Εξάρχεια

Στον καιρό της λευτεριάς

Posted on Οκτώβριος 28, 2009. Filed under: Εξάρχεια |

Ηταν μια εποχή, που το μικρό εξαρχειώτικο χωριό αντιστεκόταν στους λεγεωνάριους του ελληνικού κράτους. Ηταν περικυκλωμένο, αλλά ελεύθερο. Κάτι σαν Λωρίδα της Γάζας που θα ’λεγε και ο πρόεδρος Αλέξης, αλλά χωρίς τα ισραηλινά στρατεύματα μέσα. Εκείνες τις εποχές υπήρχαν κάτι παιδιά που δεν ξέρουμε τι φίλτρα έπαιρναν, αλλά έκαναν την δική τους «ιντιφάντα» · αντιστέκονταν με πέτρες και μολότοφ σε κάθε απόπειρα εισβολής των «δυνάμεων του εχθρού». Ακόμη κι άοπλοι άνθρωποι του κατεστημένου, που τολμούσαν να πατήσουν στα ιερά χώματα, έφευγαν γιαουρτωμένοι. Κι έτσι ο εχθρός έχοντας άνωθεν εντολές έκανε πίσω. «Οι μπάτσοι», όπως λένε και τα συνθήματα, «ήταν έξω από τα Εξάρχεια», αλλά γύρω από τα Εξάρχεια. Εκτός των «μπάτσων» εκτός ήταν και πολλοί άλλοι, οι οποίοι απλώς φοβούνταν να πάνε στα Εξάρχεια.

Είναι προφανές ότι οι ελεύθεροι κάτοικοι της περιοχής και ειδικά οι καταστηματάρχες ευγνωμονούσαν τα παιδιά με τα μαύρα και τους έκαναν με κάθε ευκαιρία το τραπέζι. Οπως έγραφε προ καιρού και η κ. Ολγα Σελλά «σε γνωστό εστιατόριο των Εξαρχείων, μια παρέα 30-35 ατόμων έφαγε, ήπιε, διασκέδασε, έκανε ένα λογαριασμό 800 (οκτακοσίων!) ευρώ, φροντίζοντας να πάρουν τα ακριβότερα και τα καλύτερα από τον κατάλογο, και έφυγαν αρνούμενοι να πληρώσουν» («Απαλλοτρίωση της… μάσας», «Καθημερινή» 8.1.2009). Στην πραγματικότητα τα παιδιά με τα μαύρα δεν είχαν καταφέρει απλώς να απελευθερώσουν τα Εξάρχεια, τα είχαν κάνει και σοσιαλιστικό παράδεισο! Πώς το λέγαμε παλιότερα «ο καθένας σύμφωνα με τις ανάγκες του, ο καθένας σύμφωνα με τις δυνατότητές του;» Ε, αυτό είχε επιτευχθεί στα Εξάρχεια. Ο καθένας έτρωγε κι έπινε σύμφωνα με τις ανάγκες του και ο καθένας συνέβαλε ανάλογα με τις δυνατότητες που είχε να πλακώσει στο ξύλο τον καταστηματάρχη. Ο σοσιαλισμός όμως δεν προχωράει μονομιάς. Υπάρχουν πάντα καπιταλιστικά σταγονίδια που επιμένουν στις παρωχημένες πρακτικές της χυδαίας εμπορευματικής ανταλλαγής. Ετσι, όπως διαβάσαμε στο ίδιο κείμενο «σε μια άλλη περίπτωση, ιδιοκτήτης μπαρ της περιοχής, όπου συνέβη κάτι αντίστοιχο και ζήτησε τα λεφτά που στοίχιζαν τα ποτά που ήπιε η παρέα, απλώς βρίσκεται στο νοσοκομείο».

Κατά καιρούς τα παλικάρια με τα μαύρα έκαναν γιουρούσια στις γύρω περιοχές για να μεταλαμπαδεύσουν το σοσιαλιστικό τους ιδεώδες. Δεν τσάκιζαν μόνο τις βιτρίνες του χυδαίου μεταπρατισμού στο Κολωνάκι, την έπεφταν και σε όποιον καθηγητή έβρισκαν πρόχειρο. Δύο, από τους τελευταίους, τους έστειλαν στο νοσοκομείο για να μάθουν το δημοκρατικό αλφάβητο. Τέλος, επειδή εσχάτως έχουν γίνει της μόδας οι γεωγραφικοί παραλληλισμοί και υποπτευόμαστε ότι πραγματικά ο κ. Αλέξης Τσίπρας τράβηξε μεγάλη στενοχώρια για την εισβολή των αστυνομικών στα αυτόνομα Εξάρχεια, οφείλουμε να τον παρηγορήσουμε. Θα του θυμίσουμε ότι πολύ μεγαλύτερα πολιτικά κεφάλαια της ιστορίας τράβηξαν αντίστοιχες στενοχώριες. Ο Τζούλιο Αντρεότι, για παράδειγμα πρέπει να στενοχωρήθηκε τα μάλα όταν δυνάμεις καταστολής της γείτονος πήγαν να υποτάξουν την ελεύθερη δημοκρατία της Σικελίας, την οποία προστάτευαν κάποια άλλα παιδιά με μαύρα.

Εντάξει! Ο τελευταίος παραλληλισμός είναι υπερβολικός, αλλά σάμπως αυτά που λέει ο κ. Τσίπρας για Λωρίδα της Γάζας στο κέντρο της Αθήνας είναι πιο σοβαρά;

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 27/10/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δρόμοι ολισθηροί και επικίνδυνοι

Posted on Ιανουαρίου 11, 2009. Filed under: Ελληνική Αστυνομία, Εξάρχεια, Πολιτική, Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 11/01/2009

Μιλούν τώρα, άπαντες σχεδόν, για τη «νέα γενιά τρομοκρατίας» που ανδρώνεται και απειλεί τη δημοκρατία στη χώρα – και συνάμα και τις επιμέρους «παραμέτρους» της, όπως τη διεθνή της παρουσία, την προοπτική επενδύσεων για την αναγκαία οικονομική ανάπτυξη, τη διασφάλιση της λειτουργίας του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εκ των πραγμάτων (το ’χουμε δει να συμβαίνει και σε άλλες χώρες…) περιορίζονται εν ονόματι της «αποτελεσματικότητος» των διωκτικών αρχών κ.λπ. Με ειλικρίνεια που προκαλεί, ο αρχηγός της αστυνομίας εξήγησε πως το «ξαφνικό» ξέσπασμα τρομοκρατικών χτυπμάτων του τελευταίου μήνα (πυροβολισμοί κατά της «κλούβας» των ΜΑΤ, δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αστυνομικού στο υπουργείο Πολιτισμού) δεν είναι το αποτέλεσμα ενός «ξυπνήματος» μιας ομάδας επικίνδυνων αφρόνων να χτυπήσουν και να αφαιρέσουν ανθρώπινες ζωές, αλλά μια συστηματικά προετοιμαζόμενη «επιχείρηση» που «απλώς» βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και το κοινωνικό κλίμα για να εκδηλωθεί…

