Ευρωπαϊκή Ενωση

Πώς η Ν.Δ. αρνείται την Ευρώπη

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Ευρωπαϊκή Ενωση, Νέα Δημοκρατία, Παπαδημητρίου Μπάμπης |

  • Του Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Δεν γνωρίζω τι μπορεί να συζητήσει ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με τους ανθρώπους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, συμμαχία που συνενώνει τα συντηρητικά κόμματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ισως τίποτε, κοινού ενδιαφέροντος, πλέον. Ο Αντώνης Σαμαράς δείχνει αποφασισμένος να οδηγήσει, χωρίς περιστροφές, το κόμμα που έβαλε τη χώρα στην Ενωμένη Ευρώπη, υπό την καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μακριά από τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες και, τελικά, μακριά από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο, ίσως και χωρίς κανέναν σχεδιασμό, οι δρόμοι της Νέας Δημοκρατίας χωρίζουν από τον δρόμο στον οποίο οφείλει να κρατηθεί η χώρα. Τελικά, αν ο Γιώργος Παπανδρέου κατηγορείται πως «επίτηδες» οδήγησε τα πράγματα στο αδιέξοδο πληρωμών του Απριλίου, ο Αντώνης Σαμαράς θα κατηγορηθεί ότι «επίτηδες» ταυτίζεται με τους κομμουνιστές, τον Τσίπρα και το… νεοσυντηρητικό Κάμερον!

Η διαφορά όμως παραμένει κολοσσιαία. Ο πρωθυπουργός παραμένει συνομιλητής των Ευρωπαίων, όσο φουρκισμένοι και αν είναι με την Ελλάδα, όσο και αν, ενδόμυχα, αμφιβάλλουν κατά πόσον η «ομάδα Παπανδρέου» τα καταφέρνει καλύτερα από όσο (δεν) τα κατάφερνε η «ομάδα Καραμανλή». Αντιθέτως, παρά τη συντηρητική πλειοψηφία που κυβερνά τις τύχες της Ευρώπης και η οποία μάλιστα ενισχύεται, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας επιμένει να διαφοροποιείται με τρόπο προσβλητικό στους πολίτες των κρατών που μας δίνουν τα ανά τρίμηνο δάνεια με τα οποία συντηρείται το κράτος «μας».

Μόλις αυτήν την εβδομάδα, οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας απείχαν (πρακτικώς καταψήφισαν) από την έκθεση της Ειδικής Επιτροπής για τη Χρηματοπιστωτική, Οικονομική και Κοινωνική Κρίση στην Ευρωβουλή. Βεβαίως ο λόγος δεν ήταν ότι εισηγήτρια ήταν μια ευρωβουλευτής των Σοσιαλιστών, η κ. Περβάνς Μπερές! Ούτε ότι η έκθεση απηχεί τη σύνθεση, δηλαδή τις κοινές πεποιθήσεις, μεταξύ των δύο μεγάλων πολιτικών ομάδων της Ευρώπης. Σύμφωνα με ανακοίνωση της κ. Μαριέτας Γιαννάκου, η αποχή αποδεικνύει ότι η Ν.Δ. «δεν ακολουθεί άκριτα τις επιλογές της πλειοψηφίας» (sic!). Προσθέτει μάλιστα ότι έγιναν «χιλιάδες τροπολογίες» και ο «συμβιβασμός χαρακτηρίζεται από ασάφειες». Λησμονεί ότι το Κοινοβούλιο ήθελε οπωσδήποτε αυτή την ιστορική σύμπνοια απέναντι στην κρίση. Προσθέτει τέλος ότι οι ίδιοι πάντοτε ευρωβουλευτές υπερηφάνως δεν συμφώνησαν με όσα προβλέπονται στην Εκθεση σχετικά με την «επιβολή αυστηρών και πιθανώς αυτόματων κυρώσεων σε κράτη που δεν ανταποκρίνονται πλήρως στους στόχους του Συμφώνου Σταθερότητας». Και στην Ελλάδα, δηλαδή! Αναρωτιέμαι, θα φιλοτιμηθεί κάποιος από το στενό περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού να κάνει μια κάποια δήλωση για να μην οδηγηθούμε στην αντίληψη ότι η «αιδήμων σιωπή» μπορεί να ερμηνευθεί ως «σιωπηρή συμφωνία» ή, accord tacite, στη διπλωματική, την οποία μπορεί περαιτέρω να μεταφράσει ο κ. Πέτρος Μολυβιάτης προς τον Κώστα Καραμανλή.

Στην άλλη άκρη των όμορφων αυτών «εθνοκεντρικών εξελίξεων», που συνεχίζουν την «υπερήφανη» παράδοση της εποχής των ράσων και του νέου μακεδονικού αγώνα, στην οποία κυρίως παραμένει πιστός ο σημερινός αρχηγός της (αν) αξιωματικής αντιπολιτεύσεως (;), με αυστηρότατο κοινό ανακοινωθέν, που συντάχθηκε στο όμορφο θέρετρο της γαλλικής Ντοβίλ, τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου, Γαλλία και Γερμανία «συμφώνησαν πως η οικονομική διακυβέρνηση (της Ε.Ε.) χρειάζεται να ενισχυθεί». Ζητούν μάλιστα να γίνουν οι απαραίτητες αναθεωρήσεις των κοινοτικών συνθηκών «συντόμως και πάντως πριν από το 2013». Σαν να λέμε, ξεκινώντας αύριο το πρωί!

Στο κέντρο των γαλλο-γερμανικών προτάσεων βρίσκεται αυτό ακριβώς που «υπερηφάνως» απέρριψαν οι 7 υπερήφανοι της Νέας Δημοκρατίας, αφού ο διαγραφείς Θοδωρής Σκυλακάκης, απολαμβάνοντας την ανεξαρτησία που του χάρισε με τη διαγραφή του ο κ. Σαμαράς, τοποθετήθηκε υπερθεματίζοντας και υπερψηφίζοντας. Συγκεκριμένα, ο γνώριμος ευρωπαϊκός άξονας ζητεί: «Σε περίπτωση σοβαρής παραβίασης των βασικών αρχών της ΟΝΕ να αναστέλλονται τα δικαιώματα ψήφου του εν λόγω κράτους-μέλους»! Θα βγάλουν έτσι από τον κόπο τους ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας…

Η ύστατη αυτή ποινή προτείνεται να αποτελεί την εξειδίκευση μιας άλλης διπλής σειράς μέτρων αντιμετώπισης εκείνων που αδιαφορούν ως προς την τήρηση της εθνικής τους δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το νέο ποινολόγιο θα διαθέτει προληπτικές και διορθωτικές αποφάσεις. Προφανώς όλα τούτα δεν θα μοιάζουν σε τίποτε με όσα γέμιζαν τις παραγράφους του περίφημου άρθρου 104 του ισχύοντος αλλά κατακουρελιασμένου Συμφώνου Σταθερότητας.

Η πραγματική και πραγματικά νέα τιμωρία είναι ότι μια διευρυμένη πλειοψηφία κρατών θα μπορεί μέσα σε έξι μήνες από τη διαπίστωση του προβλήματος να ανακοινώσει τις διορθωτικές ποινές. Σκεφτείτε ότι, στην περίπτωση της Ελλάδας, επί περίπου τρία έτη η Αθήνα «κορόϊδευε» τις Βρυξέλλες και τανάπαλιν και θα κατανοήσετε πόσο μεγάλη διαφορά μπορεί να κάνει παρόμοια υπέρβαση.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αντίο ευρώ;

Posted on Ιανουαρίου 9, 2010. Filed under: Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρώπη, ΕΥΡΩ | Ετικέτες: |

ΑΙΧΜΕΣ

Παντελής Καψής, ΤΑ ΝΕΑ: 9 Ιανουαρίου 2010

ΤΗΝ Τετάρτη που μας πέρασε ένας από τους πιο έγκυρους οικονομικούς αναλυτές στον κόσμο, ο Μάρτιν Γουλφ, ασχολήθηκε στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» με το ευρώ, τις αδύναμες οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και βέβαια την αφεντιά μας.

ΣΤΟΝ πυρήνα του προβληματισμού του ήταν η άνιση συνύπαρξη στην ΟΝΕ οικονομιών με υψηλή ανταγωνιστικότητα όπως η γερμανική με οικονομίες όπως η ελληνική που αγωνίζονται να επιβιώσουν.

ΤΟ ιστορικό των ελλειμμάτων χάρη στα οποία έχουμε επιβιώσει μέχρι σήμερα λίγο πολύ το γνωρίζουμε. Ο Γουλφ ωστόσο κάνει μια κρίσιμη παρατήρηση. Ότι δηλαδή το πρόβλημα δεν είναι απλώς ή μόνο το δημόσιο χρέος, όσο το εξωτερικό μας έλλειμμα- με απλά λόγια το ότι εξάγουμε πολύ λιγότερα από όσα εισάγουμε.

ΑΥΤΗ η αδυναμία της πραγματικής οικονομίας που τη συγκαλύπταμε όλα αυτά τα χρόνια με τον δανεισμό και τη φούσκα των ακινήτων οδηγεί σήμερα στην ύφεση και στην έκρηξη του δημόσιου ελλείμματος.

ΑΝ η Ελλάδα ήταν εκτός ευρώ θα είχαμε βέβαια κάνει προ πολλού υποτίμηση και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα είχαμε επανέλθει σε ισορροπία, καθώς τα ελληνικά προϊόντα θα γίνονταν πιο φτηνά ενώ οι εισαγωγές θα ήταν ακριβότερες.

ΣΗΜΕΡΑ αυτή η διέξοδος δεν υπάρχει. Ακόμα χειρότερα, η τιμή του ευρώ επηρεάζεται κυρίως από τις επιδόσεις της Γερμανίας και των άλλων ισχυρών της Ευρωζώνης. Έτσι αντί για την υποτίμηση που χρειάζεται η Ελλάδα έχουμε ανατίμηση. Οι εισαγωγές δηλαδή γίνονται πιο φτηνές, ενώ τα ελληνικά προϊόντα ακόμα ακριβότερα!

