Εκπροσώπηση

Χωρίς εκπροσώπηση

Posted on Δεκέμβριος 19, 2008. Filed under: Εκπροσώπηση | Ετικέτες: |

Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 19/12/2008

Ζούμε μια πολυδιάστατη όσο και δυσεπίλυτη κρίση εκπροσώπησης. Οι ψηφοφόροι δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς. Οι μαθητές, τους δασκάλους. Οι νέοι, τους παλαιότερους. Οι νομιμόφρονες στραβοκοιτάζουν τα όργανα του νόμου. Οι αστυνομικοί μοιάζουν έτοιμοι για ανταρσία. Οι οδηγοί δεν τηρούν τον κώδικα κυκλοφορίας. Οι άνθρωποι της νύχτας αδιαφορούν για τους «κανόνες» των έκνομων. Οι νομικοί σύμβουλοι θεωρούν πως ο νόμος είναι κάτι σαν το δουλικό τους. Η νεολαία, που ψάχνει με αγωνία για δουλειά, σιχαίνεται ήδη τους εργοδότες της. Οι γείτονες δεν μιλούν στους γείτονες. Συνεχίστε…

Μπαίνουμε στην κρίση με τις χειρότερες προϋποθέσεις. Σκόρπιοι, χωρίς κρίση, με τραυματισμένα τα φτερά της επιτυχίας, χωρίς καμία εμπιστοσύνη στην απόλυτη ανάγκη της πολιτικής, είμαστε εύθραυστοι, καχεκτικοί και, το χειρότερο, ταπεινωμένοι. Χρειαζόμαστε τάχιστα πλήρη αναβάθμιση της δυναμικής που καθιστά τους πολίτες αυτά τα ξεχωριστά πλάσματα που τόσο χρειάζεται η αποτελεσματική δημοκρατία.

Στα πολλά χρόνια της μεταπολίτευσης κατασκευάστηκαν δεκάδες διαδικασίες, συνήθειες, κατά κανόνα με ειδικούς νόμους που έφεραν στη Βουλή πολυπράγμονες υπουργοί και ψήφισαν συνεπείς βουλευτές. Οι μαθητές απέκτησαν μαθητικά συμβούλια, που απλώς μετατράπηκαν σε «μαντίλα» νομιμοποίησης κομματικών καθοδηγητών, οι καθηγητές χρησιμοποιούν τα παιδιά στο όνομα των «κεκτημένων» και του «δίκαιου», δηλαδή για καθαρά συμφεροντολογικούς ή κομματικούς λόγους. Οι μαθητές αδιαφορούν για τη δημοκρατική λειτουργία των συμβουλίων και, όταν το απαιτεί η «εξέγερση», οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς πολλές κουβέντες, χωρίς στόχους, πάντα για το μακρινό καλό, μια τυφλή μαζική κίνηση που αδιαφορεί για την εκπροσώπηση ατόμων και προσωπικοτήτων.

Τα ίδια ισχύουν στους χώρους εργασίας. Στον δημόσιο τομέα, οι συνδικαλιστές παραμένουν ο μόνος αποτελεσματικός μηχανισμός ρουσφετιών. Ιδιότητα που προσδίδει το απαραίτητο κύρος, ώστε να μπορούν να απαιτούν ιδεολογική υποταγή στις αποφάσεις του κομματικοποιημένου οργάνου διοίκησης. Στον ιδιωτικό τομέα, η δράση παραμένει κορπορατίστικη, στη «σκιά» εταιρικών διοικήσεων. Συχνά αφορά όσους έχουν κάτι να φοβηθούν: χαμηλή απόδοση, λάθος παραγωγής, ακόμη και μικροκλοπές.

Τα τηλεπαράθυρα, δήθεν οχυρό «εκπροσώπησης», με την ικανότητα εξευτελισμού που διαθέτουν, δίνουν το τελικό χτύπημα. Κενές συζητήσεις, συνθηματικές «ύβρεις», άγνοια επιχειρημάτων, απουσία κανόνων, χαμένοι «παίκτες» σε έναν κόσμο «καλού – κακού», που δεν αντιστοιχεί σε πραγματικές καταστάσεις, σκηνικό φρενοβλάβειας που συμπληρώνεται από φανφαρόνικες πολιτικές παρεμβάσεις. Στο περιβάλλον αυτό παγιδεύτηκε -δυστυχώς- και η σάτιρα, ξέχασε το χιούμορ που ενώνει, για να επενδύσει στην εύκολη πολιτικοποίηση.

Μόνη δικαιολογία, ότι μια καλύτερη εκπροσώπηση απαιτεί ένα σώμα εκλεκτόρων που σπουδάζει τους στόχους του, εργάζεται σκληρά για την προσωπική και δημόσια προκοπή, επιλέγει σήμερα το εφικτό και εργάζεται για το καλύτερο. Ενας αδιάφορος λαός έχει την εκπροσώπηση που του… αξίζει.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...