Επικοινωνία

«Επικοινωνία» και πολιτική

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Επικοινωνία, Ζούλας Στάμος, Πολιτική |

Toυ Σταμου Zουλα, Η Καθημερινή, 24 Oκτωβρίου 2010

Με αφορμή το πρόσφατο «επικοινωνιακό» φιάσκο του κ. Γ. Καρατζαφέρη στην πρωτοβουλία διαλόγου για την ενότητα της Kεντροδεξιάς, σκόπιμο είναι κάποιοι από τους πολιτικούς μας ταγούς να προβληματισθούν για τις επιπτώσεις του συγκεκριμένου νεολογισμού στον δημόσιο βίο. Διότι ο όρος αυτός, από το ρήμα «επικοινωνώ» που σημαίνει αμοιβαία επαφή μεταξύ ατόμων ή ομάδων, έχει πλήρως διαστρεβλωθεί. Με πρώτο στοιχείο ότι η επικοινωνία των κομμάτων έχει αποβάλει κάθε ίχνος αμοιβαιότητος εκ μέρους των πολιτών, προς τους οποίους υποτίθεται ότι απευθύνεται. Για να μην εκτραπούμε στη θεωρητικολογία, ας επικαλεσθούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον προεκλογικό Αύγουστο του 2007 είχαμε τις καταστρεπτικότερες πυρκαγιές στη χώρα μας, με ανυπολόγιστες ζημιές στη δυτική Πελοπόννησο και δεκάδες ανθρώπινα θύματα. Η νίκη της Ν.Δ. μετά μερικές εβδομάδες θεωρήθηκε σχεδόν θαύμα και κατά σημαντικό μέρος αποδόθηκε στον τότε υπ. Επικρατείας κ. Θ. Ρουσόπουλο. Με το αιτιολογικό ότι ο «επικοινωνιακός» τρόπος με τον οποίο χειρίσθηκε την εθνική συμφορά ήταν άψογος. Αντίστοιχα στο ΠΑΣΟΚ, στο οποίο οι πυρκαγιές θεωρήθηκαν θεϊκό προεκλογικό δώρο, η «αναπάντεχη» ήττα αποδόθηκε στον λανθασμένο «επικοινωνιακό» χειρισμό των υπευθύνων, οι οποίοι δεν κατάφεραν να εκμεταλλευθούν πολιτικά την τραγωδία…

Βάσει, λοιπόν, της «επικοινωνιακής» αυτής αντιμαχίας, πρέπει να συμπεράνουμε το εξής: Ο κ. Ρουσόπουλος πέτυχε σε σημαντικό βαθμό να παρουσιάσει το ολοκαύτωμα ως αναπότρεπτη θεομηνία, ως τραγικό συμβάν, ως μοιραία συμφορά, την οποία το κράτος δεν μπορούσε ούτε να αποτρέψει ούτε να περιστείλει. Συγχρόνως, η τότε κυβέρνηση ανήγγειλε άμεση οικονομική ενίσχυση εκ 3.000 ευρώ των πληγέντων, με δραστικό περιορισμό της γραφειοκρατίας. Ολοι θυμόμαστε την αθρόα προσέλευση στις τράπεζες χιλιάδων συμπαθών, αλλά μη δικαιούχων Αθιγγάνων, προκειμένου να εισπράξουν το θεόσταλτο δώρο. Από την άλλη πλευρά, οι «επικοινωνιούχοι» του ΠΑΣΟΚ δεν κατόρθωσαν να αποδώσουν τη συμφορά σε ανικανότητα, παραλυσία και ανυπαρξία του κράτους, αλλά προτίμησαν τη μεμψιμοιρία για το «μικρό» ποσόν της άμεσης και σχεδόν ανεξέλεγκτης επιδότησης. Με άλλους λόγους, η ουσία της τραγωδίας κρίθηκε πολιτικά μεταξύ της επιδέξιας προσπάθειας ελαχιστοποιήσεως της κρατικής ευθύνης και την αδέξια απόπειρα μεγιστοποιήσεώς της!

Κάπως έτσι φτάσαμε και στο γαϊτανάκι των εξεταστικών επιτροπών που συγκροτούν εναλλάξ τα δύο μεγάλα κόμματα, οι οποίες πιστοποιούν και την πλήρη υποταγή της πολιτικής αντιπαραθέσεως στην επικοινωνιακή σκιαμαχία. Διότι οι περισσότερες εξεταστικές συγκροτούνται εν γνώσει της πλειοψηφίας ότι τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. (Τη συντομότατη παραγραφή έχουν άλλωστε θεσπίσει από κοινού και οι δύο αντίπαλοι.) Οταν δε η «διαδικασία» ολοκληρωθεί, επέρχεται και η αυτογελοιοποίηση των ενδεδυμένων με δικαστική τήβεννο «εξεταστών». Εκδίδουν συνήθως πέντε πορίσματα. Σκεφθείτε τι θα συνέβαινε αν π.χ. ένα πενταμελές εφετείο αδυνατούσε να εκδώσει αποφάσεις και σε κάθε υπόθεση τα μέλη του κατέληγαν σε πέντε διαφορετικές γνωματεύσεις. Είναι βέβαιον ότι θα επενέβαινε αμέσως κάποια ανώτερη αρχή, καταλογίζοντας στους δικαστές μεροληψία, εξάρτηση από συμφέροντα ή και νοητική ακρισία. Δυστυχώς στο πολιτικό μας σύστημα δεν υπάρχει αυτή η ανώτερη αρχή, η οποία θα κολάσει τέτοια περιστατικά προστατεύοντας το κύρος, την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία του βουλευτικού αξιώματος. Συνεπώς οι ίδιοι πρέπει να αυτοπροστατευθούν από τον ευτελισμό που προκαλεί στην πολιτική η υποκατάστασή της από την «επικοινωνία»

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Θρίαμβος της πολιτικής επί της επικοινωνίας

Posted on Οκτώβριος 6, 2009. Filed under: Επικοινωνία, Πολιτική, Τζιοβάρας Γρηγόρης |

Η συντριπτική, όσο και αναπάντεχη για πολλούς, επικράτηση του ΠαΣοΚ αποτελεί, περισσότερο ίσως απ΄ οτιδήποτε άλλο, έναν θρίαμβο της πολιτικής, η οποία κατήγαγε μια συντριπτική νίκη επί της επικοινωνίας.

