Ελλις Αθανάσιος

Γέφυρα συναίνεσης ο Στρος-Καν

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Ελλις Αθανάσιος |

  • Tου Aθανασιου Eλλις, Η Καθημερινή, 30-12-10

Ο Γιώργος Παπανδρέου προχωρά στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων με την τρόικα, προκαλώντας αντιδράσεις στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα, στην οποία ήδη καταγράφονται απώλειες, χωρίς να αποκλείονται και άλλες. Από την πλευρά του, ο Αντώνης Σαμαράς εμμένει στην αντιμνημονιακή ρητορική, η οποία δημιουργεί ρήγματα στο εσωτερικό του δικού του κόμματος, από το οποίο έχουν αποχωρήσει ή διαγραφεί πέντε βουλευτές, αλλά και ενόχληση σε ευρωπαϊκούς κύκλους, κυρίως των ιδεολογικά συγγενών κομμάτων, οι ηγέτες των οποίων υπενθυμίζουν ότι εάν τον περασμένο Μάιο η Ελλάδα δεν είχε υπογράψει το Μνημόνιο και δεν είχε λάβει το δάνειο των 110 δισεκατομμυρίων ευρώ, θα είχε χρεοκοπήσει.

Η χώρα θα βιώσει το επόμενο δίμηνο μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, καθώς η ύφεση θα βαθαίνει και η προώθηση σωρείας ριζικών διαρθρωτικών αλλαγών θα προκαλεί εντάσεις στην κοινωνία και κλυδωνισμούς, όχι μόνο στο ΠΑΣΟΚ που εφαρμόζει την επώδυνη πολιτική, αλλά και στο έτερο κόμμα εξουσίας, αφού στη συνείδηση του λαού και τα δύο χρεώνονται τις ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση.

Το ΠΑΣΟΚ αναγκάζεται να πάει «κόντρα» στο πελατειακό σύστημα που εξέθρεψε στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, ενώ στη Ν.Δ., από τη μια οι δικοί της συνδικαλιστές αντιδρούν στη στήριξη που παρέχει το κόμμα τους σε κάποια μέτρα της κυβέρνησης, όπως είναι η εξυγίανση των ΔΕΚΟ, και από την άλλη, μεγάλο μέρος του αστικού κόσμου που είναι ψηφοφόροι της, θεωρούν αναγκαίες τις μεταρρυθμίσεις και δυσφορούν για τις λαϊκίστικες θέσεις που συχνά υιοθετούνται.

Η δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα και η συνεχιζόμενη δυσπιστία των διεθνών αγορών έναντι της χώρας μας, δεν επιτρέπει εγωισμούς, αδιαλλαξίες και εμμονές. Στο πλαίσιο αυτό, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να μην προχωρήσει στη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την οικονομία που θα δυναμιτίσει ακόμη περισσότερο το κλίμα και είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει σε παρωδία, αφού θα αφορά μόνο τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Μια τέτοια κίνηση θα πρέπει να αξιολογηθεί ως άνοιγμα προς την αξιωματική αντιπολίτευση και βήμα σύγκλισης.

Είτε δεχθεί κανείς την περιοριστική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση σε συνεργασία με την τρόικα, είτε την αντιμνημονιακή προσέγγιση της Ν.Δ., όλοι χαρακτηρίζουν «κλειδί» για την ανόρθωση της οικονομίας την ανάπτυξη. Αυτό δηλώνει σε κάθε ευκαιρία και ο ίδιος ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο οποίος μάλιστα σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Κ» άνοιξε ένα παράθυρο για αποδοχή προτάσεων της Ν.Δ., οι περισσότερες από τις οποίες εστιάζονται στην αναπτυξιακή πτυχή.

Ο κ. Στρος-Καν έχει τους δικούς του λόγους να επιθυμεί την επιτυχία του δύσκολου εγχειρήματος εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας και προς αυτή την κατεύθυνση οφείλει να αξιοποιήσει κάθε δυνατότητα. Παρά την ενόχληση που προκάλεσε η καταψήφιση του Μνημονίου από τη Νέα Δημοκρατία, ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ μπορεί να συμβάλει στη συναίνεση που ο ίδιος ζητεί, ενθαρρύνοντας την κυβέρνηση, η οποία εκ των πραγμάτων έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, να προχωρήσει σε βήματα προσέγγισης της Νέας Δημοκρατίας, επιτρέποντας στην αξιωματική αντιπολίτευση να ανταποκριθεί. Μαγικές λύσεις χωρίς απολύσεις και περικοπές δεν υπάρχουν, αλλά η αποδοχή κάποιων προτάσεων του κ. Σαμαρά, σε συνδυασμό με την αναβολή της Εξεταστικής για την οικονομία, θα μετέβαλε το πολιτικό περιβάλλον και θα λειτουργούσε ως πυλώνας συναίνεσης στην πιο δύσκολη φάση για τη χώρα, όπου τουλάχιστον τα δύο μεγάλα κόμματα πρέπει να συνεννοηθούν στους βασικούς άξονες, αγνοώντας το όποιο πολιτικό κόστος και έχοντας ως μοναδικό γνώμονα τη διάσωση της Ελλάδας.


Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αναδιάρθρωση του χρέους προβλέπει ο Ρουμπινί

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Ελλις Αθανάσιος, Οικονομική κρίση, Ρουμπινί Νούριελ |

  • Ο διάσημος οικονομολόγος εξηγεί στην «Κ» γιατί την θεωρεί αναπόφευκτη στο μέλλο
  • Συνέντευξη στον Αθανασιο Eλλις, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Παρά την εφαρμογή σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και επώδυνων μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στο τεράστιο χρέος που συσσωρεύεται και θα αναγκασθεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωσή του, υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» ο διάσημος οικονομολόγος Νούριελ Ρουμπινί, ο άνθρωπος που πριν από πέντε χρόνια προέβλεψε την παγκόσμια οικονομική κρίση. «Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε την αναδιάρθρωση υπό πίεση, αλλά είναι βέβαιο ότι θα συμβεί» επιμένει ο γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη Ιρανοεβραίος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο οποίος έχει χαρακτηρίσει την Ελλάδα «LehmaBrothers της Ευρώπης» και θεωρεί πως ο δανεισμός από το ΔΝΤ και την Ε. Ε. το μόνο που επιτυγχάνει είναι να αναβάλει την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα όταν γίνει αυτή να μην είναι πλέον ελεγχόμενη.

Ο κ. Ρουμπινί, τον οποίο το περιοδικό Time συμπεριέλαβε πέρυσι στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, οφείλει τη φήμη του στην πρόβλεψη που έκανε το 2005 περί επερχόμενης κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων στις ΗΠΑ και γενικευμένης οικονομικής καταστροφής. Το 2008 το περιοδικό Fortune ανέφερε ότι «όταν το 2005 ο Ρουμπινί έλεγε πως οι τιμές των ακινήτων επέπλεαν σε ένα κύμα εικασιών, το οποίο σύντομα θα βύθιζε την οικονομία, πολλοί τον περιέγραφαν ως Κασσάνδρα, αλλά τώρα αποδεικνύεται σοφός».

– Η εκτίμησή σας για την Ελλάδα παραμένει το ίδιο αρνητική όπως ήταν την περασμένη άνοιξη; Ο κ. Στρος-Καν δηλώνει ότι η Ελλάδα κινείται στον σωστό δρόμο.

– Κοιτάξτε. Εχουν υπάρξει μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο και το ξέραμε, η αύξηση των φόρων και η μείωση των δαπανών έχει επηρεάσει αρνητικά τη συνολική ζήτηση και το ΑΕΠ που μειώνονται, και όσο θα μειώνονται καθίσταται πιο δύσκολη η βελτίωση της σχέσης του ελλείμματος και του χρέους με το ΑΕΠ. Υπάρχουν επίσης πολιτικές αντιστάσεις που γίνονται περισσότερο ηχηρές.

– Ομως, παρά τις όποιες ενστάσεις, η Ελλάδα εφαρμόζει σημαντικά διαρθρωτικά μέτρα.

– Ακόμη και εάν η Ελλάδα υλοποιήσει όλα όσα περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα του ΔΝΤ, εάν λάβει όλα τα δρακόντεια μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης και σταθεροποίησης, το ίδιο το πρόγραμμα προβλέπει μείωση της παραγωγής και, σύμφωνα με το καλύτερο σενάριο, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα σταθεροποιηθεί στα επίπεδα του 148% του ΑΕΠ, που για μένα δεν είναι βιώσιμο και απαιτεί αναδιάρθρωση.

Αναβολή

– Η ελληνική κυβέρνηση επιμένει ότι δεν τίθεται θέμα πτώχευσης.

