Εξωτερική πολιτική

Το δόγμα εξωτερικής πολιτικής

Posted on Σεπτεμβρίου 16, 2010. Filed under: Εξωτερική πολιτική, Ιορδανίδης Κώστας |

  • Του Kωστα Iορδανιδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Η απόφαση του υπουργού Εξωτερικών κ. Δημήτρη Δρούτσα να συγκροτήσει επιτροπή διπλωματών και ακαδημαϊκών που θα αναλάβουν να επεξεργασθούν «το νέο στρατηγικό δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής» είναι δηλωτική αγαθών προθέσεων.

Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει ακόλουθος του υπουργείου Εξωτερικών που να μην είναι σε θέση να απαριθμήσει τις προτεραιότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, το «νέο στρατηγικό δόγμα» πρέπει να αποτελεί υπέρβαση των κοινών τόπων, που με επιμονή αλλά περιορισμένη πειστικότητα επαναλαμβάνουν πρωθυπουργοί και υπουργοί επί των Εξωτερικών της Ελλάδος.

Θα αναμείνουμε το αποτέλεσμα της διαδικασίας με ενδιαφέρον. Αλλά ίσως θα ήταν σκόπιμο να επισημανθεί ότι η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν είναι μεταφυσική ενασχόληση. Η εξωτερική πολιτική είναι κατ’ εξοχήν η προβολή της εσωτερικής ισχύος μιας χώρας στο άμεσο περιβάλλον της. Ενα «νέο στρατηγικό δόγμα» δεν μπορεί να είναι, συνεπώς, ανισοβαρές με την εσωτερική ισχύ της Ελλάδος, διότι υπάρχει κίνδυνος γελοιοποιήσεως.

Η εξωτερική πολιτική, επίσης, μπορεί να κινηθεί σε ένα περιβάλλον ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, με την προσδοκία εξασφαλίσεως ωφελημάτων, δίχως να έχει τις απαιτούμενες δυνατότητες. Αυτό επεχείρησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος με καταστρεπτικά αποτελέσματα, αν και κατάφερε να επιρρίψει τις ευθύνες στους αντιπάλους του, που εκτελέσθηκαν έπειτα από μία δίκη-παρωδία.

Πέραν όμως των κινδύνων που ενέχει μία τέτοια πολιτική, η Ελλάς ως χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του ΝΑΤΟ δεν έχει την παραμικρά δυνατότητα, αλλά ούτε πλέον τη διάθεση, να αυτενεργήσει στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων. Πολιτική της μορφής αυτής ακολουθεί ο πρωθυπουργός κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, αλλά η Τουρκία, στην παρούσα συγκυρία, είναι χώρα διαφορετικού δυναμισμού από τη σημερινή Ελλάδα.

Ενδεχομένως κάποιοι να πιστεύουν ότι η πρόσφατη διαφοροποίηση της Aγκυρας έναντι των παραδοσιακών της συμμάχων δίδει τη δυνατότητα «δημιουργικής παρεμβολής» της Ελλάδος στην περιοχή. Ο πειρασμός είναι μεγάλος, αλλά και προφανείς οι κίνδυνοι. Το ερώτημα που πρέπει ίσως να απασχολήσει την υπό συγκρότηση επιτροπή είναι εάν μία χώρα που έχασε την κυριαρχία στον τομέα της οικονομίας μπορεί να ασκήσει «παρεμβατική» εξωτερική πολιτική ή πρέπει να ασχοληθεί πρωτίστως με την εσωτερική της ανασυγκρότηση.


Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τι κατάλαβε ο κ. Σαμαράς από την πολιτική Ερντογάν;

Posted on Ιουλίου 6, 2010. Filed under: Εξωτερική πολιτική, Καλλίτσης Κώστας, Σαμαράς Αντώνης |