Μαζί με τον κ. Κ. Καραμανλή και την κυβέρνησή του στις χθεσινές κάλπες ηττήθηκε κατά κράτος μια ολόκληρη αντίληψη που ήθελε το πολιτικό παιχνίδι να διεξάγεται «εν ου παικτοίς» και με κανόνες του τύπου «όλα επιτρέπονται» από τους νομείς της εξουσίας.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το αλαζονικό «λαγός τη φτέρη έσειε…» και το χλευαστικό δήθεν χαριτολόγημα «Γιώργο, είσαι εδώ;» με το οποίο απευθυνόταν από το βήμα της Βουλής προς τον αντίπαλό του ο απελθών Πρωθυπουργός; Ή μήπως την πρωτοφανή αποχώρηση της πλειοψηφίας από το Κοινοβούλιο και το νυχτερινό «λουκέτο» της Βουλής για να δημιουργηθεί «ασπίδα προστασίας» στα εμπλεκόμενα σε σκάνδαλα στελέχη μιας κυβέρνησης που ανήλθε στην εξουσία κραδαίνοντας τη ρομφαία της κάθαρσης;

Στις ενδεικτικές αυτές αναφορές θα μπορούσε κανείς να προσθέσει έναν ατελείωτο κατάλογο με ανάλογα περιστατικά και καταστάσεις απραξίας που σχεδόν παγίως επιχειρήθηκε να καλυφθεί με ανέξοδους βερμπαλισμούς και κενή περιεχομένου ρητορική σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής: από το δήθεν «Οχι» στο Σχέδιο Αναν ως την επανίδρυση του κράτους και από το να «βαφτίζεται» υπευθυνότητα το οικονομικό «Βατερλό» στο οποίο οδηγήθηκε η χώρα ως το να εγκαλείται η αντιπολίτευση για το «πού θα βρει τα λεφτά» για το σχέδιο διάσωσης.

Αυτή την ώρα όμως δεν έχει νόημα μια τέτοια αναλυτική παράθεση, πέραν ίσως της ανάγκης να υπογραμμιστεί ότι το χθεσινό πάθημα της απελθούσης εξουσίας μπορεί και πρέπει να αποτελέσει μάθημα για τους νέους κυβερνώντες. Ας έχουν, πρωτίστως, υπόψη τους ότι μόνο πρόσκαιρα κέρδη μπορεί να αποκομιστούν από την άσκηση αντιπολίτευσης στην ανάμνηση της προηγούμενης κυβέρνησης. Και πολύ περισσότερο ότι όσες «μάχες χαρακωμάτων» και αν κερδηθούν με επικοινωνιακούς χειρισμούς, στο τέλος τον πόλεμο τον κερδίζει η πολιτική, όπως περίτρανα αποδείχθηκε χθες με την πέραν πάσης προσδοκίας άνετη πλειοψηφία του ΠαΣοΚ με την οποία συνοδεύθηκε η καθαρή εντολή που έλαβε ο κ. Γ. Παπανδρέου.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Επικοινωνήστε την αλήθεια»…

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Γλώσσα, Επικοινωνία | Ετικέτες: |

Τις λέξεις δεν τις έχουμε μόνο για να τις χρησιμοποιούμε στην παραδεδομένη σημασία τους και να συνεννογιόμαστε, αλλά και για να τις θίγουμε, να τις πειράζουμε, να τις δοκιμάζουμε σε νέες σχέσεις και συνάψεις. Είτε από ποιητική έφεση και με γερό αισθητήριο είτε ακόμα και από αγραμμάτιστη υπεροψία ή ασύντακτη πνευματική ελαφρότητα, δεν παύουμε να πειραματιζόμαστε στην ομιλία και στο γράψιμό μας. Κάποια από τα αποτελέσματα των πειραματισμών, αν φύγουν από τον κλειστό χώρο της παραγωγής τους (κάποια συντεχνία, ας πούμε, μια από από αυτές που υποκατέστησαν με τον καιρό τις απορρυθμισμένες πλέον κοινότητες στον τομέα της γλωσσοπαραγωγής) και μετακινηθούν στην κατηγορία των κοινολεκτουμένων, τα παραλαμβάνουν κάποια στιγμή τα λεξικά, όσα εξ αυτών παρακολουθούν με προσοχή τη γλωσσική εξέλιξη. Τα ενσωματώνουν λοιπόν, με κάποια επεξήγηση, στην ύλη τους, στον κόσμο των «παραδοσιακών», «κανονικών» λημμάτων και τα νομιμοποποιούν, τα επικυρώνουν – ή περίπου. Αλλα πάλι νεόπλαστα ασκούν τόση βία στη γλώσσα, που δεν αργούν να απαξιωθούν μέσα στη χλεύη και να αποσυρθούν, αφήνοντας πίσω τους τη θολή μνήμη μιας αχρείαστης ακρότητας.

