Ευρώπη

Η Ελλάδα, η Ευρώπη και οι άλλοι

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Ευρώπη, Ελλάδα, Παπαχελάς Αλέξης |

Του Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Τα φώτα της δημοσιότητος θα στραφούν την επόμενη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον και τη συνάντηση Παπανδρέου – Ομπάμα. Για να είμαστε, όμως, ρεαλιστές η σχέση της Ελλάδος με την Αμερική μετράει πολύ λιγότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν. Ο πρόεδρος Ομπάμα και να θέλει δεν μπορεί να επηρεάσει ούτε τον Πόλσον ούτε κανέναν άλλον. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουμε να περιμένουμε ούτε επενδύσεις ούτε, βεβαίως, στήριξη για να διευκολυνθεί ο δανεισμός μας. Ακόμη και τα όπλα που παραγγέλνουμε τα τελευταία χρόνια είναι όλο και λιγότερο αμερικανικής προέλευσης. Μπορεί διάφοροι Αμερικανοί πρόεδροι να αναφέρονται κατά καιρούς σε μια «στρατηγική σχέση», αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε πολλά ούτε να δώσουμε ούτε, όμως, και να πάρουμε από τις ΗΠΑ.

Τα ελληνικά συμφέροντα περνούν πλέον πρωτίστως από το Βερολίνο και το Παρίσι. Εκεί παίζεται σήμερα το παιχνίδι για τη διάσωση της Ελλάδος και όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις, τράπεζες κ.λπ. έχουν άμεση εξάρτηση από την Ευρώπη. Είμαστε ένα απείθαρχο, κακομαθημένο και ολίγον προβληματικό κομμάτι του ευρωπαϊκού παζλ. Είμαστε, όμως, χωρίς αμφιβολία, μια χώρα ευρωπαϊκών συμφερόντων.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να κάνουμε ανοίγματα, όπου μας συμφέρει και όπου μπορεί να υπάρχει «ψωμί». Πρώτο παράδειγμα η Κίνα, όπου παρ’ ολίγον να βγάλουμε τα μάτια μας με την αδιανόητη ανοησία του χειρισμού της υπόθεσης COSCO. Οι Κινέζοι αγαπούν την Ελλάδα, τη θέλουν ως μια επενδυτική βάση στην Ευρώπη και εμείς είχαμε αποφασίσει να τους κλείσουμε την πόρτα για χάρη μερικών καλοπληρωμένων συνδικαλιστών και ανεγκέφαλων στελεχών του ΠΑΣΟΚ.

Δεύτερο παράδειγμα, η Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα έκανε το απίθανο και εκεί. Πλήρωσε όλο το κόστος για τη στήριξη των Αράβων τη δεκαετία του ’80 και άφησε τα οφέλη στην Ιταλία, τη Γαλλία κ.α. Τώρα που έχει έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας με εξαιρετικό «όνομα» και προσβάσεις σε αυτές τις χώρες, καιρός είναι να το εκμεταλλευθεί. Η Μέση Ανατολή είναι η αυλή μας και βεβαίως μια περιοχή με πολλά χρήματα.

Ολα αυτά θα είναι εφικτά αν σοβαρευθούμε ως χώρα. Γιατί αν συνεχίσουμε να έχουμε ένα κράτος διεφθαρμένο, συντεχνίες και ομάδες πίεσης και εκβιασμού που ειδικεύονται στην απόκρουση επενδυτών και κεφαλαίων, θα καταντήσουμε απλά ο φτωχός και προβληματικός συγγενής των Ευρωπαίων εταίρων μας…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αντίο ευρώ;

Posted on Ιανουαρίου 9, 2010. Filed under: Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρώπη, ΕΥΡΩ | Ετικέτες: |

ΑΙΧΜΕΣ

Παντελής Καψής, ΤΑ ΝΕΑ: 9 Ιανουαρίου 2010

ΤΗΝ Τετάρτη που μας πέρασε ένας από τους πιο έγκυρους οικονομικούς αναλυτές στον κόσμο, ο Μάρτιν Γουλφ, ασχολήθηκε στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» με το ευρώ, τις αδύναμες οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και βέβαια την αφεντιά μας.

ΣΤΟΝ πυρήνα του προβληματισμού του ήταν η άνιση συνύπαρξη στην ΟΝΕ οικονομιών με υψηλή ανταγωνιστικότητα όπως η γερμανική με οικονομίες όπως η ελληνική που αγωνίζονται να επιβιώσουν.

