Επενδύσεις

Φρόνημα και ηγεμονία: κενά πεδία

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Επενδύσεις, Ξυδάκης Νίκος, Οικονομική κρίση, Πολιτική |

  • Tου Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Η αναγγελθείσα αποτυχία της επένδυσης του Κατάρ στον Αστακό προϊδεάζει και για την τύχη της άλλης θορυβώδους εξαγγελίας για μεγάλη επένδυση κεφαλαίων ιδίας προελεύσεως στο Ελληνικό. Κυρίως όμως περιγράφει τον τρόπο πολιτεύεσθαι του νέου ΠΑΣΟΚ, όπως αυτό αυτοορίσθηκε έναντι του παλαιού ή βαθέος εαυτού του. Να όμως που η προπαγανδιζόμενη από ομιλούσες κεφαλές νέα πολιτική του νέου ΠΑΣΟΚ δεν διαφέρει ουδόλως από τη δοκιμασμένη παλαιά: άκρατος, άφρων, αλαζονικός επικοινωνιασμός τότε, το ίδιο και σήμερα.

Με μια κρίσιμη διαφορά: στη δεκαετία του ’80, του ’90, του ’00, η χώρα δεν βρισκόταν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, υπό κηδεμονία και υπό διαρκή απειλή πτώχευσης. Ως εκ τούτου ο ερασιτεχνισμός, οι νεωτεριστικές μονομανίες, η άγνοια ή και περιφρόνηση της πραγματικότητας, τα επικοινωνιακά βεγγαλικά, όσα επιδεικνύουν σήμερα οι κυβερνώντες, είναι ασυγχώρητα, είναι μοιραία. Οι μεταρρυθμίσεις που σκέφτεται η κυβέρνηση, παρότι νεφελώδεις, συχνά έρχονται να καλύψουν υπαρκτές ανάγκες, μα κάποτε έρχονται να καταστρέψουν τις υπάρχουσες δομές, χωρίς ποτέ να βάζουν κάτι άλλο στη θέση τους. Σαν μια παράδοξη πατροκτονία, σαν τελετή αυτοκαταστροφής που βιώνεται σαν τελετή ενηλικίωσης· από ποιον; Πάντως όχι από τον χειμαζόμενο, εξουθενωμένο και έμφοβο λαό.

Αυτή την ασταθή, απρόβλεπτη, χωρίς συνοχή, συχνά αυτοκαταστροφική πολιτική βλέπουν οι κατέχοντες τον πλούτο και την οικονομική ισχύ και ανησυχούν. Δεν ανησυχούν τόσο και με τον ίδιο τρόπο που ανησυχούν οι γονατισμένοι μικρομεσαίοι· ο προσωπικός τους πλούτος είναι ασφαλής. Οι κατέχοντες ανησυχούν διότι η απρόβλεπτη πολιτική μιας ασταθούς ηγεσίας απειλεί να ξεθεμελιώσει το σύνολο σύστημα, άρα απειλεί και τις δικές τους θέσεις στον ελληνικό χώρο, θέσεις προσπορισμού πλούτου, και κυρίως θέσεις ισχύος και κύρους. Το εγχώριο σύστημα έχει λόγους να αισθάνεται απειλούμενο από την επέλαση νέων, ξένων παικτών σε ένα ξέφραγο γήπεδο ευκαιριών, όπως η πτωχευμένη Ελλάδα. Αλλωστε μέγα μέρος των εγχώριων πλουσίων ουδέποτε επεχείρησε ανοιχτά, με όρους διακινδύνευσης, καινοτομίας, υγιούς ανταγωνισμού. Επλούτισαν εγκαθιστώντας ολιγοπώλια, επλούτισαν απομυζώντας και επηρεάζοντας τον μεγάλο εργοδότη και πελάτη, το κράτος· ήσαν το κράτος. Αυτή η επιρροή επί της κρατικής δομής, αυτό το προνομιακό πεδίο άσκησης ισχύος και προσπορισμού πλούτου, απειλείται τώρα σε συνθήκες κρίσης. Υπό την πίεση της διεθνούς κρίσης και ενώπιον των εγχώριων αδιεξόδων το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα μετασχηματίζεται βίαια. Ποιος θα διατηρήσει τις θέσεις και τα κεκτημένα στο αναδυόμενο, άγνωστο ακόμη, τοπίο;