Μια από τις κυριότερες γλωσσοπαραγωγικές ομάδες ή συντεχνίες των υπερμιντιακών ημερών μας την απαρτίζουν οι επικοινωνιολόγοι. Κι επειδή όλο και λιγότερο μιλούμε και νοιαζόμαστε για την κοινωνία κι όλο και περισσότερο αγωνιούμε για την επικοινωνία (γνωστός ο καημός των κομμάτων για το «επικοινωνιακό πρόβλημά» τους, που φρονούν πως είναι το μοναδικό που τα ταλαιπωρεί, αφού είναι απολύτως βέβαια ότι σε όλους τους υπόλοιπους τομείς διαπρέπουν), σαν επικοινωνιολόγοι σπεύδουν να εμφανιστούν οι πάντες, όσοι έχουν κάποιον δημόσιο λόγο (η εξίσωση «δημόσιος λόγος ίσον τηλεοπτικός λόγος» είναι δυστυχώς ισχυρότερη και από την πασίγνωστη εξίσωση του Αϊνστάιν). «Επικοινωνιολογούν» λοιπόν οι επιστήμονες του σχετικού χώρου, οι δημοσκόποι, οι διαφημιστές, οι υπεύθυνοι προπαγάνδας, οι παραθυρόβιοι σχολιαστές (με αρκετούς δημοσιογράφους να είναι όλο και πιο ανενδοίαστα κομματικοί κήρυκες, όπως συμβαίνει με πολλούς αθλητικολόγους και αθλητικογράφους, που εμφανίζονται δημοσίως πιο παθιασμένοι με την ομάδα τους κι από τους φανατικότερους οπαδούς). Ποιοι εξ όλων αυτών έκαναν την αρχή στη στρέβλωση ή την «αναβάπτιση» του ρήματος «επικοινωνώ», θα το βρει ίσως κάποιος Στέφανος Κουμανούδης του μέλλοντος, αν υπάρξει βέβαια άνθρωπος πρόθυμος για τέτοιο μόχθο και τόσο αφανή.

Από κάποια στιγμή κι έπειτα λοιπόν το ρήμα «επικοινωνώ», που μας παραδόθηκε αρχαιόθεν αμετάβατο και έτσι λεξικογραφείται ακόμα, μετατράπηκε στη δημόσια ρητορική σε μεταβατικό, μεταβατικότατο, ενδεχομένως επειδή κρίθηκαν «αντιεπικοινωνιακά», δηλαδή λιγότερο θορυβώδη, οικεία ρήματα σαν τα «διαδίδω», «μεταδίδω», «ανακοινώνω», «γνωστοποιώ» κ.ο.κ. «Πρέπει να επικοινωνήσουμε το μήνυμά μας», «δεν επικοινωνούμε όπως πρέπει το έργο μας», τέτοια ακούμε και ξανακούμε. Από στόμα σε στόμα κι από αντιγραφή σε αντιγραφή, το λαθεμένο έγινε μόδα και επιβλήθηκε σαν αυτονόητο. Ποιος ξέρει, ίσως το πρότυπο εδώ να είναι η διολίσθηση ή η εξαλλαγή ενός άλλου αρχαιόθεν αμετάβατου ρήματος σε μεταβατικό, του «λήγω» (και του «καταλήγω» επίσης). Με το «λήγω» η ιστορία πρέπει να ξεκίνησε στα γήπεδα, εκεί όπου το οπαδικό πλήθος, μέσα στην πολλή αγωνία του να βλέπει την ομάδα του να προηγείται με ένα μόνο γκολ διαφορά και να απειλείται με ισοφάριση, αρχίζει ήδη από το ογδοηκοστό λεπτό να φωνάζει προς τον διαιτητή «λήξ’ το ρε», για να μη γίνει καμιά στραβή όσο τελειώνει το παιχνίδι. Από το αυθόρμητο γηπεδικό ιδιόλεκτο το μεταβατικό πλέον «λήγω» πέρασε στη σιδερένια κομματικοσυνδικαλιστική αργκό, για ν’ ακούμε έτσι όλο και συχνότερα «να το λήξουμε το θέμα», «να το καταλήξουμε το ζήτημα» και άλλα καταληκτικά.

Προ ημερών λοιπόν ο κ. Κ. Καραμανλής, κουρασμένος ίσως και από τη μυριοστή επανάληψη των πνευματικώς ανέξοδων και πολιτικώς αδιέξοδων «ευθυνολογημάτων» του (συμβαίνει αυτό με τους πολιτικούς: μιλούν κι είναι σαν να ακούμε σε πλέι μπακ παλιά και πια ξεθυμασμένα σουξέ), εφοδίασε με πρωθυπουργικό κύρος το εν λόγω λαθάκι. Μιλώντας σε ειδική προεκλογική συγκέντρωση, παρότρυνε τις γυναίκες του κόμματός του «να επικοινωνήσουν την αλήθεια στον κόσμο» (αλήθεια, θα υπάρξει ποτέ κομματικός αρχηγός που θα καλέσει σε ειδική συγκέντρωση τους άντρες του κόμματός του; και γιατί πρέπει να θεωρείται φεμινιστική αυτή η «διάκριση υπέρ των γυναικών»;). Το πρόβλημα εδώ φυσικά δεν είναι της φιλολογίας. Της πολιτικής είναι. Κι έχει να κάνει με την απόλυτη βεβαιότητα του κ. Καραμανλή, αλλά και του κ. Παπανδρέου κι όποιου άλλου σωτηριολογεί και μεσσιανίζει, ότι η αλήθεια είναι μία και μόνη και ότι, δεύτερον, αυτός και μόνον είναι ο κάτοχος και κήρυκάς της, ένας πάπας της πολιτικής. Με την ίδια άνεση που ταυτίζουν την παράταξή τους με το έθνος, αν όχι και με το γένος (προηγείται βέβαια η ρουσφετολογική ταύτιση του κράτους με το κόμμα), ταυτίζουν και την αλήθεια με τον εαυτό τους, τη μοναδική «αυθεντία».

