Ελλάδα

Η Ελλάδα, η Ευρώπη και οι άλλοι

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Ευρώπη, Ελλάδα, Παπαχελάς Αλέξης |

Του Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Τα φώτα της δημοσιότητος θα στραφούν την επόμενη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον και τη συνάντηση Παπανδρέου – Ομπάμα. Για να είμαστε, όμως, ρεαλιστές η σχέση της Ελλάδος με την Αμερική μετράει πολύ λιγότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν. Ο πρόεδρος Ομπάμα και να θέλει δεν μπορεί να επηρεάσει ούτε τον Πόλσον ούτε κανέναν άλλον. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουμε να περιμένουμε ούτε επενδύσεις ούτε, βεβαίως, στήριξη για να διευκολυνθεί ο δανεισμός μας. Ακόμη και τα όπλα που παραγγέλνουμε τα τελευταία χρόνια είναι όλο και λιγότερο αμερικανικής προέλευσης. Μπορεί διάφοροι Αμερικανοί πρόεδροι να αναφέρονται κατά καιρούς σε μια «στρατηγική σχέση», αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε πολλά ούτε να δώσουμε ούτε, όμως, και να πάρουμε από τις ΗΠΑ.

Τα ελληνικά συμφέροντα περνούν πλέον πρωτίστως από το Βερολίνο και το Παρίσι. Εκεί παίζεται σήμερα το παιχνίδι για τη διάσωση της Ελλάδος και όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις, τράπεζες κ.λπ. έχουν άμεση εξάρτηση από την Ευρώπη. Είμαστε ένα απείθαρχο, κακομαθημένο και ολίγον προβληματικό κομμάτι του ευρωπαϊκού παζλ. Είμαστε, όμως, χωρίς αμφιβολία, μια χώρα ευρωπαϊκών συμφερόντων.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να κάνουμε ανοίγματα, όπου μας συμφέρει και όπου μπορεί να υπάρχει «ψωμί». Πρώτο παράδειγμα η Κίνα, όπου παρ’ ολίγον να βγάλουμε τα μάτια μας με την αδιανόητη ανοησία του χειρισμού της υπόθεσης COSCO. Οι Κινέζοι αγαπούν την Ελλάδα, τη θέλουν ως μια επενδυτική βάση στην Ευρώπη και εμείς είχαμε αποφασίσει να τους κλείσουμε την πόρτα για χάρη μερικών καλοπληρωμένων συνδικαλιστών και ανεγκέφαλων στελεχών του ΠΑΣΟΚ.

Δεύτερο παράδειγμα, η Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα έκανε το απίθανο και εκεί. Πλήρωσε όλο το κόστος για τη στήριξη των Αράβων τη δεκαετία του ’80 και άφησε τα οφέλη στην Ιταλία, τη Γαλλία κ.α. Τώρα που έχει έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας με εξαιρετικό «όνομα» και προσβάσεις σε αυτές τις χώρες, καιρός είναι να το εκμεταλλευθεί. Η Μέση Ανατολή είναι η αυλή μας και βεβαίως μια περιοχή με πολλά χρήματα.

Ολα αυτά θα είναι εφικτά αν σοβαρευθούμε ως χώρα. Γιατί αν συνεχίσουμε να έχουμε ένα κράτος διεφθαρμένο, συντεχνίες και ομάδες πίεσης και εκβιασμού που ειδικεύονται στην απόκρουση επενδυτών και κεφαλαίων, θα καταντήσουμε απλά ο φτωχός και προβληματικός συγγενής των Ευρωπαίων εταίρων μας…

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Ανεπαισθήτως» υπόδουλοι

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Ακυβερνησία, Ανασυγκρότηση, Ανασφάλεια, Δημόσιο, Ευρωεκλογές, Ελλάδα, Κόμματα, Κοινωνία |

Tου Χρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Oι Ευρωεκλογές 2009 επιβεβαίωσαν τη διαπίστωση ότι η ελλαδική κοινωνία δεν έχει τις προϋποθέσεις να ανακάμψει από την παρακμιακή αποσύνθεση. Η χωρίς σκέψη και κρίση από εθισμό ψήφος στα δύο «κόμματα εξουσίας» (ομολογημένη σε δημοσκοπήσεις προεκλογικές) διατήρησε ποσοστό αποκαρδιωτικά υψηλό. Το δίδυμο των αυτουργών της διάλυσης του κράτους και της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος, οι κραυγαλέα ανίκανοι να επιλύσουν στοιχειώδη, καίρια προβλήματα της οργανωμένης συμβίωσης, αμνηστεύθηκαν και επιβραβεύτηκαν από τα δύο τρίτα και πλέον των πολιτών που έφτασαν ώς την κάλπη.

Που σημαίνει: τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποφασίζουν για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους χωρίς να έχουν καταλάβει τι συνέπειες έχει ο εξωφρενικός υπερδανεισμός του κράτους, η κατεστημένη κλοπή του κρατικού κορβανά, η θεσμοποιημένη αναξιοκρατία, η δημοσιοϋπαλληλοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και ανυπαρξία συλλογικής άμυνας, η καλπάζουσα δημογραφική φθίση, η διάλυση του σχολειού και ο εξευτελισμός των πανεπιστημίων, η επικρεμάμενη κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, η συντελεσμένη χρεοκοπία του συστήματος υγείας. Για πολλοστή φορά παραγράφηκαν με την ψήφο της πλειονότητας τα κοινωνικά και πολιτικά εγκλήματα της ιδιοτελούς έμπρακτης σύμπνοιας των «κομμάτων εξουσίας».

Τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποδείχθηκαν δίχως την ικανότητα να αντιληφθούν τι σημαίνει, για το συμφέρον τους και για την αξιοπρέπειά τους, το ψευδοδίλημμα ανάμεσα σε έναν παραλυτικά άτολμο και σε έναν ανήκεστα μειονεκτικό σε φυσικά προσόντα πρωθυπουργό. Οι Ευρωεκλογές επιβεβαίωσαν οδυνηρά ότι στην Ελλάδα σήμερα οι δείχτες της κατά κεφαλήν ικανότητας για κριτική σκέψη και διάκριση ποιοτήτων έχουν φτάσει στα επίπεδα τριτοκοσμικών κοινωνιών – η διαπίστωση επικυρώνεται και από τις μετρήσεις των τηλεοπτικών προτιμήσεων του πληθυσμού.

Δυστυχώς η περίπτωσή μας των Νεοελλήνων ενισχύει τον ισχυρισμό του διαβόητου Σάμιουελ Χάντινγκτον ότι κοινωνίες υπανάπτυκτες δεν έχουν τη δυνατότητα να προσλάβουν και αφομοιώσουν το δυτικό μοντέλο της (κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας. Τα πολιτικά κόμματα στις κοινωνίες αυτές αλλοτριώνονται σε συντεχνίες συμφερόντων και σε καρκινώματα διαφθοράς, το δικαίωμα της ψήφου υπηρετεί ιδιοτελείς συναλλαγές, ο κομματικός φανατισμός συναγωνίζεται την αλογία της ποδοσφαιροφιλίας.

Εκατόν σαράντα εννέα χρόνια, από το 1833 ώς το 1974, η αδυναμία της μεταπρατικής ελλαδικής κοινωνίας να μιμηθεί αποτελεσματικά το δάνειο μοντέλο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας «επιτροπεύετο» από την εγκάθετη αλλοδαπή βασιλεία. Και όταν η στανική αυτή «επιτροπεία» διαπλεκόταν με τη φαυλότητα των πολιτικών και οδηγούσε σε τυπικά τριτοκοσμικά αδιέξοδα, επενέβαινε ο αυθαίρετος πατριωτισμός του στρατού: Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, κάποτε και με απόσταση μηνών. Κατά κανόνα αναχαίτιζαν περιστασιακά τη φαυλότητα, αλλά καθυστερούσαν δραματικά τη θεσμική «ενηλικίωση» του κράτους. Σπάνια οι παρεμβάσεις στρατιωτικών υπήρξαν ευεργετικές – κίνημα στρατηγού Μακρυγιάννη 1843, συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά 1909, συνταγματάρχη Νικόλαου Πλαστήρα 1922. Ευεργετικές, επειδή δεν υποκατέστησαν την πολιτική εξουσία, απλώς έδωσαν στην κοινωνία την αδέσμευτη από κομματικές ιδιοτέλειες δυνατότητα να επαναδιατυπώσει, με Συντακτικές ή Αναθεωρητικές Εθνοσυνελεύσεις, φραγμούς στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Μόνο τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, από το 1974 ώς σήμερα, η μίμηση του δυτικού κοινοβουλευτικού προτύπου προσπαθεί να λειτουργήσει χωρίς βασιλική επιτροπεία και χωρίς ενδεχόμενο επεμβάσεων στρατιωτικής παιδονομίας. Κάποιοι σπεύδουν να θριαμβολογήσουν ότι ο πολιτικός βίος στην Ελλάδα μπήκε σε φάση ενηλικίωσης, αλλά προφανέστατα απατώνται ή κατάφωρα ψεύδονται: Διότι ναι μεν η βασιλική επιτροπεία εξέλιπε και επεμβάσεις στρατιωτικών είναι εκ των πραγμάτων αδιανόητες, αλλά ο έλεγχος της φαυλότητας και της αυθαιρεσίας δεν κατοχυρώθηκε με θεσμούς και συνταγματικές διατάξεις δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων, δραστικού ελέγχου, πειθαρχικού και αξιοκρατικού, τόσο των διαχειριστών της εξουσίας όσο και των κρατικών λειτουργών.