Με άλλα λόγια, τα προμηνύματα υπήρχαν, οι υπεύθυνοι άνθρωποι στις υπεύθυνες θέσεις «ψυλλιασμένοι» (τουλάχιστον…) περίμεναν την εκδήλωση συγκεκριμένης τρομοκρατικής δράσης. Και το ερώτημα είναι: και τι έκαναν; Πώς οργάνωναν τις υπηρεσίες τους, τόσο στον τομέα της ανάλυσης των πληροφοριών, αλλά και των κρουσμάτων που είχαν στη διάρκεια των τελευταίων έξι ετών (το 2003 είχε «χτυπήσει» εντυπωσιακά ο «Επαναστατικός Αγώνας», μετά την πολυδιαφημισμένη εξάρθρωση της 17Ν…) όσο και στον τομέα της ερευνητικής επιχειρησιακής δράσης; Υπήρξε η αναγκαία μόνιμη εγρήγορση, ιδίως μάλιστα όταν η διεθνής εμπειρία έχει διδάξει πως μετά τις εξαρθρώσεις μεγάλων τρομοκρατικών πυρήνων, παραμένουν περιφερειακά «παράκεντρα», τα οποία σε κάποια στιγμή και υπό συγκεκριμένες κοινωνικές προϋποθέσεις ενεργοποιούνται ή οι μηχανισμοί ατόνησαν και στο κλίμα «ευφορίας» για την εξάρθρωση της 17Ν έπαψαν να κάνουν τη δουλειά τους, να ανησυχούν, να ερευνούν, να αναλύουν, να συνθέτουν πληροφορίες και ενδείξεις, με αποτέλεσμα να επιτραπεί εκ των πραγμάτων η απρόσκοπτη «εξέλιξη» και οργάνωση των όποιων υπολειμμάτων της κύριας τρομοκρατικής οργάνωσης που δεν εξουδετερώθηκαν.

Τα τρομοκρατικά κρούσματα, μετά την εξάρθρωση της 17Ν, μέσα στα τελευταία έξι χρόνια, μπορεί να μην ήταν τόσο εντυπωσιακά, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν αρκετά και «αξιόλογα», ώστε να θορυβήσουν τις αρμόδιες αρχές και να τις διατηρήσουν στον ίδιο βαθμό εγρήγορσης. Θα περίμενε, μάλιστα, κανείς πως με τη σωρευμένη εμπειρία και τις αποτελεσματικές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν (με τη βοήθεια ξένων υπηρεσιών, τις ειδικές εκπαιδεύσεις μελών της «αντιτρομοκρατικής» και για την 17Ν αλλά και για τις έκτακτες ανάγκες της διοργάνωσης της Ολυμπιάδας του 2004) και το «αρχείο» που είχε δημιουργηθεί, να υπήρχαν συγκεκριμένα και ουσιαστικά αποτελέσματα στις έρευνες γι’ αυτά τα «υπολείμματα», έτσι ώστε η αναβίωση της οργανωμένης τρομοκρατίας να είναι δύσκολη, έως αδύνατη.

  • Προαναγγελθεισα εξελιξη…

Δυστυχώς, δεν υπήρξε τέτοια εξέλιξη. «Ερασιτεχνικά», στην αρχή τα πρώτα «μετατρομοκρατικά» χτυπήματα, άρχισαν να «αναβαθμίζονται» με την πάροδο του χρόνου, με οργανωμένες ένοπλες επιθέσεις με αυτόματα όπλα και χειροβομβίδες εναντίον αστυνομικών τμημάτων, την επίθεση με ρουκέτα εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας (τον καλύτερα φυλασσόμενο «στόχο» στην Αθήνα!), δεκάδες επιθέσεις εναντίον στόχων με «χρώμα» τρομοκρατικής οργάνωσης, μέχρι τις «επιχειρήσεις» εναντίον φρουρών, την κλοπή αυτόματων όπλων και πολύ πρόσφατα τις ριπές εναντίον της «κλούβας» στην πανεπιστημιούπολη και την οργανωμένη δολοφονική απόπειρα εναντίον αστυνομικών στο υπουργείο Πολιτισμού. Χωρίς στο μεσοδιάστημα να υπάρξει έστω και μία επιτυχής «ανταπάντηση» των υπηρεσιών ασφαλείας, στους διαμορφούμενους νέους τρομοκρατικούς πυρήνες…

Στην πραγματικότητα, η επιτυχής σύνθεση της «αντιτρομοκρατικής» διαλύθηκε δυστυχώς με καθαρά μικροκομματικά κριτήρια (η μόνιμη ασθένεια του μικρόψυχου και «αόμματου» πολιτικού μας συστήματος…) κατά τρόπο που να προκαλεί εύλογα ερωτήματα ως προς τη σοβαρότητα τών μετά τις εκλογές του 2004 πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Η λογική των «δικών μας παιδιών», δυστυχώς λειτούργησε με καταστροφικά αποτελέσματα και σε έναν τομέα της αντιτρομοκρατίας ειδικά, της Αστυνομίας γενικότερα) που θα ’πρεπε η λειτουργία του να διέπεται από καθαρά τεχνοκρατικά κριτήρια και υπερκομματικές αξιολογήσεις, με μόνο γνώμονα τη λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητά του… Στις τόσες σαφείς ενδείξεις ότι μια «νέα γενιά» τρομοκρατών πάει ν’ ανδρωθεί, οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο «αρμόδιοι» ή δεν έδωσαν την απαιτούμενη προσοχή, αξιολογώντας επιφανειακά και αποσπασματικά τις ενδείξεις και τις πληροφορίες ή οι υπηρεσίες αποδείχθηκαν ανίκανες να κινηθούν και να δράσουν αποτελεσματικά.

Στην εικόνα αναποτελεσματικότητας και αναξιοπιστίας των αρχών ασφαλείας, έδωσαν το δικό τους «χρώμα» παθογένειες χρόνων της Ελληνικής Αστυνομίας, με διαφθορά στο εσωτερικό της, πυκνές εκδηλώσεις κατάχρησης εξουσίας και αναιτιολόγητης βίας που αμαύρωσαν την κοινωνική «προβολή» της με χαρακτηριστική ατιμωρησία των υπευθύνων, αδυναμία πρόληψης και καταστολής όχι μόνο των «περιφερειακών» τρομοκρατικών κρουσμάτων, αλλά ακόμη και των αδικημάτων του κοινού ποινικού δικαίου, με τους «νονούς» της νύχτας να δρουν ανεξέλεγκτα, τις συμμορίες ληστών να «ενεργούν» με τρόπο προκλητικό, γενικά το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών να βρίσκεται στα «ιστορικά» χαμηλότερά του, όπως καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις.