Μέρος των ισχυρών, παρά την ανησυχία και επειδή δεν στηρίζονται αποκλειστικά στην προειρηθείσα προσοδοθηρία, προσβλέπει σε μετριοπαθείς λύσεις· αναζητεί εναλλακτικές λύσεις στην πολιτική ηγεσία, ομαλή διαδοχή, άρα και ομαλότητα στις αναμενόμενες ενέργειές της. Αντιλαμβάνονται επίσης ότι η οικονομική συντριβή της μεσαίας τάξης είναι ασύμβατη με οποιαδήποτε έννοια ανάκαμψης της χώρας· η ογκούμενη ανεργία δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή και την κοινωνική ειρήνη. Αλλοι όμως εμμένουν φανατικά στον δραστικό περιορισμό του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ζητούν απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων υπαλλήλων. Η άθροιση 300 ή 400 χιλιάδων απομακρυνόμενων στους ήδη 650 χιλιάδες καταγεγραμμένους και διαρκώς πληθυνόμενους ανέργους, το ένα τέταρτο και πλέον του ενεργού πληθυσμού, δεν φαίνεται να απασχολεί τους ακραιφνείς υποστηρικτές του νεοθατσερισμού.

Τέτοια η νευρικότητα και διχοστασία, που θολώνει τον νου και παρακινεί είτε σε αδράνεια είτε σε ριζοτόμες αλλαγές χωρίς προβλέψεις και οικονόμηση των συνεπειών, χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος των ελίτ που βρίσκονται στα κέντρα αποφάσεων σήμερα.

Αν η κρίση καθιστά ανήσυχους τους ισχυρούς, τους μικρομεσαίους τους πλήττει με σφοδρότητα και τους γεμίζει φόβο και οργή. Προς το παρόν υπερισχύει ο φόβος ενώπιον του άδηλου, σκοτεινού μέλλοντος· και όλη η ενεργητικότητα διοχετεύεται σε στρατηγικές επιβίωσης, οικονόμησης του βίου, εξασφάλισης της οικογένειας. Ταυτόχρονα όμως σωρεύεται αγανάκτηση, βουβή και ανεκδήλωτη, βαθιά δυσαρέσκεια και δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα, οι οποίες ενδέχεται να εκδηλωθούν και κατά τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Παρότι πολλοί πολίτες αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ανάγκη για βαθιές και εκτενείς μεταρρυθμίσεις της δημόσιας διοίκησης και της οργάνωσης της παραγωγής, η δυσαρέσκεια συχνά τρέπεται προς αντισυστημικές κατευθύνσεις, με οργισμένη τυφλή απόρριψη των κομμάτων και του κοινοβουλευτισμού. Οι περισσότεροι δεν πείθονται από τους κυβερνητικούς αυτοσχεδιασμούς, πιστεύουν ότι την πορεία πλέον την χαράζει η τρόικα, και επιπλέον δεν έχουν πεισθεί ότι οι θυσίες πιάνουν τόπο και στο βάθος αχνοχαράζει φως ανόρθωσης. Απογοήτευση και ζάρωμα, δυσπιστία και εσωστρέφεια. Το ελατήριο ωστόσο μπορεί να εκτιναχθεί ανά πάσα στιγμή, όσο περισσότερο πιεζόμενο πλησιάζει στο όριο θραύσεως.

