Εργασία

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αγωνία στη γειτονιά

Posted on Φεβρουαρίου 15, 2009. Filed under: Ανεργία, Διεθνής Οικονομική κρίση, Εργασία, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Ο φίλος μου ο Πέτρος δεν άντεξε. Εβαλε πωλητήριο στο μαγαζί του και δεν βλέπει την ώρα να σηκωθεί να φύγει από μια επιχείρηση στην οποία έχει επενδύσει τα τελευταία οκτώ χρόνια της ζωής του – τα καλύτερα χρόνια ενός ανθρώπου που είναι γύρω στα σαράντα και ο οποίος έδειξε μεγάλη όρεξη για δουλειά. Σιγά σιγά, πρώτα με τη βοήθεια ενός καλού συγγενούς και τελευταία μόνος του, ο πάντα χαμογελαστός Πέτρος κατάφερε να εδραιωθεί στη γειτονιά, παρ’ όλο που τα προϊόντα του –τρόφιμα βιολογικής καλλιέργειας– είναι πιο ακριβά από αυτά της λαϊκής ή του σούπερ μάρκετ. Με τον Πέτρο συνηθίσαμε να πληρώνουμε λίγο παραπάνω, αλλά και να αγοράζουμε καλά προϊόντα και να χαιρόμαστε μια φιλική, καθημερινή κουβέντα. Το μαγαζί γέμιζε εμπόρευμα και πελάτες. Συχνά ξεπουλούσε γρήγορα, αλλά την άλλη μέρα τα ράφια ήταν πάλι γεμάτα με κάτι καλό. Ο τζίρος ανέβαινε σταθερά.

Τους τελευταίους μήνες, όμως, όλα άλλαξαν. Η χρηματοπιστωτική κρίση, που ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη με την κατάρρευση της αγοράς επισφαλών στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ, άρχισε να ταράζει τα νερά του εμπορίου και εδώ, στη γειτονιά μας, λίγες εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα. Προμηθευτές του Πέτρου οι οποίοι εισήγαν προϊόντα από την Ευρώπη δεν έβρισκαν ρευστό για να πληρώσουν τους δικούς τους προμηθευτές. Οι ελληνικές τράπεζες, λόγω της στενότητας στο διεθνές σύστημα, είτε δεν έδιναν νέα δάνεια είτε δεν ανανέωναν τα παλιά είτε ανέβαζαν τα επιτόκια δανεισμού κατακόρυφα. Τότε, άρχισαν να φαίνονται οι πρώτες ελλείψεις στα ράφια, αλλά ο Πέτρος κατάφερνε να βρει κάτι παρόμοιο από κάπου αλλού και να ικανοποιεί τους πελάτες του.

Προχθές, όμως, ομολόγησε ότι δεν τα καταφέρνει πια. «Εχασα τρεις από τους μεγαλύτερους προμηθευτές μου. Δεν μπορούσαν να βρουν χρήματα για εισαγωγές και σταμάτησαν», μου είπε. «Αλλά και ο κόσμος δεν ψωνίζει πια. Ο τζίρος μου έχει πέσει στο ένα τρίτο αυτού που ήταν. Δεν πάει άλλο. Αλλο να κουράζεσαι και να σου μένει κάτι κι άλλο να κουράζεσαι και να μη βλέπεις φως. Εχω βάλει πωλητήριο». Τώρα αναγκάζεται να τηλεφωνεί σε πελάτες που του χρωστούν χρήματα, να τους τα ζητάει.

Τους τελευταίους μήνες, παρακολουθούσα την αγωνία του Πέτρου. Μου έλεγε για τους προμηθευτές του και τις προσπάθειές τους να δανειστούν με τη στήριξη του Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ). Ο στόχος της κυβέρνησης ήταν να διευκολυνθούν οι επιχειρηματίες να δανειστούν από τράπεζες, με εγγύηση του ΤΕΜΠΜΕ. Πριν από λίγες μέρες, ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης είπε ότι από περίπου 20.000-25.000 αιτήσεις που έχουν κατατεθεί στις τράπεζες, γύρω στις 5.500 έχουν εγκριθεί – ένα σύνολο δανείων ύψους 555 εκατ. ευρώ.

«Μια κοροϊδία ήταν κι αυτό», λέει ο Πέτρος. «Κανείς δεν πήρε χρήματα από το ΤΕΜΠΜΕ». Η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση: λίγοι έχουν πάρει έγκριση, ενώ παραμένει άγνωστο πόσο χρήμα έχει φθάσει στην αγορά τους δύο μήνες που λειτουργεί το Ταμείο. Αλλά την ώρα που πνίγονται οι επιχειρήσεις έχουν άμεση ανάγκη από ένα σωσίβιο, δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν.