  • Ισορροπημενη, επαγγελματικη αντιδραση

Μια τέτοια Αστυνομία, είναι αναμενόμενο ν’ απαξιώνεεται στη συνείδηση της κοινωνίας και ταυτόχρονα να «στοχοποιείται» από τους εγκληματίες οπλοφόρους, σε μια σχεδόν εύκολη «ενοχοποίηση» για τα διογκούμενα και διευρυνόμενα κοινωνικά οικονομικά, εργασιακά, ασφαλιστικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλο και περισσότεροι πολίτες, μέσα στο ασταθές και άναρχο «τοπίο» που σε διεθνές πεδίο (και πολλαπλασιαστικά σε χώρες με χωλαίνουσα ικανότητα ανάπτυξης και αντίδρασης, όπως η Ελλάδα) έχει περιγράψει η παγκοσμιοποίηση. Πόσω μάλλον, όταν οι διάφορες ελίτ της εξουσίας, σε όλες τις βαθμίδες, υστερόβουλα και για ν’ αποσείσουν τις δικές τους ευθύνες στη διαμορφωμένη πραγματικότητα διευκόλυναν αν δεν πριμοδότησαν κιόλας αυτή τη στοχοποίηση…

Ασφαλώς και τα διογκούμενα κοινωνικά προβλήματα (και μάλιστα: δίχως την ένδειξη καν πως η πολιτική τάξη και οι άλλες ελίτ της εξουσίας έχουν έγνοια να τα αντιμετωπίσουν σοβαρά αδιαφορώντας για το όποιο δικό τους κόστος) δημιουργούν γόνιμες συνθήκες για ν’ αναπτυχθούν δυναμικές κοινωνικές αντιδράσεις για τις οποίες αρκεί η όποια, τυχαία ή και προβοκατόρικη, αφορμή για να μεταλλαχθούν, κατά τρόπο ανεξέλεγκτο, σε βίαιες ακόμη και σε ακρότατο σημείο, όπως δυστυχώς βιώσαμε από τον φόνο του 15χρονου και μετά. Και σε τέτοιες συνθήκες αυτονόητο είναι πως διευκολύνονται οι ετερογενείς «οσμώσεις» ομάδων και ατόμων, οι «επαγγελματικές» διεισδύσεις του ενός χώρου στον άλλο, οι ευκαιριακές «στρατολογήσεις» και οι έστω και «πρόχειρες» και για συγκεκριμένες ενέργειες «συμμαχίες» θυμωμένων πολιτών, αντιεξουσιαστών, ποινικών και τρομοκρατών. Με ό,τι το επικίνδυνο ένα τέτοιο μείγμα μπορεί να συνιστά…

Στις σοβαρές χώρες, τέτοιοι κίνδυνοι είναι εκ των προτέρων «επεξεργασμένοι» και έχουν εκπονηθεί και τα μέτρα αντίδρασης και προστασίας της κοινωνίας από τις εντεταλμένες, επαγγελματικές, αξιόπιστες και επαρκείς δυνάμεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προλαμβάνονται πάντα και σε όλο το εύρος τους οι αρνητικές εξελίξεις. Πόσω μάλλον σε χώρες σαν τη δική μας, με αποδιοργανωμένες δυνάμεις ασφαλείας, αναξιόπιστες και εκ του πονηρού «στοχοποιημένες» που δυστυχώς σημαίνει πως ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος στην έξαρση, να αντιδράσουν κατά τρόπο υπερβολικό, αντιδημοκρατικό και γενεσιουργό άλλων κλιμακούμενων ανεπιθύμητων καταστάσεων…

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί έχει όλες τις «προδιαγραφές» να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη – απ’ όλες τις πλευρές και των παράφρονων ενόπλων, αλλά και της ίδιας της πολιτείας, που εύκολα μπορεί να διολισθήσει σε τακτικές και μεθόδους αυταρχισμού και περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Δρόμοι δυνάμει άκρως ολισθηροί. Αυτό που απαιτείται είναι κατ’ αρχήν η πλήρης και άνευ όρων πολιτική απομόνωση των τρομοκρατών, απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις δίχως… συνυπολογισμούς πολιτικού κόστους και οφέλους. Το απαραίτητο μέτρο για να ακολουθήσει με ασφάλεια (και ύστερα από πρόγραμμα και οργάνωση) η επιχειρησιακή εξάρθρωση, που θα πρέπει να επιδιωχθεί επαγγελματικά, με μελέτη του φαινομένου και αξιολόγηση πληροφοριών και συνθηκών και όχι με τα «εύκολα» και επικοινωνιακά κυνήγια μαγισσών…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Απαλλοτρίωση της… μάσας

Posted on Ιανουαρίου 9, 2009. Filed under: Εξάρχεια |

Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 08/01/2009

Είχαμε αφήσει τα χρήματα του λογαριασμού πάνω στο τραπέζι, προχθές το μεσημέρι, σε εστιατόριο των Εξαρχείων. «Δεν τα δίνουμε απευθείας; Δεν ξέρεις τι γίνεται…» μου λέει η φίλη μου. Σκεφτόμουν ακριβώς το ίδιο πράγμα, σιωπηλά. Λίγο νωρίτερα από τους ιδιοκτήτες του εστιατορίου είχαμε μάθει για τις νέες μορφές «απαλλοτρίωσης» που έχουν αρχίσει να πυκνώνουν το τελευταίο διάστημα σε εστιατόρια και μπαρ αυτής της παρεξηγημένης και σύνθετης γειτονιάς.

Ετσι, τις προάλλες, σε γνωστό εστιατόριο των Εξαρχείων, μια παρέα 30-35 ατόμων έφαγε, ήπιε, διασκέδασε, έκανε ένα λογαριασμό 800 (οκτακοσίων!) ευρώ, φροντίζοντας να πάρουν τα ακριβότερα και τα καλύτερα από τον κατάλογο, και έφυγαν αρνούμενοι να πληρώσουν. Σε μια άλλη περίπτωση, ιδιοκτήτης μπαρ της περιοχής, όπου συνέβη κάτι αντίστοιχο και ζήτησε τα λεφτά που στοίχιζαν τα ποτά που ήπιε η παρέα, απλώς βρίσκεται στο νοσοκομείο.

Τα Εξάρχεια είναι η γειτονιά μου, εκεί συναντώ φίλους, παρέες, γνωστούς, παλιούς συμφοιτητές. Και είναι πράγματι μια γειτονιά όπου δεν αισθάνεσαι ότι κινδυνεύεις καμία στιγμή του 24ώρου, όπου λες πολλές «καλημέρες» και «καληνύχτες», γνωρίζεις τους γείτονες, τους επαγγελματίες. Είναι η περιοχή που μπορείς να πεις στον οποιοδήποτε καταστηματάρχη «θα σου τα δώσω αύριο» και να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα. Είναι ένας τόπος στο κέντρο της Αθήνας, που εξακολουθεί να διατηρεί όλα τα θετικά στοιχεία μιας κοινωνίας στην οποία οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους, επικοινωνούν και εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον. Είναι η γειτονιά με τους πολλούς μετανάστες που ήδη έχουν κάνει δικές τους δουλειές και έχουν ενταχθεί στον ιστό της. Είναι οι δρόμοι όπου συναντάμε τα σημάδια, τη συνέχεια και την πορεία της προσωπικής μας διαδρομής. Τα φοιτητικά μας χρόνια και στέκια (υπάρχουν ακόμα σχεδόν όλα), τα μέρη που ερωτευτήκαμε, που κλάψαμε, που διασκεδάσαμε, που πολιτικολογήσαμε, που συγκρουστήκαμε με τις παρέες μας όταν διαφωνούσαμε. Κάθε ταβέρνα, κάθε εστιατόριο και κάθε μπαρ των Εξαρχείων είναι μέρος της προσωπικής μας ιστορίας και μνήμης.