ΠΟΙΑ μπορεί να είναι η λύση; Στο παρελθόν είχαμε τη μετανάστευση- αφού δεν μπορούσαμε να εξάγουμε προϊόντα κάναμε εξαγωγή ανθρώπων.

Ακόμα και ο Γουλφ όμως αναγνωρίζει ότι πολιτικά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επαναληφθεί.

ΜΙΑ δεύτερη εκδοχή, γράφει, θα ήταν να κάναμε εισαγωγή πλούσιων συνταξιούχων από τη Γερμανία που θα έφερναν κεφάλαια για την αγορά σπιτιού αλλά και για να ζήσουν- κάτι σαν το συνάλλαγμα της δεκαετίας του ΄70 δηλαδή από τους ναυτικούς.

ΑΝ κι αυτό δεν λειτουργήσει- και ομολογουμένως δεν είναι εύκολο- τότε μοναδική λύση είναι μια βαθιά και παρατεταμένη ύφεση της οικονομίας που θα οδηγήσει σε μείωση των μισθών και «βελτίωση» της ανταγωνιστικότητας. Τη λύση που ήδη έχει αποδεχθεί η Ιρλανδία.

ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ το ίδιο κάνουμε κι εμείς με την αθρόα εισαγωγή φτηνής εργασίας από τους μετανάστες. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι αρκετό όπως δείχνει και η ραγδαία αύξηση της ανεργίας.

ΠΟΙΟ θα είναι το μέλλον μας λοιπόν; Δύσκολα μπορεί να το προβλέψει κανείς. Άλλωστε τα κόμματα και η κυβέρνηση αντιμετωπίζουν την επερχόμενη λιτότητα με τη νοοτροπία της δεκαετίας του ΄90: σαν κάτι αναγκαίο αλλά περαστικό.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι μια δομική κρίση του αναπτυξιακού μας μοντέλου. Αν δεν αλλάξει ριζικά ο προσανατολισμός μας- ή αν δεν υπάρξει μια νέα πολιτική διαπραγμάτευση για την ΟΝΕ και τις αδύναμες οικονομίες- τότε αργά ή γρήγορα η θέση μας στη ζώνη του ευρώ θα καταστεί αδύνατη!

//

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΚΟΜΙΣΙΟΝ: Στάχτη στα μάτια των αγροτών

Posted on Οκτώβριος 30, 2009. Filed under: Αγροτιά, Ευρωπαϊκή Ενωση |

  • Δημιουργεί την απατηλή εντύπωση ότι τα κράτη μέλη ετοιμάζονται να μοιράσουν μέχρι και 15.000 ευρώ σε ατομική βάση

Απατηλές προσδοκίες στους αγρότες και κτηνοτρόφους ότι θα μοιραστεί μέχρι και 15.000 ευρώ επιπλέον κρατική ενίσχυση στον καθένα, δημιουργεί η δημοσιοποίηση σχετικής απόφαση της Κομισιόν, που πάρθηκε στις 27 του Οκτώβρη. Την είδηση άρχισαν να διαλαλούν εντυπωσιοθηρικά τα αστικά ΜΜΕ χωρίς να διευκρινίζεται περί τίνος ακριβώς πρόκειται.

Το εξοργιστικό της υπόθεσης είναι ότι η πολιτική της ΕΕ και της νέας ΚΑΠ έχει οδηγήσει τους αγροτοκτηνοτρόφους στη φτώχεια και την απόγνωση και τώρα τους πετάνε και ένα ξεροκόμματο για να μη διαμαρτύρονται. Τέτοιες ενισχύσεις (που τις χαρακτηρίζουν «ήσσονος σημασίας») είχαν καθιερωθεί με την εφαρμογή της νέας ΚΑΠ, αλλά δεν τις είδε κανένας Ελληνας αγρότης. Τώρα η Κομισιόν επιτρέπει να δοθούν μέχρι 15.000 ευρώ σε κάθε γεωργό για μία φορά μόνο, μέχρι το τέλος του 2010. Το αν δοθούν ή όχι, το πώς και σε ποιους, θα το καθορίσει όπως φαίνεται το κάθε κράτος μέλος, με την έγκριση της Κομισιόν.

Ομως, ακόμα κι αν δοθούν από 15.000 ευρώ για μια φορά σε κάθε αγρότη δε λύνεται το πρόβλημα, όσο εφαρμόζεται η νέα ΚΑΠ και η αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ. Το υποκριτικό της υπόθεσης είναι ακόμα ότι από τη μία ανακοινώνεται πως μπορούν να δοθούν κρατικές ενισχύσεις μέχρι 15.000 και την ίδια στιγμή η Κομισιόν μελετά περαιτέρω δραστική περικοπή του κοινοτικού προϋπολογισμού για την ΚΑΠ, δηλαδή των επιδοτήσεων που θα δίνονται στους αγρότες μετά το 2013. Οπως αναφέρεται σε σχετικό έγγραφο εργασίας, που είδε το φως της δημοσιότητας, η μελλοντική μεταρρύθμιση της ΚΑΠ «θα πρέπει να ενθαρρύνει την περαιτέρω σημαντική μείωση στο συνολικό μερίδιο του προϋπολογισμού της ΕΕ που διατίθενται για τη γεωργία και την απελευθέρωση των δαπανών για τις νέες προτεραιότητες της ΕΕ».

Μπρος σ’ αυτήν την κατάσταση η αγροτιά καλείται να αγωνιστεί για την επιβίωσή της και για την ανατροπή αυτής της αντιαγροτικής πολιτικής, που εφαρμόζουν όποιος κι αν βρεθεί στην κυβέρνηση από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Καλείται να διεκδικήσει: Εγγυημένες τιμές που θα ανταποκρίνονται στο κόστος παραγωγής και θα διασφαλίζουν εισόδημα επιβίωσης, καθώς και σύνδεση των επιδοτήσεων με την παραγωγή, τιμαριθμική αναπροσαρμογή τους και κατάργηση όλων των «νόμιμων» και «παράνομων» παρακρατήσεων. Επίσης να διεκδικήσει μείωση του κόστους παραγωγής, κατάργηση του ΦΠΑ σε αγροτικά εφόδια και μηχανήματα, των φόρων στο πετρέλαιο κίνησης των αγροτών, μείωση των επιτοκίων της ΑΤΕ, επιδότηση βασικών αγροτικών εφοδίων, όπως λιπασμάτων, μηχανημάτων, φυτοφαρμάκων, ζωοτροφών κλπ, καθώς και προστασία της εγχώριας παραγωγής από τις αθρόες εισαγωγές.

  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σελίδες και ζωές τσαλακωμένες

Posted on Μαΐου 31, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρωεκλογές, Ελλάδα, Μετανάστες, Πόλη, Πολιτική | Ετικέτες: |

  • Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2009
  • Hπιο το προεκλογικό κλίμα, χωρίς γαλάζια και πράσινα καφενεία, αλλά με νέου τύπου εντάσεις να κυοφορούνται ή και να υποδαυλίζονται. Για πρώτη φορά μετανάστες διαδήλωσαν στην Αθήνα χωρίς να γυρεύουν εργασία ή τη νομιμοποίησή τους, αλλά διαμαρτυρόμενοι για το σχισμένο Κοράνι. Δεν ήταν ένας μίνι Δεκέμβρης στην καρδιά της άνοιξης, δεν σημειώθηκαν εμπρησμοί, δεν απειλήθηκαν ζωές και κτίρια. Μικρές ήταν οι καταστροφές σε αυτοκίνητα, ενώ θύματα έπεσαν κάποια περίπτερα από όπου οι διαδηλωτές έκλεψαν σοκολάτες και παγωτά τα οποία «έφαγαν επί τόπου». Ομως η οργή ήταν εκεί και ίσως εκδηλωθεί ξανά με άλλες αφορμές. Μια οργή που δεν την υποκινούν μόνο οι σχισμένες σελίδες, αλλά κυρίως οι ματαιωμένες ελπίδες, η τσαλακωμένη ζωή των φτωχών ξένων που ζουν στον τόπο μας, μια οργή που δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη στον δημοκρατικό πολιτικό αγώνα αλλά μπορεί να θρέψει τόσο τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό όσο και τον εγχώριο ρατσισμό.

«Νεαροί μουσουλμάνοι». Για πρώτη φορά οι μετανάστες απέκτησαν ηλικιακό προσδιορισμό. Συνήθως λέμε οι «ξένοι», οι «μαύροι», οι «Κούρδοι», οι «Αφγανοί», αλλά σπάνια οι «νέοι», μολονότι η νεότητα είναι το κοινό χαρακτηριστικό τους. Πρέπει να είσαι νέος για να αντέξεις το ταξίδι με τα σαπιοκάραβα, την πολυήμερη πεζοπορία, την πείνα και τις κακουχίες. Πρέπει να είσαι νέος για να ζεις σαν αγρίμι της πόλης, στις πολυώροφες αποθήκες ψυχών στο παλιό Εφετείο και τις γερασμένες πολυκατοικίες του κέντρου ανάμεσα σε ανοιχτές αποχετεύσεις, ποντίκια και κατσαρίδες. Και να αναλογιστεί κανείς ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1830 το ρυμοτομικό σχέδιο του Κλεάνθη για την Αθήνα προέβλεπε να διαμορφωθεί κοντά στη σημερινή «σκοτεινή» πλευρά της πόλης ο «Κήπος του Λαού», ένα άλσος 44 στρεμμάτων με δέντρα, πλατείες, θέατρο και καταστήματα. Ο «Κήπος» έμεινε στα χαρτιά, αφού στην περιοχή χαράχτηκαν και χτίστηκαν οικοδομικά τετράγωνα και τη θέση του έχει πάρει ο «Εφιάλτης του Λαού», του πολύχρωμου ξένου και του αθηναϊκού. Ωστόσο, και χωρίς «Κήπο» (του Λαού ή του Αλλάχ), η Ομόνοια ήταν κάποτε η μεγάλη φτωχομάνα, ο τόπος όπου απάγκιαζαν χωρίς φόβο οι ταπεινοί και οι καταφρονεμένοι, ό, τι ήταν η Οξφορντ Στριτ για τον Ντε Κουίνσι που το 1821 την αποχαιρετούσε χαρακτηρίζοντάς τη: «σκληρόκαρδη μητριά, εσύ που άκουγες τον στεναγμό των ορφανών και ρουφούσες το δάκρυ των παιδιών».