Ολοι υποχρεωνόμαστε κάποια στιγμή να πιστέψουμε ότι η ιδέα πως η αλήθεια έχει μόνο ενικό αριθμό και στερείται πληθυντικού κυκλοφορεί αποκλειστικά στο χώρο της πίστης (θεολογικού ή πρωτόγονα πολιτικού τύπου) και πουθενά αλλού. Αν πιστεύεις εις ένα Θεό ή εις ένα Ιωσήφ (Στάλιν), είσαι μακάριος γιατί καμιά αμφιβολία δεν ταλαιπωρεί το μυαλό σου. Σε κάθε άλλη περίπτωση, υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις αλήθειες, κι αυτό δεν το υπαγορεύει η μόδα του σχετικισμού: η αλήθεια που φτιάχνουμε εμείς για τον εαυτό μας ερήμην της γνώμης των άλλων, η αλήθεια που φτιάχνουν οι άλλοι για μας ερήμην μας, η αλήθεια που φτιάχνουμε για τον εαυτό μας συμμεριζόμενοι λίγο ή πολύ τη γνώμη των άλλων και η αλήθεια που φτιάχνουν οι άλλοι για μας μετρώντας κάπως και τη δική μας άποψη. Για παράδειγμα, όταν ο πρωθυπουργός κηρύσσει «επικοινωνήστε την αλήθεια στον κόσμο», εννοεί τη δική του αλήθεια, ότι δηλαδή ο ίδιος υπήρξε ο λαμπρότερος μεταπολιτευτικός κυβερνήτης (έστω, ο δεύτερος) και το κόμμα του η ηθική δύναμη που μεταρρύθμισε, επανίδρυσε, νοικοκύρεψε κ.τλ. Μια άλλη αλήθεια όμως επιμένει πως, ό,τι άλλο κι αν έπραξε ή θα πράξει, θα καταγραφεί ως ο πρωθυπουργός που σε κάθε θητεία του άφησε την Ελλάδα απανθρακωμένη, κυριολεκτικώς. Με τούτα και μ’ εκείνα ο κ. Καραμανλής κατόρθωσε το ακατόρθωτο: να ετοιμάζεται τώρα για τον θώκο του κυβερνήτη ο κ. Γ. Παπανδρέου. Για να μας περιλάβει έτσι το Βιβλίο Γκίνες (τρίτος πρωθυπουργός από το ίδιο δέντρο) και να αποθεωθεί ο δικομματικός ντετερμινισμός και η ονομαστικώς κληροδοτούμενη δημοκρατία. Προφανώς, αυτήν την εκδοχή αλήθειας δεν την ασπάζεται ο κ. Παπανδρέου, ενθουσιασμένος που βλέπει τους κόλακες να πληθαίνουν γύρω του εν όψει εξουσίας και λαφύρων, οπότε πρέπει να στραφούμε στον κ. Πάγκαλο ή τον κ. Βενιζέλο.

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 20/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολιτικές «κρότου – λάμψης»

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Επικοινωνία, Πολιτική |

Το μεγάλο πρόβλημα της κυβέρνησης ήταν πάντοτε η επικοινωνία. Ακόμη και όταν αυτή γινόταν αέρας στα πανιά της. Η επικοινωνία της ήταν πρόβλημα και την περίοδο που η Ν.Δ. κυριαρχούσε στο επικοινωνιακό στερέωμα, επειδή της έγινε άγχος και τις περισσότερες φορές την οδηγούσε σε πολιτικές «κρότου-λάμψης»: ανακοίνωνε μέτρα με μεγάλο επικοινωνιακό αντίκτυπο και μικρή αποτελεσματικότητα. Φυσικά, το παράγωγο αυτής της πρακτικής ήταν αντί να λύνει προβλήματα, σταδιακά να τα διογκώνει. Κάτι που πληρώνει σήμερα με την πανθομολογούμενη διάλυση του κράτους.

Η ρητορεία περί διαφθοράς είναι ένα κλασικό παράδειγμα. Η ηθικολογία και οι κορώνες για «κρέμασμα στο Σύνταγμα» ακούγονται ωραία στα αυτιά των πολιτών, αλλά δεν αποτελούν επαρκή πολιτική για την καταπολέμηση του φαινομένου. Η διαφθορά έχει μπολιάσει βαθιά τον κρατικό μηχανισμό και χρειάζονται μακροχρόνιες πολιτικές για να περιοριστεί. Αυτές οι πολιτικές, όμως, δεν κάνουν μεγάλο θόρυβο και γι’ αυτό ποτέ δεν σχεδιάστηκαν. Αντιθέτως: μέτρα που μπόλιαζαν με αντισώματα το σύστημα, θεσμοί και πρακτικές που χρειαζόταν χρόνο για να αποδώσουν στέρεα αποτελέσματα, καταργήθηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν να παραδεχθεί προχθές η κυβέρνηση ότι και στο ζήτημα της διαφθοράς «έπιασε πάτο». Μετά πέντε χρόνια ηθικής σταυροφορίας ο κυβερνητικός διαπίστωσε ότι «το σύστημα είναι διαβρωμένο».

Η υπόθεση της κ. Κωνσταντίνας Κούνεβα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, πώς η επικοινωνιακή διαχείριση διογκώνει τα προβλήματα. Η επίθεση με βιτριόλι θορύβησε την κυβέρνηση μόνο σαν έγινε μέγα θέμα στα ΜΜΕ, όταν δηλαδή το επικοινωνιακό κόστος ήταν πολύ βαρύ για να αμεληθεί. Με γνώμονα, όμως, τα δελτία των οκτώ η «εξιχνίαση» που μας παρουσίασαν ήταν χειρότερη από την αδράνεια. Δεν ταλαιπωρήθηκε απλώς ένας αθώος, χάθηκε και επιπλέον πολύτιμος χρόνος για να συλληφθούν οι δράστες. Στο ενδιάμεσο διάστημα, η αστυνομία τροφοδοτούσε με ψεύτικα στοιχεία τα ΜΜΕ, «στοιχεία» που ήταν απλά φτιασιδώματα στην καταρρακωμένη εικόνα της.