Γι’ αυτό και εξεπλάγην δυσάρεστα μ’ αυτά τα περιστατικά, που μαθεύτηκαν από στόμα σε στόμα. Γιατί δηλώνουν νέα «ήθη», υιοθετώντας στην προσωπική συμπεριφορά την ασυδοσία και την απόλυτη ασέβεια σε στοιχειώδεις κανόνες υγιούς κοινωνικής συνύπαρξης. Γιατί φέρνουν με τον μανδύα της «επαναστατικότητας» μια νέα μορφή βίας, σε μια γειτονιά που έχει κάνει κουλτούρα της την ανοχή στις διαφορετικότητες, στις απόψεις, στις επιλογές πολλών και διαφορετικών ανθρώπων.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρώτα τα παιδιά!

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Ανεργία, Δημοκρατία, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Επικοινωνία, Εκπαίδευση, Εξάρχεια, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Κωστα Καλλιτση, Η Καθημερινή, 28/12/2008

«Δεν καταλαβαίνετε γιατί βγαίνουμε
στους δρόμους. Διαδηλώνουμε για να
λησμονούμε τον φόβο μας».

(Λόγια ενός νέου διαδηλωτή)

Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διαισθάνονται πως τους ετοιμάζουμε ένα άνυδρο αύριο, με λιγότερες ευκαιρίες. Το προμηνύει η σημερινή δηλητηριώδης αξιακή ατμόσφαιρα. Σκεφτείτε πόσους ρύπους έχει αναπνεύσει ένας σημερινός 17χρονος: Από τις συζητήσεις που έγιναν σε όλα τα σπίτια, στα 14 έμαθε ότι κάποιοι μπορούν να υποκλέπτουν τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις – ακόμα και του πρωθυπουργού! Στα 15, έμαθε ότι παράγοντες με εξουσία δοκίμασαν να κλέψουν τις συντάξεις των γονιών του. Στα 16, έμαθε ότι ο παπάς ίσως δεν είναι «ο δικός του», αλλά ένας κλέφτης δημόσιας περιουσίας με συνεργούς κάποιους υπουργούς. Στα 17, συγκλονισμένος έμαθε ότι πρέπει να φυλάγεται από τους φύλακες – μπορεί να τον σκοτώσουν. Η κατάρρευση των αξιών στον δημόσιο χώρο, οι απειλές των ναρκωτικών και του AIDS, φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με τα υποδείγματα των δικών μας ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών.

Εκπληκτα μάς ακούν να εκτοξεύουμε χυδαιότητες από τις εξέδρες των γηπέδων ή μάς βλέπουν να πιάνουμε το τιμόνι και να ορμάμε στον ατυχή προπορευόμενο αναβοσβήνοντας τα φώτα, «ξεκουμπίσου, ρε, να προσπεράσω!». Τραυματίζονται βαριά όταν, με τη στάση ζωής, τα «διδάσκουμε» ότι η επιτυχία ταυτίζεται με τα «φράγκα», ο αμοραλισμός είναι προϋπόθεση για να «φτιαχτείς» ή, πάλι (η άλλη όψη του νομίσματος…) όταν μάς βλέπουν να παραλύουμε στην οσμή της οικονομικής δυσπραγίας και να ψευδίζουμε ασυναρτησίες για τον «κωλότοπο». Και ασφαλώς μάς υποψιάζονται όταν επιδιώκουμε να εξαγοράσουμε τις έναντί τους οφειλές μας, με ακριβά μοντελάκια παιγνιδιών ή ρούχων (αξίας ίσης με δίδακτρα αρκετών μηνών σε ένα ωδείο-που-δεν-τα-πηγαίνουμε).

Για να είμαστε ειλικρινείς, ως κοινωνία χρωστάμε στα παιδιά.

Χωνέψαμε τέσσερα κοινοτικά πακέτα, χωρίς να φτιάξουμε δομές που θα βελτιώνουν το δικό τους αύριο, αποφεύγοντας τα κοπιαστικά (αύξηση παραγωγικότητας, βελτίωση ανταγωνιστικότητας κ.ά.) Ως κράτος, καταναλώνουμε με δανεικά και εν ψυχρώ παραπέμπουμε τους ξένους τραπεζίτες στις δικές τους γενιές. Αρνούμαστε να κοστολογήσουμε το φυσικό περιβάλλον, αυταπατώμενοι ότι είναι «φτηνή» η ενέργεια και «φτηνά» τα νερά, ταχυδρομώντας στην ωριμότητα των παιδιών μας το κόστος της δικής μας εγκληματικής σπατάλης και αμέλειας.

Θέμα χρόνου είναι, τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν τα ζούσαμε εμείς – όπως νόμιζαν. Μάλλον εμείς ζούσαμε σε βάρος τους.

Λοιπόν, μακάρι τα παιδιά μας να εξεγερθούν, βρίσκοντας τον δικό τους δρόμο μακριά από τις συμπληγάδες του «βολέματος» και των «κουκουλοφόρων». Ισως έτσι μας υποχρεώσουν να αλλάξουμε, να αλλάξουμε και ως κοινωνία, ώστε να ανατρέψουμε τις κυρίαρχες προτεραιότητες και να θέσουμε σε πρώτη γραμμή τη μείωση της ανείπωτης ανισότητας σε βάρος τους. Να συμφωνήσουμε σε μία νέα προτεραιότητα, την κατάργηση της άδικης διανομής σε βάρος τους, και να υιοθετήσουμε με τρόπο αδιαμφισβήτητο μια αρχή από την οποία θα απορρέουν όλες οι επιμέρους συμπεριφορές και πολιτικές μας: Την αρχή «πρώτα τα παιδιά».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Για όλα φταίνε οι «μπάτσοι»;

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, Εξάρχεια, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία | Ετικέτες: |

Tου Σωκρατη Τσιχλια, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Iσως είναι το πλέον λαοφιλές και το μακροβιότερο σύνθημα της μεταπολίτευσης. Θα το τοποθετούσα δίπλα σε μια ακόμη ακραία γενίκευση των μαζικών διαδηλώσεων, το περίφημο «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι». Το «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» λοιπόν που για χρόνια τώρα εκφράζει κάθε αγανακτισμένο διαδηλωτή, αλλά απηχεί τα αισθήματα πολύ περισσότερων Ελλήνων, είναι ακαριαίο, εκφέρεται εύκολα και ρυθμικά και έχει συνήθως αφορμή πράξεις επίορκων αστυνομικών, οι οποίοι κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας τους, βασάνισαν ή αφαίρεσαν ζωές άοπλων και συχνά εντελώς αθώων συμπολιτών μας.

Είναι όμως άραγε αυτό το σύνθημα, γέννημα προφανώς της συναισθηματικής φόρτισης κάποιας στιγμής, ένα πολιτικό σύνθημα; Και το κυριότερο, είναι ένα σύνθημα «σημαία» που μπορεί σήμερα να εκφράζει τη βασική αντίθεση κοινωνίας και εξουσίας; Η αστυνομία είναι το κεντρικό πρόβλημα των εξεγερμένων νέων και των γονιών τους; Κι αν είναι η αστυνομία, είναι όλη η αστυνομία, γενικώς; Μήπως η γενίκευση είναι μήτρα κάθε ολοκληρωτικής λογικής; Αλλά ακόμη κι αν δεν είναι, τι σόι πολιτικός στόχος για ένα κίνημα μαθητών, φοιτητών ή μεγάλων είναι η αστυνομία; Και μάλιστα στόχος που απλώς καθυβρίζεται και λιθοβολείται αναπαράγοντας μια ιδιότυπη βεντέτα: βρίσιμο, πρόκληση, βία, δακρυγόνα, χημικά, ξύλο, συλλήψεις και πάει λέγοντας στο διηνεκές.