Η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να προωθήσει χρήμα στην αγορά, να μη χρεωθεί την κατάρρευση επιχειρήσεων. Και η θεωρία είναι καλή: το ΤΕΜΠΜΕ θα εγγυηθεί το 80% του ποσού που θα δώσουν οι τράπεζες σε τριετή δάνεια – έτσι και οι επιχειρήσεις θα χρηματοδοτηθούν και οι τράπεζες θα είναι καλυμμένες. Στην πράξη, όμως, η κυβέρνηση δεν υπολόγισε την απροθυμία των τραπεζών να επωμιστούν τις πιθανές επισφάλειες, την έλλειψη ρευστού των τραπεζών και την απαίτησή τους να βγάλουν περισσότερο κέρδος απ’ ό,τι ορίζουν οι επιδοτήσεις και οι όροι του ΤΕΜΠΜΕ. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι αιτήσεις περνούν από χρονοβόρο κόσκινο την ώρα που οι επιχειρήσεις ασφυκτιούν. Εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για να ανασάνει η αγορά, θα δούμε πάρα πολλές επιχειρήσεις να κλείνουν η μια μετά την άλλη. Θα δούμε τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας να τσακίζεται, επειδή για άλλη μια φορά οι πολιτικοί μας δεν μπόρεσαν να δώσουν απάντηση στις προκλήσεις των καιρών.

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κ. Κούνεβα και η δημοκρατία

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εργασία, Ηθική, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Η ποιότητα και η σοβαρότητα μιας δημοκρατικής πολιτείας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον ανώνυμο και τον αδύναμο. Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα η πολιτεία δεν έχει δυστυχώς κάνει το καθήκον της. Εχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τη δολοφονική επίθεση εναντίον της και ακόμη δεν έχουμε απαντήσεις για το ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν. Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και της ΕΛ.ΑΣ. προφανώς δεν αντελήφθη τον περασμένο Δεκέμβριο την τεράστια ηθική, κοινωνική και πολιτική διάσταση του θέματος. Αφησε λοιπόν το τμήμα ασφαλείας του τοπικού Αστυνομικού Τμήματος να διεκπεραιώσει την υπόθεση με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τις έρευνες.

Και στη συνέχεια όμως οι έρευνες ήταν τυπικές και δεν προχώρησαν ποτέ σε βάθος. Βρέθηκε μάλιστα η καταπληκτική δικαιολογία πως οι ουσιαστικές έρευνες δεν μπορούν να αρχίσουν παρά μόνον όταν μπορέσει να καταθέσει η κ. Κούνεβα, η οποία έχει χάσει τη φωνή της από την επίθεση με το βιτριόλι και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Πρόκειται για μεθόδευση ανθρώπων που προφανώς δεν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες γιατί μάρτυρες και στοιχεία υπάρχουν!

Ακόμη πιο απίστευτη ήταν όμως η προσπάθεια ορισμένων αξιωματούχων να διοχετεύσουν στη δημοσιογραφική «πιάτσα» υπονοούμενα για την περίπτωση η κ. Κούνεβα να «πλήρωσε» κάποια σχέση της με άνθρωπο που ανήκε στη βουλγαρική μαφία. Αποτελεί δυστυχώς προσφιλή μέθοδο μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αστυνομικών να κατασκευάζουν τέτοιου τύπου θεωρίες συνωμοσίας όταν αδυνατούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση ή, ακόμη χειρότερα, όταν πέφτουν πάνω σε σκληρά και επικίνδυνα συμφέροντα.

Ο,τι και να συνέβη εκείνο το βράδυ στα Πετράλωνα, η ΕΛ.ΑΣ. πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά της και να σώσει την τιμή της. Αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα συλλάβει τους εκτελεστές, αλλά και τον εγκέφαλο πίσω από την επίθεση.

Η υπόθεση Κούνεβα δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στους υποκριτές – συνδικαλιστές ούτε στους επαγγελματίες «μπαχαλάκηδες» που θέλουν να την καπηλευθούν. Μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιέσει αφόρητα για τη σύλληψη των δραστών, δεύτερον να φροντίσει την κ. Κούνεβα ακόμα και όταν τα ΜΜΕ θα την έχουν ξεχάσει και τρίτον να υπερασπισθεί όσους καθαρίζουν τις ώρες που εμείς κοιμόμαστε και βλέπουν να τους κλέβουν ένσημα, δώρα κ.λπ. Είπαμε η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον αδύναμο και ανώνυμο!

