Ελληνική Αστυνομία

Επαγρύπνηση και ετοιμότητα

Posted on Οκτώβριος 30, 2009. Filed under: Βία, Ελληνική Αστυνομία, Τρομοκρατία |

Η επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής είναι μία ακόμα προβοκατόρικη πράξη, που, μάλιστα, έρχεται λίγες μέρες μετά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης για την ανάγκη να παρθούν κατασταλτικά μέτρα στο όνομα – δήθεν – της προστασίας του πολίτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι αμέσως μετά την επίθεση, η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός έκαναν λόγο για «πολύ επικίνδυνα πράγματα», πως «δεν χωρούν ιδεοληψίες και στερεότυπα, γιατί έτσι δεν αντιμετωπίζεται η κατάσταση», και για «νέα αντιτρομοκρατική πολιτική». Με άλλα λόγια, στο όνομα της αντιμετώπισης της δράσης προβοκατόρικων ομάδων, που είτε δημιουργούνται είτε χρησιμοποιούνται από διάφορες κρατικές και ιμπεριαλιστικές υπηρεσίες, θα στηθεί ένας τεράστιος κατασταλτικός κλοιός. Τα σχέδια είναι ήδη έτοιμα ακόμα και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτό που χρειάζονται οι μηχανισμοί του αστικού κράτους είναι να γίνει …δουλειά ώστε να διαμορφωθεί κοινωνική συνείδηση ότι αυτά τα μέτρα είναι αναγκαία και να γίνουν αποδεκτά από το λαό.
Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η δράση ομάδων κουκουλοφόρων τον περασμένο Δεκέμβρη, η δολοφονία αστυνομικού στο υπουργείο Πολιτισμού, η επίθεση στην κλούβα των ΜΑΤ και μια σειρά άλλες προβοκατόρικες δράσεις οδήγησαν στο να παρθούν μέτρα εκτεταμένης παρακολούθησης μέσω των κινητών, στη δημιουργία τράπεζας DNA και άλλα αντίστοιχα μέτρα. Επίσης δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι στην τότε χρονική συγκυρία, πάρθηκαν και άλλα μέτρα από την αστική Δικαιοσύνη. Οπως: Παρέμβαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου υπέρ της χρήσης χειροβομβίδων που εκτοξεύουν θραύσματα καουτσούκ κατά διαδηλωτών. Παρέμβαση του ίδιου υπέρ της πολυεθνικής «Τζάμπο» που με έγγραφο – εντολή προς τους εισαγγελείς χαρακτήριζε «εγκλήματα» τις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ και ζητούσε την ποινικοποίησή τους. Παρέμβαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για χτύπημα του πανεπιστημιακού ασύλου.
Μήπως, όλα τα παραπάνω δεν έγιναν δήθεν στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας; Μήπως, όλη η αστική προπαγάνδα, με αφορμή προβοκατόρικες ενέργειες, δεν επιχειρηματολογεί για τη διασύνδεση «τρομοκρατίας» και των κυκλωμάτων οργανωμένου εγκλήματος, προετοιμάζοντας το έδαφος για να συνδέει αργότερα την πολιτική δράση με το κοινό ποινικό έγκλημα; Ηδη, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να καλλιεργήσει στο λαό μια αντίληψη όχι μόνο ανοχής, αλλά και συμφωνίας με τα κατασταλτικά μέτρα που έχει εξαγγείλει ότι θα πάρει. Η προπαγάνδα που προβάλλεται ότι για να υπάρχει «ασφάλεια του πολίτη» πρέπει να περισταλούν λαϊκές ελευθερίες και δικαιώματα, είναι επικίνδυνη. Ο σκοπός τους είναι να υποταχτεί ο λαός καλλιεργώντας ψυχολογία τρόμου με τη δράση προβοκατόρων. Και στο όνομα αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, της δράσης μηχανισμών να απεμπολήσουν το δικαίωμα να διεκδικούν την ικανοποίηση των αναγκών τους. Και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης και ολομέτωπης επίθεσης ενάντιά τους από την πλουτοκρατία.
Το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να βρίσκεται σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα. Τα σχέδια της άρχουσας τάξης τα περιλαμβάνουν όλα. Και είναι σχέδια αδίστακτα. Γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να τσακίσουν την οργάνωση του λαού στην κατεύθυνση της διεκδίκησης λύσεων στα προβλήματά τους που συνδέεται με την αντιμονοπωλιακή πολιτική του οργανωμένου λαού σε σύγκρουση με τη βάρβαρη εξουσία του κεφαλαίου. Για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης. Οπου ο πλούτος που θα παράγουν οι εργαζόμενοι θα ανήκει σε όλη την κοινωνία. Προκειμένου λοιπόν να ανακόψουν την οργάνωση του λαού σε αυτή την κατεύθυνση δε θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 30/10/2009

14/1/2009– Η κρατική τρομοκρατία

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η βία

Posted on Οκτώβριος 29, 2009. Filed under: Βία, Ελληνική Αστυνομία, Τρομοκρατία |

Η επίθεση κατά του Αστυνομικού Τμήματος της Αγίας Παρασκευής ήρθε να επιβεβαιώσει για μια ακόμα φορά ότι είμαστε αντιμέτωποι με μια καινούργια, πολύ πιο σκληρή γενιά τρομοκρατών που υιοθετούν τη λογική της τυφλής βίας.

ΕΙΝΑΙ φανερό ότι στόχος τους ήταν να υπάρξουν νεκροί αστυνομικοί και ταυτόχρονα να κάνουν μια επίδειξη δύναμης- να προκαλέσουν ανοικτά την ΕΛ.ΑΣ. και τη νέα κυβέρνηση.