Το μόνο που κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια όσοι συμμετέχουν σε αυτό το ιδιότυπο θέατρο καλών-κακών, με τις μάχες για τους «καλούς» εκ προοιμίου χαμένες, είναι να κλείσουν στο σπίτι τους εκείνους που διαφωνούν με τη βία, τυφλή ή ανοιχτομάτα ή απλώς τη φοβούνται.

Για τον χαμό του δύστυχου Αλέξη, φταίει η «βολίδα» του ειδικού φρουρού. Η κάθαρση είναι επιτακτική ανάγκη επιτέλους να υπάρξει. Ωστόσο, τόσο για το καθεστώς των Εξαρχείων και για τον τριακονταετή πόλεμο αντιεξουσιαστών και αστυνομίας, όσο και για τα τριάντα τόσα χρόνια κραυγαλέας ατιμωρησίας κάθε αστυνομικής αυθαιρεσίας, αποκλειστικά υπεύθυνες είναι οι πολιτικές οικογένειες που μας κυβέρνησαν. Μήπως είναι καιρός να αντικατασταθούν;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τι (δεν) ξέρουμε για την εξέγερση

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Εξάρχεια, Κουκουλοφόροι, Νεολαία | Ετικέτες: |

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Οταν ένα παιδί πέφτει νεκρό εξαιτίας του πυροβολισμού ενός αστυνομικού, το μόνο που καταλαβαίνει ο αστυνομικός για τον κόσμο ο οποίος βρίσκεται έξω από τη στολή του είναι πως τα πάντα είναι αναρχία. Οταν ένας κουκουλοφόρος μεγαλωμένος στις ομάδες των Εξαρχείων σπάει και καίει ό,τι βρει μπροστά του με λοστό, καδρόνι ή μολότοφ, το μόνο που καταλαβαίνει για τον κόσμο ο οποίος βρίσκεται έξω από την κουκούλα του είναι πως τα πάντα είναι κράτος. Το καραμπινάτο αυτό δίδυμο, που καταβροχθίζει τη δημοκρατία για πρωινό, έχει εκτραφεί στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας εδώ και πολλά χρόνια. Γενεές επί γενεών αστυνομικών έχουν τραβήξει πιστόλι και γενεές επί γενεών κουκουλοφόρων τα έχουν κάνει γης Μαδιάμ. Η διαφορά με τα γεγονότα των ημερών είναι ότι μπορεί τα ίδια να συνέβησαν για άλλη μία φορά, αλλά όσα συνέβησαν, συνέβησαν σε μια κατάσταση που κινείται, όπως κατά κόρον έχει τονιστεί, μεταξύ εξέγερσης και ανομίας.

Σε έκτακτες συνθήκες το παραδοσιακό δίδυμο της βίας μοιάζει να αποκτά καινούργια και πολύ πιο περίπλοκα χαρακτηριστικά. Οι μαθητές, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι νέοι, όπως και οι χιλιάδες πολίτες που πήραν (και δεν έχουν πάψει να παίρνουν) μέρος σε εκατοντάδες διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα εναντιώθηκαν με μαχητικότητα και σαφήνεια στον αυταρχισμό και την επιθετικότητα της αστυνομίας: η οργανωμένη βία τού ενός μέρους του διδύμου έγινε, επιτέλους, αντιληπτή σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού – ποτέ άλλοτε δεν παρουσιάστηκε μια τόσο μαζική καταγγελία της ένστολης αυθαιρεσίας. Στην οργανωμένη βία του άλλου μέρους του διδύμου ήρθαν να προστεθούν νέες ομάδες, με ανεξέλεγκτες κινήσεις και εντελώς απρόβλεπτη συμπεριφορά: απεγνωσμένοι και καταπιεσμένοι μετανάστες, που έτρεξαν να βρουν μια μπουκιά για την πείνα τους ή να διατρανώσουν την οργή τους για την πολλαπλή περιθωριοποίησή τους, πιτσιρικάδες δώδεκα ή δεκατεσσάρων ετών, παρακινημένοι από τη γενική αντάρα, καθώς και πλήθος πλιατσικολόγοι, παντελώς αγνώστων κατά τα άλλα στοιχείων. Ας μην παραλείψουμε πως απέναντι στους τελευταίους στάθηκε, με εξίσου εξημμένο πνεύμα, κάτι που είχαμε ξεχάσει: οι αγανακτισμένοι πολίτες.

Πώς θα εξηγήσουμε τη σύμπλεξη της οργανωμένης βίας των κουκουλοφόρων με την ανοργάνωτη (άναρχη και ανεξέλεγκτη) βία των μεταναστών, των τρελαμένων πιτσιρικάδων, των πλιατσικολόγων και των αγανακτισμένων πολιτών; Οι φυλές των Εξαρχείων θα είχαν κατά πάσαν πιθανότητα μείνει μόνες στο έργο τους αν δεν είχαν αλλάξει ραγδαία κατά τη διάρκεια του τελευταίου καιρού οι όροι της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκοσμίως. Τα έχουν, ήδη, πει πολλοί: η εργασιακή ανασφάλεια, η ανεργία, τα εισοδήματα κάτω από το επίπεδο της φτώχειας, οι στρατιές των απολυμένων, η αύξηση των αστέγων, οι μειώσεις των μισθών, η διόγκωση και, ταυτοχρόνως, ο προπηλακισμός της μετανάστευσης, καθώς και η ελαχιστοποίηση της καταναλωτικής δύναμης των νοικοκυριών προκαλούν αμέριστο φόβο και τρομερό θυμό σε κοινωνίες, στην κορυφή των οποίων ο χρηματιστηριακός πλούτος συσσωρεύεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς (κι όταν πάψει να συσσωρεύεται, οι κερδοσκόποι όχι μόνο μένουν ατιμώρητοι, αλλά δέχονται και υπεργενναία κρατική υποστήριξη). Υπό δεδομένες περιστάσεις η διάχυση του φόβου και του θυμού σε όλα τα επίπεδα είναι ευνόητο να πυροδοτήσει το τρομακτικό αποτέλεσμα που όλοι ζήσαμε.