Κάποιοι κερδίζουν από την εξαθλίωση του ιστορικού κέντρου. Πολιτικά κερδίζουν όσοι επενδύουν στον υπαρκτό φόβο και στην ανασφάλεια των γηγενών και ξεσπούν σε κομψά ή απροκάλυπτα κηρύγματα μίσους. Υλικό κέρδος έχουν ορισμένοι ιδιοκτήτες ακινήτων που εισπράττουν ενοίκιο με το «κεφάλι». Κερδίζουν οι δουλέμποροι – μεταφορείς, κερδίζουν τα κυκλώματα της πορνείας, των ναρκωτικών και της παραοικονομίας, κερδίζουν οι μικροί και μεγάλοι εργοδότες της φτηνής και ανασφάλιστης μεταναστευτικής εργατικής δύναμης, κερδίζουν οι άγνωστοι αλλά όχι κατ’ ανάγκη ανύπαρκτοι προστάτες και μεσάζοντες, ενώ θα κερδίσουν όσοι σήμερα αγοράζουν φτηνά ακίνητα στις γκετοποιημένες ζώνες υπολογίζοντας στη μελλοντική αναβάθμισή τους και στην άνοδο των αξιών γης.

Αν ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημάδεψε τις αρχές της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, ο ακήρυχτος πόλεμος κατά της μετανάστευσης ή μάλλον κατά των μεταναστών, ο οποίος προβλέπεται να κλιμακωθεί μετά τις ευρωεκλογές, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, φαίνεται ότι θα σφραγίσει το τέλος της. Αν οι παράπλευρες απώλειες στον πρώτο πόλεμο ήταν οι περιορισμοί στις ατομικές και δημοκρατικές ελευθερίες, οι απώλειες στον δεύτερο ίσως να είναι πολύ βαρύτερες.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ενοχη, λοιπόν, η Ευρώπη;

Posted on Μαΐου 31, 2009. Filed under: Ευρωπαϊκή Ενωση, Οικονομία |

  • Tου Γιωργου Παγουλατου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2009
  • Aς ομολογήσουμε. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι συναρπαστική. Γράφοντας «Ε.Ε.» χάνεις αυτόματα 50% των αναγνωστών σου. Η ατζέντα της Ε. Ε. είναι ελάχιστα ηρωική. Κανείς ποτέ δεν έδωσε τη ζωή του για μονοψήφιο δείκτη πληθωρισμού, πολλώ μάλλον για έλλειμμα κάτω του 3%.

Τελευταία η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει μετατραπεί σε αγαπημένο σάκο του μποξ. Η κριτική διεκδίκηση «περισσότερης Ευρώπης» συγχωνεύεται με την απόρριψη της υπάρχουσας Ευρώπης. Φαίνεται ελάχιστη η απόσταση ανάμεσα στη φράση «θέλουμε μια άλλη Ευρώπη» και τη φράση «αυτή την Ευρώπη δεν την θέλουμε». Ομως αυτή η λεπτή απόσταση είναι ουσιώδης: χωρίζει τον διεκδικητικό ευρωπαϊσμό από τον απορριπτικό ευρωσκεπτικισμό. Ο πρώτος επικρίνει την Ε.Ε. για πράγματα που κάνει –και κυρίως που δεν κάνει. Ο δεύτερος απορρίπτει την Ε.Ε. για αυτό που είναι.

Ο χώρος της σημερινής ριζοσπαστικής αριστεράς (πλην του κάθετα απορριπτικού ΚΚΕ) εμπεριέχει και τα δύο αυτά ρεύματα. Αποτέλεσμα αυτής της σύγχυσης είναι να αρδεύεται το στρατόπεδο του αντιευρωπαϊσμού με επιχειρήματα προερχόμενα από κριτικούς ευρωπαϊστές που θέλουν όχι λιγότερη αλλά αντίθετα περισσότερη Ευρώπη. Ετσι οι ευρω-μαξιμαλιστές της «κοινωνικής Ευρώπης» καταλήγουν να τρέφουν εκείνους που επιθυμούν πάγωμα της ολοκλήρωσης και επανεθνικοποίηση των πολιτικών. Παράδειγμα; Την επομένη του απορριπτικού γαλλικού δημοψηφίσματος του 2005 για το Ευρωσύνταγμα, είδαμε τους σοσιαλιστές του Φαμπιούς, τροτσκιστές, κομμουνιστές, γκωλικούς υπερεθνικιστές και ακροδεξιούς Λεπενιστές, όλους να πανηγυρίζουν την κοινή τους επιτυχία! Εν ονόματι της καταδίκης της αγοράς, η ριζοσπαστική αριστερά θανάτωσε το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Ακύρωσε την πολιτική Ευρώπη, και μας άφησε με σκέτη την αγορά. Σπουδαία επιτυχία…

Η ριζοσπαστική αριστερά καταφέρεται εναντίον της «Ευρώπης των λογιστών»: «Αγωνιά μήπως το έλλειμμα ξεπεράσει το 3% ενώ η Αμερική του Ομπάμα δεν διστάζει να ανεβάσει το δικό της στο 12%. Το Σύμφωνο Σταθερότητας πρέπει να καταργηθεί», λέει η ριζοσπαστική κριτική. Παραβλέπει όμως ότι η στρατηγική αυτή της ΟΝΕ έχτισε εκ του μηδενός ένα ισχυρό παγκόσμιο νόμισμα, πραγματικό καταφύγιο στην καταιγίδα για 16 ευρωπαϊκές οικονομίες. Η κρίση δικαίωσε το ευρώ. Γι’ αυτό στον προθάλαμο συντελείται συνωστισμός.

Σε μια Ευρωζώνη 16 διαφορετικών και εν πολλοίς ανεξάρτητων εθνικών οικονομιών, το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι πυλώνας (αναγκαίος αν και όχι επαρκής) του ισχυρού νομίσματος. Αλλωστε επιτρέπει αρκετή ευελιξία στην ύφεση. (Το έλλειμμά μας ξεπερνά το 5% –χωρίς ακόμα κυρώσεις). Ναι, η Αμερική μπορεί να χρηματοδοτεί τεράστια ελλείμματα, έχοντας το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και τα ασφαλέστερα κρατικά χρεόγραφα στον κόσμο –και μια κυβέρνηση από πίσω. Η Ευρώπη δεν έχει ακόμα τίποτα από αυτά. Δεν έχει ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και δεν μπορεί να δανείζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Γι’ αυτό χρειάζεται το Σύμφωνο Σταθερότητας. Πολλά επίσης ειπώθηκαν για τον ανάλγητο κ. Αλμούνια. Ομως δεν χρειαζόμαστε αυτόν για να μάθουμε ότι (με το χρέος να καλπάζει στο 100%) η δημοσιονομική μας κατάσταση δεν είναι διατηρήσιμη.

Επειτα έρχεται η κριτική στην «Ευρώπη των πολυεθνικών». Πράγματι, η Ευρωπαϊκή διαπραγματευτική δύναμη των μεγάλων επιχειρήσεων ξεπερνά τα συνδικάτα. Ομως τα συνδικάτα παραμένουν ισχυρά σε εθνικό επίπεδο –και η κοινωνική πολιτική παραμένει εθνική. Η αριστερή κριτική αγνοεί ακόμα μια πραγματικότητα: στην Ευρώπη η οικονομία οδηγούσε πάντοτε την πολιτική, και η ολοκλήρωση των αγορών τραβάει την πολιτική ολοκλήρωση. Χωρίς ενιαία αγορά δεν θα είχαμε τις πολιτικές συνοχής, ούτε τις όποιες κοινωνικές ρυθμίσεις. Ούτε το ευρώ, που μας φέρνει κοντύτερα στην πολιτική ένωση. Η περίφημη «κοινωνική Ευρώπη» πράγματι υπολείπεται. Ας ξεκαθαρίσουμε όμως ένα πράγμα. Μπορούμε να χρεώσουμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση αποτυχία στις αρμοδιότητες και πολιτικές που ασκεί, αλλά όχι και σε κείνες που δεν διαθέτει. Και η κοινωνική πολιτική παραμένει στα χέρια των κρατών-μελών. Εν μέρει ευλόγως: διαφορετικοί οι «εθνικοί καπιταλισμοί», διαφορετικές και οι προτιμήσεις κοινωνικής πολιτικής. Και εκεί, όπως κι αλλού, η Ευρώπη δεν έχει 27 επιβάτες. Εχει 27 οδηγούς.

Γι’ αυτό ενίοτε το δρομολόγιο βγαίνει λάθος. Στο χρηματοπιστωτικό τομέα, για παράδειγμα, η πολιτική της Επιτροπής στηρίχθηκε υπέρμετρα στο αγγλοσαξονικό μοντέλο της απορρύθμισης και «αυτορρύθμισης», που οξύνει τη χρηματοοικονομική αστάθεια και την κοινωνική ανισότητα. Χρειάζεται λοιπόν περισσότερη Ευρώπη. Αλλά, σε πολλά, χρειάζεται και μια διαφορετική Ευρώπη.