Το ίδιο συνέβη και με τη δεύτερη απόδραση Παλαιοκώστα-Ριζάι. Οι μεταμεσονύκτιες δίκες ήταν επικοινωνιακή διαχείριση που δημιούργησαν ανώφελες εντάσεις. Από την άλλη, αντί η αστυνομία να λειτουργήσει αθόρυβα και να εξιχνιάσει εν κρυπτώ την υπόθεση, η κυβέρνηση ανακοίνωσε σε ζωντανή τηλεοπτική σύνδεση τα επόμενα βήματα των διωκτικών αρχών, όπως είναι το άνοιγμα λογαριασμών. Το άγχος να υπάρξει επικοινωνιακή απάντηση στο δύσκολο πρόβλημα του Κορυδαλλού οδήγησε σε νέες κωμωδίες, όπως η διαρροή που παίχθηκε στα μεγάλα κανάλια, ότι βρέθηκε κατάθεση 42.000 ευρώ στο βιβλιάριο ενός σωφρονιστικού υπαλλήλου για να αποδειχθεί αργότερα ότι επρόκειτο για 42.000 δρχ. του 2001.

Ο επικοινωνισμός ως πολιτική έχει πάντα κοντά ποδάρια. Μόνο που άρχισε να γίνεται επικίνδυνος, όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών. Στην προσπάθειά της η κυβέρνηση να διορθώσει επικοινωνιακά το κλίμα, τσαλαπατά διάφορα πράγματα. Και αν τα δικαιώματα των κατηγορουμένων φαντάζουν λεπτομέρειες σ’ αυτή τη χώρα πρέπει να σκεφθούμε το εξής: αν αύριο συλλάβουν τον δράστη της επίθεσης κατά της κ. Κούνεβα, ποιος θα τους πιστέψει;

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρώτα τα παιδιά!

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Ανεργία, Δημοκρατία, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Επικοινωνία, Εκπαίδευση, Εξάρχεια, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Κωστα Καλλιτση, Η Καθημερινή, 28/12/2008

«Δεν καταλαβαίνετε γιατί βγαίνουμε
στους δρόμους. Διαδηλώνουμε για να
λησμονούμε τον φόβο μας».

(Λόγια ενός νέου διαδηλωτή)

Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διαισθάνονται πως τους ετοιμάζουμε ένα άνυδρο αύριο, με λιγότερες ευκαιρίες. Το προμηνύει η σημερινή δηλητηριώδης αξιακή ατμόσφαιρα. Σκεφτείτε πόσους ρύπους έχει αναπνεύσει ένας σημερινός 17χρονος: Από τις συζητήσεις που έγιναν σε όλα τα σπίτια, στα 14 έμαθε ότι κάποιοι μπορούν να υποκλέπτουν τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις – ακόμα και του πρωθυπουργού! Στα 15, έμαθε ότι παράγοντες με εξουσία δοκίμασαν να κλέψουν τις συντάξεις των γονιών του. Στα 16, έμαθε ότι ο παπάς ίσως δεν είναι «ο δικός του», αλλά ένας κλέφτης δημόσιας περιουσίας με συνεργούς κάποιους υπουργούς. Στα 17, συγκλονισμένος έμαθε ότι πρέπει να φυλάγεται από τους φύλακες – μπορεί να τον σκοτώσουν. Η κατάρρευση των αξιών στον δημόσιο χώρο, οι απειλές των ναρκωτικών και του AIDS, φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με τα υποδείγματα των δικών μας ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών.

Εκπληκτα μάς ακούν να εκτοξεύουμε χυδαιότητες από τις εξέδρες των γηπέδων ή μάς βλέπουν να πιάνουμε το τιμόνι και να ορμάμε στον ατυχή προπορευόμενο αναβοσβήνοντας τα φώτα, «ξεκουμπίσου, ρε, να προσπεράσω!». Τραυματίζονται βαριά όταν, με τη στάση ζωής, τα «διδάσκουμε» ότι η επιτυχία ταυτίζεται με τα «φράγκα», ο αμοραλισμός είναι προϋπόθεση για να «φτιαχτείς» ή, πάλι (η άλλη όψη του νομίσματος…) όταν μάς βλέπουν να παραλύουμε στην οσμή της οικονομικής δυσπραγίας και να ψευδίζουμε ασυναρτησίες για τον «κωλότοπο». Και ασφαλώς μάς υποψιάζονται όταν επιδιώκουμε να εξαγοράσουμε τις έναντί τους οφειλές μας, με ακριβά μοντελάκια παιγνιδιών ή ρούχων (αξίας ίσης με δίδακτρα αρκετών μηνών σε ένα ωδείο-που-δεν-τα-πηγαίνουμε).

Για να είμαστε ειλικρινείς, ως κοινωνία χρωστάμε στα παιδιά.

Χωνέψαμε τέσσερα κοινοτικά πακέτα, χωρίς να φτιάξουμε δομές που θα βελτιώνουν το δικό τους αύριο, αποφεύγοντας τα κοπιαστικά (αύξηση παραγωγικότητας, βελτίωση ανταγωνιστικότητας κ.ά.) Ως κράτος, καταναλώνουμε με δανεικά και εν ψυχρώ παραπέμπουμε τους ξένους τραπεζίτες στις δικές τους γενιές. Αρνούμαστε να κοστολογήσουμε το φυσικό περιβάλλον, αυταπατώμενοι ότι είναι «φτηνή» η ενέργεια και «φτηνά» τα νερά, ταχυδρομώντας στην ωριμότητα των παιδιών μας το κόστος της δικής μας εγκληματικής σπατάλης και αμέλειας.