Ο μόνος, ίσως, τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τα νεόκοπα φαινόμενα είναι να σκεφτούμε ξανά και ξανά πάνω στα αίτια και στις ρίζες τους: να τα γνωρίσουμε και να τα καταλάβουμε βαθύτερα (γιατί σίγουρα δεν ξέρουμε παρά ελάχιστα γι’ αυτά) και αντί να αεροβατούμε με διάφορες λαϊκίστικες πολιτικές μυθολογίες, να καταλάβουμε τι ακριβώς έχουμε μπροστά μας και ποιοι τρόποι υπάρχουν για να το χειριστούμε. Σίγουρα, μόλις τώρα ξεκινάμε.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι κραυγές

Posted on Δεκέμβριος 19, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Εξάρχεια, Κουκουλοφόροι, Νεολαία |

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 19/12/2008

Προχθές ένας αστυνομικός κινδύνεψε να πεθάνει έπειτα από επίθεση κουκουλοφόρων σε αστυνομική κλούβα. Πριν από μερικές ημέρες ένας ειδικός φρουρός πυροβόλησε και σκότωσε ένα μαθητή. Χθες επικυρώθηκε στο Εφετείο η καταδίκη κορυφαίου πολιτικού. Η καταδίκη στηρίχθηκε στη μαρτυρία δύο αστυνομικών, οι οποίοι δεν υπολόγισαν τους κινδύνους και έπραξαν αυτό που επέβαλε η συνείδησή τους.

Τα τρία αυτά περιστατικά δείχνουν το αυτονόητο. Υπάρχουν καλοί και κακοί αστυνομικοί. Υπάρχουν και αστυνομικοί που κινδυνεύουν αναίτια από ομάδες χούλιγκαν, που κραυγάζοντας φασιστικά συνθήματα μπορούν να φτάσουν στη δολοφονία ανθρώπων οι οποίοι απλώς φορούν στολή.

Η θαρραλέα στάση των δύο αστυνομικών πρέπει να γίνει μάθημα για εκείνα τα παιδιά που παρασύρονται και υιοθετούν τις φασιστικές λογικές των χούλιγκαν. Στο λεωφορείο, κινδύνεψε να καεί ζωντανός ένας αστυνομικός. Κάλλιστα θα μπορούσε να είναι εκείνος, που παρά τους κινδύνους κατήγγειλε την παρανομία. Κι αυτός δεν ήταν ούτε «μπάτσος» ούτε «γουρούνι» ούτε «δολοφόνος». Ηταν ένας άνθρωπος που απλώς έκανε καλά τη δουλειά του.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Με τον φόρο του «τυχαίου»…

Posted on Δεκέμβριος 19, 2008. Filed under: Διαδηλώσεις, Εκπαίδευση, Εξάρχεια, Κόμματα, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Νεολαία, Παιδεία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 19/12/2008

Δεν ξέρουμε κατά πόσο, εκ των πραγμάτων, είναι δυνατόν να τηρηθεί η δέσμευση του αρμόδιου υπουργού για «άμεση διαλεύκανση» του πολύ σοβαρού περιστατικού με τον τραυματισμό από σφαίρα πυροβόλου όπλου του νεαρού στο Περιστέρι, προχθές τη νύχτα. Το μόνο βέβαιο είναι πως πρέπει άμεσα να κάνουμε κάτι, όλοι μας, για να βγούμε από αυτό το εκρηκτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Πριν είναι αργά, μα πολύ αργά… Αυτό που όλοι φοβόμασταν χρόνια τώρα, ξορκίζοντάς το («τι θα γίνει αν υπάρξει ένας νεκρός;») σε κάθε εκδήλωση έκρυθμων φαινομένων τόσο συχνών σε πορείες, διαμαρτυρίες, «επετειακά» επεισόδια, μας συνέβη στην πιο αποτρόπαια και δραματική μορφή του, μια «συνηθισμένη μέρα» ένα Σαββατόβραδο. Που θα μπορούσε να εξελιχθεί σαν όλα τα άλλα, αν δεν «τύχαινε» ένας τσαμπουκάς και «αρπαγμένος» αστυνομικός να θελήσει να γυρίσει πίσω ύστερα από ένα συνηθισμένο «συμβάν» στα Εξάρχεια για να «γυρέψει τα ρέστα» από μια παιδική παρέα…

«Συνέβη» και από εκείνη την καταραμένη ώρα η χώρα πήρε μπουρλότο. Αποδείχθηκε πυριτιδαποθήκη, «έτοιμη από καιρό» να τιναχθεί στον αέρα. Οι αντιδράσεις, ιδίως των νέων παιδιών, αυθόρμητες και αγανακτισμένες από την πρώτη στιγμή του κακού, γενικεύθηκαν εν ριπή οφθαλμού και πήραν διαστάσεις που δύσκολα μπορούσε να προβλέψει κανείς – ιδίως όσοι παρέβλεπαν για καιρό τη σωρευόμενη απελπισία, τα άγχη και τις αγωνίες, τα όλο και πιο πολλά ασφυκτικά αδιέξοδα σε κάθε «εικόνα» του πολιτικού μα και κοινωνικού βίου.

Σαν έσπασε «το φράγμα», λογικό είναι στο ρεύμα που αφέθηκε ανέλεγκτο να μπλέξουν «υλικά» ανόμοια μεταξύ τους, που παρασυρόμενα με μανία να ’ναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις τα μεν από τα δε. Στην αυθόρμητη αγανάκτηση και διαμαρτυρία των νέων παιδιών αναμενόμενο ήταν να σπεύσουν να «συμπαραταχθούν» οι επί χρόνια οργανωμένοι «ταραξίες», οι «μπαχαλάκηδες», οι… φημισμένοι (και πανύποπτοι και ως προς τα «κίνητρα» και ως προς τους στόχους – άγνωστο ποιοι τους έχουν θέσει…) «γνωστοί άγνωστοι» που κατά άκρως περίεργο τρόπο, προκλητικό πολλές φορές, παραμένουν «άγνωστοι» και ασύλληπτοι…

Και έπειτα, «πέτρα που κύλησε…». Αθώα και άδολα, αλλά θυμωμένα, παιδιά μαζί με επαγγελματίες του χάους και της καταστροφής, ντεσπεράντος πρόσφυγες και επαγγελματίες κλέφτες και πλιατσικολόγοι, σε ένα συνονθύλευμα που δύσκολα ξεκαθαρίζεις και δυσκολότερα αντιμετωπίζεις – ιδίως όταν οι «δυνάμεις της τάξεως» είναι και αυτές σοκαρισμένες από το πρόσφατο έγκλημα ενός συναδέλφου τους και η φυσική μα και πολιτική τους ηγεσία πανικόβλητη, φοβική, να αδυνατεί να δώσει εντολές, να κατευθύνει, να αναλάβει ευθύνες…

Ζούμε, ως κοινωνία, τις τελευταίες μέρες σ’ ένα τρομακτικά εκρηκτικό κλίμα που από τη μια στιγμή στην άλλη, σε μια δραματική επανάληψη του «συμβάντος» εκείνο το βράδυ του Αη Νικόλα, μπορεί να βιώσουμε ακόμη πιο ανεξέλεγκτα, δραματικά, τη θεωρία της συμβολής του τυχαίου στη διαμόρφωση της Ιστορίας. Μόνο που «τότε» θα ’ναι πολύ αργά…

Πρώτα απ’ όλα η οικογένεια και από κοντά πολιτικός κόσμος, ΜΜΕ, οι ίδιες οι δυνάμεις της τάξης και της ασφάλειας, πρέπει να βρούμε επειγόντως διαύλους επικοινωνίας με τα παιδιά μας. Να τους εξηγήσουμε, με τρόπο που δεν θα τα σπρώξει σε ακόμη μεγαλύτερη αντίδραση, πως είναι άλλο πράγμα να εξεγείρονται και να διαδηλώνουν τη διαμαρτυρία τους κι εντελώς διαφορετικό να διεξάγουν πραγματικό πόλεμο, παρασυρόμενα από τους επαγγελματίες του χάους και τους οπαδούς της καταστροφής. Να αρνηθούν να γίνουν άβουλα όργανα (γιατί αυτό συμβαίνει, σε μεγάλο βαθμό…) σκοτεινών σχεδίων και προβοκατόρων που δρουν, άγνωστο για λογαριασμό ποιων κέντρων…