Σε μια διεθνή συγκυρία διόλου ευνοϊκή για όλους, με την Ευρώπη σε σύγχυση ταυτότητας και αναπροσανατολισμού έναντι της αναδυόμενης Ασίας, με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες να βαρύνονται ασύμμετρα με το κόστος της χρηματοπιστωτικής κρίσης, με το εθνικό κύρος τρωθέν εξ ιδίων βελών, με τα εθνικά θέματα ανοιχτά και εμάς αδύναμους διαπραγματευτές, με την κοινωνία διχασμένη και αποκαρδιωμένη, γίνεται όλο και πιο φανερή στην Eλλάδα η απουσία ζωηρού συλλογικού φρονήματος αφενός, αλλά και ηγέτιδος τάξεως με πειθώ και όραμα, αφετέρου. Καμία κοινωνική δύναμη, κανένας πολιτικός χώρος, καμιά δεξαμενή προσώπων, δεν φαίνονται τούτη τη στιγμή στον ορίζοντα, ικανά να απαντήσουν σε αυτές τις επείγουσες ιστορικές ζητήσεις, να δώσουν νέο υλικό περιεχόμενο και νόημα στα κενά πεδία της ηγεμονίας και του συλλογικού σχεδίου. Τούτη τη στιγμή.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι μεγάλες ξένες επενδύσεις

Posted on Οκτώβριος 2, 2010. Filed under: Επενδύσεις, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ |

Πολλά λέγονται και γράφονται για το ενδεχόμενο έλευσης μεγάλων ξένων επενδυτών στην Ελλάδα, με αφορμή την επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού ή το ενδιαφέρον του Κατάρ. Πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι καλές είναι οι θεαματικές δηλώσεις και υποσχέσεις, αλλά κανείς σοβαρός ξένος επενδυτής δεν θα έλθει στη χώρα μας αν δεν αλλάξει νοοτροπία όλος ο δημόσιος τομέας στον τρόπο που αντιμετωπίζει κάθε επένδυση. Αν δεν αλλάξει αυτό το στοιχειώδες, οι μεγάλοι ξένοι επενδυτές θα προστεθούν απλώς στους δεκάδες αγανακτισμένους ξένους και Ελληνες επενδυτές που προσπαθούν εδώ και χρόνια να «ξεκολλήσουν» επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων.

  • ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η Καθημερινή, Σάββατο, 2 Oκτωβρίου 2010
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα εμπόδια του Γ. Παπαθανασίου

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Επενδύσεις, Οικονομία | Ετικέτες: |

Η δέσμη των μέτρων που θα ανακοινώσει σήμερα ο υπουργός Οικονομίας, κ. Γ. Παπαθανασίου, δεν θα κριθεί με τα συνήθη κριτήρια από τις Βρυξέλλες, τους ξένους τραπεζίτες και την ελληνική κοινωνία. Δηλαδή, δεν θα κριθεί η ορθότητα των μέτρων «σε γενικές γραμμές», αλλά η αποτελεσματικότητά τους να επιτύχουν κρίσιμους στόχους μέσα στις δεδομένες, εντελώς ασυνήθεις διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες. Ποια είναι η εικόνα; Διεθνείς αγορές παγωμένες από άγχος και φόβο. Πρώτη μετά το 1929 συγχρονισμένη ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας με μη προβλέψιμη διάρκεια και βάθος. Ευρώπη που μετεωρίζεται ανάμεσα στην ενοποίηση και την εθνική υποχώρηση. Στα καθ’ ημάς, αρχή ενός κρεσέντο κοινωνικών εντάσεων, κυβερνητική αστάθεια και πολιτική αβεβαιότητα με βάθος, ενώ είναι στο ναδίρ η διεθνής εμπιστοσύνη προς την Ελλάδα και εκδηλώνεται με εκρηκτικό τρόπο η διαρθρωτική παθογένεια της οικονομίας μας, αποτυπωμένη στο τρίπτυχο «δημόσιο χρέος, εξωτερικό έλλειμμα, δημόσιο έλλειμμα».

Σε αυτό το περιβάλλον, τι να περιμένουμε από τα μέτρα; Ιδεατό, θα ήταν αυτό που (αντιγράφοντας το σύνθημα του ΠΑΣΟΚ, το 1993…) κωδικοποίησε εύηχα ο κ. Γ. Σουφλιάς: «Σταθερότητα, ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη». Αλλά, μια τέτοια προσδοκία θα ήταν απολύτως θεμιτή μεν, άκρως υπερβολική δε. Λείπουν οι πολιτικές και άλλες προϋποθέσεις για έναν τόσο φιλόδοξο στόχο. Η σχετική συζήτηση δεν είναι καινούργια (διεξαγόταν, διεξάγεται και θα διεξάγεται…), σχετικά καινούργιο είναι ένα άμεσο και «πεζό» κριτήριο των μέτρων: Θα περάσουν το τεστ των αγορών, ώστε να αναχρηματοδοτήσουμε το δημόσιο χρέος; Η υποτίμηση αυτού του τεστ προϋποθέτει άγνοια κινδύνου.