Θέμα χρόνου είναι, τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν τα ζούσαμε εμείς – όπως νόμιζαν. Μάλλον εμείς ζούσαμε σε βάρος τους.

Λοιπόν, μακάρι τα παιδιά μας να εξεγερθούν, βρίσκοντας τον δικό τους δρόμο μακριά από τις συμπληγάδες του «βολέματος» και των «κουκουλοφόρων». Ισως έτσι μας υποχρεώσουν να αλλάξουμε, να αλλάξουμε και ως κοινωνία, ώστε να ανατρέψουμε τις κυρίαρχες προτεραιότητες και να θέσουμε σε πρώτη γραμμή τη μείωση της ανείπωτης ανισότητας σε βάρος τους. Να συμφωνήσουμε σε μία νέα προτεραιότητα, την κατάργηση της άδικης διανομής σε βάρος τους, και να υιοθετήσουμε με τρόπο αδιαμφισβήτητο μια αρχή από την οποία θα απορρέουν όλες οι επιμέρους συμπεριφορές και πολιτικές μας: Την αρχή «πρώτα τα παιδιά».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ρόλοι κομμένοι στο γυαλί

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Δημοσιογράφοι, Διαφθορά, Επικοινωνία, Κοινωνία, Πολιτική, Τηλεόραση | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Την υποψία την είχα από καιρό, τη συζήτησα και με άλλους καταναλωτές τηλεειδήσεων, κι αυτοί την ίδια εντύπωση είχαν, μπα, είπαμε, δεν γίνονται τέτοια πράματα, δεν πρέπει να γίνονται, άρα δεν γίνονται. Τις φορτισμένες μέρες μετά το φονικό στα Εξάρχεια όμως η υποψία έγινε δυσάρεστη βεβαιότητα: Στα κανάλια με τα μονοθεματικά δελτία και τα παράθυρα με τους θρονιασμένους σχολιαστές (τους δημοσιογράφους εννοώ, όχι τους επισκέπτες) συνηθίζουν να βάζουν υποτιτλάκια που αποδίδουν συνοπτικά όσα λέει κάθε σχολιαστής. Ε λοιπόν, πριν στρογγυλέψει την πρώτη του φράση ο δημοσιογράφος, πριν διατυπώσει μια πλήρη σκέψη, το τιτλάκι προφταίνει να δώσει γραπτό το σχόλιό του συνοπτικά διατυπωμένο. Μα, λες, ποιος πρόλαβε να διαβάσει τη σκέψη του σχολιάζοντος, ποιος κατάλαβε από τις τρεις πρώτες λέξεις τι θέλει να πει και μας το δίνει έτοιμο, στρογγυλεμένο, για να το καταπιούμε αμάσητο, χωρίς να χρειαστεί να ακούσουμε όσα ενδεχομένως έχει να πει;

Δεν ξέρω ποιος βάζει τα τιτλάκια στο γυαλί, φαντάζομαι όμως τα εξής: Πριν αρχίσουν οι ειδήσεις, παρουσιαστές και σχολιαστές κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και μοιράζουν ρόλους: εσύ θα παίξεις τον ολίγον δεξιό, εσύ τον μετριοπαθώς αριστερό, εσύ τον ανένδοτο φίλο του λαού, εσύ τον υπερασπιστή της αστυνομίας (αυτή άλλωστε διαθέτει μπόλικα παπαγαλάκια), εσύ τον αντάρτη πόλεων (ή μάλλον τον αντάρτη του στούντιο). Αφού μοιραστούν οι ρόλοι, ώστε να βγαίνει κάποια αντίθεση στο δελτίο και να τσιμπάει ο τηλεθεατής, να ταυτίζεται με τον έναν ή τον άλλον, γράφει ο καθένας (ή τα γράφει κάποιος αριχσυντάκτης) τα σλόγκαν βάσει των οποίων θα μιλήσει. Κι έτσι εμείς οι ευτυχείς διαβάζουμε τι υποστηρίζει κάθε σχολιαστής πριν καν αρχίσει να το λέει, πριν καν αρχίσει να παίζει τον ρόλο του.

Κάπως έτσι καταντάει θεατρικό σκετσάκι η δημοσιογραφία. Ενα μελόδραμα που παίζεται μόνο μία φορά, γιατί την επομένη θα ανεβεί άλλο στη γυάλινη σκηνή, με τους ίδιους ρόλους ή και με νέους. Κι ύστερα απορούμε γιατί η αξιοπιστία μιας κάποιας δημοσιογραφίας συναγωνίζεται την αξιοπιστία της πολιτικής ή της καλογερικής.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Με όρους επικοινωνίας κινούνται οι πολιτικοί

Posted on Δεκέμβριος 8, 2008. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Επικοινωνία, Εξεταστική επιτροπή, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική | Ετικέτες: |

Με όρους επικοινωνίας και με τα βλέμματα στραμμένα στις «ανάγκες»
των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων και τις δημοσκοπήσεις κινούνται
κυβέρνηση και κόμματα της αντιπολίτευσης, όπως δείχνει και το  στιγμιότυπο από την είσοδο της Βουλής με τα τηλεοπτικά συνεργεία. Η
στάση αυτή επιβαρύνει περαιτέρω την προβληματική κατάσταση της χώρας με αποτέλεσμα να διαμορφώνονται συνθήκες πλήρους πολιτικού αδιεξόδου. Την ίδια ώρα το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, με τις συνεχιζόμενες αποκαλύψεις, έχει καταστεί πληγή που όζει, ενώ οι επιπτώσεις της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης έχουν αρχίσει να γίνονται ορατές στην ελληνική οικονομία και στα νοικοκυριά.


