Ευρωεκλογές

Ισχυρές δονήσεις σ’ όλα τα κόμματα

Posted on Ιουνίου 28, 2009. Filed under: Ευρωεκλογές, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική |

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/6/2009

Tα όσα ταραχώδη και «αναπροσαρμοστικά» συμβαίνουν μετά τις ευρωεκλογές στα πολιτικά μας κόμματα, με εξαίρεση τον ΛΑΟΣ, καταδεικνύουν έκπληξη και αιφνιδιασμό. Με άλλους λόγους πιστοποιούν ότι οι κομματικές ηγεσίες ζούσαν αρειμανίως στον κόσμο τους. Διαμόρφωναν την πολιτική τους με τα πεπαλαιωμένα στερεότυπα, περί Δεξιάς, Κέντρου και Αριστεράς, προσπαθώντας να εξηγήσουν και τα σημερινά προβλήματα με τις ιδεολογικοπολιτικές αγκυλώσεις του παρελθόντος. Το κυριότερο δε είναι ότι διαμόρφωναν και την πολιτική τους με εξ ίσου παρωχημένες αντιλήψεις. Αίφνης, η Ν.Δ. διακατεχόταν από την εμμονή της καλύψεως και της εκφράσεως του «μεσαίου χώρου». Πίστευε ότι η ύπαρξη του ΛΑΟΣ της προσέδιδε καθαρότητα κεντρώας πολιτικής και αποκήρυττε εκ προοιμίου κάθε θέση του κόμματος αυτού ως ακροδεξιά ή φασίζουσα. Το ΠΑΣΟΚ, έχοντας διέλθει μια εξαετή περίοδο παρακμής και συγχύσεως, έδειξε σαφή τάση επιστροφής στην ανδρεοπαπανδρεϊκή περίοδο, ιδίως όταν διαπίστωσε τις απώλειές του από τη δημοσκοπική πομφόλυγα Τσίπρα. Το ίδιο συνέβη και με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πίστεψε πως η εκτίναξή του στο 18%, που κατεγράφη προ έτους, αποτελούσε τελεσίδικη στροφή του εκλογικού σώματος προς αριστερά. Προσπάθησε, μάλιστα, και να την κεφαλαιοποιήσει, με την «εξέγερση της νεολαίας» τον Δεκέμβριο. Τέλος το ΚΚΕ παρέμεινε -ο μόνος στον κόσμο- νοσταλγός του σοβιετικοσταλινικού κλέους.

Κάπως έτσι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ήλθε σαν ηχηρό (άραγε και αφυπνιστικό;) χαστούκι. Με εξαίρεση τον «νικητή» ΛΑΟΣ, τα τέσσερα μεγαλύτερα κόμματα «έχασαν» συνολικά, έναντι των τελευταίων βουλευτικών εκλογών, 2.480.000 ψηφοφόρους. Πολλοί υποστηρίζουν πως το αποτέλεσμα υποδηλώνει αναβίωση υπερσυντηρητικών τάσεων στο εκλογικό σώμα. Με δεδομένο ότι η «έκπληξη» ήταν και πανευρωπαϊκή. Διότι συνολικά τα κόμματα της σοσιαλιστικής και δημοκρατικής Κεντροαριστεράς μόλις ξεπέρασαν το 21%, ενώ η Κεντροδεξιά, στην οποία εν πολλοίς χρεώνεται και η παγκόσμια οικονομική κρίση, άγγιξε το 40%. Ακριβώς, όμως, η αντίφαση αυτή αποδυναμώνει δραστικά τα περί υπερσυντηρητικής στροφής. Και η άποψη αυτή φαίνεται να στηρίζεται σε παρωχημένα στερεότυπα. Το πιθανότερο είναι ότι η πλειονότητα των ψηφοφόρων στην Ευρώπη, όπως και στη χώρα μας, έχουν απεξαρτηθεί από τις ιδεοληψίες του παρελθόντος. Εχουν προ πολλού διαπιστώσει ότι τα προβλήματά τους δεν θα επιλυθούν με προκατασκευασμένες συνταγές, αφού, άλλωστε, τα κόμματά «τους» απέτυχαν να τα προβλέψουν και να τα αποτρέψουν. Ψηφίζουν, έτσι, αδέσμευτα και περιστασιακά, όποιον θεωρούν ότι αναδεικνύει έστω, χωρίς πολιτικούς στρουθοκαμηλισμούς και ιδεολογικές παρωπίδες, τα δυσχερέστατα προβλήματα που τους ταλανίζουν. Εστω και αν αυτός δεν παρέχει τα εχέγγυα να τα διαχειρισθεί και να τα επιλύσει.

Κάπως έτσι -στα καθ’ ημάς- οι τέσσερις «μεγάλοι ηττημένοι» των ευρωεκλογών είναι ισομερώς συνυπεύθυνοι για τη «νίκη» του ΛΑΟΣ. Οι «χαμένοι» είτε απέφυγαν να δουν τα προβλήματα αυτά κατά πρόσωπο, είτε -το χειρότερο- επιχείρησαν να τα καπηλευθούν και να τα αξιοποιήσουν ψηφοθηρικά. Ετσι, στην κάλπη τιμωρήθηκε και η ατολμία και η καπηλεία. Το «δίδαγμα» αφορά εξίσου τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά. Επομένως, αυτοί οι οποίοι ανέδειξαν στις 7 Ιουνίου τον κ. Καρατζαφέρη τροπαιούχο, φυσικά είναι οι τελευταίοι που έχουν το δικαίωμα να ερμηνεύουν ιδεολογικοπολιτικά την εκλογική του πελατεία. Και φυσικά είναι οι πρώτοι που έχουν την υποχρέωση να την «αποχρωματίσουν», συγχρόνως δε να την καταστήσουν πρόσκαιρη και ανεπανάληπτη…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Ανεπαισθήτως» υπόδουλοι

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Ακυβερνησία, Ανασυγκρότηση, Ανασφάλεια, Δημόσιο, Ευρωεκλογές, Ελλάδα, Κόμματα, Κοινωνία |

Tου Χρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Oι Ευρωεκλογές 2009 επιβεβαίωσαν τη διαπίστωση ότι η ελλαδική κοινωνία δεν έχει τις προϋποθέσεις να ανακάμψει από την παρακμιακή αποσύνθεση. Η χωρίς σκέψη και κρίση από εθισμό ψήφος στα δύο «κόμματα εξουσίας» (ομολογημένη σε δημοσκοπήσεις προεκλογικές) διατήρησε ποσοστό αποκαρδιωτικά υψηλό. Το δίδυμο των αυτουργών της διάλυσης του κράτους και της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος, οι κραυγαλέα ανίκανοι να επιλύσουν στοιχειώδη, καίρια προβλήματα της οργανωμένης συμβίωσης, αμνηστεύθηκαν και επιβραβεύτηκαν από τα δύο τρίτα και πλέον των πολιτών που έφτασαν ώς την κάλπη.