Ο κ. Σαμαράς, μιλώντας στο 8ο Συνέδριο της Ν.Δ., πρότεινε ως υπόδειγμα δράσης την πολιτική με την οποία ο Ταγίπ Ερντογάν πέτυχε να βγάλει την Τουρκία από το ΔΝΤ. Μάλλον είχε λάθος ενημέρωση. Διότι η πολιτική Ερντογάν ήταν στον αντίποδα της πολιτικής που αυτός προτείνει, στον αντίποδα της λογικής της καταψήφισης του συμφωνημένου προγράμματος Αθήνας – τρόικας, αντιθέτως, ήταν ευθέως ανάλογη με την αυστηρή εφαρμογή αυτού του προγράμματος. Αυτό έκανε ο Τ. Ερντογάν, έτσι κατάφερε να οδηγήσει την τουρκική οικονομία στη σταθερότητα και την ανάπτυξη – όχι κολακεύοντας τους αγριεμένους «πελάτες» που χάνουν το κράτος «τους» ούτε καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις και ψαρεύοντας ψήφους στη δεξαμενή του φόβου και του θυμού. Θυμίζω: Η Τουρκία μπήκε σε 3ετές πρόγραμμα του ΔΝΤ το 2002. Στα τέλη του έτους έγιναν εκλογές, το ΑΚΡ τις κέρδισε με 34,26% και στις 14 Μαρτίου 2003 ο Τ. Ερντογάν σχημάτισε κυβέρνηση η οποία ανέλαβε την εφαρμογή ενός εξαιρετικά σκληρού προγράμματος. Η Τουρκία, με δημόσιο έλλειμμα 35% του ΑΕΠ, είχε αναλάβει την υποχρέωση όχι απλά να το περιορίζει κάθε έτος (όπως εμείς…), αλλά να πετυχαίνει πρωτογενή πλεονάσματα 6,5% του ΑΕΠ ετησίως, ήδη από το πρώτο έτος! Η κυβέρνηση Ερντογάν επέβαλε αιματηρή περικοπή εισοδημάτων, με καταιγίδα διαρθρωτικών και δημοσιονομικών μέτρων – πολύ σκληρότερων από τα «δικά μας». Το πρόγραμμα πέτυχε, αλλά ο Τ. Ερντογάν, διαπιστώνοντας ότι η Τουρκία δεν ήταν τελείως έτοιμη, δεν δίστασε να ζητήσει την ανανέωση του προγράμματος για άλλη μία 3ετία, έως τον Μάιο 2008. Ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Αλλά ο Τ. Ερντογάν είχε τις αμφιβολίες του. Eτσι, τον Νοέμβριο 2008, άνοιξε μια συζήτηση μήπως χρειάζεται και τρίτο πρόγραμμα. Μόλις φέτος, τον Μάρτιο, ο Τ. Ερντογάν αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται, πλέον, τη βοήθεια του Στρος Καν.

Αν θελήσουμε να πάρουμε ως βάση την πολιτική Ερντογάν, θα έλεγα ότι είναι δυσοίωνο το πολιτικό μέλλον όσων στοιχηματίζουν στην αποτυχία του ελληνικού προγράμματος ή ταλαντεύονται στην εφαρμογή του. Ξεχωρίζω δύο συμπεράσματα και ο νοών νοείτω:

Πρώτον, ότι χρειάζεται ισχυρή πολιτική διεύθυνση, καθαρές κουβέντες και αποφασιστικότητα. Η αυτοδυναμία ήταν προϋπόθεση της επιτυχούς εφαρμογής των δύο προγραμμάτων του ΔΝΤ στην Τουρκία. Ο Τ. Ερντογάν, μια ισχυρή φυσιογνωμία μεταρρυθμιστή λαϊκού ηγέτη, ανεδείχθη δήμαρχος της Ιστανμπούλ σε ηλικία 40 ετών, φυλακίστηκε το 2001, αμέσως μετά την αποφυλάκισή του ίδρυσε το δικό του κόμμα (ΑΚΡ) τον Αύγουστο 2001, κέρδισε τις εκλογές το 2002 και σχημάτισε την πρώτη αυτοδύναμη (έπειτα από 19 έτη!..) κυβέρνηση της Τουρκίας. Oλα όσα δεν είχαν καταφέρει οι διάφορες κυβερνήσεις που προέκυπταν από συγκολλήσεις ετερόκλητων πολιτικών ομάδων χωρίς ισχυρό λαϊκό έρεισμα, κατάφερε να τα κάνει η αυτοδύναμη κυβέρνηση Ερντογάν, με φρέσκο προσωπικό πνεύμα, ενιαία πολιτική άποψη και σαφές όραμα – όχι με πολιτευτές του «ναι μεν αλλά» ούτε με εραστές ή «τεχνικούς» της εξουσίας.

Δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι, αν υπάρχει συστηματική επεξήγηση της ασκούμενης πολιτικής και μια ρεαλιστική αφήγηση για το μετά-το-πρόγραμμα-αύριο, ο λαός καταλαβαίνει και, παρά τις θυσίες, επικροτεί. Μεσούντος του σκληρότατου προγράμματος, το κόμμα του Τ. Ερντογάν κέρδισε δύο αυτοδιοικητικές εκλογικές μάχες, τον Μάρτιο 2004 με 42,18% και τον Μάρτιο 2009 με 38,83%. Ενδιαμέσως, Ιούλιο 2007, ενώ το πρόγραμμα θέριζε εισοδήματα, ο Τ. Ερντογάν όχι μόνον (ξανα) κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές, αλλά πέτυχε να αυξήσει τη δύναμή του στο 46,58% – κατά 12 μονάδες. Hταν, μάλιστα, η πρώτη φορά έπειτα από 52 έτη που ένα κόμμα που ήταν στην εξουσία πετύχαινε όχι μόνο να διατηρήσει, αλλά και να αυξήσει την εκλογική δύναμή του.

Σήμερα, η Τουρκία έχει αλλάξει εντυπωσιακά. Περιορίζομαι σε δύο διαπιστώσεις: Πρώτον, η πάλαι ποτέ διαλυμένη τουρκική οικονομία «τρέχει» με ένα εκπληκτικό 6,5%! Δεύτερον, το προ Ερντογάν πολιτικό προσωπικό, τους πολιτευτές που μετεωρίζονταν αενάως ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο αλλά και όσους στοιχημάτιζαν στην αποτυχία του προγράμματος ή εκείνους που εμφανίζονταν με δήθεν φιλολαϊκό, ευρωπαϊκό και εκσυγχρονιστικό προσωπείο ενώ έδιναν τα ρέστα τους για να μην αλλάξουν τα κακώς κείμενα στη γειτονική μας χώρα, δηλαδή όλους εκείνους τους τεθλιμμένους «αριστερούς» και δεξιούς, σήμερα πια στην Τουρκία ουδείς τους θυμάται. Και ο Τ. Ερντογάν πορεύεται προς τρίτη εκλογική νίκη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τρεις και μία σκέψεις για την εξωτερική πολιτική

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Εξωτερική πολιτική |

Ο διεθνής χώρος μέσα στον οποίο εκτυλίσσεται η ελληνική εξωτερική πολιτική μεταβάλλεται ραγδαία: νέοι ή ανανεούμενοι πρωταγωνιστές – υποψήφιοι πόλοι- αναδύονται (Κίνα, Ρωσία, Ινδία, ορισμένες λατινοαμερικανικές χώρες), νέες συναινετικές και συνεταιριστικές αντιλήψεις αρχίζουν να αναδεικνύονται στην άλλη όχθη του Βόρειου Ατλαντικού, ενώ η διευρυμένη Ευρώπη πασχίζει να ξεπεράσει την κρίση της διεύρυνσης. Παράλληλα, ασύμμετροι παίκτες (μη κυβερνητικοί οργανισμοί, διεθνοποιημένα οικονομικά συμφέροντα, τρομοκρατικές οργανώσεις) όλο και περισσότερο επηρεάζουν τις λήψεις αποφάσεων σε έναν πολύπλοκο κόσμο, μέσα στον οποίο σοβεί βαθιά οικονομική κρίση και η μάστιγα της περιβαλλοντικής καταστροφής.