  • Του Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σε καθεστώς ομηρίας η χώρα

Posted on Ιανουαρίου 27, 2009. Filed under: Αγροτιά, Εργασία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κινήματα, Μπλόκα, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, Παπαρήγα Αλέκα, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σκάνδαλα, Τσίπρας Αλέξης |

Ανυποχώρητοι οι αγρότες παρά τα μέτρα
Προτροπή του πρωθυπουργού να ανοίξουν οι δρόμοι

Στα άκρα εμφανίζονται αποφασισμένοι να εξωθήσουν τη σύγκρουση με την κυβέρνηση οι αγρότες, διατηρώντας τη χώρα «κομμένη στα δύο», παρά την εξειδίκευση του πακέτου ενισχύσεων ύψους 500 εκατ. ευρώ από την κυβέρνηση.

Η συνεχιζόμενη αναταραχή προκάλεσε την παρέμβαση του κ. Κώστα Καραμανλή. Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω ενίσχυσης των αγροτών και τους κάλεσε να αποσύρουν τα μπλόκα, ώστε «να μην είναι αιχμάλωτη ολόκληρη η κοινωνία».

Νωρίτερα, χθες, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Σωτήρης Χατζηγάκης είχε συνάντηση με τη συντονιστική επιτροπή 18 μπλόκων, η οποία όμως απέβη άκαρπη, καθώς οι αγροτοσυνδικαλιστές διεμήνυσαν πως συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις. Μάλιστα, καθώς με βάση το κυβερνητικό σχέδιο τα περισσότερα κονδύλια κατευθύνονται σε προϊόντα της Θεσσαλίας, όπως το βαμβάκι, το σιτάρι και το καλαμπόκι, δημιουργείται κίνδυνος ακόμη μεγαλύτερης έντασης στην Πελοπόννησο, όπου παράγεται κυρίως ελαιόλαδο.

Παρά την αδιάλλακτη στάση των αγροτοσυνδικαλιστών, κυβερνητικά στελέχη εκφράζουν την ελπίδα ότι τα αμέσως επόμενα εικοσιτετράωρα οι αγρότες θα αντιληφθούν πως η κυβέρνηση έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια παροχών και θα αποχωρήσουν. Κατά τις ίδιες πηγές, η κυβέρνηση δεν εξετάζει, επί του παρόντος τουλάχιστον, εναλλακτικό σενάριο δυναμικής παρέμβασης προς άρση του αποκλεισμού στους βασικούς οδικούς άξονες της χώρας.

ΣXETIKA ΘEMATA


Τα 500 εκατ. ευρώ δεν άνοιξαν τα μπλόκα
Οι επιπτώσεις ολοένα και πιο αισθητές…
Χάσαμε τεράστια ποσά από ποινές
Εχθρες με ρίζες παλαιές, μεταξύ των αγροτών και των συνδικαλιστών εκπροσώπων τους
Καραμανλής: «Οροφή» τα 500 εκατ.
Στα μπλόκα Παπαρήγα, Τσίπρας
«Ηξεις αφήξεις» από ΠΑΣΟΚ απέναντι στο κλείσιμο δρόμων
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Aλλο μπλόγκερ και άλλο μπλόκερ

Posted on Ιανουαρίου 27, 2009. Filed under: Αγροτιά, Δημοσιογράφοι, Διαμαρτυρία, Εργασία, Ελλάδα, Κινήματα, Κοινωνία, Μπλόκα | Ετικέτες: |

Το ρήμα «παραμένω» κυριαρχεί στα τηλεοπτικά. Τα τρακτέρ παραμένουν στους δρόμους, οι αγρότες παραμένουν στα μπλόκα, η Ελλάδα παραμένει κομμένη στα δύο. Ομως και τα προβλήματα φαίνεται ότι παραμένουν παρά τα 500 εκατ. ευρώ που δίνει το υπουργείο, όπως παραμένει και η αβεβαιότητα για το μέλλον των αγροτών.

Αλλο οι μπλόγκερ του Διαδικτύου και άλλο οι μπλόκερ του εθνικού οδικού δικτύου. Αρκετοί παραθυράτοι πολιτικοί και σχολιαστές νουθετούν αφ’ υψηλού τους εξεγερμένους αγρότες, με τους οποίους μοναδικό κοινό σημείο έχουν τα τρακτερωτά λάστιχα στα σπορ μποτάκια τους.