– Οι Ελληνες γυρίζουν και δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι ποτέ δεν θα προχωρήσουν σε πτώχευση. Το ζήτημα δεν είναι η πτώχευση. Πολύ λίγα κράτη κάνουν ξεκάθαρη πτώχευση. Αλλά πολλά προχωρούν σε επιβαλλόμενη από τις αρχές, που διέπουν τις αγορές, ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους τους. Αλλά το κάνουν υπό την απειλή της πτώχευσης, αλλιώς κανείς δεν θα δεχόταν οικειοθελώς να πάρει νέο χρέος με χειρότερη προμήθεια. Το Πακιστάν, η Ουκρανία, ο Αγ. Δομίνικος, η Ουρουγουάη, είναι χώρες που έχουν κάνει ελεγχόμενη, «εκτός δικαστηρίου», εκτός πτώχευσης, προληπτική αναδιάρθρωση του χρέους, ανταλλάσσοντας το παλαιό χρέος με νέο. Με αυτό τον τρόπο αναβάλλουν την ωρίμαση του χρέους για πολλά χρόνια, μειώνοντας τα επιτόκια για το νέο χρέος κάτω από τα επίπεδα της αγοράς, και διατηρώντας την ονομαστική αξία του χρέους στο 100% ώστε οι τράπεζες που το έχουν να μην αρχίσουν να το διαγράφουν. Οσο η αξία του χρέους είναι σταθερή, δεν υποχρεούσαι να το διαγράψεις. Μπορεί να επιτευχθεί «κούρεμα» με την επιμήκυνση της αποπληρωμής και θέτοντας όρια στα επιτόκια.

Μη ρεαλιστική η επιστροφή στις αγορές

Ο κ. Ρουμπινί είναι κατηγορηματικός όταν η συζήτηση έρχεται στο θέμα της επαναφοράς της Ελλάδας στις αγορές χρήματος. Οπως ξεκαθαρίζει, θεωρεί μη ρεαλιστική την πρόβλεψη για επάνοδο σε 18 μήνες το πολύ. Κι εξηγεί τους λόγους.

– Η εκτίμηση του ΔΝΤ ότι σε 12 ή 18 μήνες η Ελλάδα θα μπορούσε να επιστρέψει στις αγορές δεν είναι ρεαλιστική;

– Εγώ δεν την βρίσκω ρεαλιστική. Ακόμη και στο καλύτερο σενάριο, είναι δύσκολο να δει κανείς πώς η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει μια πρόσβαση στις αγορές που θα έχει νόημα. Η εξυγίανση θα είναι επώδυνη, με περισσότερο στασιμοπληθωρισμό, περισσότερη ύφεση. Αλλά, όπως σας είπα, μπορείτε να προχωρήσετε σε ελεγχόμενη αναδιάρθρωση. Να μειώσετε το χρέος σας με έναν ελεγχόμενο τρόπο, όπως έχουν κάνει πολλές χώρες, και τότε δεν θα χρειασθεί να απευθυνθείτε στις αγορές.

– Αρα, επιμένετε ότι η πτώχευση είναι αναπόφευκτη.

– Για μένα είναι αναπόφευκτη. Θα συμβεί. Διότι είναι αδύνατον να επιζήσει η Ελλάδα με ένα χρέος που φθάνει στο 150% του ΑΕΠ. Να αντικαταστήσει το ιδιωτικό χρέος με δημόσιο, να μπορέσει να αποπληρώσει το ΔΝΤ και την Ε. Ε. ύστερα από τρία χρόνια, και να επιστρέψει στις αγορές με τα spreads να παραμένουν στο ζενίθ. Θα χρειαστεί μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση. Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε τη αναδιάρθρωση υπό πίεση. Εχει συμβεί τόσες φορές. Και κανείς δεν πιστεύει ότι δεν θα συμβεί και στην περίπτωση της Ελλάδας.

Το ίδιο θα συμβεί στην πορεία και με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Θα έχουμε, λοιπόν, ουσιαστικές πτωχεύσεις (effective defaults), ίσως όχι επίσημες, αλλά ακόμη και εάν δεν θέλετε να χρησιμοποιήσετε την βρώμικη λέξη «πτώχευση», θα είναι ελεγχόμενες αναδιαρθρώσεις χρέους οι οποίες θα αρχίσουν από την Ελλάδα. Δεν έχω καμία αμφιβολία επ’ αυτού.

– Τίθεται ζήτημα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ;

– Είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Μπορείτε να κάνετε ελεγχόμενη αναδιάρθρωση και να παραμείνετε στη νομισματική ένωση, αλλά μπορείτε ταυτόχρονα να βγείτε από το ευρώ. Η αναδιάρθρωση είναι πιο πιθανή, και θα συμβεί νωρίτερα από την ενδεχόμενη επιλογή της εξόδου από την Ευρωζώνη, η οποία είναι λίγο παγίδα αφού ουσιαστικά θα οδηγηθείτε εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αρα, το κόστος μιας τέτοιας εξέλιξης είναι πολύ μεγαλύτερο από μια αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό είναι ένα σενάριο για τα επόμενα πέντε χρόνια όταν χώρες όπως η Ελλάδα και άλλες υποστούν όλες τις θυσίες και εξακολουθούν να μην παρουσιάζουν ανάπτυξη. Εάν δεν έχουν υποχωρήσει οι τιμές στο εσωτερικό και δεν έχει υπάρξει αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω μικρότερης αύξησης των μισθών από την παραγωγικότητα, στην πορεία οι χώρες αυτές θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα ανάπτυξης το οποίο δεν θα μπορεί να επιλυθεί με αναδιάρθρωση του χρέους, κάτι που σημαίνει ότι η επιλογή εξόδου από το ευρώ παραμένει στο τραπέζι ως μια πιθανότητα.