* Ο κ. Γ. Παγουλάτος είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι ευρωεκλογές του παραλόγου

Posted on Μαΐου 17, 2009. Filed under: Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρωεκλογές, Ευρώπη, Πολιτική |

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/5/2009
  • H αντιπαράθεση των δύο μεγάλων κομμάτων στις ευρωεκλογές θα είναι οξύτατη, μας λένε οι ειδήμονες, αφού έχουν ως στόχο να πετύχουν τη μεγαλύτερη, το δυνατόν, «συσπείρωση της εκλογικής τους βάσης». Το πράγμα είναι εμφανώς παράλογο. Η ευρωπαϊκή πολιτική της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ είναι ταυτόσημη. Συνεπώς προτίθενται να συγκρουσθούν με προδιαγραφές και θεματολογία εθνικών εκλογών. Το ότι δήθεν προσπαθούν να καταρτίσουν ευρωψηφοδέλτια με πρόσωπα ευρωπαϊκής εμπειρίας και διεθνούς αναγνωρίσεως υποδηλώνει και απόπειρα εξαπατήσεως των ψηφοφόρων. Διότι τα πρόσωπα αυτά θα ψηφισθούν ή θα καταψηφισθούν με τα κριτήρια που έχουν ήδη επιλέξει τα δύο κόμματα. Δηλαδή, ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο διεφθαρμένος, ποιος εγγυάται τη διαφάνεια και ποιος συγκαλύπτει τα σκάνδαλα, ποιος αντιμετωπίζει ανεύθυνα και ποιος υπεύθυνα την οικονομική κρίση κ. ο. κ. Με την ίδια «λογική», λοιπόν, θα ’πρεπε να τοποθετηθούν επικεφαλής των ψηφοδελτίων οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου. Να πλαισιωθούν από τα πρωτοκλασάτα στελέχη τους και να δηλώσουν ότι θα παραιτηθούν μετά το αποτέλεσμα, προκειμένου να αναδειχθούν ευρωβουλευτές οι «επιλαχόντες» και πλέον ενδεδειγμένοι για το αξίωμα υποψήφιοί τους…

Εξίσου παράλογο είναι να επιδιώκεις αποτέλεσμα εθνικών εκλογών έχοντας ως πρωταρχικό στόχο τη μεγαλύτερη συσπείρωση της εκλογικής σου βάσεως, μέσω μιας τεχνητής οξύτητας. Διότι η «συσπειρωτική οξύτητα» λειτουργεί αποθετικά προς τη μερίδα εκείνη των ψηφοφόρων η οποία είναι απαραίτητη για να κερδίσει ένα κόμμα τις βουλευτικές εκλογές. Π. χ. πόσους από τους ψηφοφόρους αυτούς μπορεί να προσελκύσει ο κ. Παπανδρέου, όταν εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ άσπιλο και αμόλυντο της διαφθοράς, διεκδικώντας μάλιστα και την αποκλειστικότητα της εξυγιάνσεως; Αντιστοίχως «συσπειρωτικά» μπορεί να λειτούργησε για τους οπαδούς της Ν.Δ. και η απόφαση του πρωθυπουργού να κλείσει αιφνιδιαστικά τη Βουλή, με το βουλγαράκειο επιχείρημα πως ό, τι δεν απαγορεύεται από το Σύνταγμα είναι και πολιτικώς θεμιτό. Διότι και ένα μεγάλο μέρος της εκλογικής βάσεως της Ν.Δ. πιθανώς είναι πρόθυμο να πιστέψει πως όλα όσα καταλογίζονται σε στελέχη της είναι ψεύδη και συκοφαντίες. Διερωτάται, όμως, ο κ. Καραμανλής πόσους μη φανατικούς και μη «πιστούς» ψηφοφόρους απογοήτευσε και απώθησε από το κόμμα του;

Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, η πόλωση είχε ως βάση σημαντικές ιδεολογικοπολιτικές διαφορές, οπότε και η οξύτητα των αναμετρήσεων των δύο μεγάλων κομμάτων ήταν εν μέρει δικαιολογημένη. Σήμερα, τα αίτια της οξύτητος από τη μια πλευρά έχουν ευτελισθεί στο ποιο κόμμα είναι περισσότερο ή λιγότερο διεφθαρμένο και από την άλλη είναι ήκιστα πειστικά στον ψηφοφόρο. Ακόμη και στο συγκριτικό ερώτημα για την κυβερνητική ικανότητα ή την πολιτική αξιοπιστία των δύο κομμάτων, η πλειοψηφία των πολιτών είναι για αμφότερα απορριπτική. Η τελευταία επιβεβαίωση της γενικής απαξίωσης της πολιτικής μας ζωής ήλθε με τις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές. Οι σπουδαστικές οργανώσεις, που άλλοτε εξέφραζαν τον δυναμισμό και την ισχύ των κομμάτων, «συσπειρώθηκαν» και αυτές στα πιστά και οργανωμένα μέλη τους, τα οποία έχουν κίνητρο την «πολιτική σταδιοδρομία» ή την κατάληψη κάποιου κρατικού πόστου. Εύλογα η πλειοψηφία των φοιτητών τους γύρισε την πλάτη, αρνούμενη να προσέλθει στις κάλπες.

Δηλαδή, τι άλλο περιμένουν τα κομματικά επιτελεία της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ για να αλλάξουν αντιλήψεις, νοοτροπία και συμπεριφορά;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οταν νιώθαμε περήφανοι

Posted on Μαΐου 17, 2009. Filed under: Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρώπη, Οικονομία |

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/5/2009
  • Tον Ιανουάριο, στο πρώτο Ecofin στο οποίο συμμετείχε ο κ. Γ. Παπαθανασίου ως υπουργός Οικονομίας, υπέστη ψυχρολουσία. Οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί του, οργισμένοι με τα κατ’ επανάληψη ψευδή στοιχεία που τους είχαν δοθεί, έφθασαν να τον προτρέψουν «να σκεφτεί η Ελλάδα αν επιθυμεί ή όχι να παραμείνει στη Ζώνη του Ευρώ». Πάλι, σε πρόσφατο Ecofin, εξανέστησαν οι πάντες, όταν συνειδητοποίησαν την πρόθεση της Αθήνας να λάβει μέτρα περιορισμένα (μόνο για αύξηση εσόδων, όχι για περιορισμό δαπανών…) και με καθυστέρηση, μετά τις ευρωεκλογές – δει δη ψηφοθηρίας. «Ολοι έχουμε ευρωεκλογές, αλλά δεν μένουμε αδρανείς! Θα μείνετε εσείς, που έχετε δραματικό πρόβλημα;» – απόρησαν. Λοιπόν, η κυβέρνηση έχει κάποιο δίκιο: Η Ελλάδα, πράγματι, διασύρεται. Οχι, όμως, εξαιτίας της «συνωμοτικής» δράσης κάποιων αλλ’ εξαιτίας της γενικευμένης απάθειας. Κυρίως, δε, την εικόνα διαμορφώνει το κυβερνητικό έργο. Ετσι συνέβαινε πάντα, άλλωστε.

Από τα τέλη της προηγούμενης 10ετίας, οι Ελληνες που συμμετείχαν σε διεθνείς συναντήσεις αισθάνονταν υπερήφανοι καθώς η Ευρώπη εκθείαζε το «ελληνικό υπόδειγμα» – την προσπάθεια για το ευρώ. Η εικόνα της χώρας δεν θάμπωνε από τα έπεα της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία στοιχημάτιζε ότι δεν θα επιτυγχάναμε να ενταχθούμε έγκαιρα στην ΟΝΕ, το 2000. Η καταστροφολογία δεν είχε επίδραση. Διότι αυτό που «μετρούσε» ήταν το έργο της κυβέρνησης Σημίτη.

Η Ελλάδα πέτυχε να ενταχθεί στη Ζώνη του Ευρώ εγκαίρως -ευτυχώς. Τότε, όμως, η ηγεσία της Ν.Δ. είχε αισθανθεί τόσο δυσάρεστα, ώστε ο κ. Γ. Αλογοσκούφης έκανε διαβήματα διαμαρτυρίας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ισχυριζόμενος ότι κακώς μας επέτρεψε να ενταχθούμε στην Ευρωζώνη και περιέτρεχε τα διεθνή συνέδρια στο Λονδίνο, κατηγορώντας την Ελλάδα ως πλαστογράφο των δημοσιονομικών στοιχείων της. Ο ίδιος ο κ. Κ. Καραμανλής δυσφημούσε διεθνώς τη χώρα που μετ’ ολίγον θα κυβερνούσε, μιλώντας για «τραβεστί οικονομία». Ολα αυτά δεν πέτυχαν να διασύρουν την Ελλάδα – διότι στις Βρυξέλλες δεν μετρούν τα λόγια.

Το 2004, έτος που η Ελλάδα ήταν (πάλι) υπερήφανη για την εξαιρετική διοργάνωση της Ολυμπιάδας, συνέβη κάτι πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά: Η κυβέρνηση, με μία πλαστή «απογραφή», διέσυρε την Ελλάδα ως χώρα-απατεώνα. Αλλαξαν τον τρόπο υπολογισμού των αμυντικών δαπανών και, με τον απίθανο ισχυρισμό ότι δεν γνωρίζουν πότε παραλαμβάνουν πολεμικά αεροσκάφη και τανκς, αποφάσισαν να μεταφέρουν τις δαπάνες (από το δημόσιο χρέος) στο έλλειμμα τη στιγμή που γίνεται η παραγγελία και όχι κατά την παραλαβή του στρατιωτικού υλικού – όπως συνέβαινε μέχρι τότε. Ετσι, μετέφεραν λογιστικά τις αμυντικές δαπάνες σε προηγούμενα έτη και εκτίναξαν το έλλειμμα των προϋπολογισμών προηγουμένων ετών, ώστε να «αποδειχθεί» ότι κακώς μπήκαμε στην ΟΝΕ και να «δικαιωθεί» η ρήση περί «οικονομίας τραβεστί». Ο διασυρμός της Ελλάδας, τελικά, επετεύχθη – από την κυβέρνησή της.