Και η θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτόν τον ανανεούμενο, αλλά κλυδωνιζόμενο κόσμο; Περίεργα αντιφατική: μια χώρα με έντονα χαρακτηριστικά κοσμοπολιτισμού, καθώς μετέχει σχεδόν σε όλους τους διεθνείς μηχανισμούς και στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΟΝΕ), που, όμως, έχει αναλώσει το μεγαλύτερο μέρος του δυναμισμού της σε αμυντικές συμπεριφορές που έχουν προσδιοριστεί από έριδες γειτονίας. Με ελάχιστες εξαιρέσεις η μεταπολιτευτική περίοδος της εξωτερικής πολιτικής μας έχει καθοριστεί με γνώμονα την αντιμετώπιση των προβλημάτων πρώτα με την Τουρκία και αργότερα με την ΠΓΔΜ, με έναν τρόπο που ξεπερνάει τα λειτουργικά όρια των διαφορών μας και παίρνει τον χαρακτήρα «πανστρατιάς». Η εικόνα της Ελλάδας στις διεθνείς σχέσεις σχηματίζεται από το στερεότυπο μιας χώρας που σχεδόν αποκλειστικά ενδιαφέρεται για τα οικεία προβλήματα, κινητοποιείται μόνο για αυτά και δεν μετέχει ουσιαστικά σε θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος, παρά μόνο στο μέτρο που άμεσα την αφορούν. Ο διπλωματικός μόχθος μας συνήθως εξαντλείται στην προβολή των εθνικών θέσεων για τα εκκρεμή ζητήματα και στην προσπάθεια περιορισμού των διπλωματικών επιτυχιών των αντιπάλων. Με το προφανές σκεπτικό ότι μια τέτοια συστηματική συμπεριφορά θα κάμψει την αδιαλλαξία τους.

Αν και η εικόνα που παρουσίασα είναι σχηματική, και άδικη στην απόλυτη γενίκευσή της, ωστόσο αντανακλά μια εντύπωση του διεθνούς περιβάλλοντος για τη χώρα μας. Μια εντύπωση που έχει, βέβαια, μετριαστεί τα τελευταία δέκα χρόνια, μέσα από προσπάθειες απεγκλωβισμού μας από τη διπλωματική μονοτονία μας. Η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. -ιδιαίτερα ατις τελευταίες προεδρίες της, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και στο έργο ανθρωπιστικής παρέμβασης, όπως και η σημερινή προεδρία του ΟΑΣΕ, υπήρξαν και είναι ευκαιρίες απομάκρυνσης από την αδράνεια και την παθητική συμπεριφορά. Ωστόσο, υπάρχει ένα συγκυριακό στοιχείο σε αυτά, υπάρχει μια αίσθηση παροδικότητας και είναι καιρός να εδραιώσουμε σταθερές συμπεριφορές στις διεθνείς σχέσεις μας. Ισως οι παρακάτω σκέψεις να βοηθούν σε αυτήν την κατεύθυνση:

Πρώτη σκέψη: Ο εξορθολογισμός της πολιτικής για τις «γειτονικές» διαφορές μας. Απομάκρυνση, δηλαδή, των διπλωματικών προσπαθειών μας από μια συνολική αντιπαράθεση και περιορισμός των διεθνών παρεμβάσεών μας μόνο σε περιπτώσεις που εμπλέκονται οι ίδιες οι διαφορές σε γενικότερα διεθνή ζητήματα. Μια τέτοια πειθαρχημένη πολιτική θέτει στις σωστές διαστάσεις τις διαφορές μας, μας απελευθερώνει από επιβαρύνσεις της πολιτικής μας σε άλλες προτεραιότητες και αφήνει έδαφος συνεργασίας σε άλλα θέματα, με τους «διαδίκους» γείτονες. Παράλληλα, εντατικοποίηση των προσπαθειών μας για ειρηνική επίλυση των διαφορών στη βάση διαπραγματεύσεων και προσφυγή σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα. Η χαλάρωση αυτών των προσπαθειών τα τελευταία χρόνια στα ελληνοτουρκικά έχει αναμφίβολα επηρεάσει το κλίμα εμπιστοσύνης που είχε διαμορφωθεί μετά το Ελσίνκι και έχει επαναφέρει πρακτικές από τη γείτονα οι οποίες είχαν σαφώς συρρικνωθεί την περίοδο των ουσιαστικών διερευνητικών συζητήσεων. Φυσικά, μια απόφαση για ειλικρινή και σε βάθος διαπραγμάτευση -και, τελικά, δικαστική παρέμβαση- προϋποθέτει αποφασιστικότητα για ορισμένους συμβιβασμούς και μια απομάκρυνση από απόλυτες θέσεις που για πολλά χρόνια έχουν ανέξοδα καλλιεργηθεί. Οπως και μια εμπιστοσύνη στις διαπραγματευτικές δεξιότητές μας και στις διεθνείς διαδικασίες.