Που σημαίνει: τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποφασίζουν για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους χωρίς να έχουν καταλάβει τι συνέπειες έχει ο εξωφρενικός υπερδανεισμός του κράτους, η κατεστημένη κλοπή του κρατικού κορβανά, η θεσμοποιημένη αναξιοκρατία, η δημοσιοϋπαλληλοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και ανυπαρξία συλλογικής άμυνας, η καλπάζουσα δημογραφική φθίση, η διάλυση του σχολειού και ο εξευτελισμός των πανεπιστημίων, η επικρεμάμενη κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, η συντελεσμένη χρεοκοπία του συστήματος υγείας. Για πολλοστή φορά παραγράφηκαν με την ψήφο της πλειονότητας τα κοινωνικά και πολιτικά εγκλήματα της ιδιοτελούς έμπρακτης σύμπνοιας των «κομμάτων εξουσίας».

Τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποδείχθηκαν δίχως την ικανότητα να αντιληφθούν τι σημαίνει, για το συμφέρον τους και για την αξιοπρέπειά τους, το ψευδοδίλημμα ανάμεσα σε έναν παραλυτικά άτολμο και σε έναν ανήκεστα μειονεκτικό σε φυσικά προσόντα πρωθυπουργό. Οι Ευρωεκλογές επιβεβαίωσαν οδυνηρά ότι στην Ελλάδα σήμερα οι δείχτες της κατά κεφαλήν ικανότητας για κριτική σκέψη και διάκριση ποιοτήτων έχουν φτάσει στα επίπεδα τριτοκοσμικών κοινωνιών – η διαπίστωση επικυρώνεται και από τις μετρήσεις των τηλεοπτικών προτιμήσεων του πληθυσμού.

Δυστυχώς η περίπτωσή μας των Νεοελλήνων ενισχύει τον ισχυρισμό του διαβόητου Σάμιουελ Χάντινγκτον ότι κοινωνίες υπανάπτυκτες δεν έχουν τη δυνατότητα να προσλάβουν και αφομοιώσουν το δυτικό μοντέλο της (κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας. Τα πολιτικά κόμματα στις κοινωνίες αυτές αλλοτριώνονται σε συντεχνίες συμφερόντων και σε καρκινώματα διαφθοράς, το δικαίωμα της ψήφου υπηρετεί ιδιοτελείς συναλλαγές, ο κομματικός φανατισμός συναγωνίζεται την αλογία της ποδοσφαιροφιλίας.

Εκατόν σαράντα εννέα χρόνια, από το 1833 ώς το 1974, η αδυναμία της μεταπρατικής ελλαδικής κοινωνίας να μιμηθεί αποτελεσματικά το δάνειο μοντέλο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας «επιτροπεύετο» από την εγκάθετη αλλοδαπή βασιλεία. Και όταν η στανική αυτή «επιτροπεία» διαπλεκόταν με τη φαυλότητα των πολιτικών και οδηγούσε σε τυπικά τριτοκοσμικά αδιέξοδα, επενέβαινε ο αυθαίρετος πατριωτισμός του στρατού: Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, κάποτε και με απόσταση μηνών. Κατά κανόνα αναχαίτιζαν περιστασιακά τη φαυλότητα, αλλά καθυστερούσαν δραματικά τη θεσμική «ενηλικίωση» του κράτους. Σπάνια οι παρεμβάσεις στρατιωτικών υπήρξαν ευεργετικές – κίνημα στρατηγού Μακρυγιάννη 1843, συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά 1909, συνταγματάρχη Νικόλαου Πλαστήρα 1922. Ευεργετικές, επειδή δεν υποκατέστησαν την πολιτική εξουσία, απλώς έδωσαν στην κοινωνία την αδέσμευτη από κομματικές ιδιοτέλειες δυνατότητα να επαναδιατυπώσει, με Συντακτικές ή Αναθεωρητικές Εθνοσυνελεύσεις, φραγμούς στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Μόνο τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, από το 1974 ώς σήμερα, η μίμηση του δυτικού κοινοβουλευτικού προτύπου προσπαθεί να λειτουργήσει χωρίς βασιλική επιτροπεία και χωρίς ενδεχόμενο επεμβάσεων στρατιωτικής παιδονομίας. Κάποιοι σπεύδουν να θριαμβολογήσουν ότι ο πολιτικός βίος στην Ελλάδα μπήκε σε φάση ενηλικίωσης, αλλά προφανέστατα απατώνται ή κατάφωρα ψεύδονται: Διότι ναι μεν η βασιλική επιτροπεία εξέλιπε και επεμβάσεις στρατιωτικών είναι εκ των πραγμάτων αδιανόητες, αλλά ο έλεγχος της φαυλότητας και της αυθαιρεσίας δεν κατοχυρώθηκε με θεσμούς και συνταγματικές διατάξεις δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων, δραστικού ελέγχου, πειθαρχικού και αξιοκρατικού, τόσο των διαχειριστών της εξουσίας όσο και των κρατικών λειτουργών.

Η δημοκρατία (έστω και μεταπρατική, κοινοβουλευτική) παραμένει για την Ελλάδα ανεπίτευκτος στόχος. Από την παλατιανή αυθαιρεσία και το ανεξέλεγκτο του στρατιωτικού πατριωτισμού περάσαμε στον συνταγματικά κατοχυρωμένο απολυταρχισμό της κομματοκρατίας. Η εξουσία δεν πηγάζει από την υπεύθυνη κρίση και βούληση του λαού, πηγάζει από την πιο επιδέξια (πιο καλοπληρωμένη) πλύση εγκεφάλου των ψηφοφόρων. Ιλιγγιώδη ποσά κρατικού χρήματος και μαφιόζικης «διαπλοκής» διασπαθίζονται για την κομματική διαφημιστική προπαγάνδα που μεθοδικά εξανδραποδίζει τον λαό, χειραγωγεί τα δύο τρίτα των πολιτών να ψηφίζουν από ψυχαναγκαστικό εθισμό, χωρίς σκέψη και κρίση.

Πολίτες «ανεπαισθήτως» υπόδουλοι, λαός ανυποψίαστων ραγιάδων, σκλάβοι ντοπαρισμένοι με ψευδαισθήσεις ελευθερίας. Μας επιτρέπουν να ψηφίζουμε, αλλά με στημένους ακαταμάχητους μηχανισμούς υφαρπαγής της ψήφου μας. Μας παραμυθιάζουν με φαντασιώσεις ελευθερίας και δικαιωμάτων, με το να μας αφήνουν να «διαδηλώνουμε» αναμηρυκάζοντας συνθήματα που μας υπαγορεύουν κομματικοί εγκάθετοι με ντουντούκα. Ποτέ άλλοτε στην Ιστορία τόσοι πολλοί δεν υποτάχθηκαν με τόσο ζήλο στα επαγγελματικά συμφέροντα τόσο λίγων.