ΤΟ ιστορικό των ελλειμμάτων χάρη στα οποία έχουμε επιβιώσει μέχρι σήμερα λίγο πολύ το γνωρίζουμε. Ο Γουλφ ωστόσο κάνει μια κρίσιμη παρατήρηση. Ότι δηλαδή το πρόβλημα δεν είναι απλώς ή μόνο το δημόσιο χρέος, όσο το εξωτερικό μας έλλειμμα- με απλά λόγια το ότι εξάγουμε πολύ λιγότερα από όσα εισάγουμε.

ΑΥΤΗ η αδυναμία της πραγματικής οικονομίας που τη συγκαλύπταμε όλα αυτά τα χρόνια με τον δανεισμό και τη φούσκα των ακινήτων οδηγεί σήμερα στην ύφεση και στην έκρηξη του δημόσιου ελλείμματος.

ΑΝ η Ελλάδα ήταν εκτός ευρώ θα είχαμε βέβαια κάνει προ πολλού υποτίμηση και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα είχαμε επανέλθει σε ισορροπία, καθώς τα ελληνικά προϊόντα θα γίνονταν πιο φτηνά ενώ οι εισαγωγές θα ήταν ακριβότερες.

ΣΗΜΕΡΑ αυτή η διέξοδος δεν υπάρχει. Ακόμα χειρότερα, η τιμή του ευρώ επηρεάζεται κυρίως από τις επιδόσεις της Γερμανίας και των άλλων ισχυρών της Ευρωζώνης. Έτσι αντί για την υποτίμηση που χρειάζεται η Ελλάδα έχουμε ανατίμηση. Οι εισαγωγές δηλαδή γίνονται πιο φτηνές, ενώ τα ελληνικά προϊόντα ακόμα ακριβότερα!

ΠΟΙΑ μπορεί να είναι η λύση; Στο παρελθόν είχαμε τη μετανάστευση- αφού δεν μπορούσαμε να εξάγουμε προϊόντα κάναμε εξαγωγή ανθρώπων.

Ακόμα και ο Γουλφ όμως αναγνωρίζει ότι πολιτικά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επαναληφθεί.

ΜΙΑ δεύτερη εκδοχή, γράφει, θα ήταν να κάναμε εισαγωγή πλούσιων συνταξιούχων από τη Γερμανία που θα έφερναν κεφάλαια για την αγορά σπιτιού αλλά και για να ζήσουν- κάτι σαν το συνάλλαγμα της δεκαετίας του ΄70 δηλαδή από τους ναυτικούς.

ΑΝ κι αυτό δεν λειτουργήσει- και ομολογουμένως δεν είναι εύκολο- τότε μοναδική λύση είναι μια βαθιά και παρατεταμένη ύφεση της οικονομίας που θα οδηγήσει σε μείωση των μισθών και «βελτίωση» της ανταγωνιστικότητας. Τη λύση που ήδη έχει αποδεχθεί η Ιρλανδία.

ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ το ίδιο κάνουμε κι εμείς με την αθρόα εισαγωγή φτηνής εργασίας από τους μετανάστες. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι αρκετό όπως δείχνει και η ραγδαία αύξηση της ανεργίας.

ΠΟΙΟ θα είναι το μέλλον μας λοιπόν; Δύσκολα μπορεί να το προβλέψει κανείς. Άλλωστε τα κόμματα και η κυβέρνηση αντιμετωπίζουν την επερχόμενη λιτότητα με τη νοοτροπία της δεκαετίας του ΄90: σαν κάτι αναγκαίο αλλά περαστικό.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι μια δομική κρίση του αναπτυξιακού μας μοντέλου. Αν δεν αλλάξει ριζικά ο προσανατολισμός μας- ή αν δεν υπάρξει μια νέα πολιτική διαπραγμάτευση για την ΟΝΕ και τις αδύναμες οικονομίες- τότε αργά ή γρήγορα η θέση μας στη ζώνη του ευρώ θα καταστεί αδύνατη!