Παρά τη φλυαρία και τη θεατρικότητά τους, τα ρεπορτάζ αυτά παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Επιτέλους, μας υπενθυμίζουν ότι δεν μιλούν όλοι οι Ελληνες όπως στο «Κους Κους» ή στον «Καφέ με την Ελένη»! («Δεν πάει άλλο μπλιο», λέει ένας Κρητικός αγρότης.) Ενας ηλικιωμένος  «μπλόκερ» μιλάει στο Mega Σαββατοκύριακο: «Σήμερα πήρα ένα μασουράκι που μου ζήτησε η γυναίκα μου και το πλήρωσα 80 λεπτά. Να και η απόδειξη, κοιτάξτε». Στο χέρι του κρατά ένα χαρτάκι από ταμειακή μηχανή. Δηλαδή, λίγα μέτρα κλωστή αξίζουν όσο 3–4 κιλά σιτάρι! Ομως εκείνη τη στιγμή φτάνει στο στούντιο της εκπομπής ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κι έτσι, αφήνουμε το μασουράκι για να συζητήσουμε με τον κ. Χατζηγάκη…

Ακινητοποιημένα τρακτέρ στις δύο άκρες του δρόμου έως εκεί που φτάνει το μάτι της κάμερας. Μαύρες σημαίες, άσπρες πλαστικές καρέκλες για ξεκούραση. Οταν τους ρωτούν αν το τσούζουν με τσίπουρο, οι Θεσσαλοί απαντούν αρνητικά: «Χρειαζόμαστε καθαρό μυαλό».

Μερικές φορές η «κραυγή της απόγνωσης» είναι πολύ ηχηρή. «Χρωστάω 50.000 ευρώ, πρέπει να δανειστώ άλλες 50.000. Ο Αξιός εδώ κοντά είναι, θα φουντάρω», δηλώνει ένας αγρότης από το μπλόκο των Μαλγάρων. Ενας αγροτοσυνδικαλιστής από τη Φθιώτιδα δηλώνει: «Εμείς θα πεθάνουμε εδώ, στην Αλαμάνα!» Ευτυχώς, οι Ελληνες αγρότες δεν έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Πιο δραματικό από αυτές τις κορόνες είναι το γεγονός ότι χιλιάδες τόνοι σιτάρι και καλαμπόκι μένουν αδιάθετοι και αργοσαπίζουν στις αποθήκες.

Εποχικό φαινόμενο; Οχι ακριβώς. Και άλλες χρονιές τα τρακτέρ είχαν κλείσει τους δρόμους, όμως ποτέ άλλοτε δεν νιώθαμε ότι ζούμε τον αργό θάνατο του αγροτικού κόσμου, χωρίς την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής στις πόλεις ή, έστω, στην ξενιτιά. Τον τόνο φέτος δεν τον δίνει το παζάρι των διαπραγματεύσεων, αλλά το γεγονός ότι σήμερα τα παραγόμενα τρόφιμα αρκούν για να γίνει η πείνα παρελθόν σε όλο τον πλανήτη.

Προφητικό, αν και δεν μιλούσε για την Ελλάδα, ήταν το «Πεθαίνοντας στην αφθονία» που προβλήθηκε τον Δεκέμβριο. Το ντοκιμαντέρ αυτό του «Εξάντα» μάς θύμισε ότι όταν τα βασικά είδη διατροφής γίνονται αντικείμενο άγριας κερδοσκοπίας και χρηματιστηριακού τζόγου, η απελπισία θα εναλλάσσεται με το (συνήθως προσωρινό) βόλεμα, η απληστία με τον κυνισμό, η οργή με την απογοήτευση. Kαι αν η μάνα ρέιβερ ήταν μια τηλεοπτική καρικατούρα, ο αγρότης μπλόκερ είναι μια πραγματικότητα.

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, Tρίτη, 27 Iανoυαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εικόνα από το μέλλον

Posted on Ιανουαρίου 26, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Ανασυγκρότηση, Εργασία, Ελλάδα, Ελληνες, Ηθική, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Tου Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 25/01/2009

Πριν από τέσσερις-πέντε δεκαετίες, όχι και τόσο παλιά δηλαδή, η φτωχή Ελλάδα υποδεχόταν το τουριστικό της θαύμα, αθώα και ειδυλλιακή. Ηταν η επιτομή της γραφικότητας, η χαρά του ανθρωπολόγου. Στα χωριά εδέσποζαν ο χωροφύλακας και ο παπάς, οι δημογέροντες του καφενείου, παιδιά κουρεμένα γουλί, γυναίκες ακαθορίστου ηλικίας με μαντίλες. Οι άνδρες άφαντοι· τους είχε καταπιεί η μετανάστευση.