Η δημοκρατία (έστω και μεταπρατική, κοινοβουλευτική) παραμένει για την Ελλάδα ανεπίτευκτος στόχος. Από την παλατιανή αυθαιρεσία και το ανεξέλεγκτο του στρατιωτικού πατριωτισμού περάσαμε στον συνταγματικά κατοχυρωμένο απολυταρχισμό της κομματοκρατίας. Η εξουσία δεν πηγάζει από την υπεύθυνη κρίση και βούληση του λαού, πηγάζει από την πιο επιδέξια (πιο καλοπληρωμένη) πλύση εγκεφάλου των ψηφοφόρων. Ιλιγγιώδη ποσά κρατικού χρήματος και μαφιόζικης «διαπλοκής» διασπαθίζονται για την κομματική διαφημιστική προπαγάνδα που μεθοδικά εξανδραποδίζει τον λαό, χειραγωγεί τα δύο τρίτα των πολιτών να ψηφίζουν από ψυχαναγκαστικό εθισμό, χωρίς σκέψη και κρίση.

Πολίτες «ανεπαισθήτως» υπόδουλοι, λαός ανυποψίαστων ραγιάδων, σκλάβοι ντοπαρισμένοι με ψευδαισθήσεις ελευθερίας. Μας επιτρέπουν να ψηφίζουμε, αλλά με στημένους ακαταμάχητους μηχανισμούς υφαρπαγής της ψήφου μας. Μας παραμυθιάζουν με φαντασιώσεις ελευθερίας και δικαιωμάτων, με το να μας αφήνουν να «διαδηλώνουμε» αναμηρυκάζοντας συνθήματα που μας υπαγορεύουν κομματικοί εγκάθετοι με ντουντούκα. Ποτέ άλλοτε στην Ιστορία τόσοι πολλοί δεν υποτάχθηκαν με τόσο ζήλο στα επαγγελματικά συμφέροντα τόσο λίγων.

Τρεις οικογένειες μοιράζουν την τράπουλα, νέμονται διαδοχικά την εξουσία, συντηρούν και τις προσχηματικές αντιπολιτεύσεις: αγραβάτωτους μανιακούς της εξουσιαστικής (μηδενιστικής) ιδεολογίας, κομματικά απολιθώματα παλαιοημερολογιτικής ψυχοπαθολογίας. Και οι ραγιάδες όλα τα καταπίνουν, καταθέλγονται από τους γόνους της φεουδαλικής τριαρχίας, χοροπηδούν με κομματικές σημαιούλες κάτω από τα μπαλκόνια τους ό,τι και αν πουν, όποιοι και αν είναι: ευφυείς ή καθυστερημένοι, εύγλωττοι ή άγλωσσοι, ικανοί ή ατάλαντοι, πατριώτες ή απάτριδες. Η ποιότητα δεν λογαριάζεται, γυμνά ονόματα ψηφίζουμε, nomina nuda tenemus.

Η απορία είναι: καλά εμείς, η αδύναμη και ευεπηρέαστη πλεμπάγια. Αλλά ο κόσμος των επιχειρήσεων, οι χαρισματικοί της δημιουργίας, όσοι έχουν επενδύσει μόχθο και καρπούς του μόχθου τους σε αυτή τη χώρα, δεν αγωνιούν, δεν τρομάζουν από την κατακλυσμική δυναμική της παρακμής;

Το χρήμα, ναι, δεν έχει πατρίδα (γι’ αυτό και οι πιστοί του Ιστορικού Υλισμού εύκολα μεταλλάσσονται σε καριερίστες διεθνιστές). Αλλά ο άνθρωπος, έλεγε ο Σεφέρης, έχει ρίζες βιολογικές σε κάποια πατρίδα και όταν αυτές κοπούν, πονάει, πόνο σωματικό. Δεν είναι δυνατό να αφήνει αδιάφορο τον επιχειρηματία η πολιτικά ανυπεράσπιστη εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας του, η θεσμική και κοινωνική της διάλυση, δεν γίνεται να παρακάμπτει τον διεθνή εξευτελισμό του ελληνικού ονόματος. Εμποροι οργάνωσαν την Εθνεγερσία. Την ανατροπή της κομματικής τυραννικής απολυταρχίας ποιος θα την οργανώσει;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η εχεμύθεια των μικρών

Posted on Ιουνίου 5, 2009. Filed under: Διαφθορά, Ελλάδα, Οικονομία |

  • Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5/6/2009
  • Η δεκαετία 1990 ήταν ίσως από τις χειρότερες περιόδους του ελληνικού κράτους. Η επιτυχής προετοιμασία εισόδου μας στο ευρώ δεν απέτρεψε την περαιτέρω καταστροφή του κράτους. Η υφέρπουσα, περιστασιακή και πάντως διαφθορά «υψηλών κύκλων», επεκτάθηκε σε όλα τα στρώματα της διοίκησης, ενσωματώθηκε πλήρως από τα κόμματα και, τελικώς, κατέστη «θεσμική» σε όλες πρακτικώς τις σχέσεις μεταξύ πολιτικής και μιας ορισμένης επιχειρηματικότητας που απομυζεί τον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτό που δοκίμως ονομάστηκε διαπλοκή. Οι βρώμικες υποθέσεις, στο επίκεντρο των οποίων βρίσκεται σήμερα η πρακτική με την οποία αποσπούσε δημόσια συμβόλαια η Siemens, αποδεικνύουν πόσο δίκαιο είχαν όσοι από τότε επέμεναν στην ανάγκη μεγαλύτερης διαφάνειας και καλύτερου ελέγχου.

Η αγορά τηλεπικοινωνιών ήταν ο κύριος τροφοδότης μηχανισμός για τη διαφθορά του ελληνικού κράτους. Οδηγός και ταυτόχρονα μπούσουλας για όλους τους άλλους τομείς: κατασκευές και έργα του 2004, «εκσυγχρονισμός» του ΟΣΕ, συμβόλαια μηχανοργάνωσης Δημοσίου και διαχείριση ειδικών προϊόντων. Τα κόμματα, όχι υποχρεωτικώς μόνον τα δύο μεγάλα, έχουν τα χέρια τους λερωμένα με όσα συνέβησαν όλη αυτή την περίοδο. Επειδή γνώριζαν και γνωρίζουν τα περισσότερα και εύκολα μπορούσαν να φανταστούν τα υπόλοιπα. Επειδή ποτέ δεν βοήθησαν ούτε τη δημοσιογραφική ούτε τη δικαστική έρευνα. Επειδή ποτέ δεν καθάρισαν μπροστά στην πόρτα τους και επειδή δέχθηκαν να κρύψουν κάτω από το χαλί τη βρωμιά των δικών τους «ανθρώπων». Δικαίως οι υποψιασμένοι, αλλά και, για τον λόγο αυτό, συνυπεύθυνοι πολίτες έχουν σιχαθεί όσα βλέπουν και όσα άλλα δεν προλαβαίνουν να παρακολουθήσουν.

Οι «απλοί» πολίτες, που ενδεχομένως έχουν υποπέσει στο αμάρτημα της διαφθοράς όχι μόνον των άλλων αφού και οι ίδιοι έχουν βάλει στην άκρη κάτι για την «πάρτη τους», επιδιώκουν τώρα να κρυφτούν μέχρι να περάσει η δικαστική «μπόρα». Αλλά και τα «αρμόδια» στελέχη της εταιρείας, που έκαναν τις απαραίτητες συνεννοήσεις για όλα τούτα, επιδιώκουν να πέσουν στα μαλακά. Γιατί όμως φοβούνται οι πολιτικοί, αφού οι ενδεχόμενες αμαρτίες τους έχουν πλέον παραγραφεί, ελέω νόμου περί «ευθύνης» υπουργών; Απολύτως δικαιολογημένα φοβούνται: αν κάποιοι που συμμετείχαν, κάποια στιγμή, σε κάποιο κανάλι αυτών των κυκλωμάτων αμοιβαίας διαφθοράς, ανοίξει τελικά το στόμα του και το κάνουν μάλιστα μπροστά σε εκείνους που δεν πρέπει, δηλαδή την κοινή γνώμη ή ένα «πραγματικό» δικαστήριο, θα χρειαστεί να εξαφανιστούν από προσώπου γης, δύο τουλάχιστον γενιές κομματικών στελεχών.