Τρεις οικογένειες μοιράζουν την τράπουλα, νέμονται διαδοχικά την εξουσία, συντηρούν και τις προσχηματικές αντιπολιτεύσεις: αγραβάτωτους μανιακούς της εξουσιαστικής (μηδενιστικής) ιδεολογίας, κομματικά απολιθώματα παλαιοημερολογιτικής ψυχοπαθολογίας. Και οι ραγιάδες όλα τα καταπίνουν, καταθέλγονται από τους γόνους της φεουδαλικής τριαρχίας, χοροπηδούν με κομματικές σημαιούλες κάτω από τα μπαλκόνια τους ό,τι και αν πουν, όποιοι και αν είναι: ευφυείς ή καθυστερημένοι, εύγλωττοι ή άγλωσσοι, ικανοί ή ατάλαντοι, πατριώτες ή απάτριδες. Η ποιότητα δεν λογαριάζεται, γυμνά ονόματα ψηφίζουμε, nomina nuda tenemus.

Η απορία είναι: καλά εμείς, η αδύναμη και ευεπηρέαστη πλεμπάγια. Αλλά ο κόσμος των επιχειρήσεων, οι χαρισματικοί της δημιουργίας, όσοι έχουν επενδύσει μόχθο και καρπούς του μόχθου τους σε αυτή τη χώρα, δεν αγωνιούν, δεν τρομάζουν από την κατακλυσμική δυναμική της παρακμής;

Το χρήμα, ναι, δεν έχει πατρίδα (γι’ αυτό και οι πιστοί του Ιστορικού Υλισμού εύκολα μεταλλάσσονται σε καριερίστες διεθνιστές). Αλλά ο άνθρωπος, έλεγε ο Σεφέρης, έχει ρίζες βιολογικές σε κάποια πατρίδα και όταν αυτές κοπούν, πονάει, πόνο σωματικό. Δεν είναι δυνατό να αφήνει αδιάφορο τον επιχειρηματία η πολιτικά ανυπεράσπιστη εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας του, η θεσμική και κοινωνική της διάλυση, δεν γίνεται να παρακάμπτει τον διεθνή εξευτελισμό του ελληνικού ονόματος. Εμποροι οργάνωσαν την Εθνεγερσία. Την ανατροπή της κομματικής τυραννικής απολυταρχίας ποιος θα την οργανώσει;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κυβέρνηση με… «διαφορά φάσης»

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Ευρωεκλογές, Πολιτική |

Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Το σαφές «μήνυμα» των ευρωεκλογών για τη Ν.Δ. είναι πως ως κόμμα (αλλά κυρίως ο αρχηγός της, πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής) έχασε την πολιτική κυριαρχία που διατηρούσε αδιαμφισβήτητα και διαρκώς από τις εκλογές του 2004. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει, σε καμιά περίπτωση, πως απώλεσε οριστικά την προσδοκία ανάκαμψης, την πιθανότητα να δώσει μια νικηφόρα (και πάντως «στα ίσα») εκλογική μάχη στις επόμενες εθνικές εκλογές, που όπως όλα δείχνουν δεν θα αργήσουν. Ξεκινάει, όμως, από μειονεκτική θέση. Η βεβαιότητα (συχνά και αλαζονεία…) με την οποία άρθρωνε τον πολιτικό του λόγο ο πρωθυπουργός, εκ των πραγμάτων τώρα θα δώσει τη θέση της σε κάποιας μορφής «απολογητική» επικοινωνία με την κοινωνία. Και θα πρέπει να αποδεικνύει, σε «σφικτό» πολιτικό χρόνο, αρετές και δεξιότητες που θεωρούνταν (δημοσκοπικά, έστω – πριν από την πραγματική δοκιμασία της κάλπης) δεδομένες και του εξασφάλιζαν την αναγνώριση ως «καταλληλότερου».

Σε μια πολιτική σκηνή που (ιδίως στην Ελλάδα…) μεγάλο ρόλο παίζει το «φαίνεσθαι», η επικοινωνία, η εικόνα, αυτή η αλλαγή για το κυβερνών κόμμα και τον ηγέτη του, κάθε άλλο παρά αμελητέα είναι. Και οφείλει να προβληματίσει πολύ σοβαρά. Οι αναγνωρίσεις πως «λάβαμε το μήνυμα» και «εμείς και μόνο εμείς φταίξαμε…» έχουν βεβαίως την αυτονόητη σημασία τους, στον βαθμό όμως που δεν είναι «τυπικές», αλλά αντιστοιχίζονται με σοβαρό προβληματισμό και διάθεση ΑΜΕΣΗΣ διόρθωσης των «ημαρτημένων». Και μια τέτοια, εσωτερική κατ’ αρχήν και στη συνέχεια και προς την κοινωνία, κινητοποίηση της Ν.Δ. δεν φάνηκε από τις πρώτες αντιδράσεις της…

Η πενταετής κυβερνητική θητεία της επιτρέπει την άποψη πως η Ν.Δ. και ο ηγέτης της έχουν πρόβλημα τόσο με την εκτίμηση όσο και με τη διαχείριση του πολιτικού χρόνου. Τα αντανακλαστικά τους, σε σχέση με τη διαμορφούμενη καθημερινά πραγματικότητα, εκδηλώνονται πολύ συχνά με σημαντική «διαφορά φάσης». Δράσεις και αντιδράσεις που θα έπρεπε να εκδηλωθούν άμεσα και δίχως χρονοτριβή «κλιμακώνονταν» αργόσυρτα στον χρόνο και πάντως μετά τις «εντυπώσεις» που επέβαλαν την εκδήλωσή τους. Από την «ήπια προσαρμογή» στον τομέα της οικονομίας (όταν το ίδιο το οικονομικό επιτελείο της «απογραφής» δήλωνε πως «η κατάσταση είναι δραματική»), μέχρι τη… ράθυμη, σε προκλητικό βαθμό, αντίδραση στα φαινόμενα διαφθοράς και αναποτελεσματικότητας στελεχών, αλλά και κρατικής μηχανής –ιδίως μάλιστα όταν η «νέα διακυβέρνηση» είχε κάνει προεκλογικά ακόμη σημαία της την «σεμνότητα και ταπεινότητα», αλλά και την «επανίδρυση του κράτους».