Μετά μία 5ετία δημοσιονομικής κακο-διαχείρισης (αυξάναμε το κρατικό έλλειμμα 10 δισ. και το κρατικό χρέος 12 δισ. ευρώ κάθε χρόνο, για να αυξάνουμε το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν κατά 16 δισ. ευρώ, μόνο…) οδηγηθήκαμε στην έκρηξη του χρέους. Φέτος, θα χρειαστούμε περί τα 55 δισ. για να αποφύγουμε να κηρύξουμε στάση πληρωμών. Θα τα αναζητήσουμε, όμως, σε συνθήκες σκληρού διεθνούς ανταγωνισμού: Στο «καλάθι» των διεθνών τραπεζών βρίσκονται οι ΗΠΑ που θα ζητήσουν 2 τρισ. δολάρια, τα ευρωπαϊκά κράτη που θα ζητήσουν 1 τρισ., οι μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες και τράπεζες που θα ζητήσουν περίπου 180 δισ. και 450 δισ. αντιστοίχως, οι ρωσικές εταιρείες περίπου 80 δισ., η Ουκρανία 30 και η Ουγγαρία 15 δισ., τα κράτη της Λατινικής Αμερικής που θα αναζητήσουν 250 δισ. δολάρια και άλλους. Ανεξαρτήτως τιμής, θα μπορέσουμε να αντλήσουμε αυτά που χρειαζόμαστε;

Δεν είναι εύκολο. Για να αποφύγει η Ευρωζώνη τον διασυρμό του ευρώ, προσπαθεί να βρει τρόπους να βοηθήσει. Η εμπιστοσύνη της είναι κλονισμένη: Μετά το κόλπο της δήθεν απογραφής, υποσχεθήκαμε ειλικρίνεια και σοβαρότητα. Αλλά, βγήκαμε από το καθεστώς «επιτήρησης» το 2007 με ψεύτικα στοιχεία. Το ίδιο έτος, προκηρύξαμε εκλογές για να φτιάξουμε καλό προϋπολογισμό το 2008, κι αυτός τινάχτηκε στον αέρα, ως μη εκτελέσιμος. Θα πείσουμε τις Βρυξέλλες ότι, τώρα, γνωρίζουμε το πρόβλημά μας και είμαστε αποφασισμένοι να το αντιμετωπίσουμε; Η πρώτη φάση της αξιολόγησης θα ολοκληρωθεί εντός του Μαρτίου ή, το αργότερο, τον Απρίλιο. Η δεύτερη φάση θα αρχίσει τον Σεπτέμβριο και θα ολοκληρωθεί στις αρχές του 2010. Το μεσοδιάστημα μπορεί να αποδειχτεί κρίσιμο, τα εμπόδια απρόβλεπτα.

Εκτός από τα απρόβλεπτα, όμως, υπάρχουν και τα προβλέψιμα εμπόδια.

Ενα από τα μεγαλύτερα που βρίσκονται μπροστά στον κ. Γ. Παπαθανασίου, είναι η κυβέρνηση και οι συνάδελφοί του. Ανάμεσά τους, όσοι καλλιεργούν κλίμα εκλογών, με «μαγκιές» για εκλογικούς νόμους. Αλλοι, που μοιράζουν 500 εκατ. στον κάμπο της εκλογικής περιφέρειάς τους και δημιουργούν μοντέλο συντεχνιακής αποχαλίνωσης. Αλλοι, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά, προσκαλώντας αγρότες και ψεκάζοντάς τους ή ξυλοκοπώντας τους. Αλλοι, που ανοίγουν τα άδεια ταμεία και «βρίσκουν» 5-6 δισ. ευρώ για γαλλικά, γερμανικά, αμερικανικά όπλα. Ασε τον άλλο, που διαψεύδει τον κ. Παπαθανασίου στην Eurostat, δηλώνοντας ότι το χρέος των νοσοκομείων δεν είναι 2,5 δισ. όπως ψευδώς της είπαμε, αλλά είναι 5 δισ. ευρώ!