Σταδιακά, οι άνδρες σταμάτησαν να μεταναστεύουν στη Γερμανία, την Αυστραλία, την Αμερική, οι δουλειές αβγάτιζαν στην ντόπια ανοικοδόμηση και στον τουρισμό, η αστυφιλία ερήμωσε τους δημογεροντικούς καφενέδες και γέμισε τα δυάρια και τριάρια, οι επήλυδες πρώην αγρότες ανακάλυψαν νέα επαγγέλματα: θυρωροί, κλητήρες, ψιλικατζήδες, λαχειοπώλες, τρικυκλατζήδες, μπακαλόγατοι – ό,τι σήμερα ονομάζεται ευσχήμως γραφειοκρατία και παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών. Η ύπαιθρος ερήμωσε, οι μπαξέδες έγιναν χέρσα αγροτεμάχια, τα χορτολιβαδικά μεταλλάχθηκαν σε οικόπεδα, η τηλεόραση εκσυγχρόνισε τα ήθη και ισοπέδωσε τις ντοπιολαλιές, το ουίσκι των επιδοτήσεων παραμέρισε το τσίπουρο και τα στυφόκρασα.

Παρομοίως, στα άστεα, δηλαδή στο ένα και τεράστιο Αστυ. Οι καφενέδες με πρέφα και ντεμπισίρι αντικαταστάθηκαν από καφετέριες φραπέ και φρέντο, οι δρομίσκοι ξεχείλισαν Ι.Χ. με δόσεις, οι λουτρομπιντέδες του Μάριου Χάκκα έγιναν τζακούζι σε αποικίες από μεζονέτες, η Ελλάς έπλεε πλησίστιος στη νεωτερικότητα των ευρωπαϊκών πακέτων.

Επιδοτούμενη ευημερία και εκσυγχρονισμός. Με ευρωπαϊκό χρήμα, με δανεικό χρήμα, με μαύρο χρήμα, με μαύρη εργασία μεταναστών. Μεταναστών; Ναι, η Ελλάδα εισάγει πια μετανάστες· οι γειτονικές χώρες, και οι πιο μακρινές, στέλνουν ανθρώπους πολύ φτωχούς, φτωχότερους από τους Ελληνες. Οι φτωχοί μετανάστες προσφέρουν άφθονη μαύρη εργασία, φτηνή, που μπαλώνει τρύπες και καλύπτει αδυναμίες. Η Ελλάς ευημερεί και με αυτούς, ξεκοκκαλίζοντας επιδοτήσεις, μαύρο χρήμα, αποταμιεύσεις, εφάπαξ, οικόπεδα, δάνεια και κυμαινόμενο επιτόκια… Χωρίς να το καταλάβει, τα έχει φάει όλα, ξεπουλάει έπιπλα και ασημικά, δανείζεται κι άλλο, κι άλλο… Και – Και ύστερα ήρθε η κρίση. Σαν θύελλα. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική, συστημική. Οι πόλεις ξεχείλισαν μετανάστες και πρόσφυγες, απόκληρους και πρεζάκια, ζητιάνους και παιδιά των φαναριών· η νομαδική φτώχεια δεν κρύβεται. Μαζί της αναδύεται και η νέα φτώχεια των ιθαγενών· οι μεγαλωμένοι με υποσχέσεις ευημερίας αντικρίζουν ένα περίκλειστο σύμπαν που όταν δεν τους αποκλείει στις παρυφές με τους γκασταρμπάιτερ, τους στριμώχνει σε τόσες δα χαραμάδες, στη χαραμάδα του βασικού μισθού, στην υπερεργασία, στην επισφάλεια, στον δανεισμό. Στη διάψευση.

Διάψευση. Το 2009, τα ασανσέρ της κοινωνικής ανόδου, της επιχειρηματικότητας, μιας οποιασδήποτε κινητικότητας, τέλος πάντων, έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας, μονίμως στο Off. Kαι οι σκάλες είναι κατειλημμένες από τέκνα, σόγια και ημετέρα πελατεία. Η πανεπιστημιακή μόρφωση, αποκτημένη με κόπο και χρήμα, πτυχίο, μάστερ, διδακτορικό, δεν ενεργοποιεί το ασανσέρ, τα βιογραφικά σωριάζονται σε συρτάρια και mailbox, δεν ανοίγουν θύρες· οι θύρες μισανοίγουν μόνο με μέσον.