Η απειλή αυτή ήταν πάντοτε τόσο μεγάλη, ώστε να ισχύει ό,τι και με τις πολύ μεγάλες τράπεζες που τελικώς το σύστημα σπεύδει να τις διασώσει, με όποιο κόστος. Σύμπας ο πολιτικός κόσμος δίνει την εντύπωση ότι κάνει ακριβώς αυτό: μια τόσο μεγάλη βλάβη στο σύστημα αποχέτευσης του συστήματος δεν θα ωφελήσει κανέναν τελικώς, μοιάζουν να λένε. Είναι χαρακτηριστική η σιωπή των συνδικαλιστών, αλλά και όσων άλλων θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανασκόπηση της αλήθειας για όσα έχουν συμβεί στην περίοδο 1983-2003 σε ό,τι αφορά τον τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό του ΟΤΕ, των ενόπλων δυνάμεων και ίσως και ορισμένων ιδιωτικών εταιρειών που και αυτές υφίστανται ανορθόδοξες τιμολογήσεις, χωρίς πάντως να χρειάζεται για τον λόγο αυτόν να πληρώσουν τους πολιτικούς. Φαντασθείτε να ψάξει κανείς και άλλους τομείς. Οπως, για παράδειγμα, την Ολυμπιακή, η εξαγορά της οποίας από τον όμιλο Βγενόπουλου προξενεί λήθη και ένα τελευταίο (;) καπέλο για τον φορολογούμενο.

Το συμπέρασμα είναι μάλλον απλό: όταν, όπου και για όσο καιρό, το κράτος (άρα οι πολιτικοί) ελέγχει σχεδόν μονοπωλιακά τομείς τεράστιου οικονομικού ενδιαφέροντος, τόσο οι δεσμοί χρήματος μεταξύ μπίζνας και πολιτικής θα εξυφαίνουν το δίχτυ που κρατά τη χώρα σε μια πανάκριβη, αλλά υποβαθμισμένη οικονομία. Και άλλο τόσο θα λείπουν από το κοινωνικό κράτος, πολλαπλάσια ποσά όσων φαίνεται να βάζουν στο πορτοφόλι τους οι διεφθαρμένοι πολιτικοί «μας» και οι μικροί συνεργάτες «τους», των οποίων η εχεμύθεια απειλείται!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Να φύγει η μπόχα!

Posted on Ιουνίου 5, 2009. Filed under: Διαφθορά, Ελλάδα |

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5/6/2009
  • Μόνο ο Παναμάς και η Βολιβία μας «ξεπέρασαν»: η Ελλάδα… κατέλαβε την τρίτη θέση παγκοσμίως σε ό,τι αφορά τη διαφθορά του πολιτικού κόσμου αλλά και των πολιτικών κομμάτων, σύμφωνα τουλάχιστον με την άποψη των πολιτών που ρωτήθηκαν στη διάρκεια παγκόσμιας έρευνας που διεξήγαγε η οργάνωση «Διεθνής Διαφάνεια», σε 68 συνολικά χώρες. Με χειρότερο το «5» (στην κλίμακα από 1-5, με «1» τη μικρότερη δυνατή διαφθορά), οι Ελληνες βαθμολόγησαν πολιτικό κόσμο αλλά και πολιτικά κόμματα με 4,4! Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι το συγκεκριμένο αποτέλεσμα αποτελεί λογικό επακόλουθο, με δεδομένο ότι η συγκεκριμένη έρευνα πραγματοποιήθηκε στο διάστημα από 17 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου του 2008, περίοδο δηλαδή που στη χώρα μας η επικαιρότητα είχε καταληφθεί από τις εξελίξεις στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου…

Μόνο που, είναι η τρίτη συνεχής χρονιά που οι Ελληνες κατατάσσουν πολιτικά κόμματα και πολιτικό κόσμο ως τον πιο διεφθαρμένο τομέα. Δεν αξιολόγησαν κατ’ αυτό τον τρόπο κόμματα και πολιτικούς υπό την επήρεια αρνητικής φόρτισης της επικαιρότητας – και άλλωστε, η έρευνα της «Διεθνούς Διαφάνειας», δεν μας… αποκάλυψε κάτι που δεν γνωρίζαμε ήδη (ως εντύπωση του κόσμου…) από τις συζητήσεις στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον μας, από το τι λένε σχεδόν όλοι στις κουβέντες ανά τους καφενέδες της επικράτειας.

Κοινή η πεποίθηση, και όχι «τυχαία», αλλά ως αποτέλεσμα όλων αυτών που κατά καιρούς έχουν έρθει στην επιφάνεια, πως τα κόμματα αποτελούν θερμοκήπια διαφθοράς, μέσα στα οποία «ανθούν» και διεφθαρμένοι πολιτικοί. Η προσπάθεια ελέγχου και περιορισμού του φαινομένου, μέσω της καθιέρωσης (δεκαετίες τώρα!) του περιβόητου «πόθεν έσχες», απλώς κατέληξε στο να… περιβληθούν κόμματα και πολιτικός κόσμος με ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση από πλευράς κοινωνίας, αφού το «έσχες» υπερίσχυσε του «πόθεν» – αλλά ακόμη και στις περιπτώσεις άκρως αξιοπερίεργων «έσχες», ουδέποτε επιχειρήθηκε ως απόπειρα έστω, να διερευνηθούν! Η «απλή» (και συχνά μέσω ακαταλαβίστικων και εσκεμμένα… μπερδεμένων!) καταγραφή του «έσχες», κρίθηκε ότι καλύπτει απολύτως τις τυπικές και μόνο απαιτήσεις του νόμου, οι δηλώσεις καταχωνιάστηκαν στα αρχεία και από κει και έπειτα… «πάμε για άλλα»!

Ο,τι και να διακηρύσσουν δημόσια και «αποφασιστικά» (ακόμη κι όταν σε επίπεδο προσωπικών προθέσεων και ατομικής ηθικής το εννοούν απόλυτα…) οι πολιτικοί αρχηγοί περί «νταβατζήδων» τους οποίους θα πολεμήσουν και περί «δεν χρωστάω τίποτε σε κανέναν», ο κόσμος είναι αδύνατον να πιστέψει στην «ανεξαρτησία» των πολιτικών κομμάτων, και δη της εξουσίας, από τα οικονομικά συμφέροντα, τη διαπλοκή και την επιμονή τους στην απόλυτη διαφάνεια. Με κομματικούς μηχανισμούς πολυπληθείς, η «σίτιση» των οποίων απαιτεί πολλαπλάσια κεφάλαια από την επίσημη κρατική επιχορήγηση και τα όσα εξασφαλίζονται από τις επίσημες «οικονομικές εξορμήσεις», είναι δεδομένο ότι δέχονται… «χορηγίες» (με το αζημίωτο; Λόγω… ιδεολογικής ταύτισης;) από ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες και συμφέροντα – δεν είπε κάτι που δεν υποψιαζόταν η κοινωνία ο κ. Τσουκάτος για τα χρήματα της Ζήμενς που πήγαν στα κομματικά γραφεία, δεν πείθουν κανέναν οι διαβεβαιώσεις πως «χρήματα από τη γερμανική εταιρεία, δεν έφθασαν στα ταμεία της Ν.Δ…».

Αλλωστε, ο κόσμος έχει άμεση γνώση (από τις μικροπεριπτώσεις που τον αφορούν – ρουσφέτια, εξυπηρετήσεις, διορισμοί…) περί του ότι το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να στηρίζεται στο σύστημα πελατειακών σχέσεων που έχει αναπτύξει. Γιατί να πιστέψει πως αυτές οι πελατειακές σχέσεις ισχύουν μόνο «προς τα κάτω» (τους ψηφοφόρους) και δεν… αναπτύσσονται και «προς τα πάνω», με τα οικονομικά συμφέροντα, τους ισχυρούς που, διακομματικά, φροντίζουν να έχουν «κανάλια» με την πολιτική εξουσία; Δεν ξέρουμε αν «πιάσαμε πάτο», ήδη – το βέβαιο, όμως, είναι πως με τα τερτίπια και τις (θεωρητικά μόνο «νομότυπες» συγκαλύψεις των σκανδάλων), κόμματα και πολιτικός κόσμος, ίσως χάνουν την τελευταία τους ευκαιρία να αυτοκαθαρθούν. Ν’ αποκαταστήσουν τη χαμένη τους τιμή…