Παραδέχονται σήμερα πια στη Ν.Δ. ότι αλλιώς θα είχε διαμορφωθεί το πολιτικό σκηνικό και οι συσχετισμοί του, αν ήταν «άλλη» η εμφάνιση (και ό,τι σήμανε για δύο εβδομάδες, πριν χαραχθεί άλλη πορεία…) του πρωθυπουργού στην περυσινή ΔΕΘ, αν είχε έγκαιρα επιδείξει την πυγμή και αποφασιστικότητα που έπρεπε σε συγκεκριμένα φαινόμενα και δεν υποχρεωνόταν να το κάνει εκ των υστέρων και μετά τις αρνητικές σφυγμομετρήσεις. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που ομολογούν στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, πως αν ο Καραμανλής είχε τολμήσει (με την άνεση, μάλιστα, που του προσέφερε το δικό του πεντακάθαρο πρότυπο ηθικοπολιτικής συμπεριφοράς) να «κόψει κεφάλια», καθώς οι επίμεμπτες υποθέσεις «έσκαζαν» στην επικαιρότητα η μια μετά την άλλη, η μείωση της ακτινοβολίας του κυβερνώντος κόμματος θα είχε, τουλάχιστον, άλλους ρυθμούς…

Περιέργως, την ίδια «διαφορά φάσης» επιδεικνύει ο πρωθυπουργός και μετά το δυσμενές (όχι και τόσο, πάντως: η αποχή στην ουσία «υπέρ» της Ν.Δ. λειτούργησε, αν μελετήσει κανείς τα στοιχεία) ευρωεκλογικό αποτέλεσμα. Αντί να αποφασίσει πραγματικό, σε «χρόνο μηδέν», ριζικό και σε βάθος επαναπροσανατολισμό προτεραιοτήτων, δράσεων, πολιτικών επιλογών και «ξεκαθαρίσματος» σε επίπεδο πολιτικού προσωπικού, αντί να δείξει έμπρακτα πως όντως «έλαβε το μήνυμα» και στον περιορισμένο αναγκαστικά χρόνο που απομένει μέχρι τις βουλευτικές εκλογές θα τολμήσει επιτέλους την «υπέρβαση» που «ήπια» απέφευγε τόσο καιρό (τα προβλήματα που δεν μπορείς να τα «διαβείς», στην πολιτική τα υπερβαίνεις…), αντί να πείσει με έργα την κοινωνία ότι όντως είναι αποφασισμένος «να είναι χρήσιμος, παρά ευχάριστος…» (δηλώνοντας πως αδιαφορεί για το πολιτικό κόστος και τη διατήρησή του στην εξουσία – τα «γουστάρει» αυτά τα θαρραλέα και ειλικρινή ο Ελληνας!), επέλεξε τι;

Προτίμησε να επιδείξει πάλι… αντανακλαστικά «ήπιας προσαρμογής», να κάνει συστάσεις και παραινέσεις «παρελθουσών χρήσεων» προς τους υπουργούς του (μεγαλύτερη ταχύτητα, πάταξη της φοροδιαφυγής, περιορισμό δαπανών, πάταξη φαινομένων που «απογοητεύουν τους πολίτες», επανίδρυση του «κράτους, του μεγάλου ασθενούς…» κ.λπ.), που λογικά από τον κόσμο εκλαμβάνονται ως αμηχανία και ατολμία – και ταυτόχρονα: δίνουν χρόνο στο ΠΑΣΟΚ να… καταλάβει «γιατί κέρδισε» και να προετοιμαστεί ανάλογα για την επόμενη και κρίσιμη εκλογική μάχη. Ενα ΠΑΣΟΚ (αυτή είναι η αλήθεια…) που δεν «κέρδισε» επειδή έχει δυναμική και πειστική εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, αλλά επειδή εισέπραξε (και όχι στον βαθμό που οι συγκυρίες επέτρεπαν…) τα λάθη και τις ολιγωρίες της κυβέρνησης

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο πιο επικίνδυνος σύμβουλος

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Ευρωεκλογές, Πολιτική |

Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Ο κ. Κ. Καραμανλής είχε αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού σε ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες. Η αξιωματική αντιπολίτευση ήταν πεσμένη στα έδαφος υπό το βάρος μιας (στρατηγικής…) εκλογικής ήττας, με πλήρη σύγχυση, σπαρασσόμενη από εσωτερικές αντιθέσεις, με αμφισβητούμενη την ηγεσία της τόσο από στελέχη όσο και από εξωθεσμικούς «βαρώνους» της παράταξής της. Εσωκομματική αντιπολίτευση (αυτό το ενδημικό φαινόμενο στις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, που έφθασε σε παροξυσμό κατά τη διακυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη και, μετέπειτα, στη διακυβέρνηση Κ. Σημίτη) δεν υπήρχε. Κοινωνική αντίθεση, ανύπαρκτη. Αντιθέτως, ήταν γενικευμένες οι μεγάλες προσδοκίες (και) από πολίτες μακράν της παράταξης της Ν. Δ.

Η Ελλάδα έδειχνε ως αν επρόκειτο να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Εχοντας διαλύσει την οργανωμένη τρομοκρατία (17Ν), διαθέτοντας την ασφάλεια του ευρώ και έχοντας κερδίσει ένα πολύτιμο διαβατήριο από την Ολυμπιάδα 2004, ήταν αισιόδοξη για τα επόμενα βήματα και σίγουρη για την πάταξη διαφθοράς και «νταβατζήδων». Το διεθνές οικονομικό περιβάλλον ήταν ανθηρό, άφθονη ρευστότητα περιέτρεχε τον πλανήτη αναζητώντας κερδοφόρες τοποθετήσεις, μοίραζε χαμόγελα στις αγορές όλου του κόσμου και «μας έκλεινε το μάτι»: Ο κοινωνικός πλούτος που είχε δημιουργηθεί, φαινόταν ως μαθηματικώς βέβαιον ότι θα αυξανόταν.

Η πορεία διέψευσε τις προσδοκίες. Εξαιτίας της απουσίας στρατηγικής, εύκολα επικράτησε η αντίληψη ότι τα προβλήματα δεν λύνονται, ότι η Ελλάδα ζούσε και θα ζει με αυτά. Η κυβερνητική δράση παραχώρησε τη θέση στη νωχελική απόλαυση της εξουσίας και αυτή, με τη σειρά της, στο άγχος για τη διατήρηση της εξουσίας. Το εκλογικό άγχος.