Ενα πρώτο τεστ των μέτρων θα έρθει από τη Νέα Υόρκη. Σε λίγες ημέρες, θα αξιολογηθεί η πιστοληπτική ικανότητά μας από τη Moody’s. Τα υπόλοιπα έπονται.

  • Tου Kωστα Kαλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αγωνία των αρχηγών για τις επιπτώσεις

Posted on Δεκέμβριος 6, 2008. Filed under: Απεργίες, Αλαβάνος Αλέκος, Ανάπτυξη, Ανασχηματισμός, Ανεργία, Βουλή, Δεξιά, Διαφθορά, Διεθνής Οικονομική κρίση, Επενδύσεις, Εκλογές, Εξεταστική επιτροπή, Καραμανλής Κώστας, ΛΑ.Ο.Σ., Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, Παπαρήγα Αλέκα, Παπανδρέου Γιώργος, Σκάνδαλα |

ΕURΟΚΙΝΙSSΙ/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή και τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ κ. Γ. Παπανδρέου απείχε από αντίστοιχες σε προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις σε επίπεδο αρχηγών στη Βουλή

Χωρίς υψηλούς τόνους η χθεσινή προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΡ. ΤΖΙΟΒΑΡΑΣ, Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008

Με φόντο την οικονομική κρίση, οι πολιτικοί αρχηγοί διασταύρωσαν τα ξίφη τους χθες στη Βουλή, σε μια συζήτηση που χαρακτηρίστηκε από την απουσία υψηλών τόνων. Αν και δεν έλειψαν οι διαξιφισμοί, η αντιπαράθεση ανάμεσα στον πρωθυπουργό κ. Κ.Καραμανλή και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Γ. Παπανδρέου απείχε από αντίστοιχες σε προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις σε επίπεδο αρχηγών, γεγονός που αποδιδόταν από πολλούς βουλευτές στη μεγάλη ανησυχία τους για τις επερχόμενες ακόμη μεγαλύτερες επιπτώσεις που θα έχει για τη χώρα μας η οικονομική κρίση. Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Καραμανλής εξήγγειλε μέτρα στήριξης των ασθενεστέρων τα οποία χαρακτηρίστηκαν«ψίχουλα» από το σύνολο των δυνάμεων της αντιπολίτευσης.

«Μεγαλόστομες και κενές διακηρύξεις» χαρακτήρισε ο κ. Παπανδρέου τις εξαγγελίες του κ. Καραμανλή, καταλογίζοντάς του «πόσο μακριά είναι από την πραγματικότητα που ζει ο κάθε Ελληνας και η κάθε Ελληνίδα» και εγκαλώντας τον για το ότι αποφεύγει να αναλάβει την ευθύνη για τα σκάνδαλα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία, επιλέγοντας το «τραγικό θέατρο της συγκάλυψης» και προτιμώντας «το κόστος της συγκάλυψης, διότι το κόστος της αποκάλυψης της αλήθειας που φοβόσαστε είναι πολύ μεγαλύτερο».

«Η κυβέρνηση δεν θα μπει στον ανεύθυνο δρόμο της δημαγωγίας και δεν θα θυσιάσω τα συμφέροντα των πολιτών στον εφήμερο δρόμο των εντυπώσεων» απάντησε ο κ. Καραμανλής στις προκλήσεις του προέδρου του ΠαΣοΚ, αποφεύγοντας ωστόσο τις προσωπικές βολές.

Ο κ. Παπανδρέου κατηγόρησε τον Πρωθυπουργό ότι «δεν κατανοεί τις ανάγκες, την πραγματικότητα, το βάθος της κρίσης, αλλά και τις απαιτήσεις για την αντιμετώπισή της», με αποκορύφωμα, όπως είπε, «να μας μιλά για ένα επίδομα θέρμανσης που είχε εξαγγείλει,αλλά ποτέ δεν δόθηκε, και να το μετονομάζει σε κάποιο άλλο επίδομα, που θα έρθει κάποια στιγμή» .