Δεν είναι «αστείο» ούτε άμοιρο τραγικών ίσως συνεπειών να πετάς πέτρες στους δρόμους· ο σοβαρός τραυματισμός ή ακόμη και ο θάνατος του «απέναντι» (αστυνομικού χωρίς κράνος ή ακόμη και περαστικού πολίτη) μπορεί να ’ρθει ανά πάσα στιγμή, που έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το «σκηνικό», κάθε άλλο παρά «κακιά» θα είναι – αναμενόμενη και προβλεπτή. Να καταλάβουν τα παιδιά, τα παιδιά μας πως «ζυμάρι» στα χέρια των επιτήδειων που τα χειραγωγούν και τα κατευθύνουν, άθελά τους συμβάλλουν στη δημιουργία «ψυχολογίας του όχλου», που μόνο κινδύνους και ανεξέλεγκτες καταστάσεις δημιουργεί…

Να κατέβουν στους δρόμους, να φωνάξουν, να διαδηλώσουν, να σηκώσουν «πλακάτ», να διαμαρτυρηθούν δίχως κουκούλες, με ευθύτητα και παλικαριά. Και μόλις αντιληφθούν τους «γνωστούς άγνωστους» να επιχειρούν να εκμεταλλευθούν τη δική τους αντίδραση, να φύγουν, να τους αφήσουν μόνους τους. Μόνους μέσα στις κουκούλες και τα κράνη τους, «γυμνούς» από τον αθώο και άδολο περίγυρο που εκ των πραγμάτων στήνουν τα παιδιά όταν αφήνονται να παρασυρθούν…

Ξέρουμε πως εύκολα λες τέτοια, μα δύσκολα γίνονται και πράξη. Αν είχαν την ψυχραιμία και την ικανότητα του να παίρνουν αποστάσεις, όταν όλα γύρω τους φλέγονται, δεν θα ’ταν παιδιά. Ας κατέβουμε μαζί με τα παιδιά μας στους δρόμους, να τα περιφρουρήσουμε! Παρ’ όλα τούτα, πρέπει όλοι εμείς οι «ώριμοι» από τη θέση τους ο καθένας να προσπαθήσουμε. Γιατί έτσι όπως, δυστυχώς, δείχνουν να εξελίσσονται τα πράγματα, τα «μυστήρια» σαν αυτό του τραυματισμού με σφαίρα στο Περιστέρι, αλλά και τα «τυχαία» που μπορούν να συμβούν ανά πάσα στιγμή, μπορούν να πυροδοτήσουν καταστάσεις μπροστά στις οποίες η τωρινή θα είναι «ασήμαντη»…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι μύωπες της πολιτικής

Posted on Δεκέμβριος 15, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Βατοπέδι, Δεξιά, Διαδηλώσεις, Εξάρχεια, Εξεταστική επιτροπή, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κουκουλοφόροι, Μεταπολίτευση, Νεολαία | Ετικέτες: |

Αργά ή γρήγορα το ξέσπασμα θα ερχόταν. Το υπόστρωμα με το εκρηκτικό μίγμα ήταν ήδη αρκετά παχύ. Οι κοχλασμοί του είχαν αρχίσει να ξεπετάγονται από καιρό. Το προμηνούσαν οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις, η οικονομική κρίση που είχε έρθει σε μας πριν από τη διεθνή και αύξανε τον αριθμό των συνανθρώπων μας που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το πρόδιδε η κατάπτωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, της κοινωνικής πρόνοιας και της υγείας, η προκλητική μέριμνα της κυβέρνησης για τους έχοντες και κατέχοντες εις βάρος των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων αλλά και των μεσαίων στρωμάτων. Το σηματοδοτούσε η καταρράκωση του κύρους της δικαιοσύνης, η αποθέωση της ατιμωρησίας και τα αποκαλυπτήρια της συστηματικής εκτροπής της εκκλησίας από τον υποτιθέμενο πνευματικό ρόλο της προς δόξαν των επιδόσεών της στην απληστία της κερδοσκοπίας. Το προοιωνιζόταν η γενική δυσαρέσκεια από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και τη διαφθορά, που δηλητηριάζουν καθημερινά την κοινωνία. Το μήνυμα ερχόταν. Κι ας επέμεναν να αποφεύγουν τη διάγνωση των αιτίων οι κρατούντες, η κοινωνία των αυτάρεσκων που ικανοποιείται με την καταναλωτική της αφθονία, την καλοφτιαγμένη βιτρίνα.Ισως δεν περιμέναμε την έκρηξη των 15άρηδων, πιστεύοντας ότι θα ήταν τέκνο της οργής των 25άρηδων που έχουν αρχίσει να γεύονται τους καρπούς της πολιτικής της ανεργίας, του φόβου, της αναξιοκρατίας, της καταβαράθρωσης θεσμών και αξιών, της εύκολης επικράτησης των τηλεοπτικών σκουπιδιών με το λαμπερό περιτύλιγμα. Νομίσαμε ίσως ότι εξυφαίνεται με πιο γοργούς ρυθμούς σ’ αυτή τη γενιά, των 500 και 700 ευρώ, με τη 12ωρη απασχόληση χωρίς υπερωριακές αμοιβές. Στη γενιά που, ενώ μεγάλωσε με καλύτερες προϋποθέσεις από τους γονείς και κέρδισε νωρίς την ανεξαρτησία και την αυτονομία από την οικογένεια, ενώ ξέφυγε από τον πέπλο της υπερπροστασίας και ετοιμαζόταν μετά τον μόχθο και τις -περισσότερο ή λιγότερο- επαρκείς σπουδές να ανοίξει τα φτερά και να βρεθεί μακριά από την ακτίνα ελέγχου των γονιών, τώρα που «τριανταρίζει» είναι υποχρεωμένη να αποζητά ακόμα τη γονεϊκή στέγη, γιατί τα οικονομικά της δεν το επιτρέπουν. Είναι η γενιά που βλέπει να αιωρείται απειλητικά από πάνω της το φάσμα της ανεργίας, της ανασφάλιστης υποαπασχόλησης ή υπεραπασχόλησης με το μπλοκάκι, είναι η γενιά των αδιεξόδων.