Είναι εντυπωσιακό, πώς η πολιτική δράση εκτοπίστηκε από την αέναη αναζήτηση «μαγικού χρόνου» για εκλογές και η πολιτική συζήτηση από την ατέρμονη εκλογολογία. Για πρώτη φορά, η πρόταση για πρόωρες εκλογές διατυπώθηκε λίγο μετά την Ολυμπιάδα 2004, ως αντίδραση στο «χαμένο πρώτο 6μηνο». Η πρόταση επανήλθε από συνεργάτες του πρωθυπουργού, ως εκδήλωση άγχους για την «χαμένη πρώτη διετία», με βάση την θεωρία «2+4» (εκλογές στη 2ετία, εξασφάλιση νέας 4ετίας). Η ιδέα περί πρόωρων εκλογών επανήλθε από συνεργάτες του πρωθυπουργού που δήλωναν ότι είχε τελειώσει η κυβερνητική ατζέντα και μόνο ζημιά θα είχαν αν περίμεναν τις εκλογές το 2008. Τελικά, προκηρύχθηκαν εκλογές στις 16.9.2007 για να… καταρτισθεί προϋπολογισμός του 2008 -ο οποίος έπεσε έξω. Η συζήτηση περί πρόωρων επανήλθε, στη διάρκεια του 2008 και στα τέλη του οι συνεργάτες του πρωθυπουργού αναζητούσαν την χρυσή στιγμή για πρόωρες εκλογές -όταν η δημοσκοπική ψαλίδα θα έκλεινε στις 2,5 μονάδες. Η ψαλίδα δεν έκλεισε κι έτσι οι εκλογές τον Απρίλιο απερρίφθησαν, στη συνέχεια απερρίφθη η διεξαγωγή τους ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές.

Τώρα, στο Μαξίμου συζητείται η διεξαγωγή πρόωρων εκλογών τον Σεπτέμβριο. Αλλοι θα εύχονται να γίνουν, άλλοι θα το απεύχονται. Ολοι, όμως, θα ευχόμασταν η κυβέρνηση να απεξαρτηθεί από το εκλογικό άγχος. Αποδεδειγμένα προκαλεί παράλυση. Επιπλέον, για μια κυβέρνηση που υπέστη εκλογική ήττα και διαθέτει ασθενή κοινοβουλευτική βάση, είναι επικίνδυνος σύμβουλος. Μπορεί να οδηγήσει σε δαπανηρά ψηφοθηρικά τεχνάσματα, σε τυχοδιωκτικές πρακτικές που θα τραυματίσουν κρίσιμους θεσμούς και τέλος (όχι λιγότερο σημαντικό…) σε ακραίο ενδοτισμό απέναντι στις αξιώσεις της διαπλοκής. Για το κοινό καλό, αυτά πρέπει να αποφευχθούν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χαμένοι στην ανάγνωση

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Ευρωεκλογές, Πολιτική |

Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Tα αποτελέσματα της περασμένης Κυριακής έδειξαν με τον πιο καθαρό τρόπο πως δύο, ίσως και τρία, κόμματα πλήρωσαν το γεγονός πως ανέγνωσαν λανθασμένα τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου. Θα θυμάστε ενδεχομένως τους τόνους μελανιού που είχαν χυθεί για την περίφημη «αριστερή στροφή» της κοινωνίας. Κάποιοι μάλιστα έσπευδαν να προδικάσουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ο μεγάλος κερδισμένος. Συνέβη το ακριβώς αντίστροφο, όπως έδειξαν προηγουμένως και οι φοιτητικές εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε σημαντικό κομμάτι της δύναμής του και η κοινωνία δείχνει μάλλον να παίρνει μια συντηρητική στροφή (η οποία μπορεί μάλιστα να πάρει μια εξίσου επικίνδυνη τροπή αν η καθοδήγησή της αφεθεί στα χέρια ακραίων λαϊκιστών).

Μετά τον Δεκέμβρη η ηγεσία της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς μπλέχτηκε στα πλοκάμια ενός απίστευτου ναρκισσισμού της «εξέγερσης». Θεοποίησαν το τι συνέβη στους δρόμους της Αθήνας και δεν αντελήφθησαν πως ο Ελληνας γοητεύεται από την κουλτούρα της εξέγερσης κλπ. κλπ. αλλά έχει και ένα απαράμιλλο ένστικτο αυτοσυντήρησης. Γρήγορα κατάλαβε πως το κόστος των Δεκεμβριανών ήταν ανυπολόγιστο για την οικονομία, τον τουρισμό, την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Ο μέσος Ελληνας τρόμαξε όταν είδε πόσο λίγο απέχουμε από το χάος, πόσο εύκολο είναι να διολισθήσεις σε μια ανεξέλεγκτη κατάσταση όπου έφηβοι πετούν με λύσσα πέτρες σε αστυνομικά τμήματα.

Δυστυχώς την ανοησία περί αριστερής στροφής πίστεψε και το ΠΑΣΟΚ. Αυτό φάνηκε σε πολλές στιγμές, όταν π.χ. κατέστη σημαντικό εσωτερικό θέμα συζήτησης αν ο αρχηγός του έπρεπε να επισκεφθεί στο νοσοκομείο τον βαριά τραυματισμένο αστυνομικό της τρομοκρατικής επίθεσης στο Μουσείο μήπως και θυμώσουν κάποια «παιδιά». Το ΠΑΣΟΚ έχει επανειλημμένα συρθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ σε αριστερότερες θέσεις χωρίς ποτέ να καταλαβαίνει ότι ο κόσμος το θέλει κόμμα εξουσίας, όχι διαμαρτυρίας και άκρατης απλώς ευαισθησίας.

Λάθος, όμως, πολύ λάθος διάβασε τον Δεκέμβρη και η κυβέρνηση. Τρόμαξε μπροστά στην κρίση και το τσουνάμι του λαϊκισμού που μας κατέλαβε για μερικές μέρες και έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο. Πρώτα απ’ όλα εμφανίσθηκε για πρώτη φορά να παραιτείται μια κυβέρνηση από τον θεμελιώδη ρόλο που έχει κάθε κράτος: να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη. Δεύτερον, συνέχισε να συμπεριφέρεται ενοχικά σαν να ήταν μια κυβέρνηση που κληρονομούσε τις αμαρτίες άλλων εποχών. Το αποτέλεσμα έγινε εμφανές όταν χάθηκε ο έλεγχος, όταν η αστυνομία εξαφανίσθηκε για πολλές μέρες και εβδομάδες και όταν η Αθήνα και πολλές άλλες πόλεις έδιναν την εικόνα «ξέφραγου αμπελιού». Αυτή η εικόνα τραυμάτισε καίρια ένα κομμάτι της μεσαίας τάξης που ανήκει στον σκληρό πυρήνα, τη ραχοκοκαλιά της κεντροδεξιάς. Και όταν για πρώτη φορά βρέθηκε ένα κόμμα στις παρυφές της παράταξης για το οποίο δεν «ντρέπονταν», όπως συνέβη π. χ. με την ΕΠΕΝ τη δεκαετία του ’70, άρχισε το φλερτ που οδήγησε στο αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής. Οταν η Ν.Δ. εμφανίζεται να «ντρέπεται» που είναι δεξιό κόμμα και όταν τα κάνει θάλασσα σε έναν τομέα που υποτίθεται ότι η δεξιά παραδοσιακά υπερέχει, λογικό είναι οι ψηφοφόροι της να αποταθούν αλλού.