//

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι ευρωεκλογές του παραλόγου

Posted on Μαΐου 17, 2009. Filed under: Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρωεκλογές, Ευρώπη, Πολιτική |

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/5/2009
  • H αντιπαράθεση των δύο μεγάλων κομμάτων στις ευρωεκλογές θα είναι οξύτατη, μας λένε οι ειδήμονες, αφού έχουν ως στόχο να πετύχουν τη μεγαλύτερη, το δυνατόν, «συσπείρωση της εκλογικής τους βάσης». Το πράγμα είναι εμφανώς παράλογο. Η ευρωπαϊκή πολιτική της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ είναι ταυτόσημη. Συνεπώς προτίθενται να συγκρουσθούν με προδιαγραφές και θεματολογία εθνικών εκλογών. Το ότι δήθεν προσπαθούν να καταρτίσουν ευρωψηφοδέλτια με πρόσωπα ευρωπαϊκής εμπειρίας και διεθνούς αναγνωρίσεως υποδηλώνει και απόπειρα εξαπατήσεως των ψηφοφόρων. Διότι τα πρόσωπα αυτά θα ψηφισθούν ή θα καταψηφισθούν με τα κριτήρια που έχουν ήδη επιλέξει τα δύο κόμματα. Δηλαδή, ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο διεφθαρμένος, ποιος εγγυάται τη διαφάνεια και ποιος συγκαλύπτει τα σκάνδαλα, ποιος αντιμετωπίζει ανεύθυνα και ποιος υπεύθυνα την οικονομική κρίση κ. ο. κ. Με την ίδια «λογική», λοιπόν, θα ’πρεπε να τοποθετηθούν επικεφαλής των ψηφοδελτίων οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου. Να πλαισιωθούν από τα πρωτοκλασάτα στελέχη τους και να δηλώσουν ότι θα παραιτηθούν μετά το αποτέλεσμα, προκειμένου να αναδειχθούν ευρωβουλευτές οι «επιλαχόντες» και πλέον ενδεδειγμένοι για το αξίωμα υποψήφιοί τους…

Εξίσου παράλογο είναι να επιδιώκεις αποτέλεσμα εθνικών εκλογών έχοντας ως πρωταρχικό στόχο τη μεγαλύτερη συσπείρωση της εκλογικής σου βάσεως, μέσω μιας τεχνητής οξύτητας. Διότι η «συσπειρωτική οξύτητα» λειτουργεί αποθετικά προς τη μερίδα εκείνη των ψηφοφόρων η οποία είναι απαραίτητη για να κερδίσει ένα κόμμα τις βουλευτικές εκλογές. Π. χ. πόσους από τους ψηφοφόρους αυτούς μπορεί να προσελκύσει ο κ. Παπανδρέου, όταν εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ άσπιλο και αμόλυντο της διαφθοράς, διεκδικώντας μάλιστα και την αποκλειστικότητα της εξυγιάνσεως; Αντιστοίχως «συσπειρωτικά» μπορεί να λειτούργησε για τους οπαδούς της Ν.Δ. και η απόφαση του πρωθυπουργού να κλείσει αιφνιδιαστικά τη Βουλή, με το βουλγαράκειο επιχείρημα πως ό, τι δεν απαγορεύεται από το Σύνταγμα είναι και πολιτικώς θεμιτό. Διότι και ένα μεγάλο μέρος της εκλογικής βάσεως της Ν.Δ. πιθανώς είναι πρόθυμο να πιστέψει πως όλα όσα καταλογίζονται σε στελέχη της είναι ψεύδη και συκοφαντίες. Διερωτάται, όμως, ο κ. Καραμανλής πόσους μη φανατικούς και μη «πιστούς» ψηφοφόρους απογοήτευσε και απώθησε από το κόμμα του;

Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, η πόλωση είχε ως βάση σημαντικές ιδεολογικοπολιτικές διαφορές, οπότε και η οξύτητα των αναμετρήσεων των δύο μεγάλων κομμάτων ήταν εν μέρει δικαιολογημένη. Σήμερα, τα αίτια της οξύτητος από τη μια πλευρά έχουν ευτελισθεί στο ποιο κόμμα είναι περισσότερο ή λιγότερο διεφθαρμένο και από την άλλη είναι ήκιστα πειστικά στον ψηφοφόρο. Ακόμη και στο συγκριτικό ερώτημα για την κυβερνητική ικανότητα ή την πολιτική αξιοπιστία των δύο κομμάτων, η πλειοψηφία των πολιτών είναι για αμφότερα απορριπτική. Η τελευταία επιβεβαίωση της γενικής απαξίωσης της πολιτικής μας ζωής ήλθε με τις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές. Οι σπουδαστικές οργανώσεις, που άλλοτε εξέφραζαν τον δυναμισμό και την ισχύ των κομμάτων, «συσπειρώθηκαν» και αυτές στα πιστά και οργανωμένα μέλη τους, τα οποία έχουν κίνητρο την «πολιτική σταδιοδρομία» ή την κατάληψη κάποιου κρατικού πόστου. Εύλογα η πλειοψηφία των φοιτητών τους γύρισε την πλάτη, αρνούμενη να προσέλθει στις κάλπες.