Πέρα κι άσχετα από τυπικές παραγραφές πιθανών ποινικών ευθυνών πολιτικών προσώπων (τη μόνιμη επωδό όλων των κομμάτων εξουσίας «τον λόγο έχει η δικαιοσύνη…»), με αποτέλεσμα να γλιτώσουν οριστικά την ποινική καταδίκη τους, αυτό που επιβάλλεται να κάνουν τα κόμματα, είναι να συμφωνήσουν να διαλευκανθούν όλες οι περιπτώσεις σκανδάλων ανοικτά και ΠΟΛΙΤΙΚΑ, (έστω για ενδοκομματική τολμηρή έρευνα) να δακτυλοδειχθούν (όποιοι και όσοι!) οι πολιτικοί που ενέχονται, να στιγματισθούν διά βίου πολιτικά – κι ας γλιτώσουν τη φυλακή! Μόνον έτσι υπάρχει πιθανότητα ο κόσμος να πιστέψει πως δεν είναι «όλο το σύστημα» διεφθαρμένο (όπως καταγράφεται στην προαναφερθείσα παγκόσμια έρευνα), αλλά συγκεκριμένοι επίορκοι πολιτικοί, που παραδίδονται (εκ των υστέρων έστω…) στη δημόσια χλεύη και περιφρόνηση. Το τολμούν;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σελίδες και ζωές τσαλακωμένες

Posted on Μαΐου 31, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρωεκλογές, Ελλάδα, Μετανάστες, Πόλη, Πολιτική | Ετικέτες: |

  • Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2009
  • Hπιο το προεκλογικό κλίμα, χωρίς γαλάζια και πράσινα καφενεία, αλλά με νέου τύπου εντάσεις να κυοφορούνται ή και να υποδαυλίζονται. Για πρώτη φορά μετανάστες διαδήλωσαν στην Αθήνα χωρίς να γυρεύουν εργασία ή τη νομιμοποίησή τους, αλλά διαμαρτυρόμενοι για το σχισμένο Κοράνι. Δεν ήταν ένας μίνι Δεκέμβρης στην καρδιά της άνοιξης, δεν σημειώθηκαν εμπρησμοί, δεν απειλήθηκαν ζωές και κτίρια. Μικρές ήταν οι καταστροφές σε αυτοκίνητα, ενώ θύματα έπεσαν κάποια περίπτερα από όπου οι διαδηλωτές έκλεψαν σοκολάτες και παγωτά τα οποία «έφαγαν επί τόπου». Ομως η οργή ήταν εκεί και ίσως εκδηλωθεί ξανά με άλλες αφορμές. Μια οργή που δεν την υποκινούν μόνο οι σχισμένες σελίδες, αλλά κυρίως οι ματαιωμένες ελπίδες, η τσαλακωμένη ζωή των φτωχών ξένων που ζουν στον τόπο μας, μια οργή που δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη στον δημοκρατικό πολιτικό αγώνα αλλά μπορεί να θρέψει τόσο τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό όσο και τον εγχώριο ρατσισμό.

«Νεαροί μουσουλμάνοι». Για πρώτη φορά οι μετανάστες απέκτησαν ηλικιακό προσδιορισμό. Συνήθως λέμε οι «ξένοι», οι «μαύροι», οι «Κούρδοι», οι «Αφγανοί», αλλά σπάνια οι «νέοι», μολονότι η νεότητα είναι το κοινό χαρακτηριστικό τους. Πρέπει να είσαι νέος για να αντέξεις το ταξίδι με τα σαπιοκάραβα, την πολυήμερη πεζοπορία, την πείνα και τις κακουχίες. Πρέπει να είσαι νέος για να ζεις σαν αγρίμι της πόλης, στις πολυώροφες αποθήκες ψυχών στο παλιό Εφετείο και τις γερασμένες πολυκατοικίες του κέντρου ανάμεσα σε ανοιχτές αποχετεύσεις, ποντίκια και κατσαρίδες. Και να αναλογιστεί κανείς ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1830 το ρυμοτομικό σχέδιο του Κλεάνθη για την Αθήνα προέβλεπε να διαμορφωθεί κοντά στη σημερινή «σκοτεινή» πλευρά της πόλης ο «Κήπος του Λαού», ένα άλσος 44 στρεμμάτων με δέντρα, πλατείες, θέατρο και καταστήματα. Ο «Κήπος» έμεινε στα χαρτιά, αφού στην περιοχή χαράχτηκαν και χτίστηκαν οικοδομικά τετράγωνα και τη θέση του έχει πάρει ο «Εφιάλτης του Λαού», του πολύχρωμου ξένου και του αθηναϊκού. Ωστόσο, και χωρίς «Κήπο» (του Λαού ή του Αλλάχ), η Ομόνοια ήταν κάποτε η μεγάλη φτωχομάνα, ο τόπος όπου απάγκιαζαν χωρίς φόβο οι ταπεινοί και οι καταφρονεμένοι, ό, τι ήταν η Οξφορντ Στριτ για τον Ντε Κουίνσι που το 1821 την αποχαιρετούσε χαρακτηρίζοντάς τη: «σκληρόκαρδη μητριά, εσύ που άκουγες τον στεναγμό των ορφανών και ρουφούσες το δάκρυ των παιδιών».

Κάποιοι κερδίζουν από την εξαθλίωση του ιστορικού κέντρου. Πολιτικά κερδίζουν όσοι επενδύουν στον υπαρκτό φόβο και στην ανασφάλεια των γηγενών και ξεσπούν σε κομψά ή απροκάλυπτα κηρύγματα μίσους. Υλικό κέρδος έχουν ορισμένοι ιδιοκτήτες ακινήτων που εισπράττουν ενοίκιο με το «κεφάλι». Κερδίζουν οι δουλέμποροι – μεταφορείς, κερδίζουν τα κυκλώματα της πορνείας, των ναρκωτικών και της παραοικονομίας, κερδίζουν οι μικροί και μεγάλοι εργοδότες της φτηνής και ανασφάλιστης μεταναστευτικής εργατικής δύναμης, κερδίζουν οι άγνωστοι αλλά όχι κατ’ ανάγκη ανύπαρκτοι προστάτες και μεσάζοντες, ενώ θα κερδίσουν όσοι σήμερα αγοράζουν φτηνά ακίνητα στις γκετοποιημένες ζώνες υπολογίζοντας στη μελλοντική αναβάθμισή τους και στην άνοδο των αξιών γης.

Αν ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημάδεψε τις αρχές της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, ο ακήρυχτος πόλεμος κατά της μετανάστευσης ή μάλλον κατά των μεταναστών, ο οποίος προβλέπεται να κλιμακωθεί μετά τις ευρωεκλογές, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, φαίνεται ότι θα σφραγίσει το τέλος της. Αν οι παράπλευρες απώλειες στον πρώτο πόλεμο ήταν οι περιορισμοί στις ατομικές και δημοκρατικές ελευθερίες, οι απώλειες στον δεύτερο ίσως να είναι πολύ βαρύτερες.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κρίση και ο Μεγαλέξανδρος

Posted on Απρίλιος 19, 2009. Filed under: Ελλάδα |


Tου Γιωργου Παγουλατου*, Η Καθημερινή, 18/04/2009

Κάθε πολιτική συγκυρία έχει τις προκλήσεις της. Το 1974 ήταν η εμπέδωση της δημοκρατίας. Το 1981 η αλλαγή. Το ’90 η είσοδος στην ΟΝΕ, έπειτα οι Ολυμπιακοί. Σήμερα, θεμελιώδης εθνική προτεραιότητα είναι πώς θα βγούμε από την πολλαπλή (θεσμική, πολιτική, οικονομική) κρίση που μας περιβάλλει. Πτωτικές οι συλλογικές φιλοδοξίες. Οπως θα έλεγε ο Paul Valery, «δυστυχώς το μέλλον δεν είναι αυτό που κάποτε ήταν»…

Πέρυσι η «Κ» δημοσίευσε μια εντυπωσιακή έρευνα. Η κοινή γνώμη αναδείκνυε τον Ανδρέα Παπανδρέου ως καλύτερο πρωθυπουργό από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή του 1974-81, και τον νυν πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή καλύτερο από τον Κώστα Σημίτη. Τείνουμε, φαίνεται, να προτιμάμε εκείνους που μας κάνουν να αισθανόμαστε σπουδαίοι, από εκείνους που οργανώνουν καλύτερα τον εθνικό μας βίο. Οταν όμως η σκόνη καθίσει, αυτό που τελικά μένει είναι ο απολογισμός διακυβέρνησης και πεπραγμένων.

Τόσο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όσο και ο Κώστας Σημίτης, οι δύο κατεξοχήν ευρωπαϊστές πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης, είχαν ένα κοινό: πρόσδεσαν στέρεα την Ελλάδα στο άρμα της Ευρώπης, για να μας εξασφαλίσουν από τις εγχώριες δυνάμεις της πολιτικής εντροπίας. Αν χωρίζαμε τους ηγέτες μας σε εκείνους που κατανάλωσαν και σε εκείνους που επένδυσαν, αυτοί οι δύο κατεξοχήν επένδυσαν: γνωρίζοντας «ποια είναι η Ελλάδα» (των εργολάβων, των μιζαδόρων, των υπουργών που προικοδοτούν τις θυγατέρες τους δαπάναις του ελληνικού δημοσίου) αγόρασαν ασφάλεια για τη χώρα.