ΣXETIKA ΘEMATA


Πέντε πορίσματα κομματικής σκοπιμότητας

«Αλληλοκαρφώματα» χωρίς αυτοκριτική

Απεγκλωβισμό αναζητεί ο πρωθυπουργός

Γιατί το ΠΑΣΟΚ επιλέγει τη «σκληρή γραμμή»

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χαμογελάνε… Είναι μεταδοτικό

Posted on Οκτώβριος 16, 2008. Filed under: Επικοινωνία, Κοινωνία, Κοινή Γνώμη, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Του Κωνσταντινου Ζουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Oκτωβρίου 2008

«Μα γιατί χαμογελάει συνέχεια; Ειπώθηκε κάτι αστείο; Δεν καταλαβαίνει ότι έτσι γίνεται ακόμη πιο εκνευριστικός;». Την αυθόρμητη απορία, που αφορούσε τις γκριμάτσες του κ. Πάνου Παναγιωτόπουλου, «πέταξε» ένας φίλος στην παρέα, ενώ παρακολουθούσαμε τον πρώην υπουργό σε ένα πάνελ. Καθώς η αντιπαράθεση είχε μετεξελιχθεί στο γνωστό καβγά, όπου όλοι μιλούν ταυτοχρόνως και κανένας δεν καταλαβαίνει τίποτα, ο οικοδεσπότης χαμήλωσε τον ήχο και η κουβέντα συνεχίστηκε μεταξύ των τηλεθεατών, δηλαδή… ημών. Από τη συζήτηση που ακολούθησε, συνειδητοποίησα κάτι μάλλον πιο ενδιαφέρον από την «αντίστοιχη» της οθόνης. Οτι πέραν των επιλογών ή των παραλείψεων των κυβερνώντων, αυτό που έχει αρχίσει να εκνευρίζει περισσότερο ακόμη και ανθρώπους που ψήφισαν τη Ν.Δ. στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις, είναι το ύφος της σημερινής εξουσίας. Ή, για να είμαι ακριβέστερος, το ύφος κάποιων στελεχών -πρώην και νυν- της σημερινής κυβέρνησης.

Η κουβέντα που έγινε εξ αφορμής του μόνιμου χαμόγελου, το οποίο αναιτίως συνοδεύει τις εμφανίσεις του κ. Παναγιωτόπουλου, «πέρασε» γρήγορα στο στυλ που έχει καθιερώσει τον τελευταίο καιρό ο κ. Θ. Ρουσόπουλος. «Αυτάρεσκο, σχεδόν ναρκισσιστικό», το χαρακτήρισε κάποιος από την ομήγυρη και όταν μία φίλη παρατήρησε ότι «πιθανότατα οφείλεται στην αμηχανία του», η απάντησή του ήταν άμεση: «Δεν μπορεί να χαμογελά ειρωνικά ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος, όταν το 65% των πολιτών τον θεωρεί πολιτικά ύποπτο για μια υπόθεση που όλοι έχουμε καταλάβει ότι είναι καραμπινάτο σκάνδαλο». «Ούτε να αντιμετωπίζει υπεροπτικά τους δημοσιογράφους, όταν δεν του αρέσουν οι ερωτήσεις τους», προσέθεσε ένας άλλος, ενώ η σύζυγός του θυμήθηκε το «αλαζονικό ύφος του κ. Βουλγαράκη, όταν όλοι είχαν αντιληφθεί τους λόγους που έπρεπε να έχει παραιτηθεί, πλην εκείνου».

Η κουβέντα πήγε επίσης στο «ειρωνικό μειδίαμα με το οποίο συχνά απαντά ο κ. Γ. Αλογοσκούφης, ακόμη και όταν καλείται να εξηγήσει την αποτυχία του να αυξήσει τα κρατικά έσοδα», στην «αιφνίδια έπαρση που χαρακτηρίζει εσχάτως τον άλλοτε προσεκτικότερο κ. Αρη Σπηλιωτόπουλο», ενώ ένας φίλος απέδωσε ακόμη και την αλλαγή του πολιτικού κλίματος όχι τόσο σε όσα είπε -ή δεν είπε- ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, αλλά «στο απόλυτο και σχεδόν αυταρχικό του ύφος», όπως το χαρακτήρισε.

Ικανοποιώντας τη δημοσιογραφική μου περιέργεια, παρέμεινα εσκεμμένα αμέτοχος στη συζήτηση. Γεγονός που εντόπισε ο γιατρός της παρέας, ο οποίος λίγο πριν το διαλύσουμε μού είπε: «Ο μόνος τρόπος να καταλάβουν μερικοί μερικοί πόσο ενοχλητικό είναι το ύφος τους, ακόμη και σε μας που τους εμπιστευτήκαμε, είναι κάποιος να τους θυμίσει πόσο εκνευριστικό ήταν και για τους ίδιους πριν από λίγα χρόνια το χαμόγελο του κ. Γιάννου Παπαντωνίου ή η αλαζονεία του κ. Κ. Λαλιώτη».

  • Y.Γ. H συντροφιά βρέθηκε τη Δευτέρα εξου και δεν εθίγη η έκτακτη -από κάθε άποψη- εμφάνιση του κ. Π.Tατούλη στο Λάκη Λαζόπουλο…
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πανελλαδική απεργία για τους δημοσιογράφους

Posted on Οκτώβριος 1, 2008. Filed under: Απεργίες, Επικοινωνία | Ετικέτες: |

Οι δημοσιογράφοι όλης της χώρας, με απόφαση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών, μαζί με όλους τους εργαζόμενους στην ενημέρωση, προχωρούν σε 24ωρη απεργία την Τετάρτη 1 Οκτωβρίου, ημέρα έναρξης των διαδικασιών υλοποίησης των διατάξεων του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου της κυβέρνησης.