Ηρθε όμως η δολοφονία του μικρού Αλέξη από το όργανο της κρατικής αστυνομικής αταξίας και των «πραιτόρων», που πυροδότησε αναπάντεχα τη φωτιά στη γενιά των SMS, σήκωσε από τον καναπέ τούς κουρασμένους από την αγρανάπαυσή τους μεσήλικες, ξύπνησε τις στοιβαγμένες στο υποσυνείδητο ενοχές των βολεμένων. Αυτών που άρχισαν ξαφνικά να βλέπουν τριγύρω τους έναν κόσμο που απέφευγαν ώς τώρα να αντικρίσουν κατάματα. Μόνον μύωπες δεν αντιλαμβάνονται πόσο βαθιάς πολιτικής και κοινωνικής κρίσης προϊόν είναι η έκρηξη που ζούμε τις τελευταίες μέρες. Και πως είμαστε μόνο στην αρχή. Οσοι δε, γαντζώνονται από τις καταστροφές των περιθωριακών στοιχείων -ελεγχόμενων ή μη- που παρεισέφρησαν, ακόμα και από τη συμμετοχή κάποιων παρασυρμένων και οργισμένων παιδιών, για να συνεχίσουν τον μακάριο ύπνο, το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να ξυπνήσουν κάποια στιγμή αλλόφρονες. Αν τύχει δε να βρίσκονται και στο πηδάλιο της κυβέρνησης, απλώς θα αναζητούν τις δικές τους κουκούλες για να κρυφτούν, αν δεν έχουν προλάβει να φύγουν νύχτα.

Δεν χρειάζεται, οι ώς τώρα… μακάριοι, να γυρίσουν πολύ πίσω για να αντιληφθούν τα πεπραγμένα της πεντάχρονης «νέας διακυβέρνησης». Αρκεί να παρακολουθήσουν χωρίς παραμορφωτικούς φακούς και μυωπικά γυαλιά τις συζητήσεις στο Κοινοβούλιο αυτή την εβδομάδα. Το σκάνδαλο κυβέρνησης – Μονής Βατοπεδίου συμπυκνώνει όλο τον ευτελισμό της πρακτικής που ακολουθήθηκε, σε αγαστή συνεργασία με κάποιους δικαστικούς λειτουργούς, στις υποκλοπές, στα ομόλογα, στους κουμπάρους, στους Πακιστανούς κ.λπ. Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2009, που αρχίζει την Τετάρτη, θα αποκαλύψει όλες τις πτυχές της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και το πού οδεύουμε.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο ξεσηκωμός και οι μνηστήρες των νέων

Posted on Δεκέμβριος 15, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Δεξιά, Δημοσκοπήσεις, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Εκλογές, Ελλάδα, Εξάρχεια, Κόμματα, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική | Ετικέτες: |

Του ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ

Άλλοι υποστηρίζουν ότι η δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου ήταν η αφορμή για έναν ξεσηκωμό στα όρια μιας κοινωνικής εξέγερσης. Από καιρό υπάρχει το υπόβαθρο. Δεν είναι άλλο από τα αδιέξοδα που βιώνει σήμερα η κοινωνία και κυρίως οι νέοι, λόγω της κρίσης στην παιδεία, την εργασία, την ασφάλεια, το εισόδημα. Άλλοι όμως περιορίζουν την σημασία των τελευταίων γεγονότων στην Ελλάδα απλώς σε μία οργισμένη διαμαρτυρία που ξεπέρασε τα συνήθη όρια, για τη δολοφονία του μαθητή.Ίσως η καλύτερη απάντηση είναι η λεγόμενη ελληνοποίηση της Ευρώπης, που εκδηλώνεται στις περισσότερες χώρες με μαζικές διαδηλώσεις υποστήριξης στην ελληνική νεολαία. Διαδηλώσεις που ανάγκασαν επί παραδείγματι τον Νικολά Σαρκοζί να πει την Πέμπτη στο Παρίσι «κοιτάξτε τι γίνεται στην Ελλάδα», εκφράζοντας ανησυχία ότι το κύμα μπορεί να (ξανα)φτάσει και στη δική του χώρα. Πιο αποκαλυπτική είναι η ερμηνεία που δίνει ο Γάλλος πρωθυπουργός Φιγιόν. Σύμφωνα με το περιβάλλον του, οι νέοι αισθάνονται πως πέφτει το βιοτικό τους επίπεδο και όταν έχουν αυτή την αίσθηση η ιδέα της εξέγερσης μπορεί να έρθει πολύ γρήγορα. Επί της ουσίας, αναγνωρίζει η γαλλική ηγεσία ότι η οικονομική και κοινωνική πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα στην Ευρώπη έχει οδηγήσει τους νέους σε αδιέξοδο και στα πρόθυρα εξέγερσης. Πρόκειται για μια απροκάλυπτη ομολογία αποτυχίας αυτής της πολιτικής και παράλληλα για μια ομολογία ενοχής της εξουσίας για όσα συντελούνται εις βάρος των νέων σε όλη την Ευρώπη.

– Με αυτά ως δεδομένα, η αφορμή για τον ξεσηκωμό των νέων και γενικότερα της κοινωνίας μπορεί να είναι οτιδήποτε, πόσω μάλλον μια δολοφονία. Οι καταστροφές σε τέτοιες καταστάσεις είναι αναπόφευκτες, γιατί άλλοι θέλουν να αναγκάσουν την εξουσία να τους προσέξει και άλλοι θέλουν να εκδικηθούν την εξουσία γιατί αυτή είναι η ιδεολογία τους (σ.σ. επίσης υπάρχουν και οι καθοδηγούμενοι από το παρακράτος προβοκάτορες, που βρίσκουν τρόπο να διεισδύουν στον χώρο). Στη Γένοβα το 2001 έγιναν και καταστροφές, όμως το κίνημά της γιγαντώθηκε. Το ίδιο και στο Παρίσι το 2006, που ξεσηκώθηκαν οι νέοι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς από τις φτωχογειτονιές της πόλης. Όμως κι εκείνα τα γεγονότα αποτελούν ορόσημο στους αγώνες των νέων για ένα καλύτερο μέλλον. Επομένως, όσοι στη δημόσια συζήτηση προτάσσουν τις αναπόφευκτες καταστροφές και αποσιωπούν τα αίτια του ξεσηκωμού ή δείχνουν υποκριτική κατανόηση σε αυτά, αποσκοπούν κυρίως στην απαξίωση της αντίδρασης των νέων και κατ’ επέκταση της κοινωνίας.

– Κι ενώ οι νέοι βρίσκονται ακόμα στους δρόμους, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας για μια ακόμη φορά δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Προβαίνουν σε γενικόλογες διαπιστώσεις, κυρίως όμως αλληλοσυγκρούονται για το ποιο κόμμα είναι ο πιο αυθεντικός εκφραστής του νεολαιίστικου κινήματος, που ξεπετάγεται. Εμφανίζονται ως οι μνηστήρες των νέων. Η σύγκρουση ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ είναι χαρακτηριστική. Ο ΣΥΡΙΖΑ επενδύει πολιτικά σε αυτόν τον χώρο από την περίοδο των κινητοποιήσεων για το άρθρο 16 του Συντάγματος και τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Το ΚΚΕ διεκδικεί τον ίδιο χώρο για τον εαυτό του. Από την άλλη το ΠΑΣΟΚ σκέφτεται μόνο πότε θα επανέλθει στην εξουσία και βρήκε τα γεγονότα ως μία ακόμη ευκαιρία να ζητήσει εκλογές, αφού η κυβέρνηση δέχθηκε ένα ακόμα βαρύ πλήγμα. Όσο για τη Ν.Δ. χάθηκε μέσα στο ίδιο το παιχνίδι της και ψάχνει ακόμα εχθρούς της δημοκρατίας. Κομματικοί καιροσκοπισμοί ανεξαρτήτως χρώματος…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...