H κυβέρνηση αντελήφθη επιτέλους το πρόβλημα υπό το βάρος της ανόδου του ΛΑΟΣ. Το ερώτημα είναι αν θα αρχίσουν να εφαρμόζονται πλέον οι αποφάσεις που υποτίθεται ότι έχουν ληφθεί εδώ και πολύ καιρό, από το κτίσιμο του τζαμιού έως την αυστηρότερη αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης. Οι προθέσεις υπάρχουν, αλλά σε αυτή την κυβέρνηση οι ισχυρές δυνάμεις της αδράνειας έχουν μια καταπληκτική ικανότητα να παίζουν κατενάτσιο τις πρώτες μέρες έπειτα από μια μεγάλη κρίση και κατόπιν να μπλοκάρουν οτιδήποτε τολμηρό πέφτει στο τραπέζι.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η «ελληνική Ελλάδα»…

Posted on Ιουνίου 5, 2009. Filed under: Ευρωεκλογές, Πολιτική |

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5/6/2009

Στη λήξη της προεκλογικής περιόδου, σκέφτομαι ότι το οξύτερο και επιθετικότερο σύνθημα ήταν εκείνο που αυτοπαρουσιάστηκε σαν να φλέγεται από αγάπη για την Ελλάδα. Δηλώνοντας κατ’ επανάληψη βέβαιος ότι θα κυβερνήσει τον τόπο (όσο βέβαιος εμφανίζεται ότι τον ευλογεί αδιαλείπτως το Αγιο Πνεύμα, που συνηθίζει να επικάθηται στην κεφαλή του), ο κ. Γ. Καρατζαφέρης δεσμεύτηκε ότι «θα ξανακάνει την Ελλάδα ελληνική». Τι σημαίνει αυτό; Μήπως πρόκειται για μία επιπλέον ατάκα, από αυτές που συνηθίζει ο αρχηγός του ΛΑΟΣ (και οι κομματικοί κλώνοι του), με την πεποίθηση ότι του έχει δοθεί η χάρη να συνοψίζει με πέντε λέξεις σοφία αιώνων; Οχι, εδώ δεν πρόκειται για ευφυολόγημα προορισμένο για ημερήσια χρήση, αλλά για το κατεξοχήν δόγμα του ΛΑΟΣ, για το «πιστεύω» του.

Στη διακήρυξη του κ. Καρατζαφέρη ότι «θα ξανακάνει την Ελλάδα ελληνική» αποκαλύπτεται η πεποίθησή του πως η τωρινή Ελλάδα δεν είναι ελληνική, δεν είναι καθαρή δηλαδή. Από πότε δεν είναι, γιατί δεν είναι και με ποια σταθμά ζυγίστηκε η ελληνικότητα και βρέθηκε ελλιπής, αυτά δεν μας τα εξηγεί ο «ελληνομέτρης», σαν τυπικός δημαγωγός που αφήνει όλα τα σενάρια να παίζουν ταυτόχρονα. Το πόσο ικανός είναι μέσα στην πολιτική του κυνικότητα να παίζει σε δύο και τρία ταμπλό συγχρόνως, το απέδειξε με τρόπο εξόφθαλμο και εκκωφαντικό η υπόθεση της «δωρεάς ενός εκατομμυρίου ευρώ στο Ταμείο Φτώχειας». Εμείς, είπε, προτιμούμε να μη χαλάσουμε τα χρήματά μας για διαφημιστικά σποτ και να ενισχύσουμε τους φτωχούς. Δεν πέρασε εικοσιτετράωρο και ιδού το προπαγανδιστικό φιλμάκι, με καδραρισμένη την επιταγή και με τη φωνή του αυτοθαυμαζόμενου αρχηγού να λέει, εν μέσω του διαφημιστικού σποτ, ότι δεν κάνει διαφημιστικά σποτ. Εύκολο είναι, και ψηφοθηρικό, να βάζουμε τον σταυρό στο σύμβολο του κόμματός μας, εύκολη και η «ορθοδοξία» στον τίτλο, με την ορθοπραξία όμως υπάρχει πρόβλημα. Εκτός και υποθέσουμε ότι ο κ. Καρατζαφέρης δεν έτυχε καν ν’ ακούσει το ευαγγέλιο: «Προσέχετε την ελεημοσύνην υμών μη ποιείν έμπροσθεν των ανθρώπων προς το θεαθήναι αυτοίς. Οταν ουν ποιής ελεημοσύνην, μη σαλπίσης έμπροσθέν σου, ώσπερ οι υποκριταί ποιούσιν».

Με το «θα ξανακάνω ελληνική την Ελλάδα» εννοεί ο κ. Καρατζαφέρης ότι η Ελλάδα κατάντησε λιγότερο ελληνική ή μη ελληνική επειδή οι νυν ηγέτες της (με τους οποίους ωστόσο μένει «στην ίδια πολυκατοικία») είναι μειωμένης ελληνικότητας, γραικύλοι; Πιθανόν. Αλλά δεν το λέει. Εννοεί ότι παράγινε το κακό με τα «μιάσματα» παλαιότερων δεκαετιών, που αντί να αυτοεξοριστούν, τολμούν και σηκώνουν κεφάλι. Πιθανόν. Αλλά δεν το λέει. Εννοεί ότι η Ελλάδα έπαψε να είναι ελληνική εξαιτίας των μεταναστών, στους οποίους απαιτεί να μπει ποσόστωση, διότι απειλούν την υπόστασή μας; Πιθανότατα. Κι αυτό το λέει. Με όλους τους τρόπους. Η «ελληνική Ελλάδα» του κ. Καρατζαφέρη είναι μια Ελλάδα που θα χωράει μόνο τον ίδιο και τους ομοϊδεάτες του. Οι διαφορετικοί, ημεδαποί και αλλοδαποί, περισσεύουν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τέλος της μάχης των αφισών, με τον ΛΑΟΣ – μία, αλλά «κλείνει» σπίτι…

Posted on Ιουνίου 5, 2009. Filed under: Ευρωεκλογές |

  • Tης Eλενης Mπιστικα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5/6/2009