«Πώς από τη μια μεριά, η κυβέρνηση είναι πολύ αποδοτική, όταν θέλει να λεηλατεί τα χρήματα του ελληνικού λαού και από την άλλη, όταν μιλάμε για τους φτωχούς, καθυστερεί και αναβάλλει;» διερωτήθηκε ο κ. Παπανδρέου, ο οποίος προέκρινε στην παρούσα φάση εμβάθυνσης της κρίσης τη διαμόρφωση «σταθερού σχεδίου, ευρύτερων κοινωνικών συναινέσεων, αξιόπιστων και σκληρών διαπραγματεύσεων σε διεθνές επίπεδο,ειδικότερα στην ΕΕ».

«Σήμερα όμως η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία, με κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, μπαίνει σε έναν κυκλώνα,χωρίς πυξίδα, χωρίς σταθερό χέρι στο τιμόνι της, σαν ακυβέρνητο καράβι» πρόσθεσε. «Η κυβέρνηση είναι απούσα» υπογράμμισε ο κ. Παπανδρέου, ενώ απαντώντας ο κ. Καραμανλής αντέτεινε ότι «η κυβέρνηση είναι εδώ με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και στιβαρό χέρι» και τον κατηγόρησε ότι περιορίζεται «σε ανεφάρμοστες ευχές». «Λέτε ότι παρακολουθούμε τις εξελίξεις. Η κυβέρνηση ήταν και είναι δυναμικά παρούσα. Ήμασταν πρωτοπόροι σε δράσεις στην ΕΕ και μας ακολούθησαν οι άλλες χώρες» ανέφερε ο Πρωθυπουργός, επισημαίνοντας ότι «είναι παραπλανητικόνα αποσιωπούνται όσα έγιναν» και να «παραποιούνται τα δεδομένα», ενώ επιδόθηκε για άλλη μία φορά στην αναδρομή των πολιτικών «που κληρονόμησε η ΝΔ από το ΠαΣοΚ».

«Η κυβέρνηση είναι εδώ. Αυτό είναι το πρόβλημα. Ούτε ενωμένη, ούτε αξιόπιστη και χωρίς σχεδιασμό» επισήμανε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ οι αναφορές του στις «ανεύθυνες και φαύλες πολιτικές» της κυβέρνησης κατά την τελευταία πενταετία (απογραφή, φοροεπιδρομές κτλ.) προκάλεσαν την αντίδραση του κ. Καραμανλή, ο οποίος στη δευτερολογία του είπε ότι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ έκανε έναν «φραστικό περίπατο γεμάτο ανακρίβειες», χωρίς να προτείνει μέτρα.

Ο κ. Παπανδρέου κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι εν μέσω κρίσης συρρικνώνει το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κατά 850 εκατ. ευρώ, ξεπουλάει τα αναπτυξιακά εργαλεία της χώρας, όπως ο ΟΤΕ, τα λιμάνια κτλ., και συρρικνώνει το κοινωνικό κράτος, ενώ έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας ότι «ο τελευταίος που πρέπει να πληρώσει την κρίση είναι ο πολίτης».

  • «Αποκήρυξε» τον Κ. Μίχαλο ο Πρωθυπουργός

Ειδική αναφορά έκανε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ στην εργασιακή ανασφάλεια και στην ανεργία, προειδοποιώντας την κυβέρνηση ότι «γελιέται αν νομίζει ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει την κρίση ως άλλοθι για να περάσουν ακόμη πιο απάνθρωπες συνθήκες εργασίας», θίγοντας εμμέσως όσα πρότεινε προσφάτως ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ κ. Κ.Μίχαλος για συρρίκνωση του εργασιακού χρόνου και των αμοιβών, αναγκάζοντας τον κ. Καραμανλή να «αδειάσει» ευθέως τον κ. Μίχαλο: «Καθόλου δεν απηχούν και δεν εκφράζουν την πολιτική της κυβέρνησης τέτοιες απόψεις» είπε, αν και σημείωσε ότι «οι ευέλικτες σχέσεις εργασίας μπορούν να είναι υπό προϋποθέσεις ευκαιρία εισόδου στην αγορά εργασίας περισσότερων πολιτών». O κ. Παπανδρέου κατηγόρησε τον Πρωθυπουργό ότι «φοβάται να ξεκαθαρίσει το τοπίο». Κάλεσε, δε, σε συστράτευση τις άλλες πολιτικές δυνάμεις: «Θα χρειαστούμε όλες τις δυνάμεις του τόπου» είπε, ενώ έκανε εμμέσως άνοιγμα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας στον κ. Αλ. Αλαβάνο ότι «θα βρεθούμε στο ίδιο μετερίζι των αγώνων».