Περασμένα – ξεχασμένα, θα έλεγε κάποιος, αν ο διασυρμός τελείωνε εκεί. Συνεχίστηκε. Το 2006, 2007 και 2008, με τους πλαστούς προϋπολογισμούς -αυτούς με τα ψεύτικα στοιχεία που εξόργισαν τους συναδέλφους του κ. Γ. Παπαθανασίου. Συνεχίζεται σήμερα με την προϊούσα δημοσιονομική εκτροπή, ενώ το πολιτικό προσωπικό περί άλλα τυρβάζει και η κυβέρνηση, αντί να λύνει προβλήματα του τόπου, φορτώνει στον τόπο τα δικά της. Στα παρασκήνια του Ecofin, αυτό συζητείται.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ψήφος για το μέλλον

Posted on Μαΐου 17, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρώπη |

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/5/2009
  • H συμμετοχή στην οικοδόμηση της Ενιαίας Ευρώπης είναι η τιμή αλλά και η ευθύνη που βαραίνει την Ελλάδα εδώ και 30 χρόνια, από την υπογραφή της ένταξης της χώρας στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Η σχέση είναι αμφίδρομη. Η ΕΟΚ απέκτησε ένα μέλος διαφορετικό από τα άλλα, τα οποία τότε ήταν πιο «δυτικά» από την Ελλάδα – και γεωγραφικά και ιστορικά. Από τις ελλείψεις και τις εμμονές της Ελλάδας, η Ευρώπη έμαθε πώς να αγκαλιάζει νέα μέλη με άλλες ανάγκες και άλλες συμπεριφορές. Εμαθε, όμως, και πώς να επιβάλλεται εκεί που πρέπει (όπως στην προστασία του περιβάλλοντος). Χωρίς τα αγκάθια στην αρχική σχέση με την Ελλάδα, είναι αμφίβολο αν η Ευρώπη θα είχε πετύχει τις επόμενες διευρύνσεις της. Από την άλλη, η Ελλάδα κέρδισε την πλέον μακρά περίοδο σταθερότητας και ευημερίας στην ιστορία της, καθώς και αμύθητα ποσά για τον εκσυγχρονισμό της και την προκοπή του λαού της.

Η Ευρώπη και η Ελλάδα κέρδισαν από την ώσμωση. Αλλά, λίγες μέρες πριν από τις Ευρωεκλογές της 4ης και 7ης Ιουνίου, είναι αναπόφευκτη η αίσθηση ότι και η Ευρώπη και η Ελλάδα βρίσκονται σε τέλμα όσον αφορά τη σχέση τους αλλά και την εξέλιξη της καθεμιάς. Η Ευρώπη πάσχει από την έλλειψη αυτοπεποίθησης και οράματος των ηγετών της, ενώ η Ελλάδα έχει παγιδευτεί σε δομικές δυσλειτουργίες που κανένας πολιτικός δεν τολμά να αντιμετωπίσει.

Το πρόβλημα εκφράζεται άμεσα στην έλλειψη ενδιαφέροντος των πολιτών για τις επικείμενες εκλογές. Ενώ το 1979, στις πρώτες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η συμμετοχή των λαών της ΕΟΚ ήταν 63%, το 2004 είχε πέσει στο 45,7% (ενώ στην Ελλάδα έπεσε από το 79% στο 62,8%). Γι’ αυτές τις εκλογές, το Ευρωβαρόμετρο βρίσκει ότι το 53% των Ευρωπαίων πολιτών δεν ενδιαφέρεται να ψηφίσει, αντανακλώντας μια γενικότερη αποχή από την πολιτική. Στην Ελλάδα, όπως δείχνει η έρευνα της Public Issue που δημοσιεύει σήμερα η «Κ», μόνο το 39% ενδιαφέρεται για τις εκλογές. Κι όμως, σύμφωνα με την Public Issue, το 80% προτίθεται να ψηφίσει – αλλά η πρόθεσή τους δείχνει ήδη μεγάλη δυσθυμία. Ενώ το 8% των ψηφοφόρων παραμένει αναποφάσιστο και το 9,5% λέει πως δεν θα ψηφίσει, το 26,5% προτίθεται να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ (από 38,10% στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και 34% στις Ευρωεκλογές του 2004) και μόλις 21% για τη Νέα Δημοκρατία (από 41,8% το 2007 και 43% το 2004). Σε πτώση είναι και το Κομμουνιστικό Κόμμα (με πρόθεση ψήφου 6% από 9, 5% το 2004) και ο ΛΑΟΣ (με 3% από 4,1% το 2004), ενώ ο Συνασπισμός δείχνει μικρή άνοδο (με 5,5% έναντι του 4,2% το 2004). Τρίτο κόμμα, από το πουθενά, εμφανίζεται αυτό των Οικολόγων με 6,5%.

Τα ποσοστά των μεγαλύτερων κομμάτων θα αυξηθούν στην κάλπη αλλά είναι προφανές ότι η αδράνεια των πολιτικών μας στην αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων της εποχής δημιουργεί αδιέξοδο. Η έλλειψη πολιτικής οδηγεί στη γιγάντωση των προβλημάτων, και έτσι οι δυσλειτουργίες της οικονομίας και της κοινωνίας οδηγούν στην απάθεια, την αμηχανία και την οργή για την έλλειψη επιλογών. Το φαινόμενο της ψήφου διαμαρτυρίας δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό: σε όλη την Ε.Ε. αναμένεται είτε αύξηση της αποχής είτε ψήφος για μικρά κόμματα, χωρίς να αλλάζουν οι γενικότερες ισορροπίες.

Στη χώρα μας είμαστε παγιδευμένοι σε ένα φαύλο κύκλο. Οι πολιτικοί δεν αντιμετωπίζουν τη διαφθορά και τα άλλα δομικά προβλήματα της οικονομίας και της κοινωνίας. Αυτή είναι μόνιμη πληγή, αλλά η σοβαρότερη επίπτωση είναι ότι ικανοί νέοι και νέες που θα μπορούσαν να προσφέρουν στην πολιτική βλέπουν ότι κάθε προσπάθεια είναι μάταιη και απέχουν από τον δημόσιο βίο. Και όσο επικρατούν η μετριότητα και η φαυλότητα σε μια χώρα, τόσο επείγουσα γίνεται η ανάγκη για μια ισχυρή και πιο αντιπροσωπευτική Ευρώπη – για να βρουν οι πολίτες διέξοδο. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ε.Ε. είναι κοινές για όλους – στους τομείς της οικονομίας, του κοινωνικού κράτους, της ασφάλειας, της μεταναστευτικής πολιτικής, της ενέργειας και του περιβάλλοντος. Τα κόμματα που θα πάρουν στα σοβαρά την Ευρώπη, και θα προτείνουν υποψήφιους ικανούς να διαδραματίσουν ρόλο στην εξέλιξη της Ενωσης, είναι αυτά που πρέπει να στηρίξουμε – όχι μόνο σε αυτές τις εκλογές αλλά και στις εθνικές. Επειδή ό,τι είναι καλό για την Ευρώπη είναι καλό και για εμάς. Και τούμπαλιν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ενωμένη(;) Ευρώπη

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Ευρωπαϊκή Ενωση |

Αντιμέτωπη με άλλο ένα κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ενωση των 27 κρατών-μελών. Οι ηγέτες της θα εγκαινιάσουν σήμερα μία σειρά συνόδων κορυφής, που θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι, με κυρίαρχο ζητούμενο την υιοθέτηση κοινής αντιμετώπισης των συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που σαρώνει πλέον και τις χώρες της Γηραιάς Ηπείρου. Η σημερινή κρίση, όπως παλαιότερα συνέβη με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ή τη «σταυροφορία» του Τζορτζ Μπους κατά της διεθνούς τρομοκρατίας, έφερε στην επιφάνεια τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα: ελλείμματα αλληλεγγύης, προφανείς δυσλειτουργίες στη λήψη καίριων και έγκαιρων αποφάσεων, ανυπαρξία κοινών πρωτοβουλιών και κυρίως απουσία πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης.

Η συνεχής επιδείνωση των συνεπειών από την οικονομική καθίζηση, η νομισματική αποσταθεροποίηση, οι κίνδυνοι χρεοκοπίας που αντιμετωπίζουν αρκετές χώρες, οι δυσκολίες κάποιων άλλων να δανειστούν, η ξηρασία στον τραπεζικό τομέα, διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό μείγμα, το οποίο απαιτεί επείγουσες αποφάσεις και λύσεις. Ωστόσο, αν και πλέον όλες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες -ακόμη και το Βερολίνο- παραδέχονται ότι δεν μπορεί η κάθε μία μόνη της να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες, αυτό που επιτάσσει η κοινή λογική, δηλαδή η συντονισμένη δράση, κάθε άλλο παρά δεδομένο θεωρείται στην Ευρώπη των 27.

Κάθε κράτος-μέλος φαίνεται να προσανατολίζεται προς διαφορετική κατεύθυνση. Η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ απέρριπτε έως πρόσφατα οποιαδήποτε γερμανική ενίσχυση προς τις ασθενέστερες χώρες, ενώ τώρα θέτει αυστηρούς -εύλογους, όμως- όρους για να γίνει κάτι τέτοιο. Ο πρόεδρος Σαρκοζί γοητεύεται από τις σειρήνες του προστατευτισμού, θέτοντας τη Γαλλία υπεράνω της Ευρώπης. Ο πρωθυπουργός Μπράουν βλέπει τη βρετανική λίρα να κατρακυλά και τη δημοτικότητά του να κατακρημνίζεται. Η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία επικεντρώνονται περισσότερο στο πώς θα αντιμετωπίσουν το δημόσιο χρέος τους και θα μειώσουν το κόστος δανεισμού τους. Ενώ οι «νέες» χώρες της Ανατολικής Ευρώπης απαιτούν άνευ προϋποθέσεων οικονομική βοήθεια από τους ισχυρούς, καθώς και να ενταχθούν άρον άρον στη Ζώνη του Ευρώ. Στη «μέση» όλων αυτών βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με μοναδικό μέσο το Σύμφωνο Σταθερότητας, το οποίο έχει περίπου κουρελιαστεί.