Δηλαδή, τι άλλο περιμένουν τα κομματικά επιτελεία της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ για να αλλάξουν αντιλήψεις, νοοτροπία και συμπεριφορά;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οταν νιώθαμε περήφανοι

Posted on Μαΐου 17, 2009. Filed under: Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρώπη, Οικονομία |

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/5/2009
  • Tον Ιανουάριο, στο πρώτο Ecofin στο οποίο συμμετείχε ο κ. Γ. Παπαθανασίου ως υπουργός Οικονομίας, υπέστη ψυχρολουσία. Οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί του, οργισμένοι με τα κατ’ επανάληψη ψευδή στοιχεία που τους είχαν δοθεί, έφθασαν να τον προτρέψουν «να σκεφτεί η Ελλάδα αν επιθυμεί ή όχι να παραμείνει στη Ζώνη του Ευρώ». Πάλι, σε πρόσφατο Ecofin, εξανέστησαν οι πάντες, όταν συνειδητοποίησαν την πρόθεση της Αθήνας να λάβει μέτρα περιορισμένα (μόνο για αύξηση εσόδων, όχι για περιορισμό δαπανών…) και με καθυστέρηση, μετά τις ευρωεκλογές – δει δη ψηφοθηρίας. «Ολοι έχουμε ευρωεκλογές, αλλά δεν μένουμε αδρανείς! Θα μείνετε εσείς, που έχετε δραματικό πρόβλημα;» – απόρησαν. Λοιπόν, η κυβέρνηση έχει κάποιο δίκιο: Η Ελλάδα, πράγματι, διασύρεται. Οχι, όμως, εξαιτίας της «συνωμοτικής» δράσης κάποιων αλλ’ εξαιτίας της γενικευμένης απάθειας. Κυρίως, δε, την εικόνα διαμορφώνει το κυβερνητικό έργο. Ετσι συνέβαινε πάντα, άλλωστε.

Από τα τέλη της προηγούμενης 10ετίας, οι Ελληνες που συμμετείχαν σε διεθνείς συναντήσεις αισθάνονταν υπερήφανοι καθώς η Ευρώπη εκθείαζε το «ελληνικό υπόδειγμα» – την προσπάθεια για το ευρώ. Η εικόνα της χώρας δεν θάμπωνε από τα έπεα της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία στοιχημάτιζε ότι δεν θα επιτυγχάναμε να ενταχθούμε έγκαιρα στην ΟΝΕ, το 2000. Η καταστροφολογία δεν είχε επίδραση. Διότι αυτό που «μετρούσε» ήταν το έργο της κυβέρνησης Σημίτη.

Η Ελλάδα πέτυχε να ενταχθεί στη Ζώνη του Ευρώ εγκαίρως -ευτυχώς. Τότε, όμως, η ηγεσία της Ν.Δ. είχε αισθανθεί τόσο δυσάρεστα, ώστε ο κ. Γ. Αλογοσκούφης έκανε διαβήματα διαμαρτυρίας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ισχυριζόμενος ότι κακώς μας επέτρεψε να ενταχθούμε στην Ευρωζώνη και περιέτρεχε τα διεθνή συνέδρια στο Λονδίνο, κατηγορώντας την Ελλάδα ως πλαστογράφο των δημοσιονομικών στοιχείων της. Ο ίδιος ο κ. Κ. Καραμανλής δυσφημούσε διεθνώς τη χώρα που μετ’ ολίγον θα κυβερνούσε, μιλώντας για «τραβεστί οικονομία». Ολα αυτά δεν πέτυχαν να διασύρουν την Ελλάδα – διότι στις Βρυξέλλες δεν μετρούν τα λόγια.