ΑΣΦΑΛΩΣ δεν πρόκειται να πετύχουν τους στόχους τους. Η δράση τους ωστόσο οφείλει να μας προβληματίσει. ΣΤΟ καθαρά επιχειρησιακό επίπεδο είναι φανερό ότι η αδράνεια μιας ολόκληρης πενταετίας- με εξαίρεση ίσως τους τελευταίους μήνες μετά το μπαράζ των τρομοκρατικών επιθέσεων τη χρονιά που μας πέρασε- σημαίνει ότι οι προσπάθειες για τον περιορισμό του προβλήματος αρχίζουν σχεδόν από το μηδέν.

ΕΙΝΑΙ όμως επίσης ανάγκη να απομονωθούν πολιτικά και κοινωνικά οι τρομοκράτες. Αυτό κατ΄ αρχάς προϋποθέτει ότι η Αστυνομία θα ξεχάσει τις σκούπες και τις υπερβολές και θα κινηθεί αυστηρά στα πλαίσια της νομιμότητας.

ΤΑ κρούσματα αυθαιρεσίας τύπου ζαρντινιέρας έδωσαν τα καλύτερα επιχειρήματα σε όσους ονειρεύονται να δημιουργήσουν έναν ζωτικό χώρο ανοχής της τρομοκρατίας.

ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ωστόσο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί το κλίμα ανομίας που τείνει να επικρατήσει σε πολλούς χώρους. Γιατί βέβαια κι αυτό με τη σειρά του εκτρέφει κάθε είδους παράνομων δραστηριοτήτων και έχει αποτελέσει και τον καταλύτη για τη σύνδεση των τρομοκρατών με το κοινό έγκλημα.

ΔΕΝ θα είναι εύκολη υπόθεση να ικανοποιηθούν όλες αυτές οι προϋποθέσεις. Όπως πάντα όμως η απάντηση τελικώς είναι απλή: θα πρέπει να ενισχυθεί ο επαγγελματισμός της Αστυνομίας και να προστατευτεί από κάθε είδους πολιτικές παρεμβάσεις και σκοπιμότητες.

ΑΚΡΙΒΩΣ ό,τι δεν έγινε δηλαδή επί Νέας Δημοκρατίας!

  • ΤΑ ΝΕΑ: 29 Οκτωβρίου 2009

//

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η απάντηση στην πρόκληση

Posted on Οκτώβριος 29, 2009. Filed under: Βία, Ελληνική Αστυνομία, Τρομοκρατία |

  • Η ΕΝΟΠΛΗ επίθεση, με καταιγισμό σφαιρών εναντίον αστυνομικών στο Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, από ομάδα 6 δραστών με ανθρωποκτόνο πρόθεση, εντάσσεται σε μια σειρά πράξεων ένοπλης βίας, που αναπαράγεται και εντείνεται.

ΧΤΥΠΗΣΑΝ στο ψαχνό και αυτή τη φορά οι δράστες, τραυματίζοντας στον θώρακα και την κοιλιά τους αστυνομικούς, ένας μάλιστα δέχτηκε τέσσερις σφαίρες και είναι σοβαρή η κατάστασή του. Μια άλλη είναι στην εντατική. Ολα δείχνουν ότι οι επιτιθέντες ενήργησαν χωρίς κανέναν δισταγμό και είχαν προετοιμαστεί πολύ καλά για την πρόκληση. Αυτό σημαίνει, ότι υπάρχει οργάνωση, που διαθέτει και μέσα. Στολές χτυπούσαν αλλά ανθρώπους ήθελαν να σκοτώσουν.

ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ αναμενόμενο, όλος ο πολιτικός κόσμος, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό και τα κόμματα, καταδίκασαν την επίθεση και εκδήλωσαν τη συμπάθειά τους στα θύματα, εκφράζοντας και την κοινή γνώμη, η οποία, ωστόσο, έχει πολλά ερωτήματα για το φαινόμενο της ένοπλης βίας και την αντιμετώπισή του.

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ κοινωνικό φαινόμενο με ιδεολογικές ρίζες και κίνητρα ή μια εγκληματική δραστηριότητα; Πού αποσκοπούν τα τυφλά χτυπήματα σε αστυνομικούς; Σίγουρα, να προκαλέσουν. Τι όμως; Μια γενικότερη εξέγερση ή την ένταση της κρατικής καταστολής, ώστε να πάψει κάθε πολιτική αντίσταση; Στην πρώτη περίπτωση, η πρόκληση είναι μάταιη, στη δεύτερη μεταφράζεται σε προβοκάτσια.

ΑΥΤΑ ΚΑΙ πολλά άλλα ερωτήματα παραμένουν επί χρόνια αναπάντητα, αλλά, παράλληλα, δεν υπάρχει και συγκροτημένη πρόταση για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Εχουν γραφεί πολλά και αντιφατικά, αλλά όλα σταματούν σε γενικότητες και αφορισμούς. Ο Αλμπέρ Καμύ το είχε πει πιο απλά. Το ζήτημα είναι να μη νομιμοποιούμε τον ξένο.

ΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ και αυτή τη φορά από την πλευρά της κυβέρνησης, διά στόματος του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχ. Χρυσοχοΐδη, αφορισμοί, όπως: «Είμαστε εδώ παρόντες, η Δημοκρατία δεν τρομοκρατείται. Η απάντησή μας θα είναι άμεση και αποφασιστική».

ΑΣΦΑΛΩΣ, η Δημοκρατία δεν τρομοκρατείται, ούτε και πρέπει να τρομοκρατείται και να υποχωρεί, δηλαδή να νοθεύεται. Ποια, όμως, μπορεί να είναι η άμεση και αποφασιστική απάντηση στη δολοφονική επίθεση; Και στις άλλες; Η Δημοκρατία, πάντως, δεν πρέπει να τρομοκρατεί.

ΜΗΠΩΣ, ΔΗΛΑΔΗ, όπως ακούγεται, η άμεση και αποφασιστική απάντηση θα δοθεί με έναν νέο τρομονόμο, που θα λύσει τα χέρια της αστυνομίας για να ενεργεί αδιακρίτως κατά υπόπτων; Και να στήνει ενόχους;

ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΩΜΑ αδιαπραγμάτευτο το ότι η Δημοκρατία προστατεύεται με περισσότερη και όχι με λιγότερη δημοκρατία. Η λιγότερη δημοκρατία των όποιων τρομονόμων θα ενισχύσει την αντίδραση και δεν θα την αντιμετωπίσει. Και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δεν θα αποδειχθεί απλώς ευφημισμός. Θα μας γυρίσει πίσω στον Τζορτζ Οργουελ.

  • Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η αστυνομία στην ελληνική κοινωνία

Posted on Μαρτίου 18, 2009. Filed under: Ελληνική Αστυνομία |

  • Του Θανου Π. Ντόκου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/03/2009

Ποιον προσπάθησε να κοροϊδέψει ο 36χρονος αρχιφύλακας Μιχάλης Σπανουδάκης ο οποίος, όντας εκτός υπηρεσίας, καταδίωξε ληστή τράπεζας, ενέργεια που του κόστισε τη ζωή του; Μήπως δεν γνώριζε ο αφελής ότι για την ελληνική κοινωνία «μπάτσος=γουρούνι=δολοφόνος» (εκτός ίσως από τις περιπτώσεις που τους χρειαζόμαστε λόγω προσωπικής ανάγκης); Μήπως φαντάστηκε ότι τα ΜΜΕ θα αφιέρωναν στο θάνατό του το ένα εκατοστό του χρόνου που (ορθά) αφιερώνουν σε κάθε ολιγωρία της αστυνομίας;

Για να σοβαρευτούμε, όμως, η θαρραλέα ενέργεια του αρχιφύλακα μας θυμίζει ότι εξακολουθεί να υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα στις σχέσεις κοινωνίας και Ελληνικής Αστυνομίας, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη νοοτροπία του πολιτικού κόσμου, των ΜΜΕ, των πνευματικών ταγών και της κοινωνίας γενικότερα. Η απαξίωση της ΕΛ.ΑΣ. συμβάλλει στη μειωμένη αποτελεσματικότητα των θεσμών ασφαλείας σε μια εποχή πολλαπλών προκλήσεων: αύξηση σκληρής εγκληματικότητας και δράσης εγχώριου και διεθνικού οργανωμένου εγκλήματος, εγχώρια τρομοκρατία, πολιτική βία και κοινωνικές εντάσεις και διαχείριση εκτάκτων καταστάσεων γενικότερα.

Η νέα ηγετική ομάδα της ΕΛ.ΑΣ. έχει μπροστά της κυριολεκτικά ηράκλειο έργο: να αναδιοργανώσει διοικητικά το Σώμα, να αντιμετωπίσει το έλλειμμα λογοδοσίας, να αξιοποιήσει αποτελεσματικότερα το ανθρώπινο δυναμικό, να βελτιώσει το σύστημα εκπαίδευσης, το χειρισμό κρίσεων και την επικοινωνιακή πολιτική, να ανορθώσει το ηθικό του προσωπικού και να στείλει έμπρακτα το μήνυμα -χωρίς υπερβολές και ακρότητες- σε κάθε αποδέκτη ότι έληξε η περίοδος όπου η ΕΛ.ΑΣ. αδυνατούσε να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις λόγω εσωτερικής αποδιοργάνωσης ή εσφαλμένων κυβερνητικών επιλογών (όπως τον περασμένο Δεκέμβριο). Και υπάρχει ανάγκη για άμεσα αποτελέσματα, παρ’ όλο που η χρονική πίεση συχνά οδηγεί σε σφάλματα.

Στην προσπάθεια αυτή ο πολιτικός κόσμος πρέπει να παίξει κεντρικό ρόλο ενθαρρύνοντας την αξιοκρατία, απαλλάσσοντας την αστυνομία από εξω-αστυνομικά καθήκοντα, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του όσον αφορά τη διαχείριση κρίσεων και επιλύοντας το πρόβλημα του πανεπιστημιακού ασύλου. Τέλος, η ελληνική κοινωνία θα πρέπει επιτέλους να εξηγήσει στους αστυνομικούς τι ακριβώς αστυνομία θέλει.

Σε υπηρεσιακό/τεχνοκρατικό επίπεδο η αποστολή είναι εξαιρετικά δύσκολη, αλλά εφικτή. Οσον αφορά, όμως, την ανταπόκριση του πολιτικού κόσμου (και χωρίς, φυσικά, να εξισώνεται η πολιτική ευθύνη κυβέρνησης-αξιωματικής αντιπολίτευσης), έρχεται στο μυαλό μου η ιστορία (η οποία αναμφισβήτητα αδικεί ορισμένους ικανούς πολιτικούς μας) με τον Ελληνα ομογενή που ζητά από ένα τζίνι να φτιάξει έναν αυτοκινητόδρομο από την Αυστραλία μέχρι την Ελλάδα για να γυρίζει πιο εύκολα στην πατρίδα για διακοπές. Το τζίνι του εξηγεί ότι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο και πρέπει να ζητήσει κάτι ευκολότερο. Ο Ελληνας του λέει: Να, βλέπω την πατρίδα μου να είναι σε κακή κατάσταση και στενοχωριέμαι. Μήπως θα μπορούσαν οι Ελληνες πολιτικοί να σοβαρευτούν και να προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα του τόπου; Το τζίνι σκέφτεται για λίγο και απαντά: τον αυτοκινητόδρομο τον θέλεις με δύο ή τρεις λωρίδες κυκλοφορίας;

* Ο κ. Θάνος Π. Ντόκος είναι γενικός διευθυντής ΕΛΙΑΜΕΠ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φόβος και ανασφάλεια

Posted on Μαρτίου 13, 2009. Filed under: Ανασφάλεια, Εγκληματικότητα, Ελληνική Αστυνομία, Φόβος |

