντιπολίτευση. Είναι ελάχιστοι εκείνοι, είτε ανάμεσα στην ούτως αποκαλούμενη ελληνική ελίτ, είτε ανάμεσα στους ανθρώπους του καθημερινού μόχθου, που πιστεύουν ότι στις 4 Οκτωβρίου μπορεί να ψηφίσουν κάποιον που θα εγγυηθεί το υπάρχον βιοτικό τους επίπεδο, θα βρει δουλειά για τα παιδιά τους και θα λύσει τα χρόνια προβλήματα της διαφθοράς, της υγείας, της παιδείας κ.λπ. κ.λπ.

Υπ’ αυτή την έννοια η επόμενη κυβέρνηση -όποια και να είναι- θα έχει ως πλεονέκτημα τις εξαιρετικά χαμηλές προσδοκίες των πολιτών. Θα έχει όμως και τη μικρότερη δυνατή περίοδο χάριτος στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Ο κόσμος έχει θυμώσει με τους πολιτικούς, δεν «βγαίνει» στη σκληρή καθημερινότητά του και έχει χάσει την υπομονή του. Τα πρώτα αποτελέσματα αυτού του θυμού τα είδαμε στις ευρωεκλογές. Απομένει, εκτός αν έχουμε κάποιες ευχάριστες εκπλήξεις, να δούμε τι άλλες μορφές θα πάρει.

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, 20/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...