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ: «Ψίχουλα» τα μέτρα

Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ κυρία Αλέκα Παπαρήγα χαρακτήρισε «ψίχουλα» τα μέτρα τα οποία ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός για την ενίσχυση των οικονομικά ασθενεστέρων. «Οι εργατοϋπάλληλοι, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μετανάστες δεν μπορούν να έχουν καμία συμμετοχή στη διαχείριση της κρίσης» σημείωσε, συμπληρώνοντας ότι «η απάντησή τους πρέπει να είναι διεκδικήσεις με σαφή αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση που αφορούν τον εργάσιμο χρόνο,τους μισθούς,τα ασφαλιστικά ταμεία,τη στέγη,την αλλαγή αφορολόγητου ορίου κ.ά. ». Η ίδια επιτέθηκε στις τράπεζες, λέγοντας ότι «με τους όρους που παρέχουν στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια πνίγουν στα χρέη τους πολίτες», ενώ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι δεν παρεμβαίνει σε αυτό το θέμα, εξυπηρετώντας την ακόμη μεγαλύτερη κερδοφορία των πιστωτικών ιδρυμάτων.

ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΣ: «Φύγετε με αξιοπρέπεια»

Επιθετικός ως συνήθως με τον Πρωθυπουργό, ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Αλαβάνος, ο οποίος είχε και την πρωτοβουλία για τη χθεσινή συζήτηση, κάλεσε τον κ. Καραμανλή «να φύγει από τη διακυβέρνηση της χώρας με αξιοπρέπεια και όχι οδηγώντας τη χώρα στον σημαιοστολισμό με μαύρες σημαίες εξαθλίωσης και φτώχειας». Χαρακτήρισε την οικονομική κρίση «τις πρώτες σταγόνες της βροχής από τα μαύρα σύννεφα της μεγάλης κρίσης που έρχεται» και πρότεινε τη μείωση των εξοπλισμών, την κατάργηση του καθεστώτος φορολογικής ασυλίας εφοπλιστών και Εκκλησίας, ενώ υποστήριξε ότι επιχειρηματικά, οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα «διαβλέπουν την πολιτική αστάθεια και επιχειρούν την επιβίωση του δικομματισμού» .

Γ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: «Αλλάξτε ρότα»

«Αλλάξτε ρότα κι εμείς θα είμαστε μαζί σας για να σωθεί ο τόπος, να σωθεί η παράταξη» ανέφερε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ.Καρατζαφέρης στην ομιλία του, την οποία διάνθισε και με άλλα «ανοίγματα» προς τη ΝΔ. «Οι έξυπνοι πάνε μαζί και οι χαζοί χώρια» είπε, ενώ, απευθυνόμενος στους προέδρους του ΠαΣοΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, συμπλήρωσε «μηδένα προ του τέλους μακάριζε» και ότι «πρέπει να έχουμε τον νου μας για να μην παραδώσουμε τη χώρα σε εσάς που είστε εκρηκτικό μείγμα».