ΠΡΙΝ από λίγα χρόνια θα ήταν οπωσδήποτε πρώτη είδηση σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και θα κρατούσε για μέρες τους προβολείς της δημοσιότητας καρφωμένους πάνω της. Θα ήταν ένα γεγονός πρωτοφανές για τα ελληνικά εγκληματολογικά χρονικά. Σήμερα είναι απλώς μια σοβαρή είδηση, η οποία σε μία ή δύο μέρες θα έχει περάσει «στα ψιλά» και κάποια άλλη εγκληματική πράξη θα την έχει υπερκεράσει.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ αυτή είναι πια η ελληνική καθημερινότητα. Η ένοπλη βία, που μέχρι πριν από μερικά χρόνια στρεφόταν μόνον εναντίον τραπεζών, έχει φτάσει πια να εισβάλλει μέρα μεσημέρι σε καταστήματα, να στοχοποιεί ακόμη και μαθήτριες στον δρόμο και να σκορπίζει τον φόβο και την ανασφάλεια σ’ έναν κόσμο που αισθάνεται ότι δεν έχει την προστασία που η Πολιτεία θα όφειλε να του προσφέρει.

ΕΙΝΑΙ διπλό το μήνυμα από όσα τραγικά συνέβησαν χθες στον Βύρωνα. Το πρώτο, φυσικά, ότι η εγκληματικότητα έχει καταστεί ανεξέλεγκτη, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Και το δεύτερο, και σημαντικότερο, ότι οι δυνάμεις της Ελληνικής Αστυνομίας υστερούν απελπιστικά απέναντι στους κακοποιούς που έχουν ν αντιμετωπίσουν. Μόνο που το πρόβλημα αυτό είναι πρωτίστως πολιτικό και η επίλυσή του δεν εξαρτάται από τη διάθεση, την αυτοθυσία και την αποφασιστικότητα των επιφορτισμένων με την προστασία του νόμου και τη διασφάλιση της τάξης.

ΕΙΝΑΙ αναμφισβήτητο ότι η Αστυνομία μας είναι αντικειμενικά κατώτερη των αναγκών μας. Το προσωπικό της δεν είναι εκπαιδευμένο στον βαθμό και στην έκταση που η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα επιβάλλει. Και σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι την ώρα που η εγκληματικότητα «βελτιώνεται» και γίνεται πολυπλοκότερη, οι διώκτες της παραμένουν, στην καλύτερη περίπτωση, στάσιμοι και άρα περιέρχονται καθημερινά σε μειονεκτικότερη θέση.

ΕΙΝΑΙ ίσως η στιγμή που πρέπει ν αποφασίσουμε σοβαρά τι Αστυνομία θέλουμε και να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε το έμψυχο δυναμικό της να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο. Κι αυτό σήμερα. Γιατί αύριο θα είναι αργά. [ΓΝΩΜΗ, ΕΘΝΟΣ, 13/03/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δεν μιλούν, κραυγάζουν

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Αριστερά, Αστυνομική βία, Γλώσσα, Δημοσιογράφοι, Ελλάδα, Ελληνες, Ελληνική Αστυνομία, Θεσμοί, Κόμματα, Κοινωνία |

Aυτός που τα είπε, τα έλεγε σοβαρά. Μιλούσε σε πρωτοτάξιο πρωινάδικο, από το οποίο φαίνεται πως έμαθε και τα γράμματα!. Με τον τρόπο του, ο υπηρεσιακός «δημοσιογράφος» περιέγραψε σκωπτικά την απόλυτη τραγελαφική πραγματικότητα του ελληνικού κράτους. Υπήρχαν, ανέκραξε ο λειτουργός της ενημέρωσης, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες (κρίσιμες) για τον ψυχισμό του αστυνομικού (αυτόν που πυροβόλησε αστυνομικό μέσα στο σπίτι του Αμερικανού πρέσβη) «καταγεγραμμένα προβλήματα, αλλά μόνον σε προφορικό επίπεδο». Μετάφραση: όλοι συζητούσαν ότι ο «συνάδελφος» δεν ήταν στα καλά του και οι ανώτεροι το γνώριζαν, αλλά κανείς δεν έκανε το «γραφειοκρατικό» βήμα να «καρφώσει». Μπράβο παλικάρια μου! Η διατύπωση του «αστυνομικού συντάκτη» (όχι συντάκτη θεμάτων της Αστυνομίας), προδίδει πολλά για την ποιότητα της ενημέρωσής «μας», όπως και για τη γλώσσα στην οποία συμβαίνουν όλα τούτα. Φρόντισε μάλιστα να το διευκρινίσει: «Ολοι τα γνώριζαν, όλοι τα συζητούσαν, αλλά κανείς δεν έκανε έγγραφη αναφορά».

Γιατί, όταν μιλάμε για υπερήφανους Ελληνες (μήπως δεν θα έπρεπε;) αν κάνεις κάτι που προβλέπεται από τους κανονισμούς, από την κοινή όσο και στοιχειώδη γνώση ανθρωπίνων λειτουργιών, αλλά και από ζωώδη λογική αυτοπροστασίας, μπορεί να χαρακτηριστείς «καρφί», άκαρδος, βαλτός και διάφορα άλλα ακόμη. Κανείς δεν σκέφτεται ότι όλοι αυτοί -όχι μόνον ο διαταραγμένος- οπλοφορούν. Και έχουν μάλιστα την ελευθερία να χρησιμοποιήσουν κατά βούληση το όπλο «τους». Μάλλον θαύμα είναι ότι με τόσους πολλούς να «σκέφτονται» κατά τέτοιον αποκαλυπτικό τρόπο, δεν έχουμε ακόμη θρηνήσει περισσότερα θύματα. Κι αν τους λοιδορήσεις, υπερασπιστές και κατήγοροι βάζουν τις φωνές και σκεπάζουν την ουσία.