Χρονική μετάθεση του προβλήματος

Οταν η «Κ» επισήμανε στον κ. Ρουμπινί ότι στο σενάριο περί αναπόφευκτης πτώχευσης η Ελλάδα θα αντέτεινε πως η ελληνική οικονομία αλλάζει και σύντομα θα είναι περισσότερο ανταγωνιστική και θα παρουσιάζει ανάπτυξη, παρενέβη ο διευθυντής αγορών και στρατηγικής της Roubini Global Economics, Αρναμπ Ντας, για να τονίσει πως ναι μεν «η επίσημη γραμμή είναι ότι αποδίδει η δημοσιονομική εξυγίανση, και αυτό είναι σωστό, αλλά τίθεται το ερώτημα εάν ταυτόχρονα υλοποιούνται και όλες οι άλλες αλλαγές, και μάλιστα με τέτοιους ρυθμούς που να φέρουν την Ελλάδα στο ποθητό σημείο στο τέλους του προγράμματος».

Και συνέχισε: «Αυτό μένει να φανεί, αλλά μέχρι στιγμής τα πράγματα δεν κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Ο πληθωρισμός είναι 5%, το εξωτερικό χρέος αυξάνεται και η ανταγωνιστικότητα δεν αποκαθίσταται. Εχει επιλεγεί ένας πολύ επώδυνος τρόπος σταθεροποίησης. Είναι σαφώς αναγκαίος για να διατηρηθεί το ευρώ, αλλά λογικά αυτό που αναμένεται να συμβεί είναι να μετατεθεί χρονικά το πρόβλημα τόσο ώστε να μην προκαλέσει συστημικό κύμα μετάδοσής του στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Να δοθεί σε αυτές τις χώρες αρκετός χρόνος να θέσουν τα δημοσιονομικά τους και το δημόσιο χρέος τους υπό έλεγχο, και τότε, αν η Ελλάδα εξακολουθεί να μην βρίσκεται σε βιώσιμη φάση, να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους και να παραμείνει στο ευρώ».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο μεσολαβητής Παπανδρέου

Posted on Σεπτεμβρίου 23, 2010. Filed under: Ελλις Αθανάσιος |

Tου Aθανασιου Eλλις, Η Καθημερινή

Στον φυσικό του ρόλο δείχνει να βρίσκεται ο Γιώργος Παπανδρέου τις τελευταίες ημέρες στη Νέα Υόρκη. Φίλοι και αντίπαλοι του αποδίδουν στόχους και επιθυμίες που ίσως δεν έχει, όπως την αναρρίχηση στο αξίωμα του γενικού γραμματέα των Ην. Εθνών. Οι πρώτοι για να υπερθεματίσουν την αποδοχή του από την παγκόσμια κοινότητα, οι δεύτεροι για να επικρίνουν τη συχνή απουσία του στο εξωτερικό, που αφαιρεί την προσοχή του από τα οικονομικά προβλήματα και τις αναταραχές στο εσωτερικό.

Αν και διαπιστώνεται μια συχνά υπερβολική ροπή προς την επικοινωνιακή αξιοποίηση των κινήσεών του, η προώθηση της διεθνούς παρουσίας της Ελλάδας μέσω των διαύλων που διατηρεί ο κ. Παπανδρέου με ξένους ηγέτες και θεσμούς είναι θετική. Για τη διεθνή κοινότητα, μικρή σημασία έχει ποιες ενέργειες κάνει προσωπικά ο ίδιος και ποιες ο υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας ή άλλοι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού, όπως ο Αλεξ Ρόντος, ο οποίος αναπτύσσει έντονη δραστηριότητα στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια.

Για να μην αντιμετωπιστεί ως γραφικός, ο κ. Παπανδρέου θα πρέπει να έχει ως πυξίδα την αίσθηση του μέτρου. Να προβάλλει μεν την πρόθεση της Ελλάδας να συμβάλει στην επίλυση διαφορών, αναγνωρίζοντας όμως τον σχετικά περιορισμένο ρόλο που της αναλογεί και ο οποίος είναι, εκ των πραγμάτων, μεγαλύτερος και πιο ουσιαστικός στα Βαλκάνια, ειδικά εάν ξεπεραστεί η οικονομική κρίση και ανακτήσει η Αθήνα το σημαντικό εργαλείο της οικονομικής διπλωματίας και μικρότερος και συμπληρωματικός, αλλά όχι απαραίτητα αμελητέος, στη Μέση Ανατολή.