Σκέψη δεύτερη: Ουσιαστική εμπλοκή μας για την εξάλειψη της κρίσης στην Ε.Ε. Η άκριτα μαζική ένταξη δώδεκα κρατών, με τα περισσότερα από αυτά ανέτοιμα να δεχτούν τη διαδικασία πολιτικής ολοκλήρωσης και την πολιτική παρουσία της Ευρώπης στα διεθνή πράγματα, έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την καθυστέρηση της εμβάθυνσης και τον φθίνοντα ρόλο των 27 στις μεγάλες διεθνείς διεργασίες, αλλά και την αποθάρρυνση των λαών τους, που έχει αποτυπωθεί στις γνωστές απορρίψεις των προτάσεων για θεσμική αναθεώρηση του συστήματος. Από αυτό το τέλμα η Ευρώπη πρέπει να αποσπαστεί, αν δεν θέλει να περιθωριοποιηθεί στα οικονομικά συστατικά της, που και αυτά, σε κάθε περίπτωση, θα υποστούν φθορές, χωρίς μια ισχυρή πολιτική παρουσία της στα δρώμενα.

Είναι μια ευκαιρία για την Ελλάδα να αναζητήσει, σήμερα, λύσεις για την αναθέρμανση της εμβάθυνσης. Με κατάλληλη σοβαρή προετοιμασία, με τη χρήση όλων των δυνάμεων και των μηχανισμών, με τη δημιουργία συμμαχιών, με πρόσφορες, εφαρμόσιμες ιδέες. Ιδέες που αφορούν τόσο μια στιβαρότερη εμπλοκή της Ευρώπης στα άμεσα διεθνή προβλήματα όσο και ιδέες για πιο μακρόπνοες προωθημένες πολιτικές συνεργασίες. Αντιλαμβάνεται κανείς το όφελος ενός τέτοιου εγχειρήματος, καθώς και μόνον μια σοβαρή προσπάθεια σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί να μεταφέρει την Ελλάδα σε άλλο επίπεδο ισχύος στην «κοινοτική ιεραρχία».

Σκέψη τρίτη: Αν και η Ευρωπαϊκή Ενωση θα πρέπει να είναι το σταθερό κέντρο προς το οποίο να κατευθύνεται, αλλά και από το οποίο να εκπορεύεται η πολιτική μας, ωστόσο υπάρχουν τεράστια περιθώρια αυτενέργειας του κάθε κράτους-μέλους, είτε όταν εκτελεί κοινοτικές επιταγές είτε όταν δρα στα κενά κοινοτικής πολιτικής. Οι δυνατότητες αφθονούν: σχέσεις με τη νοτιοανατολική Ευρώπη, σχέσεις με άλλους διεθνείς οργανισμούς – ειδικότερα με το ΝΑΤΟ σε μια φάση μετασχηματισμού του και τον ΟΗΕ, με έμφαση σε θέματα ανθρωπιστικών επεμβάσεων. Ιδιαίτερα, όμως, θα επέμενε κανείς στην ανάπτυξη μιας συνολικής πολιτικής για τη Ρωσία, την ώρα που φαίνεται να αναδιατυπώνονται οι σχέσεις με τις ΗΠΑ και να αναζητούνται νέες ισορροπίες ρωσο-ευρωπαϊκής επικοινωνίας. Στο σημείο αυτό ο ρόλος της Ελλάδας μπορεί να είναι θετικός. Μια παρατήρηση που φέρνει αμέσως στον νου και την ανάγκη επανεξέτασης των σχέσεων με τις ΗΠΑ, που με τη νέα προεδρία δείχνουν διαθέσεις συνεργασίας και συναίνεσης. Ενα καλό κλίμα με τους Αμερικανούς δεν πρόκειται να μεταβάλει τις ιεραρχήσεις τους, αλλά μπορεί να έχει ευεργετικές επιπτώσεις σε θέματα που δεν αποτελούν στρατηγικές προτεραιότητές τους. Φυσικά τέτοιες πολυσχιδείς και ίσως ετερόκλητες κινήσεις απαιτούν προσεκτική επιλογή τακτικής, αν θέλουμε να αποδώσει μια τέτοια εκλεκτική πολιτική. Και πάντα σε αρμονία και συνάφεια με τη μείζονα ευρωπαϊκή επιλογή.