Η ίδια στάση και αλλού. Σιγούμε, κλείνουμε τα μάτια, αποστρέφουμε τη σκέψη. Το «βουλώνουμε» εκεί που πρέπει να συζητήσουμε με επιχειρήματα, να εφαρμόσουμε ήρεμα τον νόμο, να προστατεύσουμε τους πολλούς απέναντι σε ελάχιστους. Μετατρεπόμαστε σε κυνικούς κρυψίνοες, έτοιμοι να επικαλεστούμε ένα δήθεν πάνοπλο κράτος που δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει, ιδίως όταν οι πολίτες «του» αδιαφορούν. Καβγατζής ο φονιάς του μαθητή, «τρελός» ο παραλίγο φονιάς του σεκιουριτά, παρασυρμένοι οι δειλοί της ζαρντινιέρας, με κάθε ευκαιρία αστυνομικοί και αστυνομικό σύστημα ρίχνονται στο βούρκο μιας απίθανης δικαιολογημένης χλεύης, με την κοινή γνώμη να νιώθει δικαιωμένη επειδή οι μεν «δολοφόνοι» βρίσκονται αντιμέτωποι με τις σφαίρες των άλλων δολοφόνων.

Οσο περισσότερο ο κόσμος κοιτά «αριστερά», τόσο εμείς μοιάζουμε να έχουμε χάσει τον (πολιτικό) μπούσουλα. Με την επικράτηση του αμόρφωτου και φωνακλά επί του ήρεμου και επίμονου. Την επικράτηση του μεγάλου κενού, που πλασάρει ο εξυπνάκιας στην τηλεόραση, απέναντι στον έμπειρο διαπραγματευτή κοινωνικών εξελίξεων. Περιέργως, μάλλον από ένστικτο παρά από καλό σχεδιασμό, στην πλευρά της «δεξιάς», η αντίληψη του «λαϊκού» οδηγεί ευκολότερα στην αποδοχή της νέας πραγματικότητας. Λιγότερα λόγια, καλύτερες (προ)συνεννοήσεις, ελάχιστη αποτελεσματικότητα της διοίκησης που απέμεινε όρθια, κάνουν αποτελεσματικότερη τη διαχείριση των τρεχουσών υποθέσεων της μεγάλης κρίσης.

Τροπή που κάνει σφοδρότερη τη διέξοδο στη βία και καθιστά άκρως επικίνδυνο τον εφησυχασμό στη βία. Βία όσων πιστεύουν πως αρκεί η «καβάλα στην εξουσία» για να αγνοούν ότι η εφαρμογή των νόμων γίνεται στο πνεύμα του νομοθέτη και όχι με τον αστυνομικό ετσιθελισμό. Βία των άλλων που ομνύουν σε ένα άγνωστο στους κοινούς θνητούς δίκαιο που λένε πως η δήθεν δημοκρατία θέλει τις μειοψηφίες γνώμης να υπηρετούνται ανεξαρτήτως διαδικασιών, συλλογικότητας και αποτελέσματος. Η Ελλάδα σέρνεται και διασύρεται από δύο μειοψηφικές αντιλήψεις που ευπειθώς προσκυνούν τη βία, αδιαφορούν για την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας, επιδιώκουν με κραυγές να σκεπάσουν το δικαίωμα του πολίτη να κρίνει. Απομονώστε τους!

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φέρτε έναν υπουργό…

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Αγροτικές κινητοποιήσεις, Δεξιά, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Ελληνική Αστυνομία, Κρήτη, Καταλήψεις, Μπλόκα, ΜΑΤ, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Oταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει… το βουνό στον Μωάμεθ! Με αυτό το αξίωμα στο μυαλό ξεκίνησε μια αντιπροσωπεία αγροτών από τη λεβεντογέννα Κρήτη, να ’ρθει στην Αθήνα να δει και να διαπραγματευθεί με τον αρμόδιο υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, τον κ. Χατζηγάκη. Και… καλού κακού, φόρτωσαν στα φέρι μποτ και 70 τρακτέρ και 150 αγροτικά «να βρίσκονται», για ώρα ανάγκης και πίεσης βρε αδερφέ. Τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης γύρευαν, μόνο που αυτός είχε κινήσει κατά Βρυξέλλες μεριά, να συναντηθεί με την αρμόδια κοινοτική υπουργό, προκειμένου να την πείσει πως η «εισοδηματική ενίσχυση» των 500 εκατομμυρίων που αποφάσισε η κυβέρνηση (για κάποιους από τους… «αγρότες») από λάθος διαφημίσθηκε ως «ενίσχυση» και στην πραγματικότητα επρόκειτο περί «αποζημιώσεων», όταν αντιλήφθηκε πως μόνο ως τέτοιες θα περνούσαν από τους δύσκολους και απαιτητικούς της κοινοτικής γραφειοκρατίας. Τέλος πάντων…

Τώρα η συνάντηση του Ελληνα υπουργού με την κοινοτική επίτροπο είναι κανονισμένη για αύριο Τετάρτη. Γιατί έπρεπε να αναχωρήσει από την Αθήνα Δευτέρα από τα… αχάραγα κι ενώ ήταν γνωστό πως έρχονταν με τα τρακτέρ τους οι Κρήτες αγρότες να τον δουν και να κουβεντιάσουν, δεν το γνωρίζουμε. Το αρχικό πρόγραμμα, όπως είχε γίνει γνωστό, προέβλεπε αναχώρηση από Αθήνα σήμερα (Τρίτη) μεσημέρι, αλλά κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να μεσολάβησε, κάποια ανησυχία για επιδείνωση του ήδη άσχημου καιρού στην Κεντρική Ευρώπη που ίσως ματαίωνε τα αεροπορικά δρομολόγια, ίσως… Το σίγουρο είναι πως έφυγε κι έμεινε η κρητική αγροτική αντιπροσωπεία χωρίς Altera Pars να διαπραγματευθεί…