Ο Ελληνας πρωθυπουργός τελευταία στρέφει την προσοχή του στα δύο κορυφαία ζητήματα που απασχολούν τη διεθνή κοινότητα, την ειρηνευτική διαδικασία Ισραήλ – Παλαιστινίων και το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, που έχει οδηγήσει στην τεταμένη σχέση της Δύσης με την Τεχεράνη. Θα πρέπει να αποφύγει τον πειρασμό -και λόγω ιδιοσυγκρασίας μάλλον θα το κάνει- να αυτοπροβληθεί ως κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που είναι. Ελπίζεται να έχει διδαχθεί από τις ατυχείς υπερβολές του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος επέλεξε να αυτοχρισθεί ως ο «κύριος μεσολαβητής» ανάμεσα στη Δύση και το Ιράν, κάνοντας βήματα που έρχονταν σε ευθεία ανίθεση με την προσέγγιση της διεθνούς κοινότητας, όπως αυτή εκφράζεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ· η στάση του τελικά έπληξε την εικόνα του ιδίου και της χώρας του.

Μέχρι στιγμής, ο Ελληνας πρωθυπουργός ακολουθεί διαφορετική πορεία. Προχώρησε σε εμβάθυνση της σχέσης με το Ισραήλ και ταυτόχρονα μετέφερε στον Ιρανό πρόεδρο την αντίθεση της διεθνούς κοινότητας στην απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου από την Τεχεράνη και του διεμήνυσε ότι είναι προς το συμφέρον του να αλλάξει προσέγγιση, έτσι ώστε να τερματισθεί η απομόνωσή του. Η αξιοποίηση των παραδοσιακών δεσμών με το Ιράν, χωρίς τη διατάραξη των σχέσεων με τη Δύση, αναδεικνύει έναν χρήσιμο υποβοηθητικό ρόλο για την Ελλάδα, ο οποίος με σωστούς χειρισμούς μπορεί να αποφέρει οφέλη.

Στο πλαίσιο της διεθνούς κινητικότητας που αναπτύσσει, ο κ. Παπανδρέου θα φιλοξενήσει στις 22 Οκτωβρίου στην Ελλάδα σύνοδο για την κλιματική αλλαγή στη Μεσόγειο και σε αυτήν έχει προσκαλέσει, μεταξύ άλλων, τους ηγέτες της Τουρκίας, του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Το παζλ της Ανατολικής Μεσογείου είναι πολύπλοκο και σίγουρα δεν θα λυθεί στην Αθήνα. Ομως, οι πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού, χωρίς απαραίτητα να αποτελούν «μεσολάβηση», βάζουν την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη και ελπίζεται ότι στην πορεία θα επιτρέψουν στην Αθήνα να διασφαλίσει μεγαλύτερη κατανόηση στα προβλήματα που απασχολούν την ίδια και στα οποία έχει λόγο η διεθνής κοινότητα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι ημέτεροι και η ισονομία

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Ελλις Αθανάσιος, Ισονομία, Ρουσφέτι |

Οι συνεχείς και ατυχείς τηλεοπτικές παρεμβάσεις του κ. Σωτήρη Χατζηγάκη και άλλων τις τελευταίες ημέρες αναδεικνύουν τον παραλογισμό που επικρατεί στη χώρα μας σχετικά με τους διορισμούς στο Δημόσιο συγγενών, φίλων και γνωστών. Η επώδυνη διαπίστωση που προκύπτει είναι ότι πολιτικοί, όλων των κομμάτων, θεωρούν την εξυπηρέτηση ημετέρων ως μέρος των δραστηριοτήτων, αν όχι των «υποχρεώσεών» τους, και έχουν ταυτισθεί σε τέτοιο βαθμό με την πρακτική αυτή που δεν αντιλαμβάνονται καν ότι παραβιάζουν την αρχή της ισονομίας που αποτελεί πυλώνα μιας ευνομούμενης δημοκρατικής κοινωνίας.

Είναι λυπηρή η εικόνα ενός πρώην υπουργού, στη δικαιοδοσία του οποίου βρέθηκε κάποια στιγμή και η Δικαιοσύνη, να περιφέρεται στα ΜΜΕ και να δείχνει ότι δεν κατανοεί κάποιες βασικές αρχές που διέπουν το περί δικαίου αίσθημα. Τα ατυχή επιχειρήματα στα οποία προσπάθησε να οικοδομήσει την απάντησή του ήταν ότι το ίδιο έκαναν και κάνουν όλα τα κόμματα, όπως επίσης ότι οι συγγενείς βουλευτών πρέπει και αυτοί να έχουν το δικαίωμα να προσληφθούν στο Δημόσιο. Το πρώτο είναι γεγονός, αλλά πρόκειται για μια πρακτική προς αποφυγή, όχι προς μίμηση, και άρα αγγίζει τα όρια του παραλόγου να το επικαλείται κανείς ως δικαιολογία. Το δεύτερο προκαλεί τη νοημοσύνη των πολιτών που γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται για κλειστούς και αξιοκρατικούς διαγωνισμούς όπου κάποιοι ανεξάρτητοι κριτές βαθμολογούν γραπτά χωρίς να γνωρίζουν ονόματα και συγγένειες, και όπου, φυσικά, η κάθε αίτηση, συμπεριλαμβανομένων αυτών των συγγενών ή συνεργατών πολιτικών, θα έπρεπε να αξιολογείται ισότιμα. Αντιθέτως, πρόκειται για «βόλεμα» ανθρώπων που έχουν το «προσόν» των οικογενειακών, φιλικών ή κομματικών σχέσεων.