Μια τελευταία σκέψη, ως σύνθεση: στις διεθνείς συναλλαγές η ενεργητική συμμετοχή σε κοινά μελήματα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η αλληλεγγύη είναι νόμισμα εξαργυρώσιμο. Το σύστημα λειτουργεί ανταποδοτικά. Και πρέπει κάποια στιγμή η Ελλάδα να προσαρμοστεί σ’ αυτήν την πραγματικότητα, ιδιαίτερα σε ώρες που συνολικότερες αναθεωρήσεις ζητούν επιτακτικά νέες συμβολές. Τα κέρδη πιστεύω ότι θα είναι πολλαπλά. Οπως πολλαπλά θα είναι και τα κέρδη, αν μέρος των δυνάμεών της αφιερώσει στην όσο πιο συνολική, ολοκληρωμένη και ουσιαστική ενσωμάτωση των γειτονικών κρατών της -ιδιαίτερα με όσες τη χωρίζουν διαφορές- σε γεωπολιτικούς μηχανισμούς στους οποίους η ίδια μετέχει. Ασφαλής τρόπος αφομοίωσής τους σε κοινές αξίες και αρχές, αλλά και ελέγχου τους από κράτη με κοινά συμφέροντα και προσδοκίες. Καθώς αυτά τα τελευταία δεν μπορεί παρά να γίνουν συνεγγυητές της τήρησης των αρχών και αξιών που συγκροτούν τη λειτουργία του μηχανισμού.

  • Του Χρηστου Pοζακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ασκήσεις ισορροπίας από τον Κ. Καραμανλή. Ο Πρωθυπουργός προσπαθεί να ελιχθεί μεταξύ των αντικρουόμενων απαιτήσεων ΗΠΑ, Ρωσίας και Ευρωπαίων

Posted on Φεβρουαρίου 28, 2009. Filed under: Εξωτερική πολιτική, Κυβερνητική απραξία, Καραμανλής Κώστας |


Η καγκελάριος της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ με τον πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή σε προηγούμενη συνάντησή τους στη Ρίγα της Λετονίας. Το Μέγαρο Μαξίμου αρνείται κατηγορηματικά ότι υπάρχει ψυχρότητα στις σχέσεις Καραμανλή – Μέρκελ (RΕUΤΕRS)

Το πρωί της περασμένης Παρασκευής ο γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα πέρασε το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίμου. Παρέδωσε μια επιστολή προς τον Πρωθυπουργό, την οποία υπέγραφαν επίσης οι πρεσβευτές της Βρετανίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας, των τεσσάρων χωρών δηλαδή που συμμετέχουν στην κοινοπραξία κατασκευής του ευρωμαχητικού αεροσκάφους. Ηταν μια κίνηση τακτικής των τεσσάρων χωρών και αντίδρασης στην απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει με απευθείας διαπραγμάτευση στην προμήθεια φρεγατών από τη Γαλλία. Με την απόφαση αυτή ο κ. Κ.Καραμανλής προκάλεσε την εντύπωση ότι η κυβέρνηση φοβάται περισσότερο την οργή του Νικολά Σαρκοζί από τη δυσφορία των Ανγκελα Μέρκελ, Γκόρντον Μπράουν, Σίλβιο Μπερλουσκόνι και Χοσέ Λουίς Θαπατέρο . Τώρα καλείται να αποδείξει το αντίθετο, καθώς με αυτές τις συνθήκες η προσέγγιση της κυρίας Μέρκελ που θα επιχειρήσει ο κ. Καραμανλής αύριο στις Βρυξέλλες δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Ιδιαίτερα μετά την πίεση που δέχεται ο Πρωθυπουργός από τις επιπτώσεις της κρίσης, δεν έχει πλέον κανένα περιθώριο απώλειας συμμάχων στην Ευρώπη και για τον λόγο αυτόν αναδιατάσσει τη στρατηγική του, προσπαθώντας να συμβιβάσει αντικρουόμενα συμφέροντα.