Το 2004, έτος που η Ελλάδα ήταν (πάλι) υπερήφανη για την εξαιρετική διοργάνωση της Ολυμπιάδας, συνέβη κάτι πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά: Η κυβέρνηση, με μία πλαστή «απογραφή», διέσυρε την Ελλάδα ως χώρα-απατεώνα. Αλλαξαν τον τρόπο υπολογισμού των αμυντικών δαπανών και, με τον απίθανο ισχυρισμό ότι δεν γνωρίζουν πότε παραλαμβάνουν πολεμικά αεροσκάφη και τανκς, αποφάσισαν να μεταφέρουν τις δαπάνες (από το δημόσιο χρέος) στο έλλειμμα τη στιγμή που γίνεται η παραγγελία και όχι κατά την παραλαβή του στρατιωτικού υλικού – όπως συνέβαινε μέχρι τότε. Ετσι, μετέφεραν λογιστικά τις αμυντικές δαπάνες σε προηγούμενα έτη και εκτίναξαν το έλλειμμα των προϋπολογισμών προηγουμένων ετών, ώστε να «αποδειχθεί» ότι κακώς μπήκαμε στην ΟΝΕ και να «δικαιωθεί» η ρήση περί «οικονομίας τραβεστί». Ο διασυρμός της Ελλάδας, τελικά, επετεύχθη – από την κυβέρνησή της.

Περασμένα – ξεχασμένα, θα έλεγε κάποιος, αν ο διασυρμός τελείωνε εκεί. Συνεχίστηκε. Το 2006, 2007 και 2008, με τους πλαστούς προϋπολογισμούς -αυτούς με τα ψεύτικα στοιχεία που εξόργισαν τους συναδέλφους του κ. Γ. Παπαθανασίου. Συνεχίζεται σήμερα με την προϊούσα δημοσιονομική εκτροπή, ενώ το πολιτικό προσωπικό περί άλλα τυρβάζει και η κυβέρνηση, αντί να λύνει προβλήματα του τόπου, φορτώνει στον τόπο τα δικά της. Στα παρασκήνια του Ecofin, αυτό συζητείται.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ψήφος για το μέλλον

Posted on Μαΐου 17, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ευρώπη |

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/5/2009
  • H συμμετοχή στην οικοδόμηση της Ενιαίας Ευρώπης είναι η τιμή αλλά και η ευθύνη που βαραίνει την Ελλάδα εδώ και 30 χρόνια, από την υπογραφή της ένταξης της χώρας στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Η σχέση είναι αμφίδρομη. Η ΕΟΚ απέκτησε ένα μέλος διαφορετικό από τα άλλα, τα οποία τότε ήταν πιο «δυτικά» από την Ελλάδα – και γεωγραφικά και ιστορικά. Από τις ελλείψεις και τις εμμονές της Ελλάδας, η Ευρώπη έμαθε πώς να αγκαλιάζει νέα μέλη με άλλες ανάγκες και άλλες συμπεριφορές. Εμαθε, όμως, και πώς να επιβάλλεται εκεί που πρέπει (όπως στην προστασία του περιβάλλοντος). Χωρίς τα αγκάθια στην αρχική σχέση με την Ελλάδα, είναι αμφίβολο αν η Ευρώπη θα είχε πετύχει τις επόμενες διευρύνσεις της. Από την άλλη, η Ελλάδα κέρδισε την πλέον μακρά περίοδο σταθερότητας και ευημερίας στην ιστορία της, καθώς και αμύθητα ποσά για τον εκσυγχρονισμό της και την προκοπή του λαού της.

Η Ευρώπη και η Ελλάδα κέρδισαν από την ώσμωση. Αλλά, λίγες μέρες πριν από τις Ευρωεκλογές της 4ης και 7ης Ιουνίου, είναι αναπόφευκτη η αίσθηση ότι και η Ευρώπη και η Ελλάδα βρίσκονται σε τέλμα όσον αφορά τη σχέση τους αλλά και την εξέλιξη της καθεμιάς. Η Ευρώπη πάσχει από την έλλειψη αυτοπεποίθησης και οράματος των ηγετών της, ενώ η Ελλάδα έχει παγιδευτεί σε δομικές δυσλειτουργίες που κανένας πολιτικός δεν τολμά να αντιμετωπίσει.