Αντί οι υπουργοί, βουλευτές, και άλλοι κρατικοί λειτουργοί που έχουν υποπέσει στο ατόπημα του διορισμού «δικών τους» να καταφεύγουν σε έωλα επιχειρήματα, θα ήταν πιο χρήσιμο και αποτελεσματικό γι’ αυτούς να προβούν σε κάποιες αυτονόητες ενέργειες: να δηλώσουν ότι κατανοούν πως πρόκειται για εσφαλμένη τακτική, να ζητήσουν δημόσια συγγνώμη και να υποσχεθούν ότι δεν θα την επαναλάβουν. Θα μπορούσαν να αναφέρουν ότι πολλοί το έκαναν έως τώρα, όχι όμως ως δικαιολογία, αλλά για να αναδείξουν το εύρος του φαινομένου, τασσόμενοι υπέρ της ανάγκης τερματισμού του. Και από εκεί και πέρα να αφεθούν στην κρίση της κοινωνίας. Δεν θα ήταν εύκολη η θέση τους. Ομως, αρκετοί πολίτες θα διαπίστωναν μια ευπρόσδεκτη αυτοκριτική που ίσως αξίζει επιβράβευσης.

Χρειάσθηκε, δυστυχώς, να φθάσουμε στην ακραία υιοθέτηση των επώδυνων μέτρων που επιβάλλει η τρόικα για να αρχίσει να ξεθωριάζει το όνειρο του διορισμού στο Δημόσιο. Επόμενο βήμα, η εξάλειψη της μισθολογικής αδικίας όπου κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι, συνεπικουρούμενοι από καλοβολεμένους συνδικαλιστές, είχαν εξασφαλίσει αποδοχές, επιδόματα, και συντάξεις χιλιάδων ευρώ, εις βάρος άλλων εργαζομένων που αποτελούν τη γενιά των 700 ευρώ.

Τέτοιες συμπεριφορές δεν αποτελούν, φυσικά, αποκλειστικό προνόμιο της ελληνικής πολιτικής ελίτ. Παρατηρούνται στις περισσότερες δημοκρατίες (για τα αυταρχικά καθεστώτα δεν γίνεται λόγος, εκεί αποτελούν βασικό στοιχείο της ύπαρξης και λειτουργίας του κράτους). Τουλάχιστον, στις άλλες χώρες όσοι «βολεύουν» ημετέρους δείχνουν ότι αντιλαμβάνονται πως παραβιάζουν κανόνες και αρχές.

Για να αλλάξει η νοοτροπία και να σταματήσει ή τουλάχιστον να περιορισθεί αυτή η πρακτική, απαιτείται η απεμπλοκή του Δημοσίου από τα κομματικά πλοκάμια, ο σαφής διαχωρισμός εξουσιών και η ανεξαρτησία Αρχών και υπηρεσιών. Μόνον έτσι θα εμπεδωθεί και προσδοκάται ότι θα αρχίσει να εφαρμόζεται στην πράξη η αρχή της ισονομίας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Στάση ευθύνης και ρήξεις

Posted on Μαΐου 6, 2010. Filed under: Ελλις Αθανάσιος |

Σκίτσο του Ανδρεα Πετρουλακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

  • Tου Aθανασιου Eλλις, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/05/2010

Δυστυχώς, κι άλλες φορές βίαιες συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας έχουν κάνει τον γύρο του κόσμου. Και άλλες φορές διεθνή μέσα ενημέρωσης έχουν καταγράψει κοινωνικές αναταραχές στην Ελλάδα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον Δεκέμβριο του 2008. Ομως, είναι η πρώτη φορά που η κατάσταση στην Ελλάδα επηρεάζει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, πλήττει τα διεθνή χρηματιστήρια και φθάνει να απειλεί τη συνοχή και το μέλλον της ενωμένης Ευρώπης.