Χάρη στην επένδυση αυτή, υπάρχει σήμερα ένα πράγμα που χωρίζει την ελληνική οικονομία από την κατάρρευση, και αυτό λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση. Το ευρώ δεν είναι απλώς καταφύγιο από την καταιγίδα της κρίσης. Παρέχει και την έμμεση διασφάλιση ότι μια αδυναμία πληρωμών θα αποτρεπόταν από τους εταίρους διότι θα έπληττε την αξιοπιστία του δικού τους νομίσματος. Δεν προσδεθήκαμε απλώς στην Ευρώπη. Προς δυσάρεστη έκπληξη των εταίρων μας, συνδέσαμε και την τύχη της Ευρωζώνης με τη δική μας.

Ακόμα και οι «εγγυήσεις» αυτές όμως περιορισμένη χρησιμότητα έχουν σε μια κρίση σαν τη σημερινή. Στις πιο σκοτεινές στιγμές του αγώνα του, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αντλούσε αισιοδοξία ανατρέχοντας στα λόγια ενός πρώην σκλάβου: «δεν είμαστε αυτό που θα ’πρεπε, και δεν είμαστε αυτό που θέλουμε, και δεν είμαστε αυτό που θα γίνουμε. Αλλά, δόξα τω Θεώ, δεν είμαστε αυτό που ήμασταν».

Η πρόοδος είναι συνήθως μια σειρά υπομονετικών, σταδιακών βημάτων, αλλά την αίσθησή της διαταράσσει η συνολική οπισθοδρόμηση ή το συνολικό αδιέξοδο. Είμαστε σίγουρα καλύτερα από ό,τι ήμασταν 30 ή 20 χρόνια πριν. Είμαστε όμως καλύτερα απ’ ό,τι ήμασταν 10 ή 5 χρόνια πριν;

Οι κοινωνιολόγοι γνωρίζουν ότι η σχετική ευημερία, όπως και η σχετική στέρηση, έχουν συχνά μεγαλύτερη σημασία από την απόλυτη. Αποκτούμε συναίσθηση της κατάστασής μας συγκρίνοντας με το παρελθόν ή με τους άλλους. Η σχετική στέρηση μπορεί να παράγει εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα. Δεν είναι η ανέχεια καθεαυτή, αλλά η συγκριτική επιδείνωση της κατάστασης έπειτα από μια πρόσκαιρη βελτίωση, και η επακόλουθη απότομη απόκλιση προσδοκιών και πραγματικότητας, που οδηγεί σε κοινωνική αναταραχή. Η ημιτελής προσέγγιση και απώλεια της ευημερίας παράγει δυσαρέσκεια πολύ οξύτερη από μια ευημερία που ποτέ δεν προσεγγίστηκε.

Με άλλα λόγια, αυτό που εντείνει την κρίση δεν είναι μόνο η αγωνιώδης διεκδίκηση του αυτονόητου: η αστυνομία να συλλαμβάνει τους καταστροφείς, τα πανεπιστήμια να λειτουργούν, οι λεωφορειόδρομοι να εξυπηρετούν τα λεωφορεία και όχι τα ταξί, οι βουλευτές να υπόκεινται στους ίδιους νόμους του κράτους δικαίου. Η κρίση είναι αφόρητη διότι η υπόλοιπη Ευρώπη έχει προ πολλού επιλύσει τα ζητήματα αυτά, αλλά και διότι εμείς, πολύ πρόσφατα, ήμασταν συγκριτικά καλύτερα. Η αστυνομία έπιανε τους εγκληματίες, το κράτος έδειχνε να λειτουργεί, ο πλούτος παρά τη διαφθορά διαχεόταν, το φρέσκο κεκτημένο της ΟΝΕ δικαιολογούσε μια αίσθηση προσδοκίας σε ένα ευρωπαϊκό μέλλον.

Στο πλαίσιο αυτό έχει ενδιαφέρον μια γραφική λεπτομέρεια. Στην ψηφοφορία του ΣΚΑΪ «Μεγάλοι Ελληνες», ο Μέγας Αλέξανδρος προηγείται. Η συγκυρία κραυγάζει για σύγχρονη διακυβέρνηση και ορθολογική ανόρθωση των θεσμών, κι εμείς δραπετεύουμε ρομαντικά σε έναν μυθοποιημένο στρατηλάτη της αρχαιότητας! Η κοινωνία μας αποτυγχάνει δραματικά στις στοιχειώδεις προκλήσεις της νεωτερικότητας και καταφεύγει στην παραμυθία της ιστορικής μεγαλαυχίας. Θυμίζει τον ψυχίατρο που λέει στον ασθενή του: «Εχω καλά και κακά νέα. Τα κακά: πάσχεις από σύνδρομο ανωτερότητας. Τα καλά: μην ανησυχείς, δεν στηρίζεται σε καμία πραγματική βάση…».

Γι’ αυτό, ένα είναι το συμπέρασμα: ψήφο στον Καποδίστρια!

* Ο κ. Γ. Παγουλάτος είναι αναπληρωτής καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χρώματα και εικόνες από μια διαδήλωση

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Ελλάδα, Κόμματα, Κινήματα, Κοινωνία, Κοινή Γνώμη, Πολιτική | Ετικέτες: |

H απεργία και η διαδήλωσή της την περασμένη Πέμπτη θα είχε μείνει στη μνήμη μας σαν λαϊκό πανηγύρι σε ηλιόλουστη μέρα. Δεν σημειώθηκε κανένα επεισόδιο και η αστυνομία παρακολουθούσε από απόσταση, ήρεμη και διακριτική. Δυστυχώς, η μέρα τελείωσε εκεί γύρω στα μεσάνυχτα της Πέμπτης προς την Παρασκευή με την επίθεση και τον σοβαρό τραυματισμό των δύο αστυνομικών στα σύνορα μεταξύ Κυψέλης και Γαλατσίου. Ας ελπίσουμε ότι το επεισόδιο δεν έχει σχέση με την απεργία, τη διαδήλωση και γενικά με την πολιτική. Δεν είναι όμως, λιγότερο σοβαρό.

Σε μια «γενική απεργία», όπως της περασμένης Πέμπτης το ερώτημα είναι πόσο είναι γενική. Το γράφω γιατί πιστεύω ότι, όταν οι πάσης αποχρώσεως συνδικαλιστές και οι αντίστοιχοι κομματικοί ρήτορες μιλούν για «εργαζόμενους» στον νου τους έχουν τους μισθωτούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, εκτός εξαιρέσεων (π.χ. οι δημοσιογράφοι) συνήθως δεν έχουν την ευχέρεια να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους συμμετέχοντας σε μια γενική απεργία.

Αυτό είναι διπλά άδικο. Πρώτον, γιατί η δουλειά στον ιδιωτικό τομέα είναι πιο σκληρή και ελεγχόμενη και συνοδεύεται πάντοτε από τον τρόμο της ανεργίας, είτε λόγω απόλυσης ή κατάρρευσης της επιχείρησης. Και δεύτερον, γιατί η δουλειά εκεί είναι η κυρίως δουλειά, αυτή που παράγει πλούτο με ικανοποιητική αποδοτικότητα. Ο μέσος όρος αποδοτικότητας στη χώρα μας πέφτει απελπιστικά όταν συνυπολογίζουμε την αποδοτικότητα της δουλειάς στον δημόσιο τομέα.

Με αυτή τη μάλλον κακεντρεχή για τους συνδικαλιστές και τους κομματικούς ρήτορες παρατήρηση θα προσπαθήσω να σας περιγράψω τη διαδήλωση της Πέμπτης. Ακριβέστερα, να σας μεταφέρω τις δικές μου εντυπώσεις, για την «αντικειμενικότητα» των οποίων δεν εγγυώμαι.

Πριν από τη διαδήλωση – πορεία έκανα μια βόλτα στην περιοχή του Συντάγματος (στρατηγικός προορισμός κάθε διαδήλωσης και πορείας) που είναι και η γειτονιά μου. Σας βεβαιώ ότι όλα τα καταστήματα προς την Πλάκα και προς τις οδούς Μητροπόλεως και Ερμού ήταν ανοιχτά και δούλευαν. Τα φαρμακεία, τα μανάβικα, τα σούπερ και μίνι μάρκετ, τα κρεοπωλεία, τα κουρεία, τα ημιπολυτελή της οδού Ερμού (τα πολυτελή βρίσκονται στο Κολωνάκι) ήταν όλα ανοιχτά και δούλευαν. Δούλευαν είναι τρόπος του λέγειν. Οι δρόμοι έρημοι από νωρίς. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το κέντρο της πόλης και το παρέδωσαν εξ ολοκλήρου στους διαδηλωτές. Εχουν πλέον πείρα της ταλαιπωρίας και σε ημέρα διαδήλωσης αποφεύγουν να περάσουν από το κέντρο της πόλης.