Οριστικές αποφάσεις στο σημερινό άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών δεν αναμένεται να υπάρξουν. Το κρίσιμο, όμως, είναι -εξ ου και ο αποφασιστικός χαρακτήρας της συνόδου- να δείξουν οι ηγέτες πραγματική διάθεση να συνεργαστούν και να μοιραστούν το μεγάλο κόστος της επιλογής τους. Με άλλα λόγια, να επικρατήσει η λογική της πολιτικής ένωσης και όχι ο μονομερής προστατευτισμός. Στην αντίθετη περίπτωση, όχι μόνο οι επόμενες συναντήσεις κορυφής των «27» θα είναι θυελλώδεις, αλλά για πολλούς αναλυτές θα τεθεί υπό δοκιμασία το ίδιο το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

  • Tου Κωστη Η. Φαφουτη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κώστας εκτός, εντός, επί τα αυτά

Posted on Μαρτίου 1, 2009. Filed under: Διεθνής Οικονομική κρίση, Ευρωπαϊκή Ενωση, Καραμανλής Κώστας |

  • Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ

Ο Κ. Καραμανλής θα καθίσει σήμερα στο ίδιο τραπέζι με τους άλλους ευρωπαίους ηγέτες στην έκτακτη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών κι εντός της επόμενης εβδομάδας θα συναντηθεί στο Μαξίμου με τους αρχηγούς των ελληνικών κομμάτων για να κουβεντιάσουν πώς θα αντιμετωπίσει η χώρα μας την οικονομική κρίση. Τι θα προκύψει από τις συναντήσεις αυτές; Σίγουρα πολλά τηλεοπτικά πλάνα και φωτογραφίες. Είναι αμφίβολο, όμως, αν θα προκύψει κάτι επί της ουσίας.

1 Στις Βρυξέλλες ο στόχος του πρωθυπουργού είναι αμυντικός. Στα περίπου έξι λεπτά που θα διαρκέσει η τοποθέτησή του θα προσπαθήσει να πείσει ότι το σχέδιο το οποίο έχει καταθέσει η ελληνική πλευρά είναι ρεαλιστικό και θα τηρηθεί. Επίσης ότι υπάρχει και εναλλακτική πρόταση σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά.

Βασική επιδίωξη είναι να μην υποχρεωθεί η χώρα μας να λάβει νέα σκληρά μέτρα για τον περιορισμό του ελλείμματος σ’ αυτή τη συγκυρία. Θα επιμείνει στην ανάγκη για τριετή περίοδο προσαρμογής (3,7% το 2009, 3,2% το 2010 και 2,8% το 2011). Γνωρίζει άλλωστε ότι υπάρχει κίνδυνος, αν η κυβέρνηση αναγκαστεί να μειώσει τώρα το έλλειμμα κατά 0,7%, όπως πιέζουν από την Ε.Ε., να μπει η οικονομία σε ύφεση. Τέλος, θα αναφέρει ότι η κυβέρνηση θα αναλάβει πολύ μεγάλο πολιτικό ρίσκο αν επιχειρήσει να περάσει σταθεροποιητικό πρόγραμμα.

Πολλά απ’ αυτά δεν θα ειπωθούν γύρω από το τραπέζι αλλά στις διμερείς συναντήσεις τις οποίες επιδιώκει να έχει ο Κ. Καραμανλής. Σύμφωνα με πληροφορίες έχει ήδη κλείσει ραντεβού με τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζ. Μπαρόζο και τον προεδρεύοντα του ECOFIN Ζ.-Κ. Γιούνκερ. Αποφάσεις για το θέμα των ελλειμμάτων δεν θα ληφθούν σήμερα αλλά στο Eurogroup.

2 Στα κομβικά θέματα που συζητούνται στην Ε.Ε., αυτή την περίοδο, δεν αναμένεται ελληνική παρέμβαση.

Ο πρωθυπουργός δεν πρόκειται να θέσει ζήτημα αλλαγής του Συμφώνου Σταθερότητας, όπως προτείνει η αντιπολίτευση. Το ζήτημα του ευρωομολόγου μάλλον δεν θα τεθεί από κανέναν, αφού και η Γερμανία είναι αρνητική, ενώ διατυπώνονται ενστάσεις για το αν επιτρέπεται από το Σύμφωνο Σταθερότητας. «Αν βγούμε εμείς μπροστά θα είναι σαν να στέλνουμε μήνυμα στις αγορές ότι έχουμε σοβαρό πρόβλημα δανειοδότησης», όπως εξηγεί κυβερνητικό στέλεχος.

Οσον αφορά τις κινήσεις που γίνονται από Ιταλία, Ισπανία και Ιρλανδία για αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ούτε κι εδώ η Ελλάδα πρόκειται να αναλάβει ενεργό ρόλο, παρ’ ότι γαλάζια στελέχη αναγνωρίζουν ότι η αγορά ομολόγων των κρατών-μελών από την ΕΚΤ θα ήταν μια λύση.

3 Στην κυβέρνηση, παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται, θεωρούν δεδομένο ότι θα μας ζητηθεί η λήψη πρόσθετων μέτρων στη συνεδρίαση του ECOFIN. Οι Βρυξέλλες θα επικαλεστούν και την ελαστικότητα που επέδειξε η Κομισιόν έναντι της χώρας μας με την αποδοχή, για παράδειγμα, να καταβληθεί από κοινοτικούς πόρους η εθνική συμμετοχή για έργα του Δ’ ΚΠΣ το 2009, που απελευθερώνει πόρους 500 εκατ. ευρώ.

  • Ζητούνται μέτρα

Στο υπουργείο Οικονομίας, πάντως, έχουν αρχίσει προετοιμασίες προκειμένου να εξειδικευθούν οι προτάσεις για το πού θα βρεθούν χρήματα, μιας και από τις Βρυξέλλες ζητούν μέτρα διαρθρωτικού χαρακτήρα και όχι εφάπαξ εισπράξεις (π.χ. κεφαλικός φόρος στους έχοντες).

Η επεξεργασία αφορά κυρίως τη μείωση των δαπανών σε τομείς όπου υπάρχουν περιθώρια (π.χ. προμήθειες νοσοκομείων), αφού η αύξηση των φόρων θα έχει πολύ αρνητικό αντίκτυπο και στην αγορά αλλά και στο πολιτικό κλίμα. Αυτή θα είναι η έσχατη λύση.

4 Τις επόμενες μέρες, με βάση και τα αποτελέσματα της σημερινής συνόδου, θα γίνουν οι συναντήσεις του Κ. Καραμανλή με τους πολιτικούς αρχηγούς. Στην κυβέρνηση γνωρίζουν ότι από αυτές δεν πρόκειται να προκύψει η περιβόητη «συναίνεση».

Αλλωστε, μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει επεξεργασία κάποιων συγκεκριμένων θέσεων στις οποίες θα μπορούσε να ζητηθεί από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να συμφωνήσουν. Ο άξονας συζήτησης θα είναι το Πρόγραμμα Σταθερότητας που έχει κατατεθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ο πρωθυπουργός θα ζητήσει από τους αρχηγούς να καταθέσουν εναλλακτικές λύσεις.

Τις απαντήσεις τις ξέρει: Ο Γ. Παπανδρέου και ο Αλ. Αλαβάνος στις δηλώσεις τους αμέσως μετά την έξοδό τους από το μέγαρο Μαξίμου θα ζητήσουν εκλογές και η Αλέκα Παπαρήγα θα τονίσει τη διαφορετική φιλοσοφία της για το χαρακτήρα της κρίσης.

Την ίδια ώρα, βέβαια, και ο Κ. Καραμανλής θα έχει την ευκαιρία για άλλο ένα στερεότυπο τηλεοπτικό διάγγελμα με εκκλήσεις περί υπευθυνότητας.


ΜΕ ΜΠΑΡΟΖΟ-ΓΙΟΥΝΚΕΡ

Τα κρίσιμα «τετ-α-τετ»

Στο περιθώριο της σημερινής συνόδου κορυφής ο Κώστας Καραμανλής θα έχει δύο κρίσιμες συναντήσεις: Με τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο και με τον προεδρεύοντα του Eurogroup, πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Κυβερνητικοί κύκλοι έλεγαν ότι ο έλληνας πρωθυπουργός επιδιώκει να επιστρέψει έχοντας αποσπάσει δύο υποσχέσεις:

– Από τον Ζ. Μπαρόζο ότι η Κομισιόν δεν θα πιέσει -ιδιαίτερα τους επόμενους μήνες- την Ελλάδα για πρόσθετα εισπρακτικά και διαρθρωτικά μέτρα.

– Από τον Ζ.-Κ. Γιούνκερ ότι οι υπουργοί Οικονομίας της ευρωζώνης δεν θα στοχοποιήσουν τη χώρα μας για την «αμαρτία» του υπερβολικού ελλείμματος κατά του 2007.

*Το έλλειμμα του 2007, που ήταν έτος καλής οικονομικής συγκυρίας, είναι το «αγκάθι» που δυσκολεύει την ευνοϊκότερη μεταχείριση.

Αυτό θα επικαλεστεί στις 23 Μαρτίου και ο αρμόδιος επίτροπος Χοακίν Αλμούνια, για να δείξει «κόκκινη κάρτα» στη χώρα μας σχετικά με την υπέρβαση του ελλείμματος και του χρέους για τρία συνεχόμενα χρόνια (2007-2009), απευθύνοντας συγκεκριμένες συστάσεις προς την ελληνική κυβέρνηση.

*Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, οι συστάσεις αναμένονται ιδιαίτερα σκληρές εάν η κυβέρνηση επιμείνει στην πρόβλεψη του ελληνικού προγράμματος σταθερότητας για ανάπτυξη πάνω από 1% φέτος. Από το περιβάλλον του Αλμούνια έχει ήδη διοχετευθεί η εκτίμηση ότι η πρόβλεψη αυτή «αποτελεί τροχοπέδη στο αίτημα της Ελλάδας για τριετή περίοδο χάριτος».