Οποιος βγαίνει «έξω», πανεπιστημιακός μετανάστης, αν πετύχει καλές σπουδές και ειδίκευση, θα βρει μια καλή δουλειά, ανάλογη των προσόντων του. Δεν γυρνάει. Αν γυρίσει, τραβιέται σε άσκοπα ίντερβιου, απογοητεύεται, ξαναφεύγει. Ή μισοβολεύεται, μένει, και σιχτιρίζει.

Γυρνάω το βλέμμα στα ’80s. Εως τότε, το πτυχίο οδηγούσε σε μια δουλειά, ένα επάγγελμα, μια καριέρα. Υπήρχε ένας στοιχειώδης παραγωγικός ιστός, ο αγροτικός τομέας δεν είχε αποδιαρθρωθεί εντελώς, ο τουρισμός και η οικοδομή πρόσφεραν θέσεις εργασίας και εισόδημα, οι υπηρεσίες είχαν περιθώρια ανάπτυξης. Οι νέοι μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι επέστρεφαν στις επαρχίες τους και πρόκοβαν, ζούσαν καλύτερα απ’ ό,τι στην Αθήνα. Μια μειοψηφία μόνο επιθυμούσε να μπει στο Δημόσιο και να πορευτεί με τους γλίσχρους μισθούς του· το επέλεγαν φιλόλογοι, φυσικομαθηματικοί και γυμναστές, ίσως και μερικοί των οικονομικών· όλοι οι άλλοι αναζητούσαν τύχη στο ελεύθερο επάγγελμα και στον ιδιωτικό τομέα.

Από το ’90 και μετά, εκλείπει και αυτή η δυνατότητα. Η υπερπροσφορά μαύρης, φτηνής εργατικής δύναμης από τα πλήθη των μεταναστών, η επέλαση της χρηματοπιστωτικής οικονομίας και των ιδιωτικοποιήσεων, η απίσχνανση παραδοσιακών παραγωγικών δομών, η κατίσχυση ενός άπληστου καταναλωτικού ήθους, η απαξίωση των πτυχίων και της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου, η υπερσυγκέντρωση στις κατασκευές και στο εμπόριο, όλα μαζί προκαλούν κατάρρευση των μικρομεσαίων στρωμάτων. Καταρρέουν οι υλικές προϋποθέσεις, καταρρέει ο ορίζοντας προσδοκιών, καταρρέει το πλαίσιο αξιών. Τα γράμματα δεν οδηγούν στα άρματα: όχι άνοδο και πλούτο, αλλά ούτε καν μια ήσυχη θεσούλα δεν προσφέρουν.

Εως πρόσφατα, όσοι πήγαιναν «έξω» ονειρευόντουσαν το εδώ, την πατρίδα, τη σωματική σχέση με την εστία, τη φύση, την οικογένεια και τους φίλους. Επέστρεφαν. Και μαζί έφερναν το δυναμικό τους, τη γνώση του έξω, τον κοσμοπολιτισμό μαζί με έναν υγιή πατριωτισμό. Οχι πια. Οσοι πάνε έξω για κάτι παραπάνω από μονοετές μάστερ σε βρετανική φάμπρικα, είπαμε: Μένουν εκεί. Και νοσταλγούν την Ελλάδα ως τόπο διακοπών, ως γραφικότητα.

Πολύ περισσότερο: Τώρα ακούω όλο και συχνότερα τους ίδιους τους νέους να θέλουν να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν. Και οι γονείς τους τι κάνουν; Τους συμπαραστέκονται. Εξάγουμε μυαλά, τα καλύτερα μυαλά, τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας. Ξαναγυρνάμε ειρωνικά και τραγικά, αντεστραμμένα, στο ’50 και το ’60, μείον την ελπίδα: στη γραφικότητα μιας χώρας γερόντων και δημογερόντων, χωρίς μυαλά, χωρίς νιότη. Η Ελλάδα του 2020 δείχνει από τώρα το πρόσωπό της: χωροφύλακες, θυρωροί, σεκιούριτι, ντελίβιρι, λιμενοφύλακες, τσιτσερόνε, γκαρσόνια, ημιαπασχολούμενοι, χασομεράνε σε απέραντα καφενεία μη καπνιστών. Είναι το ίζημα του ελληνισμού. Ο αφρός βρίσκεται στη Διασπορά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...