Πιστεύω ότι έτσι θα αλλάξει κάποτε και η στρατηγική των διαδηλώσεων. Σήμερα γίνονται αισθητές όχι από το μέγεθός τους, αλλά από το μέγεθος της ενόχλησης, που προκαλούν στους άλλους πολίτες. Η ενόχληση ποικίλλει: από την απλή ταλαιπωρία λόγω αποκλεισμού των δρόμων και διακοπής της κυκλοφορίας ώς τις καταστροφές καταστημάτων (πλουτοκρατών και μη αδιακρίτως), που τελευταία θεωρείται εξελιγμένη μορφή αγωνιστικότητας, διαμαρτυρίας και «εξέγερσης».

Ερημοι οι δρόμοι και οι καταστηματάρχες στην πόρτα. Ακόμα και οι δυο τρεις δεκάδες των εργαζομένων στη βιομηχανία Λαναρά που τις προηγούμενες μέρες είχαν στήσει τα αντίσκηνα στο κατάστρωμα του δρόμου και απέκλεισαν τη διέλευση οχημάτων από το κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος. Καθώς τους έβλεπα να ταλαιπωρούνται και να ταλαιπωρούν, άνθρωποι του μεροκάματου που ήρθαν από τη Βόρειο Ελλάδα, έλεγα μέσα μου γιατί κάποιος υπεύθυνος, κυβέρνηση ή τράπεζα, δεν συμπεριφέρεται με ειλικρίνεια. Αν η βιομηχανία τους είναι βιώσιμη, λογικό είναι να της δώσουν τα χρήματα που χρειάζεται. Θα είναι μια σοβαρή επένδυση με ευεργετικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους και τη χώρα. Φοβάμαι ότι δεν τη θεωρούν βιώσιμη και μάλλον έχουν δίκαιο. Αλλά φοβούνται, για πολλούς και ποικίλους λόγους, να το πουν ξεκάθαρα και να λάβουν όλα τα μέτρα, πρόνοιας πλέον και όχι οικονομικά, που επιβάλλονται σε αυτές τις περιπτώσεις. Και να εξηγήσουν και σε μας τους υπόλοιπους γιατί αυτή η βιομηχανία έφτασε σε αυτό το χάλι.

Με αυτές και άλλες σκέψεις στήθηκα στο πεζοδρόμιο, γωνία Σταδίου και Καραγεώργη Σερβίας, αποφασισμένος να παρακολουθήσω από κει την πομπή των διαδηλωτών, που μόλις είχε αρχίσει.

Η πρώτη εντύπωση ήταν λες και παρακολουθώ πανηγύρι. Πρόσωπα γελαστά, φώναζαν, με τη καθοδήγηση και το ρυθμό της «ντουντούκας», τα αγανακτισμένα συνθήματά τους αλλά όχι με πρόσωπα αγανακτισμένα. Οι διαδηλωτές γελούσαν, αστειεύονταν μεταξύ τους και άλλοι εμφανώς έπλητταν όπως πλήττουν όλοι οι άνθρωποι που απλώς κάνουν το καθήκον τους. Η δεύτερη εντύπωση έχει να κάνει με τα χρώματα. Η πομπή των διαδηλωτών ήταν ευχάριστα πολύχρωμη, ένα ποτάμι από χρώματα όταν την έβλεπες από μακριά. Θυμάμαι παλαιότερες διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’50 που ήταν γκρίζες. Δεν ήταν μόνο που για τους γνωστούς λόγους έλειπε παντελώς το κόκκινο, αυτό που ζωηρεύει κάθε χρωματική σύνθεση. Γκρίζα ήταν και τα ρούχα των διαδηλωτών. Και πιο γκρίζα και αγωνιώδη τα πρόσωπά τους. Προχθές το κόκκινο κυριαρχούσε σε διαφορετικές χρωματικές συνθέσεις, ανάλογα με την κομματική ένταξη των διαδηλωτών.

Η τρίτη εντύπωση αφορά το πλήθος και την οργάνωση. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν μεγάλη και δυναμική. Ηταν πολυπληθής και ήρεμη. Οργανωμένη σε τρεις κύριες φάλαγγες: της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, στην οποία υποθέτω ότι συμμετείχαν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και οι λίγοι της Ν.Δ., του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ), όπου κυριαρχούσε το κόκκινο χρώμα και του ΣΥΡΙΖΑ, όπου δεν μπορώ να πω ότι το κόκκινο είχε ξεθωριάσει σε ροζ, αλλά συνοδευόταν και από άλλες χρωματικές πινελιές. Ελειπε εντελώς το μαύρο που συνήθως κλείνει την πομπή των διαδηλώσεων. Περισσότερο νεανική ήταν η πομπή του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή είναι η εντύπωσή μου, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Στην ίδια πομπή διέκρινα και μερικούς αλλοδαπούς μετανάστες και ένα – δυο πανό με τη φωτογραφία της τραγικής κ. Κούνεβα. Περισσότερο ογκώδης και πιο καλά οργανωμένη ήταν η φάλαγγα του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ). Χωρισμένη σε ομάδες με την ντουντούκα επικεφαλής να δίνει τα συνθήματα και τον ρυθμό τους.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ήταν τα συνθήματα. Είχαν κοινό σημείο, αν και με διαφορετική συχνότητα και ένταση την καταδίκη του καπιταλισμού, των τραπεζών και της πλουτοκρατίας, που ως μοναδικοί υπεύθυνοι της οικονομικής κρίσης αυτοί πρέπει να πληρώσουν. Αυτού του είδους η καταδίκη ήταν σχεδόν απόλυτη στις φάλαγγες του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) και του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί θα συμφωνούσαν να πληρώσουν αυτοί που είναι υπεύθυνοι, ο καπιταλισμός, οι τράπεζες, οι πλουτοκράτες κ.λπ., αλλά πώς θα ζήσουμε χωρίς αυτούς; Τι θα μας απομείνει μετά;

Το σκεφτόμουν καθώς παρακολουθούσα την πομπή και άκουγα τα συνθήματα. Να ανατρέψουμε τα πράγματα και να τα καταστρέψουμε, σύμφωνοι. Με τι, όμως, θα τα αντικαταστήσουμε; Οι διαδηλωτές με τα συνθήματά τους δειλά και παρεμπιπτόντως ανέφεραν τη λέξη σοσιαλισμός σαν εναλλακτική λύση. Περισσότερο στη φάλαγγα του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) και λιγότερο στου ΣΥΡΙΖΑ.

Και εδώ ακριβώς είναι ο κόμπος. Αν περνάμε μια βαθιά κρίση του συστήματος, του καπιταλισμού, πρόκειται για σύστημα παραγωγής, εμπορίας και πολιτισμού. Από την αρχή είχε τα στραβά του, τις αδικίες, τις ανισότητες, τη σκληρότητα, την καταπίεση, τους πολέμους. Είχε, όμως, και τα καλά του. Τον πλούτο, την ευμάρεια, την επιστήμη, τον πολιτισμό του, τη δημοκρατία του. Για να το καταστρέψουμε πρέπει να το αντικαταστήσουμε με άλλο σύστημα, ανώτερο. Μέχρι σήμερα τίποτα τέτοιο δεν φάνηκε στον ορίζοντα. Οι απόπειρες να κατασκευασθεί κατέληξαν στην καταστροφή. Η μόνη θετική εμπειρία που έχουμε, στην Ευρώπη τουλάχιστον, είναι η λογικότερη και κοινωνικότερη διαχείριση του καπιταλισμού και όχι η καταστροφή του. Ελπίζω ότι αυτό ισχύει και τώρα. Διαφορετικά θα επαληθευθεί… ο Νοστράδαμος που προέβλεψε ότι το 2013 θα είναι το έτος της μεγάλης καταστροφής του σύμπαντος κόσμου!

  • Tου Aντωνη Καρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρέπει να κυβερνάται έτσι η Ελλάδα;

Posted on Απρίλιος 5, 2009. Filed under: Featherstone Kevin, Ελλάδα, Πρωθυπουργός, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη |

  • Του Kevin Featherstone*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009

Στο επίκεντρο της λαϊκής αγανάκτησης για τις εκάστοτε κυβερνητικές αποτυχίες βρίσκεται πάντοτε το πρόσωπο του πρωθυπουργού. Η αλήθεια όμως είναι ότι η θέση του αρχηγού της κυβέρνησης υπονομεύεται από ένα συστημικό παράδοξο του ελληνικού πολιτικού συστήματος: οι πρωθυπουργοί είναι συνταγματικά παντοδύναμοι, αλλά θεσμικά αποδυναμωμένοι.