Το πρόβλημα εκφράζεται άμεσα στην έλλειψη ενδιαφέροντος των πολιτών για τις επικείμενες εκλογές. Ενώ το 1979, στις πρώτες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η συμμετοχή των λαών της ΕΟΚ ήταν 63%, το 2004 είχε πέσει στο 45,7% (ενώ στην Ελλάδα έπεσε από το 79% στο 62,8%). Γι’ αυτές τις εκλογές, το Ευρωβαρόμετρο βρίσκει ότι το 53% των Ευρωπαίων πολιτών δεν ενδιαφέρεται να ψηφίσει, αντανακλώντας μια γενικότερη αποχή από την πολιτική. Στην Ελλάδα, όπως δείχνει η έρευνα της Public Issue που δημοσιεύει σήμερα η «Κ», μόνο το 39% ενδιαφέρεται για τις εκλογές. Κι όμως, σύμφωνα με την Public Issue, το 80% προτίθεται να ψηφίσει – αλλά η πρόθεσή τους δείχνει ήδη μεγάλη δυσθυμία. Ενώ το 8% των ψηφοφόρων παραμένει αναποφάσιστο και το 9,5% λέει πως δεν θα ψηφίσει, το 26,5% προτίθεται να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ (από 38,10% στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και 34% στις Ευρωεκλογές του 2004) και μόλις 21% για τη Νέα Δημοκρατία (από 41,8% το 2007 και 43% το 2004). Σε πτώση είναι και το Κομμουνιστικό Κόμμα (με πρόθεση ψήφου 6% από 9, 5% το 2004) και ο ΛΑΟΣ (με 3% από 4,1% το 2004), ενώ ο Συνασπισμός δείχνει μικρή άνοδο (με 5,5% έναντι του 4,2% το 2004). Τρίτο κόμμα, από το πουθενά, εμφανίζεται αυτό των Οικολόγων με 6,5%.

Τα ποσοστά των μεγαλύτερων κομμάτων θα αυξηθούν στην κάλπη αλλά είναι προφανές ότι η αδράνεια των πολιτικών μας στην αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων της εποχής δημιουργεί αδιέξοδο. Η έλλειψη πολιτικής οδηγεί στη γιγάντωση των προβλημάτων, και έτσι οι δυσλειτουργίες της οικονομίας και της κοινωνίας οδηγούν στην απάθεια, την αμηχανία και την οργή για την έλλειψη επιλογών. Το φαινόμενο της ψήφου διαμαρτυρίας δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό: σε όλη την Ε.Ε. αναμένεται είτε αύξηση της αποχής είτε ψήφος για μικρά κόμματα, χωρίς να αλλάζουν οι γενικότερες ισορροπίες.

Στη χώρα μας είμαστε παγιδευμένοι σε ένα φαύλο κύκλο. Οι πολιτικοί δεν αντιμετωπίζουν τη διαφθορά και τα άλλα δομικά προβλήματα της οικονομίας και της κοινωνίας. Αυτή είναι μόνιμη πληγή, αλλά η σοβαρότερη επίπτωση είναι ότι ικανοί νέοι και νέες που θα μπορούσαν να προσφέρουν στην πολιτική βλέπουν ότι κάθε προσπάθεια είναι μάταιη και απέχουν από τον δημόσιο βίο. Και όσο επικρατούν η μετριότητα και η φαυλότητα σε μια χώρα, τόσο επείγουσα γίνεται η ανάγκη για μια ισχυρή και πιο αντιπροσωπευτική Ευρώπη – για να βρουν οι πολίτες διέξοδο. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ε.Ε. είναι κοινές για όλους – στους τομείς της οικονομίας, του κοινωνικού κράτους, της ασφάλειας, της μεταναστευτικής πολιτικής, της ενέργειας και του περιβάλλοντος. Τα κόμματα που θα πάρουν στα σοβαρά την Ευρώπη, και θα προτείνουν υποψήφιους ικανούς να διαδραματίσουν ρόλο στην εξέλιξη της Ενωσης, είναι αυτά που πρέπει να στηρίξουμε – όχι μόνο σε αυτές τις εκλογές αλλά και στις εθνικές. Επειδή ό,τι είναι καλό για την Ευρώπη είναι καλό και για εμάς. Και τούμπαλιν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι Eυρωπαίοι πολιτικοί εθελοτυφλούν μπροστά στην κρίση

Posted on Μαρτίου 14, 2009. Filed under: Διεθνής Οικονομική κρίση, Ευρώπη | Ετικέτες: |

  • Μετά την κινητικότητα του φθινοπώρου, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ολιγωρούν και δείχνουν απρόθυμοι να υιοθετήσουν μια μεγάλη δέσμη μέτρων τόνωσης της οικονομίας, αντίστοιχη εκείνης των ΗΠΑ ή να καταφύγουν σε μη συμβατικά εργαλεία νομισματικής πολιτικής, όπως αυτά που έχουν δρομολογηθεί στη Βρετανία.