*Από την άλλη, όμως, κυβερνητικοί παράγοντες ισχυρίζονται ότι είναι πολύ δύσκολο να αναθεωρηθούν οι προβλέψεις, αφού «θα είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι η πολιτική για ισχυρή ανάπτυξη που ακολουθείται πιστά από το 2004 έχει αποτύχει». Ως ατού της ελληνικής πλευράς στην προσπάθεια να μετριασθούν οι πιέσεις των Βρυξελλών θεωρείται, πάντως, και η προσωπική στρατηγική του Ζ. Μπαρόζο ο οποίος βεβαίως και θα ήθελε την ψήφο της χώρας μας ώστε να επανεκλεγεί στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΜΙΛΤΙΑΔΟΥ


Συντονιστείτε γιατί χανόμαστε

  • ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ.
  • Του ΚΩΣΤΑ ΜΟΣΧΟΝΑ

Μάχες μεταξύ «μεγάλων» και «μικρών», μεταξύ Γαλλίας και Κεντρικής Ευρώπης, μεταξύ των εντός και των εκτός ευρωζώνης, θα δοθούν σήμερα στη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών.

Οχι μία αλλά δύο σύνοδοι κορυφής λαμβάνουν χώρα σήμερα στις Βρυξέλλες: Στην πρώτη οι ηγέτες των χωρών της Ανατολικής και της Κεντρικής Ευρώπης θα προσπαθήσουν να συντονίσουν τις θέσεις που θα υποστηρίξουν απέναντι στους άλλους εταίρους της ευρωζώνης και γενικά αυτούς της αποκαλούμενης «παλαιάς Ευρώπης». Θα ακολουθήσει αμέσως μετά η δεύτερη σύνοδος, στην οποία θα συμμετάσχουν όλα τα μέλη της ευρωπαϊκής «οικογένειας», με στόχο το συντονισμό των «27» στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

**Ο συντονισμός, λοιπόν, έχει γίνει της μόδας στην Ε.Ε. Υπενθυμίζεται ότι τον περασμένο Οκτώβριο στο Παρίσι οι ηγέτες των χωρών της ευρωζώνης είχαν συναντηθεί επί γαλλικής προεδρίας για να συντονιστούν έναντι της κρίσης. Πίστεψαν ότι το κατάφεραν, αλλά στο διάστημα που ακολούθησε αποσυντονίστηκαν. Αλλωστε, συνέβησαν πολλά από τότε.

**Οι αδυναμίες της εσπευσμένης διεύρυνσης της Ε.Ε. άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια. Οι χώρες της Ανατολικής και της Κεντρικής Ευρώπης, που βυθίζονται όλο και περισσότερο στα χρηματοπιστωτικά προβλήματα, έχουν υψώσει τη φωνή τους ζητώντας από τα άλλα κράτη-μέλη να μην τις αγνοούν.

  • Το κεντρο-ανατολικό μπλοκ

Στη «μίνι» διάσκεψη που θα προηγηθεί, θα προσπαθήσουν να συμφωνήσουν σε μια κοινή στάση όταν θα βρεθούν με τους εταίρους, της ευρωζώνης, τους οποίους κατηγορούν για «προστατευτισμό». Τα βέλη στρέφονται κυρίως κατά του Παρισιού, το οποίο υιοθέτησε μέτρα υπέρ της αυτοκινητοβιομηχανίας (τομέας που πλήττεται έντονα), υπό τον όρο ότι δεν θα γίνει μετεγκατάσταση βιομηχανικών μονάδων σε χώρες της Ανατολικής και της Κεντρικής Ευρώπης.

**Οι εν λόγω χώρες, οι περισσότερες εκ των οποίων αντιμετωπίζουν τεράστια χρηματοπιστωτικά προβλήματα, θα επιδιώξουν επίσης να ζητήσουν με μια φωνή από τους άλλους εταίρους την ταχεία ένταξή τους στο «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα 2» (ERM ΙΙ), το οποίο θεωρείται ως ο προθάλαμος για την είσοδο στην ευρωζώνη. Ποντάρουν περισσότερο στην υποστήριξη της Γερμανίας, η πολιτική της οποίας έχει διαφοροποιηθεί σε σχέση με εκείνη που ακολουθούσε στην αρχή της κρίσης.

**Το Βερολίνο δεν παρακολουθεί πλέον τις εξελίξεις σφυρίζοντας αδιάφορα. Συνειδητοποίησε ότι πρέπει να διατηρήσει στη σφαίρα της οικονομικής επιρροής του τις γειτονικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Επιπλέον, δείχνει ότι επιθυμεί να παίξει ηγετικό ρόλο για τη διατήρηση της συνοχής της ευρωζώνης. Ορισμένες φορές, όμως, διακρίνεται από μια κακοφωνία μεταξύ των κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση συνασπισμού του Βερολίνου.

  • Με τα βλέμματα στα γκάλοπ

Από γαλλικής πλευράς, ο Ν. Σαρκοζί (ο οποίος έχει πάρει για καλά τον κατήφορο στις δημοσκοπήσεις), αναμένεται να απαντήσει στις κατηγορίες περί προστατευτισμού και να δώσει έμφαση στην ανάγκη στήριξης των επιχειρήσεων με τη βελτίωση της ροής τραπεζικών πιστώσεων, αλλά, κυρίως, στην καταπολέμηση της ανεργίας. Τα τελευταία στοιχεία στη Γαλλία δείχνουν σημαντική αύξηση των ανέργων.

Από την άλλη πλευρά, παρά το υπερβολικό έλλειμμα της χώρας, ο γάλλος πρόεδρος δεν φαίνεται να δίνει σημασία στην επιμονή της Κομισιόν να τηρηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας. Πάντως δεν το αμφισβητεί ανοιχτά, γνωρίζοντας ότι το στηρίζουν η Γερμανία και η Ολλανδία.

**Ο βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, που αντιμετωπίζει και αυτός προβλήματα δημοφιλίας στη χώρα του, πήρε πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της κρίσης πριν από τους άλλους και τώρα αναζητεί νέο πακέτο μέτρων. Το μυαλό του, λοιπόν, θα βρίσκεται περισσότερο στο Λονδίνο…

**Ουσιαστικά, η σημερινή άτυπη σύνοδος κορυφής θα προετοιμάσει την τακτική, που συνέρχεται στις 19-20 του μηνός. Οι ηγέτες των «27» πρέπει να αποφασίσουν εάν θα κάνουν κάτι για τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και τις χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν χρηματοπιστωτικά προβλήματα, όπως η Ελλάδα και η Ιρλανδία. Το τι ακριβώς θα κάνουν, θα το συζητήσουν στις 19 Μαρτίου…


Πού το πάει η Αγκελα Μέρκελ

  • ΒΕΡΟΛΙΝΟ.
  • Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Η Γερμανία εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο παροχής βοήθειας προς οικονομικά ασθενέστερες και υπερχρεωμένες χώρες της Ε.Ε., μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και με πολύ αυστηρούς ορους. Για την ώρα, όμως, δεν διαθέτει συγκεκριμένο σχέδιο. Αυτό είναι το συμπέρασμα όσων έχουν ειπωθεί και γραφτεί, τον τελευταίο καιρό, στη γερμανική πρωτεύουσα. Και, βέβαια, η Γερμανία δεν θα προχωρήσει σε μια τέτοια κίνηση μόνη της, χωρίς να ζητήσει τη συνεργασία χωρών, όπως η Γαλλία και η Βρετανία.

**Την πρώτη αναφορά στο θέμα, χωρίς όμως να μπει σε λεπτομέρειες, έκανε την περασμένη Πέμπτη στο Βερολίνο η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ λέγοντας χαρακτηριστικά: «Οι χώρες της Ε.Ε. έχουν δείξει αλληλεγγύη στο παρελθόν, το ίδιο θα κάνουν και στο μέλλον, αλλά παράλληλα πρέπει να γίνουν σεβαστοί και οι κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας».

**Ανάλογες είναι οι δηλώσεις και άλλων γερμανών αξιωματούχων, όπως του πρόεδρου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Αξελ Βέμπερ.

Ο ίδιος, όπως και άλλοι στη Γερμανία, απορρίπτει τη λύση της έκδοσης «ευρωομολόγων», επισημαίνοντας ότι «αυτός θα ήταν ο λάθος δρόμος. Η κοινή ευθύνη για τα εθνικά δημοσιονομικά δεν είναι σύμφωνη με το θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε. Πρέπει να γίνει καθαρό πως τα κράτη-μέλη πρέπει να αναλαμβάνουν από μόνα τους ευθύνες για τη δημοσιονομική πολιτική που εφαρμόζουν. Δεν αποκλείω να υπάρξει βοήθεια σε ασθενέστερα οικονομικά κράτη μέλη. Αυτό όμως πρέπει να γίνει με πολύ αυστηρούς ορους επιτήρησης και σε εξαιρετικές συνθήκες».

**Το Βερολίνο αυτή τη στιγμή ανησυχεί πιο πολύ για την κατάσταση των χωρών που διέρχονται μεγάλη κρίση στο τραπεζικό τους σύστημα (Ιρλανδία, Ανατ. Ευρώπη) παρά για την υπερχρέωση κρατών όπως η Ελλάδα και η Ιταλία.

**Πάντως, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η Γερμανία έχει κάθε συμφέρον να βοηθήσει τους «αδύναμους κρίκους», ώτσε να μην τεθεί σε δοκιμασία η οικονομική σταθερότητα στην ευρωζώνη. Στο Βερολίνο γνωρίζουν καλά ότι η γερμανική οικονομία στηρίζεται στις εξαγωγές και χώρες όπως η Ελλάδα είναι από τους καλύτερους πελάτες. Αρα η οικονομική σταθερότητα στην τσέπη του έλληνα φορολογούμενου είναι προς το συμφέρον και του γερμανού βιομηχάνου, του γερμανικού κράτους και του εργαζομένου.

**Δεν πρέπει, άλλωστε, να ξεχνάμε ότι η Γερμανία είναι σημαντικός εταίρος της Ελλάδας, όχι μόνο στον τομέα των εξαγωγών αλλά και σε εξοπλιστικά προγράμματα και έργα υποδομής, όπως το αεροδρόμιο των Σπάτων.