Ενίοτε, κάποιοι πρωθυπουργοί καταφέρνουν να υπερνικούν αυτό το παράδοξο και να προωθούν συγκεκριμένες προτεραιότητές τους. Γεγονός όμως παραμένει ότι το σύστημα υπονομεύει τη διακυβέρνηση της χώρας. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, η απογοήτευση της κοινής γνώμης σήμερα θα έπρεπε να καταλήξει σε ένα ερώτημα: πρέπει τελικά να κυβερνάται έτσι η Ελλάδα; Μαζί με τον συνάδελφο Δημήτρη Παπαδημητρίου, έχουμε ξεκινήσει μια μελέτη για τους πρωθυπουργούς της μεταπολίτευσης και τον τρόπο με τον οποίο διοίκησαν τις κυβερνήσεις τους. Σ’ αυτό το άρθρο θα αναφέρω κάποια ενδεικτικά αποτελέσματα από την έρευνά μας.

Μολονότι η κουλτούρα της πρωθυπουργικής ηγεσίας έχει αλλάξει σε αυτά τα χρόνια, το θεσμικό πλαίσιο που διέπει το αξίωμα παραμένει ίδιο, τουλάχιστον ως προς τις θεμελιώδεις αρχές του. Ο τρόπος με τον οποίο κυβέρνησε ο Καραμανλής από το 1974 και μετά ήταν πράγματι μοναδικός, καθώς παρέπεμπε σε άλλες εποχές. Ο Καραμανλής ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού και κανείς δεν τολμούσε να τον αμφισβητήσει. Τα υπουργικά συμβούλια θύμιζαν περισσότερο συνάντηση του βασιλιά με τους αυλικούς του και συγκαλούνταν ούτως ή άλλως σπανίως. Στις συναντήσεις αυτές δεν συζητείτο οτιδήποτε. Απλώς ο «βασιλιάς» έδινε οδηγίες. Πραγματική συζήτηση ελάμβανε χώρα μόνο στην Κυβερνητική Επιτροπή, η οποία συγκαλείτο τακτικά με τη συμμετοχή μόνο των πρωτοκλασάτων υπουργών. Το σύστημα αυτό επέτρεπε σ’ έναν βαθμό την ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα στον πρωθυπουργό και τους επιτελείς του, αλλά και την εποπτεία του κυβερνητικού έργου, μέσω της προσωπικής εμπλοκής του πρωθυπουργού σε όσα θέματα θεωρούσε πρωτεύουσας σημασίας. Αναμφίβολα, οι κυβερνήσεις Καραμανλή στη δεκαετία του 1970 έχουν να επιδείξουν αξιοθαύμαστα επιτεύγματα.

Ανάμεσα σε αυτά που κληροδότησε η συγκεκριμένη περίοδος όμως ήταν και ένα πολιτικό σύστημα με εγγενείς αδυναμίες. O συντονισμός και η ικανότητα ελέγχου της λειτουργίας της κυβέρνησης παρέμειναν σε εμβρυϊκό στάδιο και τα υπουργεία αφέθηκαν σχεδόν ανεξέλεγκτα. Αποτέλεσμα ήταν η ανάδειξη ενός ανεπαρκούς συστήματος, το οποίο χαρακτηρίζεται από την έλλειψη διαφάνειας και προσφέρει πρόσφορο έδαφος στη διαφθορά.

Στη συνέχεια, ο Παπανδρέου προσπάθησε να εισαγάγει ένα «Προεδρικό» σύστημα διακυβέρνησης (κυρίως με την ίδρυση του γραφείου του πρωθυπουργού, το 1982), χωρίς όμως να επιτύχει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Η εσωστρέφεια και ο κατακερματισμός επιδεινώθηκαν, εν μέρει διότι ο κάθε υπουργός προσπαθούσε να αποκτήσει προνομιακή πρόσβαση στο Μαξίμου. Ακολούθησε ο Μητσοτάκης, ο οποίος εξελέγη αποφασισμένος να υπερνικήσει την αδράνεια με την προσωπική του εμπλοκή. Ως εκ τούτου, οι συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου και της κυβερνητικής επιτροπής έγιναν πιο συχνές, αλλά οι παρεμβάσεις του ακόμη και σε ζητήματα που αφορούσαν λεπτομέρειες προκάλεσαν αντιδράσεις και σύγχυση στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ο πλέον προσηλωμένος στη μεταρρύθμιση του συστήματος διακυβέρνησης πρωθυπουργός ήταν ο Σημίτης. Οι συναντήσεις του υπουργικού συμβουλίου έγιναν τακτικές και το σύστημα των διυπουργικών επιτροπών επεκτάθηκε. Είναι άλλωστε γνωστό ότι ο Σημίτης ήλεγχε τις επιδόσεις των υπουργών του σημειώνοντας στο προσωπικό του σημειωματάριο. Είχαμε να κάνουμε και πάλι με έναν αποφασισμένο ηγέτη που κατάφερε πολλά. Παρ’ όλα αυτά, η θεσμοθέτηση εποπτικών μηχανισμών της κυβέρνησης παρέμεινε ημιτελής. Κάποιες διυπουργικές επιτροπές συνεδρίαζαν σπανίως, ενώ η πρόσβαση στα αναλυτικά πρακτικά των υπουργικών συμβουλίων παρέμεινε αποκλειστικό προνόμιο του πρωθυπουργού.

Ολα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι το σύστημα βασίζεται στην προσωπικότητα του κάθε πρωθυπουργού, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Ενας άνθρωπος όμως δεν είναι ποτέ δυνατόν να ελέγξει το σύστημα. Οι θεσμικές αδυναμίες εδράζονται εν μέρει σε πολιτισμικούς παράγοντες και παρωχημένες πρακτικές. Συνήθως, ο πρωθυπουργός περιστοιχίζεται από έναν κλειστό κύκλο έμπιστων ανθρώπων του και επωμίζεται προσωπικά το βάρος της μάχης εναντίον του γραφειοκρατικού Λεβιάθαν. Το πρόβλημα είναι βεβαίως ότι έτσι καταργείται η διοικητική ιεραρχία, ενώ οι θεσμοί αντιμετωπίζονται με δυσπιστία και υπονομεύονται από τις πελατειακές σχέσεις και την έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού.

Γιατί αποδεχόμαστε αυτόν τον τρόπο διακυβέρνησης της Ελλάδας και τις συστημικές του αδυναμίες; Αυτό το ερώτημα πρέπει άμεσα να συζητηθεί. Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να υπάρχει ένα ισχυρότερο κυβερνητικό «κέντρο» (γραμματεία της κυβέρνησης και γραφείο του πρωθυπουργού) το οποίο θα ελέγχει όλα τα υπουργεία και θα αναλύει τα αποτελέσματα των πολιτικών που εφαρμόζουν. Το «κέντρο» αυτό θα εντοπίζει τυχόν προβλήματα στη λειτουργία της κυβέρνησης και θα προτείνει λύσεις. Παράλληλα, τα υπουργεία θα πρέπει να μεταρρυθμίσουν το τρόπο λειτουργίας τους προς την κατεύθυνση της διαφάνειας, μέσω της θέσπισης ενός αποτελεσματικού συστήματος ελέγχου εκτέλεσης των προϋπολογισμών τους. Τέλος, οι πρωθυπουργοί έχουν ανάγκη από εξειδικευμένο προσωπικό συμβούλων.

Τίθεται βεβαίως το ερώτημα αν η κοινωνία θα αποδεχόταν τέτοιες επώδυνες και μακρόπνοες μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του Λεβιάθαν. Θα πρόκειται αναμφίβολα για την απόλυτη δοκιμασία για έναν ηγέτη. Αλλωστε, παρά τις κατηγορίες που κατά καιρούς εξαπολύονται για την ανικανότητα των πρωθυπουργών, η κοινότοπη αλήθεια παραμένει πάντοτε επίκαιρη: η κάθε κοινωνία έχει τους ηγέτες που της αξίζουν.

* O Kevin Featherstone είναι καθηγητής στο London School of Economics, όπου διευθύνει το Ελληνικό Παρατηρητήριο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Απασφαλίσαμε ως χώρα;

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διχασμός, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Δικαιοσύνη, Εγκληματικότητα, Εκλογές, Ελλάδα, Ηθική, Θεσμοί, Κράτος, Κόμματα, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Πολύ φοβούμαι ότι από τον περασμένο Δεκέμβριο απασφαλίσαμε συλλογικά ως χώρα. Κατρακυλάμε ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα στον γκρεμό της βίας και της τρομοκρατίας χωρίς τίποτα να μπορεί να μας σταματήσει. Τι συνέβη τον Δεκέμβριο; Οι πιτσιρικάδες μάθανε πως είναι απολύτως αποδεκτό από την κοινωνία να ρίχνεις πέτρες ή μολότοφ σε Αστυνομικά Τμήματα. Οι έως τότε «μπαχαλάκηδες» αποφάσισαν ότι οι μολότοφ είναι πια για τα… παιδιά και πήραν τα πολυβόλα. Οι τρομοκράτες με τη σειρά τους ξεπέρασαν τα καλάσνικοφ και πειραματίζονται με δεκάδες κιλά δυναμίτη. Ολοι μαζί συμμετέχουν σε έναν μεγάλο και ατέλειωτο διαγωνισμό «ένοπλης μαγκιάς» χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο ή ουσιώδες ρίσκο.