Τα βλέμματα όλων είναι, λοιπόν, στραμμένα στη χώρα μας. Αυτή η νέα πραγματικότητα αυξάνει την ευθύνη που έχουν οι πολιτικές μας ηγεσίες. Η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα συγκληθεί. Η «κόντρα» ανάμεσα στον κ. Καρατζαφέρη και την κ. Παπαρήγα μπορεί να συνεχισθεί, ενώ ο κ. Τσίπρας θα ακολουθήσει τον δικό του γνώριμο δρόμο. Και οι τρεις μάχονται για την ψήφο των απογοητευμένων πολιτών που καλούνται να κάνουν θυσίες, είναι οργισμένοι και κατηγορούν τα κόμματα που τους κυβέρνησαν τα τελευταία 35 χρόνια.

Η μεγάλη ευθύνη πέφτει στον πρωθυπουργό και στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης οι οποίοι, άλλωστε, εκπροσωπούν το 80% του ελληνικού λαού. Ο Γιώργος Παπανδρέου ανέλαβε το πολιτικό κόστος της διαπραγμάτευσης και υπογραφής του προγράμματος για τη διάσωση της χώρας. Ο Αντώνης Σαμαράς καλείται να κάνει τη δική του υπέρβαση και να στηρίξει την υλοποίησή του. Εχει κάθε δικαίωμα να εκφράσει διαφωνίες για επιμέρους πρόνοιες, αλλά το αστικό φιλελεύθερο κόμμα της χώρας δεν μπορεί να ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο των μικρών κομμάτων διαμαρτυρίας. Οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν και να μιλήσει ανοιχτά για πολλά από τα μέτρα που είναι αναγκαία.

Το πρόγραμμα που συμφωνήθηκε με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ αποτελεί την τελευταία ευκαιρία για τη χώρα, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που εκτιμούν ότι ούτε η υπόσχεση του δανείου των 110 δισεκατομμυρίων ευρώ είναι αρκετή για να αποτρέψει την πτώχευση. Σε αυτή τη λεπτή συγκυρία, ήρθε η χθεσινή ημέρα να ενισχύσει την εικόνα της Ελλάδας ως μιας ασταθούς, και για κάποιους επικίνδυνης, χώρας. Είναι βέβαιο ότι τα χθεσινά γεγονότα θα έχουν σοβαρές επιπτώσεις στη μόνη βιομηχανία που μας έχει απομείνει, τον τουρισμό. Ο γράφων ελπίζει ότι λίγο πριν από το πιο δύσκολο καλοκαίρι για την Ελλάδα δεν θα υπάρξουν ταξιδιωτικές οδηγίες από μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ, αν και οι εικόνες στις τηλεοράσεις έχουν ήδη κάνει τη ζημιά.

Οπως εύστοχα δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, «η χώρα μας έφτασε στο χείλος της αβύσσου και είναι ευθύνη όλων μας να μη γίνει το βήμα προς το κενό», για να συμπληρώσει ότι «η ευθύνη αποδεικνύεται στην πράξη, όχι στα λόγια». Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών πρέπει να κυριαρχήσει η υπευθυνότητα, αλλά και να αναζητηθεί η συναίνεση. Οι συμμετέχοντες δεν πρέπει να περιορισθούν στην έκφραση οδύνης για τον χαμό τριών αθώων ανθρώπων η οποία είναι αυτονόητη. Δύσκολα θα συμφωνήσουν να στηρίξουν το πρόγραμμα των επώδυνων μέτρων για την προσαρμογή της Ελλάδας. Δεν μπορούν να αλλάξουν τα πάντα εν μια νυκτί. Μπορούν, όμως, να κάνουν πολλά. Ας αρχίσουν τη ρήξη με το παρελθόν δεσμευόμενοι ότι θα προχωρήσουν άμεσα και ομόφωνα στην αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Ο κόσμος διψά για δικαιοσύνη και ισονομία.

Ο κ. Παπούλιας προειδοποίησε ότι «η Ιστορία θα μας κρίνει όλους. Αυστηρά και χωρίς ελαφρυντικά». Ο ίδιος είχε το θάρρος να δηλώσει συνυπεύθυνος για το χρέος της χώρας, καθώς διετέλεσε επί πολλά χρόνια υπουργός στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Ολοι οι πολιτικοί αρχηγοί, και πρωτίστως οι κ. Παπανδρέου και Σαμαράς, οφείλουν να τον ακολουθήσουν. Με λόγια, αλλά και πράξεις…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χρονιά ανατροπών

Posted on Δεκέμβριος 31, 2009. Filed under: Ελλις Αθανάσιος |

  • Tου Aθανασιου Eλλις, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/12/2009

Το 2009, που φεύγει σήμερα, έφερε ανατροπές στην πολιτική ζωή του τόπου, το εύρος των οποίων λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν τον περασμένο Ιανουάριο. Είχαν περάσει μόλις 17 μήνες από την άνετη επανεκλογή του Κώστα Καραμανλή, που είχε οδηγήσει σε έντονη εσωκομματική αμφισβήτηση του Γιώργου Παπανδρέου, ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ένας απλός βουλευτής, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη ως προβεβλημένη υπουργός Εξωτερικών συνεργαζόταν άψογα με τον Κώστα Καραμανλή και όλα έδειχναν ότι θα ήταν η επόμενη αρχηγός της Ν. Δ. όταν θα ετίθετο θέμα ηγεσίας.