Ο κ. Καρατζαφέρης, ο οποίος χαρακτήρισε τον κ. Κ.Σημίτη «πρωθυπουργό των έργων», διαφώνησε με τα μέτρα που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός, λέγοντας ότι «δίνει σε 3,5 εκατ. Ελληνες το 5% από αυτά που δίνει σε δέκα τράπεζες». Ζήτησε, εξάλλου, την απομάκρυνση όλων των golden boys που «με ό,τι ασχολήθηκαν τα έκαναν θάλασσα, αφού δεν έχουν βρέξει τον πισινό τους μέσα στην πιάτσα».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εξουσία άτολμη, μέσα στην κρίση

Posted on Οκτώβριος 26, 2008. Filed under: Διεθνής Οικονομική κρίση, Επενδύσεις, Ιδιωτικοποιήσεις, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Νεοφιλελευθερισμός, Οικονομία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Μαζική η φυγή ξένων κεφαλαίων από την Ελλάδα

Στις 24 Οκτωβρίου 1929, ήταν το πρώτο μεγάλο μίας σειράς κραχ της Wall Street. Ογδόντα χρόνια αργότερα, τα βλέμματα του κόσμου όλου είναι στραμμένα στον ίδιο τόπο, εκεί όπου ξεκίνησε η σημερινή οικονομική κρίση.

Η επερχόμενη ύφεση προκαλεί πανικό στα χρηματιστήρια της Ασίας, της Ευρώπης και της Αμερικής. Οι επενδυτές προχωρούν σε μαζικές ρευστοποιήσεις θέσεων σε μετοχές, χρυσό και πετρέλαιο και στρέφονται στην ασφάλεια των καταθέσεων και των κρατικών ομολόγων. Στην Ελλάδα, η μαζική φυγή ξένων κεφαλαίων έχει προκαλέσει βίαιη πτώση του Χρηματιστηρίου Αθηνών στα επίπεδα του 2003, με απώλειες της τάξης του 70% από την αρχή του έτους. Η φυγή των ξένων κεφαλαίων από τους κρατικούς τίτλους καθιστά πανάκριβο τον δανεισμό του Δημοσίου.

Δυσχερής καθίσταται πλέον ο έλεγχος των πολιτικών εξελίξεων

Σε μια κρίσιμη συγκυρία, που οι συνέπειες της διεθνούς κρίσης αρχίζουν να γίνονται ορατές στην ελληνική οικονομία, η κυβέρνηση εμφανίζεται εγκλωβισμένη σε κλοιό προβλημάτων, απότοκων της υπόθεσης Βατοπεδίου. Οι κοινοβουλευτικές «ακροβασίες» της Ν.Δ. την περασμένη εβδομάδα επέτειναν το δυσμενές πολιτικό κλίμα και μετέδωσαν την αίσθηση ότι το Μέγαρο Μαξίμου αδυνατεί να ελέγξει όχι μόνο τις εξελίξεις, αλλά και την εύθραυστη πλειοψηφία των 152 εδρών, καθώς η παραίτηση Ρουσόπουλου είναι αμφίβολο αν θα λειτουργήσει εκτονωτικά. Επίσης, εκφράζονται φόβοι ότι διαμορφώνεται το έδαφος για την ανάπτυξη προσωπικών στρατηγικών από κορυφαία στελέχη. Τέλος, ο προεξοφληθείς ανασχηματισμός επιδρά παραλυτικά στο κυβερνητικό έργο.


ΣXETIKA ΘEMATA


Απαξιώνεται δραματικά η περιουσία των ταμείων
Ακριβός ο λογαριασμός της ύφεσης της οικονομίας για τους Ελληνες
Με επιτόκια προ του ευρώ δανείζονται πλέον οι ελληνικές επιχειρήσεις
Γιατί φεύγουν οι ξένοι από τα ελληνικά ομόλογα
Τον Απρίλιο η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την επιτήρηση
Η μεγάλη ταπείνωση των hedge funds
Το ΔΝΤ για άλλη μια φορά απόν από τη διάσωση των οικονομιών
Από το φιάσκο του 1999 μέχρι το κραχ του 2008
Πληγωμένη κυβέρνηση εν ώρα κρίσεως
Προτεραιότητα στην οικονομία, οι εκλογές μετά…
Από την Καισαριανή στο Μέγαρο Μαξίμου
Μια παραίτηση με πολύ παρασκήνιο
Κίνδυνος ανηκέστου βλάβης
Με λάθος πατρόν οι υπουργικές καρατομήσεις
Η «επόμενη ημέρα» της έρευνας
«Αιτούμεθα η διαφορά να λυθή καλή τη πίστει»

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 2 Σχόλια )


Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...