Πιθανότατα έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται οι Κρητικοί. Στις συνεννοήσεις που έγιναν με τους άλλους (και πάλι όχι όλους…) αγρότες του κάμπου, τους άφησαν απ’ έξω, δίχως να προβλέπεται και κάποια δική τους «ενίσχυση» – συγγνώμη, «αποζημίωση». Παραγωγοί κι αυτοί, αισθάνθηκαν πως έμειναν εκτός, σε μια «ρύθμιση» που μπορεί μεν με ορθολογικούς λόγους να μην πείθει (και κυρίως: να μην επιλύει σε σωστή βάση χρόνια αγροτικά προβλήματα…), αλλά στην αναβροχιά, καλό και το χαλάζι. Και ήρθαν, λοιπόν, στην πρωτεύουσα να μιλήσουν κι αυτοί με τον αρμόδιο υπουργό, που έτσι κι αλλιώς είχε συναντηθεί με τους άλλους στα μπλόκα. Μαζί με τα τρακτέρ τους…

Τώρα, για να λέμε του στραβού το δίκιο, μπλόκα με… τρακτέρ στην πλατεία Συντάγματος, θα ’ταν αστεία πράγματα – αν και ραδιοφωνικός παραγωγός αναρωτιόταν χθες πολύ σοβαρά γιατί αφού η κυβέρνηση «επέτρεψε» τα μπλόκα στις εθνικές οδούς, αρνήθηκε το ίδιο δικαίωμα και για τους Κρήτες στην Αθήνα… Το αποτέλεσμα ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο – ίσως όχι στην έκταση της μεθόδευσης που επιχειρήθηκε και εφαρμόστηκε από τα ΜΑΤ, αλλά πάντως αναμενόμενο, δεν επετράπη η πορεία διαμαρτυρίας των τρακτέρ και των αγροτικών προς το κέντρο της Αθήνας. Και από εκεί άρχισαν (μετά τα επεισόδια, που ίσως να έπρεπε να αποφευχθούν) τα κλασικά νεοελληνικά παράδοξα. Για γέλια και για κλάματα…

Από πλευράς υπουργείου Δημόσιας Τάξης προτάθηκε ως «εναλλακτική» στους Κρήτες διαμαρτυρόμενους αγρότες, αντί να… πάνε με τα τρακτέρ τους να συναντήσουν τους αρμόδιους στο υπουργείο (τους… υπόλοιπους, αφού ο κ. υπουργός είχε αναχωρήσει ήδη) να τους μεταφέρει η αστυνομία με «κλούβες»(!) ή έστω αστυνομικά λεωφορεία. Εκείνοι αρνήθηκαν και επέμειναν ότι δεν φεύγουν αν δεν συναντηθούν με τον υπουργό – και επιτέλους, με κάποιο υπουργό! Κάποια προοπτική συμβιβασμού φάνηκε στον ορίζοντα όταν δύο υφυπουργοί της Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομίας, προσφέρθηκαν να κατέβουν στον Πειραιά και να συνομιλήσουν με τους αγρότες – μόνο που οι τελευταίοι, ανένδοτοι, πίεζαν «να δουν υπουργό!» ή έστω τον… προϊστάμενό του (υπονοώντας τον ίδιο τον πρωθυπουργό!) εν ανάγκη και τον… αντικαταστάτη του, εννοώντας τον Γιώργο Σουφλιά! Από μια άποψη δίκιο είχαν – αγρότες εξεγερμένοι αυτοί, ήθελαν να συνομιλήσουν με… «ομόλογό» τους, όχι με δευτεράντζα υφυπουργική!

Με τούτα και με τ’ άλλα, και ενώ η κατάσταση έμοιαζε αδιέξοδη, βρέθηκε η… «λύση» (λένε πως ήταν ιδέα του κ. Πάνου Καμμένου) στις συνομιλίες των αγροτών την κυβέρνηση να… εκπροσωπήσουν οι δύο υφυπουργοί καθ’ ύλην αρμόδιοι, δηλαδή Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομίας, αλλά «ομπρέλα» σε αυτούς να μπει (κάτι σαν «Σουφλιάς», δηλαδή…) ο… υπουργός Ναυτιλίας κ. Αναστάσης Παπαληγούρας! Ωστε και «με υπουργό» να γίνουν οι κουβέντες! Οπερ και εγένετο…

Τώρα, γιατί ο Παπαληγούρας και όχι ο… Σπηλιωτόπουλος ή ο Αβραμόπουλος, δεν γνωρίζουμε. Ισως επειδή γενικά με τους αγρότες η κυβέρνηση… τα ’χει κάνει θάλασσα, ίσως πάλι επειδή οι αγρότες (και τα τρακτέρ τους) ταξίδεψαν από την Κρήτη στην Αθήνα με καράβι. Το θέμα είναι πως με την (υπουργική!) λύση Παπαληγούρα συμφώνησαν και οι διαμαρτυρόμενοι και έτσι κάπως εκτονώθηκε η κατάσταση. Για πόσο, άγνωστο, αφού ταραχές, συγκεντρώσεις και καταλήψεις καταγράφηκαν και στην Κρήτη, όταν έμαθαν εκεί το είδος της «υποδοχής» που επιφυλάχθηκε στον Πειραιά και στην Αθήνα στους… σύντεκνους!

Ελλάς, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δρόμοι ολισθηροί και επικίνδυνοι

Posted on Ιανουαρίου 11, 2009. Filed under: Ελληνική Αστυνομία, Εξάρχεια, Πολιτική, Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 11/01/2009

Μιλούν τώρα, άπαντες σχεδόν, για τη «νέα γενιά τρομοκρατίας» που ανδρώνεται και απειλεί τη δημοκρατία στη χώρα – και συνάμα και τις επιμέρους «παραμέτρους» της, όπως τη διεθνή της παρουσία, την προοπτική επενδύσεων για την αναγκαία οικονομική ανάπτυξη, τη διασφάλιση της λειτουργίας του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εκ των πραγμάτων (το ’χουμε δει να συμβαίνει και σε άλλες χώρες…) περιορίζονται εν ονόματι της «αποτελεσματικότητος» των διωκτικών αρχών κ.λπ. Με ειλικρίνεια που προκαλεί, ο αρχηγός της αστυνομίας εξήγησε πως το «ξαφνικό» ξέσπασμα τρομοκρατικών χτυπμάτων του τελευταίου μήνα (πυροβολισμοί κατά της «κλούβας» των ΜΑΤ, δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αστυνομικού στο υπουργείο Πολιτισμού) δεν είναι το αποτέλεσμα ενός «ξυπνήματος» μιας ομάδας επικίνδυνων αφρόνων να χτυπήσουν και να αφαιρέσουν ανθρώπινες ζωές, αλλά μια συστηματικά προετοιμαζόμενη «επιχείρηση» που «απλώς» βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και το κοινωνικό κλίμα για να εκδηλωθεί…