Αν το καλοσκεφθείτε τι και ποιος να μας προφυλάξει από τη διογκούμενη απειλή της βίας; Νομίζω ότι πλέον η πιο εύκολη δουλειά σε αυτή τη χώρα είναι να είσαι κουκουλοφόρος, ληστής ή τρομοκράτης. Ο κουκουλοφόρος βάζει τη στολή της εργασίας, δηλαδή την κουκούλα, βγαίνει ανενόχλητος από το πανεπιστημιακό… campus με βαριοπούλες και πελέκεις, τα σπάει όπου θέλει μέρα μεσημέρι και ξαναγυρνάει στο… γραφείο του. Οι καθηγητές τρέμουν δικαιολογημένα να ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας με το απλό επιχείρημα «εμάς κύριε ποιος θα μας προστατεύσει αύριο;». Οι υπουργοί φοβούνται τον ίσκιο τους και επικαλούνται τον φόβο των καθηγητών για να μην κάνουν τίποτα. Οι εισαγγελείς, παρά την πρωτοβουλία του κ. Σανιδά, επίσης δεν τολμούν να κάνουν τη δουλειά τους. Οπότε; Οπότε μια βόλτα στη Σκουφά και στη Σόλωνος για να τα σπάσουμε μοιάζει πια με το παλιό σουλάτσο στην κεντρική πλατεία του χωριού. Σίγουρη απόλαυση με μηδέν ρίσκο.

Οσο για τους ληστές είναι και αυτοί ένα προνομιούχο επάγγελμα. Η κοινωνία μας έχει φτάσει στο σημείο να βρίζει τον αστυνομικό που πυροβολεί και κυνηγάει τους ληστές. «Ελα μωρέ, καλύτερα να τους άφηναν να κλέψουν ό,τι θέλουν. Τι μπερδεύτηκε;». Σωστό και αυτό με τη διαφορά πως αν οι αστυνομικοί αρχίζουν να σκέπτονται μόνο αυτές τις αντιδράσεις, θα διευρύνουν τη «λευκή απεργία» που δικαιολογημένα κήρυξαν τον περασμένο Δεκέμβριο όταν η πολιτεία, η δημοσιογραφία και η κοινή γνώμη τους έδωσε βορά στα σκυλιά του λαϊκισμού για χάρη ενός παράφρονος δολοφόνου του Αλέξη.

Πάμε τώρα στους τρομοκράτες. Τι έχουν απεναντί τους; Μια αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαλυμένη από προσωπικά, γραφειοκρατικά και κομματικά μαχαιρώματα. Μια ηγεσία της αστυνομίας που επί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένη επειδή από τύχη δεν σκοτωνόταν κανείς παρά την πασίδηλη επανεμφάνιση της τρομοκρατίας. Την παντελή ανυπαρξία συνεργασίας με ξένους («έλα μωρέ τι να την κάνουμε;») και την έλλειψη σχεδιασμού.

Εχουμε ζήσει απίστευτα πράγματα από εκείνη την τραγική Δευτέρα, όταν κατελύθη το μεταπολιτευτικό κράτος στο κέντρο της Αθήνας. Ανοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, νομιμοποιήθηκε η βία και το πιστολίδι, κατάλαβαν δυστυχώς όλοι πως η χρήση βίας σε όλα τα επίπεδα είναι ανεκτή και, το κυριότερο, δεν έχει ρίσκο για τους ίδιους. Ξέρουμε ποιοι έχουν την ευθύνη για τη μεγάλη κατρακύλα, αλλά αυτή την ώρα προέχει να προλάβουμε τα χειρότερα. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, άμεσα, θα γίνουμε μια μεγάλη ζούγκλα όπου θα λύνουμε όλοι τις διαφορές μας με τα όπλα στους δρόμους. Ο φόβος δεν αξίζει στη δημοκρατία, ούτε και η βία. Δεν αντέχεται αυτή η κατρακύλα που είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι κάποια ώρα θα κοστίσει και σε ανθρώπινες ζωές. Οπως δεν αντέχεται η κυνική αδιαφορία όσων δεν κάνουν τη δουλειά τους και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς δεν θα ζημιωθούν επικοινωνιακά από όσα έχουμε ζήσει από τον Δεκέμβριο έως σήμερα.

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το κόστος του «εθνικού μοναχισμού»

Posted on Μαρτίου 14, 2009. Filed under: Ελλάδα, Ελληνική εξωτερική πολιτική, ΗΠΑ, Τουρκία |

  • Να συμφωνήσουμε ότι δεν είναι προς θάνατον το γεγονός ότι ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ πάει στην Τουρκία χωρίς να περάσει από την Ελλάδα, σπάζοντας μια πολυετή παράδοση (έστω συμβολικής) ισορροπίας μεταξύ των δύο χωρών. Το ερώτημα όμως είναι: γιατί γίνεται αυτό για πρώτη φορά στην ιστορία των ελληνοαμερικανικών σχέσεων; Ακούγονται επιχειρήματα ότι η Τουρκία είναι περιφερειακή δύναμη, παίζει ρόλο στην περιοχή, μπορεί να μεσολαβήσει σε περιοχές ενδιαφέροντος των ΗΠΑ, όπως είναι το Ιράν, η Μέση Ανατολή κ.λπ.

Ολα αληθή είναι, μόνο που δεν είναι καινούργια. Δεν έγινε τον περασμένο χρόνο περιφερειακή δύναμη η Τουρκία, ούτε απέκτησε ξαφνικά ρόλο στην περιοχή. Και το 1999 που ήρθε ο Μπιλ Κλίντον τα δεδομένα της Τουρκίας ήταν περίπου τα ίδια. Και παρά το γεγονός ότι υπήρχαν φόβοι (που τελικά επιβεβαιώθηκαν) για ταραχές στην Ελλάδα, λόγω της νατοϊκής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία, ο Αμερικανός πρόεδρος πέρασε από την Αθήνα.

Τα πράγματα τώρα άλλαξαν προς δύο κατευθύνσεις. Η Τουρκία άρχισε να αναπτύσσει πιο ενεργό διπλωματικό ρόλο στην περιοχή, ενώ η Ελλάδα άρχισε να αποτραβιέται. Η τουρκική διπλωματία άρχισε να παρεμβαίνει στα διεθνή τεκταινόμενα, ενώ η δική μας κυνηγά μια καλή φωτογραφία με την κ. Κλίντον. Η συμμετοχή μας στα ευρωπαϊκά όργανα περιορίζεται μόνο σε ό,τι αφορά τα καθ’ ημάς και πολλές φορές ούτε καν αυτά δεν προωθούνται με την απαιτούμενη επιμέλεια. Η παρέμβασή μας στα Βαλκάνια, που γινόταν προνομιακός χώρος για την χώρα μας, άρχισε να φθίνει. Η Ελλάδα έπαψε να παρεμβαίνει στις εξελίξεις, διότι υπάρχει ένα είδος ραθυμίας και ίσως ένας φόβος «πού να μπλέκουμε τώρα;». Το δόγμα της ενεργού παρουσίας της χώρας σε φόρα και συναντήσεις όπου συζητούνται και αποφασίζονται ευρύτερες πολιτικές που μας αφορούν, αντικαταστάθηκε από το δόγμα της μικρής και συνεπώς αδιάφορης Ελλάδας.

Να συμφωνήσουμε επίσης ότι αυτή η συστηματική απουσία της Ελλάδος από τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση και των διεργασιών που γίνονται στη γειτονιά μας δεν είναι προς θάνατον –άσχετα αν σ’ αυτό οφείλεται το γεγονός ότι ούτε η κ. Κλίντον πέρασε για να ακούσει τις ελληνικές απόψεις για τα προβλήματα στην περιοχή. Δεν πρόκειται να καταστραφεί η χώρα επειδή ο Αμερικανός πρόεδρος θεώρησε πως δεν αξίζει να περάσει δύο ώρες από την Αθήνα. Μόνο που η διπλωματία (όπως και η πολιτική) είναι το ένα μικρό πράγμα μετά το άλλο. Δεν υπάρχουν ποτέ θεαματικά αποτελέσματα, ούτε οι αποτυχίες χτίζονται σε μια νύχτα ή με μια επίσκεψη. Η λογική όμως του εθνικού μοναχισμού έχει κόστος σε διπλωματικό κεφάλαιο που μας χρειάζεται σε πλείστες όσες περιπτώσεις. [Του Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/03/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...