Στην απεργία συμμετέχουν όλοι οι δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι σε εφημερίδες, περιοδικά, ειδησεογραφικά sites και portals, την Ε.Ρ.Τ και τα άλλα ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε., το Α.Π.Ε. / Μ.Π.Ε., το Δημόσιο, τα Ν.Π.Δ.Δ., τις επιχειρήσεις ευρύτερου δημόσιου τομέα και σ’ οποιονδήποτε εργοδότη.

Κατά τη διάρκεια της απεργίας:

– Δεν θα μεταδοθεί κανένα δελτίο ειδήσεων, καμία δημοσιογραφική, αθλητική και ενημερωτική εκπομπή από το εσωτερικό ή το εξωτερικό.

Το ίδιο ισχύει και για τις ενημερωτικές εκπομπές, που είναι εξωτερικές παραγωγές της ΕΡΤ και των ιδιωτικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, καθώς και για τους συναδέλφους που απασχολούνται σε αυτές.

Στις περιπτώσεις αυτές δεν θα μεταδοθεί ούτε μαγνητοσκοπημένη ή ηχογραφημένη εκπομπή.

-Δεν θα εκδοθεί κανένα Δελτίο Τύπου και οι συντάκτες δεν θα παραστούν σε καμία συνάντηση, συνέντευξη ή briefing.

-Την Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου δεν θα κυκλοφορήσει καμία εφημερίδα, πρωινή ή απογευματινή, πολιτική, οικονομική, αθλητική, free press.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το οποίο συμμετέχει στην απεργία, δεν θα μεταδίδει ειδήσεις από τις 5 το πρωί της Τετάρτης έως τις 5 το πρωί της Πέμπτης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο τελευταίος πειρασμός

Posted on Σεπτεμβρίου 26, 2008. Filed under: Ανασχηματισμός, Δημοσκοπήσεις, Επικοινωνία, ΛΑ.Ο.Σ., Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

ΓΝΩΜΗ. Αντώνης Καρακούσης, Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Όσοι παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τα τεκταινόμενα στην εγχώρια πολιτική σκηνή αισθάνονται την αναπτυσσόμενη τελευταίως ενδοεπικοινωνία μεταξύ των στελεχών και των βουλευτών της ευρύτερης συντηρητικής παράταξης. Οι περισσότεροι νιώθουν ότι εξαιτίας της νεοδημοκρατικής κρίσης έχουν πέσει τα τείχη μεταξύ της Κεντροδεξιάς και της λαϊκο-εθνικιστικής Δεξιάς. Ο διάλογος είναι συνεχής μεταξύ νεοδημοκρατών και στελεχών του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και οι επαφές φανερές πια, χωρίς προφυλάξεις.

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι στελέχη και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας συνομιλούν απευθείας με τον Γιώργο Καρατζαφέρη. Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ σχεδόν προβάλλει την επαφή με το νεοδημοκρατικό δυναμικό, τη θεωρεί φυσική συνέπεια των ιστορικών δεσμών που διατηρεί από χρόνια με τη Νέα Δημοκρατία. Οπως κατά καιρούς μεταδίδει, αντιμετωπίζει τη Νέα Δημοκρατία ως πατρογονική εστία, ενδιαφέρεται γι΄ αυτήν όπως «για το σπίτι των γονιών του» και γενικώς διεκδικεί ρόλο στα νεοδημοκρατικά πράγματα, εμφανιζόμενος άλλοτε να νουθετεί και άλλοτε να υπαγορεύει λύσεις στους νεοδημοκράτες «συγγενείς» του.

Αλλά και αντίστροφες επαφές έχουν καταγραφεί. Βουλευτές του κόμματος του κ. Καρατζαφέρη βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή με υπουργούς της κυβέρνησης και ορισμένοι μάλιστα αντιμετωπίζονται ως χρυσή εφεδρεία για τις δύσκολες ημέρες.

Στην παρούσα συγκυρία ο κ. Καρατζαφέρης κινδυνολογεί ασυστόλως και επιχειρεί να ενεργοποιήσει τα συντηρητικά φοβικά σύνδρομα. Προειδοποιεί τους «συγγενείς» του ότι αν συνεχίσουν στον δρόμο της φθοράς «θα κάνουν πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου, Πρόεδρο Δημοκρατίας τον Αλέκο Αλαβάνο και δήμαρχο Αθηναίων τον Αλέξη Τσίπρα».

Για τούτο, κατά την επινόησή του, ταυτίζεται με το αίτημα πολλών νεοδημοκρατικών στελεχών για αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα και ειδικότερα στους τομείς της επικοινωνίας και της οικονομίας. Αν ο κ. Καραμανλής αντικαταστήσει τους κ. Ρουσόπουλο και Αλογοσκούφη, δεν είναι απίθανο να εξασφαλίσει ακόμη και την κοινοβουλευτική στήριξη του προέδρου του ΛΑΟΣ. Αυτό τουλάχιστον μεταδίδεται με πρεσβευτές και περιστέρια.

Πιθανώς ο κ. Καρατζαφέρης επιζητεί ρόλο Τζιανκάρλο Φίνι στην κυβέρνηση Καραμανλή. Ίσως και να ονειρεύεται να διεκδικήσει το πατρικό του.

Όπως και να έχει, το ερώτημα είναι αν αντέχει ο κ. Καραμανλής τέτοιου είδους φλερτ με τη λαϊκο-εθνικιστική Δεξιά.

Μέχρι πρότινος δεν ήθελε ούτε να τ΄ ακούει. Στις παρούσες συνθήκες όμως, όπου κυριαρχεί το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, μπορεί να υποκύψει στον τελευταίο πειρασμό.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...