«Αρνούνται να δουν το πρόβλημα κι ελπίζουν πως θα έρθει κάτι από τις ΗΠΑ να τους βοηθήσει», επισημαίνει ο Τόμας Μάγιερ, κορυφαίος οικονομικός αναλυτής της Deutsche Bank στο Λονδίνο. Ο ίδιος υπογραμμίζει πως «το ευρωπαϊκό σύστημα δεν έχει σχεδιασθεί για την ανάληψη μη συμβατικών μέτρων, όπως αυτά που χρειάζεστε τώρα». Την Τετάρτη, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και ο υπουργός Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ έθεσαν το θέμα εν όψει της συνάντησης των υπουργών Οικονομικών της G20 και των διοικητών κεντρικών τραπεζών, που θα πραγματοποιηθεί το Σαββατοκύριακο έξω από το Λονδίνο και θα είναι η τελευταία σημαντική πριν από την προγραμματισμένη σύνοδο κορυφής του Απριλίου.

Μέχρι στιγμής οι ευρωπαϊκές προσπάθειες τόνωσης της οικονομίας είναι μόνον ένα τμήμα του αμερικανικού πακέτου. Ο Μάγιερ εκτιμά πως το πακέτο νέων δαπανών και φοροαπαλλαγών που ενέκρινε προσφάτως η Ουάσιγκτον για την επόμενη διετία αντιστοιχεί με το 6% του αμερικανικού ΑΕΠ. Το αντίστοιχο της Γερμανίας αντιπροσωπεύει το 2,6% του ΑΕΠ της, ενώ στη Zώνης Eυρώ, ο μέσος όρος κυμαίνεται από 1% ώς 1,5% του ΑΕΠ. Οι Γερμανοί πολιτικοί ανησυχούν για τον κίνδυνο μακροπρόθεσμου πληθωρισμού αν δανειστούν και δαπανήσουν υπερβολικά, ενώ η Γερμανία και άλλες χώρες στην καρδιά της Ευρώπης δεν θέλουν να επωμισθούν τα βάρη για λογαριασμό πιο προβληματικών οικονομιών, όπως η Ιρλανδία και η Ελλάδα. «Αν χρειαστεί βοήθεια μια χώρα, δεν είναι σαφές αν πρέπει να απευθυνθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στο ΔΝΤ ή στην ΕΚΤ», επισημαίνει ο Φίλιπ Λέιν, καθηγητής Οικονομικών στο Trinity College του Δουβλίνου.

Η Ευρώπη αισθάνεται, άλλωστε, πως η κατάσταση δεν είναι τόσο επείγουσα επειδή το ισχυρό δίχτυ κοινωνικής ασφάλισης που προσφέρει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και μια σειρά άλλων υπηρεσιών αμβλύνει τον αντίκτυπο της αυξανόμενης ανεργίας. Κι αυτός είναι ένας λόγος που δεν επικρατεί τόση απαισιοδοξία όση στις ΗΠΑ και δεν ασκούνται τόσες πιέσεις στους πολιτικούς. Επιπλέον, πέραν της Βρετανίας, της Ιρλανδίας και της Ισπανίας, η Δυτική Ευρώπη δεν γνώρισε ποτέ τη έκρηξη της αγοράς στέγης που γνώρισαν οι ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να περιορίζεται το βάρος του χρέους σε μεμονωμένα άτομα. Η ανεργία, που συνήθως είναι υψηλότερη από τις ΗΠΑ, αναμένεται να αυξηθεί και ειδικότερα στην Ισπανία.