Πέρασαν δώδεκα μήνες από τότε, και ο Κώστας Καραμανλής έχει αποχωρήσει από την πρωθυπουργία αλλά και την ηγεσία της Ν. Δ., την οποία οδήγησε στη μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας της. Ο επί δεκατρία χρόνια ηγέτης της κεντροδεξιάς παράταξης, ο οποίος μέχρι το τέλος αποτελούσε το ισχυρότερο «χαρτί» της, υπέστη μια ταπεινωτική ήττα και είδε για πρώτη φορά να αμφισβητείται μια επιλογή του, η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, από τη συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων της Ν. Δ. Ο μέχρι τότε αδιαφιλονίκητος ηγέτης βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με ένα πρωτόγνωρο και επώδυνο συναίσθημα, αυτό της απόρριψης.

Το ίδιο διάστημα, το εντελώς αντίστροφο συνέβη με τον Γιώργο Παπανδρέου, οι ηγετικές ικανότητες του οποίου είχαν αμφισβητηθεί από πολλούς, εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ, με αποκορύφωμα την περίοδο που ακολούθησε την ήττα στις εκλογές του 2007. Τελικά, επικράτησε στο εσωτερικό του κόμματός του, ανέκαμψε στην πολιτική σκηνή και πέτυχε ευρεία νίκη με 4,5% διαφορά στις ευρωεκλογές του Ιουνίου, και έναν σαρωτικό θρίαμβο με 10,5% διαφορά στις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου. Η χρονιά που φεύγει τον βρίσκει πανίσχυρο πρωθυπουργό, αποφασισμένο να κάνει πράξει το «Γιώργο, άλλαξε τα όλα», και το ερώτημα που τίθεται είναι εάν θα φανεί αντάξιος των περιστάσεων.

Ο Αντώνης Σαμαράς, που είχε βιώσει την απόλυτη μοναξιά για μια σχεδόν δεκαετία, άρχισε τη σταδιακή και διακριτική επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή τον Μάιο του ’04, όταν ο Κώστας Καραμανλής τον τοποθέτησε στην Ευρωβουλή, ενώ τρία χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβριο του ’07, του άνοιξε την πόρτα του ελληνικού Κοινοβουλίου και τον Ιανουάριο του ’09 τον έφερε στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής διορίζοντάς τον υπουργό Πολιτισμού, ένα προβεβλημένο αξίωμα με ελάχιστη φθορά από τη συμμετοχή στην κυβέρνηση. Τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, τον Ιούνιο, έστρεψαν τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του και λειτούργησαν ως η καλύτερη πολιτική διαφήμιση. Στη συνέχεια διαφοροποιήθηκε από την απόφαση Καραμανλή για πρόωρες εκλογές, έδωσε ιδεολογικό στίγμα στην εσωκομματική αναμέτρηση συσπειρώνοντας τη λαϊκή δεξιά, και σε πείσμα των μέχρι τότε δεδομένων, αναρριχήθηκε στην ηγεσία της Ν. Δ.

Το παζλ των ανατροπών ολοκληρώθηκε με την ήττα της Ντόρας Μπακογιάννη. Τα τελευταία χρόνια, σε όποιο κόμμα και αν ανήκε κάποιος, είτε εκτιμούσε την πρώην υπουργό Εξωτερικών είτε τη μισούσε –υπήρχαν πολλοί και στις δύο κατηγορίες– θεωρούσε βέβαιο ότι αυτή θα ήταν η επόμενη αρχηγός της Ν. Δ. Ομως, έχασε λόγω της υπερβολικής αυτοπεποίθησης που εξέπεμπε, όπως και του πλήγματος που δέχθηκε η εικόνα του Κώστα Καραμανλή με αποτέλεσμα η πολυετής ευλαβική συστράτευσή της στο πλευρό του από πλεονέκτημα να μετατραπεί σε μειονέκτημα, ενώ στην ήττα συνετέλεσε καθοριστικά και η απόφαση για εκλογή προέδρου από τη βάση και όχι από το συνέδριο. Σήμερα, το δίδυμο Καραμανλή – Μπακογιάννη, που κυριαρχούσε, έχει προς το παρόν χαθεί, ο Παπανδρέου κυβερνά και ο Σαμαράς είναι ο εν δυνάμει μελλοντικός πρωθυπουργός της χώρας. Για άλλη μια φορά η λαϊκή σοφία δικαιώθηκε. Εχει ο καιρός γυρίσματα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...