Τέλος της προεκλογικής περιόδου, με τις ανοιχτές ομιλίες και τη μάχη των αφισών στους ταλαίπωρους στύλους και ταράτσες της Αθήνας. Καιρός είναι να μάθουμε σε ποιο εκλογικό κέντρο ψηφίζουμε, με την ταυτότητα, δεν προβλέπονται ουρές στην άσκηση του εκλογικού μας δικαιώματος, μάλλον θα μας περιμένουν και θα προσφέρουν γλυκό κουταλιού οι δικαστικοί και κομματικοί εκπρόσωποι. Οπως επεσήμαναν αναγνώστες της στήλης, είχαμε αφήσει απέξω από τον σχολιασμό των αφισών (όπως λένε «κυνήγι μαγισσών») τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ κ. Γιώργο Καρατζαφέρη, ο οποίος τοποθέτησε μερικές αφίσες σε στρατηγικά, κατά τη γνώμη του σημεία, έδωσε επιταγή αξίας 1 εκατομμυρίου ευρώ στο Ταμείο Φτώχειας, αλλά… η δυνατή του φωνή στο Ευρωκοινοβούλιο… σκέπασε ολόκληρο μέγαρο επί της οδού Κηφισίας, απέναντι στην Α΄ είσοδο Φιλοθέης και μάλιστα, δίπλα στον «Αγγελο», γνωστό κομμωτήριο κυριών. Η φωτογραφία ελήφθη από την ΕΛΜΠΙ μέσα από το αυτοκίνητο, εν κινήσει, ως ντοκουμέντο επικοινωνιακού δαιμονίου. Μα ολόκληρο σπίτι;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ευρωεκλογές 2009: απόψεις

Posted on Ιουνίου 3, 2009. Filed under: Ευρωεκλογές |

Ελειψε η Ευρώπη
Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη
Κάλπες, όχι… παραλίες!
Tου Θανου Oικονομοπουλου
Ντιμπέιτ τάιμς
Tου Σωκρατη Τσιχλια
Η αποχή, η οικολογία
Του Nικου Γ. Ξυδακη
Γκρίζες διαφημιστικές ιστορίες προεκλογικών περιόδων
Της Μαριλης Μαργωμενου
Το κόμμα της εικόνας
Tου Παντελη Μπουκαλα
Στο μυαλό του Ελληνα πολιτικού
Tης Μαριας Κατσουνακη
Ενοχη, λοιπόν, η Ευρώπη;
Tου Γιωργου Παγουλατου*
Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα
Tου Χρηστου Γιανναρα
Σε αναζήτηση αρετής και τόλμης
Tου Θανου Oικονομοπουλου
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σελίδες και ζωές τσαλακωμένες

Posted on Μαΐου 31, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρωεκλογές, Ελλάδα, Μετανάστες, Πόλη, Πολιτική | Ετικέτες: |

  • Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2009
  • Hπιο το προεκλογικό κλίμα, χωρίς γαλάζια και πράσινα καφενεία, αλλά με νέου τύπου εντάσεις να κυοφορούνται ή και να υποδαυλίζονται. Για πρώτη φορά μετανάστες διαδήλωσαν στην Αθήνα χωρίς να γυρεύουν εργασία ή τη νομιμοποίησή τους, αλλά διαμαρτυρόμενοι για το σχισμένο Κοράνι. Δεν ήταν ένας μίνι Δεκέμβρης στην καρδιά της άνοιξης, δεν σημειώθηκαν εμπρησμοί, δεν απειλήθηκαν ζωές και κτίρια. Μικρές ήταν οι καταστροφές σε αυτοκίνητα, ενώ θύματα έπεσαν κάποια περίπτερα από όπου οι διαδηλωτές έκλεψαν σοκολάτες και παγωτά τα οποία «έφαγαν επί τόπου». Ομως η οργή ήταν εκεί και ίσως εκδηλωθεί ξανά με άλλες αφορμές. Μια οργή που δεν την υποκινούν μόνο οι σχισμένες σελίδες, αλλά κυρίως οι ματαιωμένες ελπίδες, η τσαλακωμένη ζωή των φτωχών ξένων που ζουν στον τόπο μας, μια οργή που δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη στον δημοκρατικό πολιτικό αγώνα αλλά μπορεί να θρέψει τόσο τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό όσο και τον εγχώριο ρατσισμό.

«Νεαροί μουσουλμάνοι». Για πρώτη φορά οι μετανάστες απέκτησαν ηλικιακό προσδιορισμό. Συνήθως λέμε οι «ξένοι», οι «μαύροι», οι «Κούρδοι», οι «Αφγανοί», αλλά σπάνια οι «νέοι», μολονότι η νεότητα είναι το κοινό χαρακτηριστικό τους. Πρέπει να είσαι νέος για να αντέξεις το ταξίδι με τα σαπιοκάραβα, την πολυήμερη πεζοπορία, την πείνα και τις κακουχίες. Πρέπει να είσαι νέος για να ζεις σαν αγρίμι της πόλης, στις πολυώροφες αποθήκες ψυχών στο παλιό Εφετείο και τις γερασμένες πολυκατοικίες του κέντρου ανάμεσα σε ανοιχτές αποχετεύσεις, ποντίκια και κατσαρίδες. Και να αναλογιστεί κανείς ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1830 το ρυμοτομικό σχέδιο του Κλεάνθη για την Αθήνα προέβλεπε να διαμορφωθεί κοντά στη σημερινή «σκοτεινή» πλευρά της πόλης ο «Κήπος του Λαού», ένα άλσος 44 στρεμμάτων με δέντρα, πλατείες, θέατρο και καταστήματα. Ο «Κήπος» έμεινε στα χαρτιά, αφού στην περιοχή χαράχτηκαν και χτίστηκαν οικοδομικά τετράγωνα και τη θέση του έχει πάρει ο «Εφιάλτης του Λαού», του πολύχρωμου ξένου και του αθηναϊκού. Ωστόσο, και χωρίς «Κήπο» (του Λαού ή του Αλλάχ), η Ομόνοια ήταν κάποτε η μεγάλη φτωχομάνα, ο τόπος όπου απάγκιαζαν χωρίς φόβο οι ταπεινοί και οι καταφρονεμένοι, ό, τι ήταν η Οξφορντ Στριτ για τον Ντε Κουίνσι που το 1821 την αποχαιρετούσε χαρακτηρίζοντάς τη: «σκληρόκαρδη μητριά, εσύ που άκουγες τον στεναγμό των ορφανών και ρουφούσες το δάκρυ των παιδιών».

Κάποιοι κερδίζουν από την εξαθλίωση του ιστορικού κέντρου. Πολιτικά κερδίζουν όσοι επενδύουν στον υπαρκτό φόβο και στην ανασφάλεια των γηγενών και ξεσπούν σε κομψά ή απροκάλυπτα κηρύγματα μίσους. Υλικό κέρδος έχουν ορισμένοι ιδιοκτήτες ακινήτων που εισπράττουν ενοίκιο με το «κεφάλι». Κερδίζουν οι δουλέμποροι – μεταφορείς, κερδίζουν τα κυκλώματα της πορνείας, των ναρκωτικών και της παραοικονομίας, κερδίζουν οι μικροί και μεγάλοι εργοδότες της φτηνής και ανασφάλιστης μεταναστευτικής εργατικής δύναμης, κερδίζουν οι άγνωστοι αλλά όχι κατ’ ανάγκη ανύπαρκτοι προστάτες και μεσάζοντες, ενώ θα κερδίσουν όσοι σήμερα αγοράζουν φτηνά ακίνητα στις γκετοποιημένες ζώνες υπολογίζοντας στη μελλοντική αναβάθμισή τους και στην άνοδο των αξιών γης.