Με άλλα λόγια, τα προμηνύματα υπήρχαν, οι υπεύθυνοι άνθρωποι στις υπεύθυνες θέσεις «ψυλλιασμένοι» (τουλάχιστον…) περίμεναν την εκδήλωση συγκεκριμένης τρομοκρατικής δράσης. Και το ερώτημα είναι: και τι έκαναν; Πώς οργάνωναν τις υπηρεσίες τους, τόσο στον τομέα της ανάλυσης των πληροφοριών, αλλά και των κρουσμάτων που είχαν στη διάρκεια των τελευταίων έξι ετών (το 2003 είχε «χτυπήσει» εντυπωσιακά ο «Επαναστατικός Αγώνας», μετά την πολυδιαφημισμένη εξάρθρωση της 17Ν…) όσο και στον τομέα της ερευνητικής επιχειρησιακής δράσης; Υπήρξε η αναγκαία μόνιμη εγρήγορση, ιδίως μάλιστα όταν η διεθνής εμπειρία έχει διδάξει πως μετά τις εξαρθρώσεις μεγάλων τρομοκρατικών πυρήνων, παραμένουν περιφερειακά «παράκεντρα», τα οποία σε κάποια στιγμή και υπό συγκεκριμένες κοινωνικές προϋποθέσεις ενεργοποιούνται ή οι μηχανισμοί ατόνησαν και στο κλίμα «ευφορίας» για την εξάρθρωση της 17Ν έπαψαν να κάνουν τη δουλειά τους, να ανησυχούν, να ερευνούν, να αναλύουν, να συνθέτουν πληροφορίες και ενδείξεις, με αποτέλεσμα να επιτραπεί εκ των πραγμάτων η απρόσκοπτη «εξέλιξη» και οργάνωση των όποιων υπολειμμάτων της κύριας τρομοκρατικής οργάνωσης που δεν εξουδετερώθηκαν.

Τα τρομοκρατικά κρούσματα, μετά την εξάρθρωση της 17Ν, μέσα στα τελευταία έξι χρόνια, μπορεί να μην ήταν τόσο εντυπωσιακά, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν αρκετά και «αξιόλογα», ώστε να θορυβήσουν τις αρμόδιες αρχές και να τις διατηρήσουν στον ίδιο βαθμό εγρήγορσης. Θα περίμενε, μάλιστα, κανείς πως με τη σωρευμένη εμπειρία και τις αποτελεσματικές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν (με τη βοήθεια ξένων υπηρεσιών, τις ειδικές εκπαιδεύσεις μελών της «αντιτρομοκρατικής» και για την 17Ν αλλά και για τις έκτακτες ανάγκες της διοργάνωσης της Ολυμπιάδας του 2004) και το «αρχείο» που είχε δημιουργηθεί, να υπήρχαν συγκεκριμένα και ουσιαστικά αποτελέσματα στις έρευνες γι’ αυτά τα «υπολείμματα», έτσι ώστε η αναβίωση της οργανωμένης τρομοκρατίας να είναι δύσκολη, έως αδύνατη.

  • Προαναγγελθεισα εξελιξη…

Δυστυχώς, δεν υπήρξε τέτοια εξέλιξη. «Ερασιτεχνικά», στην αρχή τα πρώτα «μετατρομοκρατικά» χτυπήματα, άρχισαν να «αναβαθμίζονται» με την πάροδο του χρόνου, με οργανωμένες ένοπλες επιθέσεις με αυτόματα όπλα και χειροβομβίδες εναντίον αστυνομικών τμημάτων, την επίθεση με ρουκέτα εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας (τον καλύτερα φυλασσόμενο «στόχο» στην Αθήνα!), δεκάδες επιθέσεις εναντίον στόχων με «χρώμα» τρομοκρατικής οργάνωσης, μέχρι τις «επιχειρήσεις» εναντίον φρουρών, την κλοπή αυτόματων όπλων και πολύ πρόσφατα τις ριπές εναντίον της «κλούβας» στην πανεπιστημιούπολη και την οργανωμένη δολοφονική απόπειρα εναντίον αστυνομικών στο υπουργείο Πολιτισμού. Χωρίς στο μεσοδιάστημα να υπάρξει έστω και μία επιτυχής «ανταπάντηση» των υπηρεσιών ασφαλείας, στους διαμορφούμενους νέους τρομοκρατικούς πυρήνες…

Στην πραγματικότητα, η επιτυχής σύνθεση της «αντιτρομοκρατικής» διαλύθηκε δυστυχώς με καθαρά μικροκομματικά κριτήρια (η μόνιμη ασθένεια του μικρόψυχου και «αόμματου» πολιτικού μας συστήματος…) κατά τρόπο που να προκαλεί εύλογα ερωτήματα ως προς τη σοβαρότητα τών μετά τις εκλογές του 2004 πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Η λογική των «δικών μας παιδιών», δυστυχώς λειτούργησε με καταστροφικά αποτελέσματα και σε έναν τομέα της αντιτρομοκρατίας ειδικά, της Αστυνομίας γενικότερα) που θα ’πρεπε η λειτουργία του να διέπεται από καθαρά τεχνοκρατικά κριτήρια και υπερκομματικές αξιολογήσεις, με μόνο γνώμονα τη λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητά του… Στις τόσες σαφείς ενδείξεις ότι μια «νέα γενιά» τρομοκρατών πάει ν’ ανδρωθεί, οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο «αρμόδιοι» ή δεν έδωσαν την απαιτούμενη προσοχή, αξιολογώντας επιφανειακά και αποσπασματικά τις ενδείξεις και τις πληροφορίες ή οι υπηρεσίες αποδείχθηκαν ανίκανες να κινηθούν και να δράσουν αποτελεσματικά.