Μέχρι πρότινος τα πράγματα ήταν απλά για τον κ. Καραμανλή. Με δεδομένες τις ψυχρές σχέσεις με την κυβέρνηση Μπους, ο κ. Καραμανλής έκανε μια αναγκαστική και εύκολη στροφή στην Ευρώπη, προτείνοντας χέρι συνεργασίας στη Γαλλία και στη Γερμανία, αλλά και στη Ρωσία που αναζητούσε ενεργειακούς συμμάχους στα Βαλκάνια. Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα πράγματα για την ελληνική κυβέρνηση, καθώς οι επιτελείς του νέου προέδρου των ΗΠΑ υπόσχονται απτά πολιτικά ανταλλάγματα, εφόσον το Μέγαρο Μαξίμου επιστρέψει στο δόγμα των θερμών ελληνοαμερικανικών σχέσεων και κρατήσει αποστάσεις από τον ενεργειακό σχεδιασμό της Ρωσίας.

Ηδη ο κ. Καραμανλής έκανε το πρώτο βήμα, υποδεχόμενος στο γραφείο του τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος προωθεί το φυσικό αέριο της χώρας του υποβοηθούμενος από τις ΗΠΑ, κόντρα στα ρωσικά συμφέροντα, και υπόσχεται και ένα δεύτερο: νέες προμήθειες αμυντικού υλικού από τις ΗΠΑ, εφόσον λυθεί το πρόβλημα της βίζας για τους έλληνες τουρίστες και οριστικοποιηθεί ένα ραντεβού στον Λευκό Οίκο για τον έλληνα πρωθυπουργό μέσα στην άνοιξη και πριν από τις ευρωεκλογές.

Προς το παρόν η εντολή την οποία έχει δώσει ο κ. Καραμανλής στους υπουργούς του είναι να τηρούν στάση απόλυτης ουδετερότητας. Για τον λόγο αυτόν η κυβέρνηση δεν θα εκπροσωπηθεί στην τελετή παραλαβής των νέων αεροσκαφών F-16 που η κυβέρνηση παρήγγειλε το καλοκαίρι του 2005 και φθάνουν στην Ελλάδα στις 19 Μαρτίου.

  • Ακροβασίες μεταξύ Μέρκελ, Σαρκοζί και Πούτιν

Το φλερτ ΚαραμανλήΟμπάμα δεν έχει περάσει απαρατήρητο ούτε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν που φημολογείται πως σχεδιάζει ξαφνική επίσκεψη στην Αθήνα για να διαμαρτυρηθεί στον κ. Καραμανλή ούτε από την κυρία Ανγκελα Μέρκελ που εξακολουθεί να αντιστέκεται στην έκδοση του ευρωομολόγου και σε συμφωνίες φθηνότερου δανεισμού τις οποίες επιδιώκει η Ελλάδα από τις Βρυξέλλες με τη συνεργασία του κ. Νικολά Σαρκοζί.

Το Μέγαρο Μαξίμου αρνείται κατηγορηματικά πως υπάρχει ψυχρότητα στις σχέσεις Καραμανλή- Μέρκελ, επισημαίνοντας όμως πως δεν επιδιώκει επίσημη συνάντηση μαζί της. Και παρατηρεί πως η στάση της καγκελαρίου εξηγείται εύκολα από το γεγονός ότι την περιμένουν εκλογές το φθινόπωρο και ότι θα πρέπει να φροντίσει πρωτίστως τη γερμανική οικονομία.

Για να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις, πάντως, εκτιμάται πως ο κ. Καραμανλής θα επιδιώξει σύντομη συνομιλία με την κυρία Μέρκελ στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της ΕΕ που πραγματοποιείται αύριο στις Βρυξέλλες, κατά τη διάρκεια της οποίας είναι πιθανόν να την διαβεβαιώσει πως οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει απέναντι στην ίδια και στη χώρα της εξακολουθούν να ισχύουν. Και στην περίπτωση αυτή, όμως, τα πάντα φαίνεται πως θα κριθούν από «τα ανταλλάγματα» που θα προσφέρουν και οι δύο πλευρές. Αντιθέτως ο κ. Καραμανλής προγραμματίζει εντός των προσεχών εβδομάδων επίσημη συνάντηση με τον πρόεδρο της Γαλλίας κ. Νικολά Σαρκοζί, με τον οποίο υπάρχει κλίμα εγκαρδιότητας και αγαστής συνεργασίας, ειδικά μετά την ανακοίνωση της απόφασης του ΚΥΣΕΑ να προμηθευτεί φρεγάτες για το Πολεμικό Ναυτικό από τη γαλλική βιομηχανία.

  • ΡΕΠΟΡΤΑΖ Β. ΧΙΩΤΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...