Ούτε συμφωνία ούτε σταθερότητα

  • Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΑΠΑΜΙΛΤΙΑΔΟΥ

Οταν οι οικονομολόγοι της Ε.Ε. συνέταξαν, το 1996, το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, δεν πίστευαν ποτέ ότι 13 χρόνια μετά, η ευρω-οικονομία θα περνούσε τέτοια κρίση, που θα χρειαζόταν η περιθωριοποίηση του Συμφώνου προκειμένου να την ξεπεράσει.

Οι μισές χώρες της Ενωσης έχουν πλέον παραβεί τους βασικούς πυλώνες του Συμφώνου που είναι 3% ως ανώτατο όριο για το έλλειμμα και 60% του ΑΕΠ ως πλαφόν για το δημόσιο χρέος κάθε κράτους.

Το Σύμφωνο συνετάχθη με προτροπή της Γερμανίας και της Γαλλίας, και είχε στόχο να «συνετίσει» τις αδύναμες τότε χώρες, την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Τώρα, όμως, που και οι μεγάλες χώρες έχουν σοβαρά προβλήματα, εγείρεται θέμα χαλάρωσης του Συμφώνου έστω και με έμμεσο τρόπο.

Κύκλοι της Κομισιόν υποστηρίζουν ότι «εμφανής χαλάρωση του Συμφώνου δεν θα υπάρξει και η όποια έμμεση χαλάρωση δεν θα ανακοινωθεί. Οι κανόνες του Συμφώνου βγήκαν έπειτα από οικονομετρική ανάλυση και αντικατοπτρίζουν ένα υγιές σύστημα. Δημιουργήθηκαν για να λειτουργήσουν σε κάθε οικονομική συγκυρία ακόμη και σε περίοδο κρίσης. Γι’ αυτό, άλλωστε λέγονται κανόνες».

Από την άλλη, το επιτελείο του βρετανού πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν αφήνει να διαρρεύσει με νόημα ότι «εάν παραδεχθούμε την αποτυχία του Συμφώνου Σταθερότητας, παραδεχόμαστε ουσιαστικά την αποτυχία της ίδιας της ευρωζώνης, της Κομισιόν της ΕΚΤ και των λειτουργιών τους».

  • Το μεγάλο δίλημμα, τα πολλά μέτωπα

Το ταυτόχρονο, όμως, ξέσπασμα δύο διαφορετικών κρίσεων, του χρηματοπιστωτικού τομέα και της αναστροφής σε ύφεση, που πλέον τροφοδοτούν η μία την άλλη, έφερε σχεδόν όλες τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. ενώπιον ενός μεγάλου διλήμματος: Να ακολουθήσουν επεκτατική πολιτική που θα τους επιτρέψει να διοχετεύσουν χρήμα στους πολίτες ή να παραμείνουν πιστοί στη δημοσιονομική προσαρμογή;

Από τον περασμένο Σεπτέμβριο, πολλές χώρες της ευρωζώνης διεμήνυσαν στην Κομισιόν ότι σκοπεύουν να «χαλαρώσουν» έλλειμμα και χρέος προκειμένου να διατηρηθεί η βιωσιμότητα των οικονομιών τους αλλά και των ίδιων των κυβερνήσεων.

Η κρίση, πάντως, έχει δημιουργήσει δύο μεγάλα και ισχυρά μπλόκ στην Ενωση:

*Στην μία πλευρά βρίσκονται οι χώρες που έχουν ζητήσει εμμέσως πλην σαφώς χαλάρωση του Συμφώνου: Γαλλία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Σλοβακία, Σλοβενία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Μάλτα.

*Από την άλλη, οι χώρες που επιμένουν στη σφικτή δημοσιονομική προσαρμογή, όπως Γερμανία, Φιλανδία, Ολλανδία κ.ά. Μαζί η ΕΚΤ και η Κομισιόν.

*Ουδέτερες παραμένουν Κύπρος και Βέλγιο.

*Ειδική περίπτωση είναι η Βρετανία που θεωρείται μόνιμη αντιρρησίας, καθώς η λογική της είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση να λειτουργεί με τους χρηματοπιστωτικούς κανόνες των ΗΠΑ.

Μπροστά στον παράγοντα αποσταθεροποίησης, η Κομισιόν βρήκε την εξής λύση: Να διατηρηθεί μεν ο κανόνας 3% για το έλλειμμα και 60% του ΑΕΠ για το χρέος, όμως να δίνεται περισσότερος χρόνος προσαρμογής των χωρών στους κανόνες (βάσει του άρθρου 104, παράγραφος 7). Η παράγραφος αυτή είναι αρκετά ασαφής, ώστε να δίνεται δικαίωμα ελεύθερης ερμηνείας ανάλογα με τις συγκυρίες.

Ουσιαστικά, λοιπόν, η παράταση που θα δώσει η Κομισιόν εμμέσως επιτρέπει την αύξηση του ορίου του 3% στο έλλειμμα χωρίς ποινές. Με άλλα λόγια, οι ευρωπαίοι ηγέτες έχουν παραδεχθεί ότι το Σύμφωνο σε τέτοια κρίση δεν μπορεί να λειτουργήσει και να ικανοποιήσει τις διαφορετικές οικονομικές και δημοσιονομικές ανάγκες όλων των μελών.


Σταυρόλεξο το μείγμα των νέων μέτρων

Ενώ όλα τα κράτη ανά την Ευρώπη αυξάνουν τις κρατικές δαπάνες και μειώνουν τους φόρους, η ελληνική κυβέρνηση κινείται σε εντελώς αντίθετη τροχιά: Σχεδιάζει ένα εκτεταμένο πακέτο νέων φόρων, αλλά και εξετάζει να κρατήσει στα κρατικά ταμεία επενδυτικές δαπάνες αξίας έως 1,5 δισ. ευρώ μόνο για φέτος.

Βέβαια, επιδίωξη της κυβέρνησης είναι τα μέτρα να μην ανακοινωθούν άμεσα, αλλά να εξοικονομηθεί χρόνος ώστε να διεξαχθούν οι ευρωεκλογές με το μικρότερο δυνατό κόστος. Γι’ αυτό, εξηγούν κυβερνητικά στελέχη, ο υπουργός Οικονομίας Γ. Παπαθανασίου επαναλαμβάνει ότι θα ληφθούν επιπλέον μέτρα, αφού πρώτα όμως τα στοιχεία δείξουν απόκλιση από τους στόχους, τα οποία, ωστόσο, δεν αναμένονται πριν από τον Μάιο.

Σε αντίθεση με τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, όμως, πολλοί οικονομολόγοι θεωρούν πιο σημαντική τη λήψη μέτρων στήριξης της οικονομίας από τη συγκράτηση των ελλειμμάτων που μπορεί να αναβληθεί για αργότερα. Συγκλίνουν στην άποψη ότι η ελληνική οικονομία χρειάζεται φορολογικές ελαφρύνσεις που θα στηρίξουν κυρίως την εγχώρια παραγωγή και τις υπηρεσίες (π.χ. τουρισμός), αλλά και αύξηση των επενδύσεων, για να βγει η χώρα από την κρίση. Ετσι, υποστηρίζουν ότι η μόνη διέξοδος είναι να παρουσιάσουν στην Ε.Ε. ένα πλαίσιο παρεμβάσεων τόνωσης της οικονομίας που θα πείθει για την αποτελεσματικότητά του και έτσι θα δικαιολογεί μια πιο ευνοϊκή στάση της ΕΕ απέναντι στα ελληνικά δημοσιονομικά προβλήματα (ρεπορτάζ στην «Οικονομία»).

Πάντως, από κυβερνητικής πλευράς έχει ήδη αρχίσει να συζητείται το «μείγμα» των νέων μέτρων, τόσο ενδοκυβερνητικά όσο και με την κοινοτική πλευρά, σε μια προσπάθεια να πεισθεί για την καλή πρόθεση της Ελλάδας να μειώσει το έλλειμμα κάτω του 3% το συντομότερο δυνατόν:

Η επιβολή πρόσθετων φόρων θεωρείται δεδομένη, και το «πακέτο» αποφασίζεται αυτή την περίοδο ανάμεσα από έναν μεγάλο αριθμό προτάσεων. Περιλαμβάνει επίσης δέσμη μέτρων κατά της φοροδιαφυγής.

*Το ενδεχόμενο έκτακτης εισφοράς απομακρύνεται, καθώς δεν έχει τον μόνιμο χαρακτήρα που ζητούν οι Βρυξέλλες, το ίδιο και η αύξηση του ΦΠΑ, καθώς θεωρείται καταστροφική για τις ελληνικές βιομηχανίες, τον τουρισμό και το εμπόριο που ήδη δέχεται καίριο πλήγμα (τον Δεκέμβριο οι πωλήσεις μειώθηκαν κατά 7,1%).

*Αντιθέτως, φαίνεται πως αυτή την περίοδο προκρίνεται νέα ρύθμιση για τα ληξιπρόθεσμα χρέη, παράταση για την περαίωση εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων, επαναφορά της απόσυρσης αυτοκινήτων, νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων (ενδεχομένως και καταπατηθέντων του Δημοσίου).

*Από το 2010 προτείνονται αλλαγές στα τεκμήρια διαβίωσης, η θέσπιση υψηλότερου φορολογικού συντελεστή υπολογισμού του Ενιαίου Τέλους Ακινήτων για τις μεγάλες περιουσίες, η επιβολή συμπληρωματικού φόρου στις επιχειρήσεις και η θέσπιση υψηλότερης φορολογίας για τα υψηλά εισοδήματα (αναλυτικό ρεπορτάζ στην «Οικονομία»).

**Στο πεδίο των δαπανών, πέρα από τα μέτρα μείωσης των απολαβών και περιορισμού της σπατάλης στο Δημόσιο που επαναλαμβάνει η κυβέρνηση ως το «μαξιλάρι» που θα σώσει το έλλειμμα αν τα έσοδα δεν έρθουν, υπάρχει και μία άλλη πιο αποτελεσματική περικοπή: η μείωση των κρατικών επενδυτικών δαπανών ακόμη και κατά 1,5 δισ. ευρώ.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΔΔΑ
  • ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ  – 01/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )


« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...