Στην εικόνα αναποτελεσματικότητας και αναξιοπιστίας των αρχών ασφαλείας, έδωσαν το δικό τους «χρώμα» παθογένειες χρόνων της Ελληνικής Αστυνομίας, με διαφθορά στο εσωτερικό της, πυκνές εκδηλώσεις κατάχρησης εξουσίας και αναιτιολόγητης βίας που αμαύρωσαν την κοινωνική «προβολή» της με χαρακτηριστική ατιμωρησία των υπευθύνων, αδυναμία πρόληψης και καταστολής όχι μόνο των «περιφερειακών» τρομοκρατικών κρουσμάτων, αλλά ακόμη και των αδικημάτων του κοινού ποινικού δικαίου, με τους «νονούς» της νύχτας να δρουν ανεξέλεγκτα, τις συμμορίες ληστών να «ενεργούν» με τρόπο προκλητικό, γενικά το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών να βρίσκεται στα «ιστορικά» χαμηλότερά του, όπως καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις.

  • Ισορροπημενη, επαγγελματικη αντιδραση

Μια τέτοια Αστυνομία, είναι αναμενόμενο ν’ απαξιώνεεται στη συνείδηση της κοινωνίας και ταυτόχρονα να «στοχοποιείται» από τους εγκληματίες οπλοφόρους, σε μια σχεδόν εύκολη «ενοχοποίηση» για τα διογκούμενα και διευρυνόμενα κοινωνικά οικονομικά, εργασιακά, ασφαλιστικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλο και περισσότεροι πολίτες, μέσα στο ασταθές και άναρχο «τοπίο» που σε διεθνές πεδίο (και πολλαπλασιαστικά σε χώρες με χωλαίνουσα ικανότητα ανάπτυξης και αντίδρασης, όπως η Ελλάδα) έχει περιγράψει η παγκοσμιοποίηση. Πόσω μάλλον, όταν οι διάφορες ελίτ της εξουσίας, σε όλες τις βαθμίδες, υστερόβουλα και για ν’ αποσείσουν τις δικές τους ευθύνες στη διαμορφωμένη πραγματικότητα διευκόλυναν αν δεν πριμοδότησαν κιόλας αυτή τη στοχοποίηση…

Ασφαλώς και τα διογκούμενα κοινωνικά προβλήματα (και μάλιστα: δίχως την ένδειξη καν πως η πολιτική τάξη και οι άλλες ελίτ της εξουσίας έχουν έγνοια να τα αντιμετωπίσουν σοβαρά αδιαφορώντας για το όποιο δικό τους κόστος) δημιουργούν γόνιμες συνθήκες για ν’ αναπτυχθούν δυναμικές κοινωνικές αντιδράσεις για τις οποίες αρκεί η όποια, τυχαία ή και προβοκατόρικη, αφορμή για να μεταλλαχθούν, κατά τρόπο ανεξέλεγκτο, σε βίαιες ακόμη και σε ακρότατο σημείο, όπως δυστυχώς βιώσαμε από τον φόνο του 15χρονου και μετά. Και σε τέτοιες συνθήκες αυτονόητο είναι πως διευκολύνονται οι ετερογενείς «οσμώσεις» ομάδων και ατόμων, οι «επαγγελματικές» διεισδύσεις του ενός χώρου στον άλλο, οι ευκαιριακές «στρατολογήσεις» και οι έστω και «πρόχειρες» και για συγκεκριμένες ενέργειες «συμμαχίες» θυμωμένων πολιτών, αντιεξουσιαστών, ποινικών και τρομοκρατών. Με ό,τι το επικίνδυνο ένα τέτοιο μείγμα μπορεί να συνιστά…

Στις σοβαρές χώρες, τέτοιοι κίνδυνοι είναι εκ των προτέρων «επεξεργασμένοι» και έχουν εκπονηθεί και τα μέτρα αντίδρασης και προστασίας της κοινωνίας από τις εντεταλμένες, επαγγελματικές, αξιόπιστες και επαρκείς δυνάμεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προλαμβάνονται πάντα και σε όλο το εύρος τους οι αρνητικές εξελίξεις. Πόσω μάλλον σε χώρες σαν τη δική μας, με αποδιοργανωμένες δυνάμεις ασφαλείας, αναξιόπιστες και εκ του πονηρού «στοχοποιημένες» που δυστυχώς σημαίνει πως ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος στην έξαρση, να αντιδράσουν κατά τρόπο υπερβολικό, αντιδημοκρατικό και γενεσιουργό άλλων κλιμακούμενων ανεπιθύμητων καταστάσεων…

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί έχει όλες τις «προδιαγραφές» να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη – απ’ όλες τις πλευρές και των παράφρονων ενόπλων, αλλά και της ίδιας της πολιτείας, που εύκολα μπορεί να διολισθήσει σε τακτικές και μεθόδους αυταρχισμού και περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Δρόμοι δυνάμει άκρως ολισθηροί. Αυτό που απαιτείται είναι κατ’ αρχήν η πλήρης και άνευ όρων πολιτική απομόνωση των τρομοκρατών, απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις δίχως… συνυπολογισμούς πολιτικού κόστους και οφέλους. Το απαραίτητο μέτρο για να ακολουθήσει με ασφάλεια (και ύστερα από πρόγραμμα και οργάνωση) η επιχειρησιακή εξάρθρωση, που θα πρέπει να επιδιωχθεί επαγγελματικά, με μελέτη του φαινομένου και αξιολόγηση πληροφοριών και συνθηκών και όχι με τα «εύκολα» και επικοινωνιακά κυνήγια μαγισσών…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...