Αν ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημάδεψε τις αρχές της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, ο ακήρυχτος πόλεμος κατά της μετανάστευσης ή μάλλον κατά των μεταναστών, ο οποίος προβλέπεται να κλιμακωθεί μετά τις ευρωεκλογές, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, φαίνεται ότι θα σφραγίσει το τέλος της. Αν οι παράπλευρες απώλειες στον πρώτο πόλεμο ήταν οι περιορισμοί στις ατομικές και δημοκρατικές ελευθερίες, οι απώλειες στον δεύτερο ίσως να είναι πολύ βαρύτερες.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κάλπες, όχι… παραλίες!

Posted on Μαΐου 30, 2009. Filed under: Αποχή, Ευρωεκλογές | Ετικέτες: |

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 30/5/2009

Eχουν ήδη αρχίσει να κυκλοφορούν τα… μετεκλογικά «επιχειρήματα» που θα διατυπωθούν από συγκεκριμένα κόμματα, στον βαθμό που στις κάλπες θα επιβεβαιωθούν τα μέχρι σήμερα δημοσκοπικά ευρήματα περί συρρίκνωσης του δικομματισμού, περί μεγάλου ποσοστού αποχής, περί «στροφής» του εκλογικού σώματος σε «μοδάτα» πολιτικά σχήματα, με μικρό έως ανύπαρκτο παρελθόν και απολύτως θολό (ή μονοθεματικό…) όραμα και πρόγραμμα. Από πλευράς κυβερνώντος κόμματος (στελέχη του οποίου δεν κρύβουν πως σε τελευταία ανάλυση, και με δεδομένο τον τίτλο της «χαλαρής ψήφου» που έχουν οι ευρωεκλογές, η αποχή ή επιλογή των «Οικολόγων» συμφέρει τη Ν.Δ. από το να επιλέξουν δυσαρεστημένοι οπαδοί της το ΠΑΣΟΚ), διακινείται ήδη η «άποψη» πως αν η αποχή ξεπεράσει τα ήδη υψηλά της επίπεδα που καταγράφονται σχεδόν παραδοσιακά στις ευρωκάλπες, τότε θα αμφισβητηθούν τα «συμπεράσματα» που θα προβληθούν από την αντιπολίτευση, θα αποσαθρωθεί η λογική βάση σύγκρισης των ποσοστών – ιδίως μάλιστα στον βαθμό που αυτά θα επιχειρηθεί να θεωρηθούν πρόκριμα για τις εθνικές εκλογές…

Απομένει να αποδειχθεί στην… κάλπη αν πράγματι το ποσοστό αποχής θα είναι μεγάλο – και πάντως εντυπωσιακά από το αντίστοιχο των ευρωεκλογών του 2004. Πάντως, οι δημοσκοπήσεις που γίνονται στην Ευρώπη, ενόψει της 7ης Ιουνίου, δείχνουν μια σημαντική μείωση της συγκεκριμένης «τάσης» (η Ελλάδα και η Ιρλανδία έρχονται πρώτες σε ποσοστά προσέλευσης των ψηφοφόρων στις κάλπες…), που κατά τους ειδικούς αποδίδεται στη μεγάλη οικονομική κρίση, που κάνει τους πολίτες λιγότερο «αδιάφορους», αποφασισμένους να μετέχουν στα ευρωπαϊκά «κοινά», στα οποία σε μεγάλο βαθμό διακυβεύεται και η δική τους «καθημερινότητα»…

Ομολογούμε πως δεν καταλαβαίνουμε, στις σημερινές συνθήκες, την επιλογή της αποχής, ιδίως στους νέους ανθρώπους όπου δημοσκοπικά (για ηλικίες 25-34) η αποχή φθάνει μέχρι και το 43%! Είναι προκλητικό, όλοι αυτοί που ελεεινολογούν (έστω με επιχειρήματα) την πολιτική και τους πολιτικούς, που ασκούν κριτική για τα λάθη, τις παραλείψεις, τις ολιγωρίες, τη διαπλοκή του «συστήματος», τη μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια που τους δίνεται η ευκαιρία να δράσουν ενεργά, ως συνειδητοί πολίτες, να επιλέξουν (για να έχουν μετά το δικαίωμα της κριτικής και αυτοκριτικής!) να… αδιαφορούν, να εκχωρούν στους… άλλους το δικαίωμα της ανάδειξης των διαχειριστών της τύχης τους.

Πολύ σωστά ένας Αμερικανός δημοσιογράφος είχε πει πως «οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς ανθρώπους που… δεν πάνε να ψηφίσουν». Αφού έχεις το πλεονέκτημα της επιλογής, γιατί να το «εκχωρήσεις» άνευ όρων στους άλλους, που θα αποφασίσουν για λογαριασμό σου ποιοι θα σε κυβερνούν και θα το πράξουν, ενδεχομένως, με κριτήρια τα οποία εσύ αποστρέφεσαι και καταδικάζεις; Αν θέλεις με κάποιο τρόπο να καταθέσεις την απογοήτευση, την οργή, τη δυσπιστία και την απαρέσκεια σε ένα συγκεκριμένο (στην περίπτωσή μας, δικομματικό) σύστημα εξουσίας και δεν μπορείς να επισημάνεις «το μη χείρον…», μια θετική πολιτική πράξη, που αποδεικνύει πολίτη υπεύθυνο, μπορεί να εκφραστεί με την προσέλευση και την επιλογή του «λευκού». Που προσμετρείται, καταγράφεται ως «θετική διαμαρτυρία» – και ενδεχόμενο μεγάλο ρεύμα «λευκών» θα αξιολογηθεί με προσοχή από την πολιτική τάξη. Γιατί δεν θα συναθροίζει «αδιάφορους» πολίτες (κατά τη χυδαία προτροπή «κουτσομπολίστικων» και σαχλών «πρωινάδικων» εκπομπών «μωρέ προτίμησαν το αντηλιακό και τις παραλίες – σιγά μην κάτσουν να σκάσουν!»), αλλά συνειδητοποιημένους ενεργούς πολίτες που αδιαφόρησαν για «τριήμερα» και «ταλαιπωρία» και πήγαν να καταθέσουν θετικά τη διαμαρτυρία τους…

Καλό Σαββατοκύριακο!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...