Προ ημερών, ο πρόεδρος της ΕΚΤ Ζαν Κλοντ Τρισέ μίλησε με αισιοδοξία για το επερχόμενο σημείο ανόδου, αλλά ακόμα και οι δικές του προβλέψεις είναι πιο απαισιόδοξες, καθώς προεξοφλούν συρρίκνωση από 2% ώς 3% το 2009 και ελάχιστη ανάπτυξη το επόμενο έτος. Λιγότερο από 24 ώρες μετά την ομιλία του στη Βασιλεία, δημοσιοποιήθηκαν νέα στοιχεία που φέρουν τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Την Τετάρτη, η Βρετανία έκανε το πρώτο βήμα, καθώς η Τράπεζα της Αγγλίας αγόρασε ομόλογα του Δημοσίου αξίας δύο δισ. στερλινών, ελπίζοντας πως έτσι θα αυξηθεί η πίστωση. Το σχέδιό της εγκωμίασαν τόσο ο Μάγιερ όσο και ο Σάιμον Τζόνσον, πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ και νυν καθηγητής στο ΜΙΤ. Ωστόσο, οι κανονισμοί που διέπουν την ΕΚΤ δυσκολεύουν πολύ κάτι αντίστοιχο στη Zώνη Eυρώ. Ο Τζόνσον δηλώνει ανήσυχος για το «τσουνάμι» που απειλεί τη Δυτική Ευρώπη από το ντόμινο των πτωχεύσεων στην Ανατολική Ευρώπη. [International Herald Tribune, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/03/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το τέλος των ψευδαισθήσεων

Posted on Ιανουαρίου 1, 2009. Filed under: Δημοκρατία, Ευρώπη, Ελλάδα, Ελληνες | Ετικέτες: |

Tου Δημητρη Ρηγοπουλου, Η Καθημερινή, 01/01/2009

Οταν έχουμε βομβαρδιστεί με τόσο δυσοίωνες προβλέψεις για τη χρονιά που μόλις ήρθε, όταν η Μέση Ανατολή είναι ξανά στις φλόγες κι όταν έχουμε πίσω μας έναν τόσο σκοτεινό Δεκέμβριο, οι φετινές ευχές μοιάζουν αναπόφευκτα φιλτραρισμένες μέσα από μια παράξενη αίσθηση αναμονής και φόβου. Δεν θυμάμαι άλλες χρονιές να είμαστε περισσότερο προετοιμασμένοι ψυχολογικά για το χειρότερο.

Αλλά είναι Πρωτοχρονιά και κάθε Πρωτοχρονιά φέρνει μαζί της την ελπίδα, κάτι που μάλλον έχει καταγωγή στον προστατευμένο κόσμο της παιδικής μας ηλικίας. Οσο άσχημα κι αν έχουν πάει τα πράγματα, η 1η Ιανουαρίου είναι συνυφασμένη με τις καλύτερες προσδοκίες.

Για τη Ελλάδα και τους Ελληνες είναι, επίσης, μια πολύ διαφορετική Πρωτοχρονιά. Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου μας κληρονόμησαν μια νεοαποκτημένη γνώση, που μένει να αποδειχθεί πόσο γνώση είναι τους επόμενους μήνες. Υπάρχει κάτι δραματικά ανακουφιστικό όταν σπάει το απόστημα μιας κακοφορμισμένης πραγματικότητας που για τους δικούς μας λόγους ο καθένας αρνιόταν να δει. Ποτέ δεν βλέπαμε με καλό μάτι το μέλλον (κατά παράδοση καταλαμβάνουμε τις χαμηλότερες θέσεις σε ανάλογους δείκτες), αλλά πάντα υπήρχε η ψευδαίσθηση μιας περίεργης χώρας που παρά τα χιλιάδες προβλήματα και τις τεράστιες αντιφάσεις, στο τέλος τα καταφέρνει. Ετσι κάπως γίναμε μέλος της ΕΟΚ το 1981, έτσι κάπως μπήκαμε στην ΟΝΕ επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη, έτσι κάπως κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004. Στο τέλος, λίγο έλειψε να το πιστέψουμε: μήπως δεν ήμασταν τόσο αναποτελεσματικοί όσο νομίζαμε;

Τώρα, όμως, που ξαφνικά ο αιώνιος καλός Θεός της Ελλάδας μας άφησε χρόνους και βαλλόμαστε πανταχόθεν (τέλος οι αυταπάτες περί ισχυρής οικονομίας, τέλος η βιομηχανία μεταλλίων στους Ολυμπιακούς), ο παραμορφωτικός καθρέφτης σαν να έφτιαξε απότομα. Και δείχνει την αλήθεια: αναξιόπιστο σύστημα υγείας, παιδεία της πλάκας, χαμηλή παραγωγικότητα, προβληματικές υπηρεσίες. Και, φυσικά, μεγάλη οργή στους δρόμους.

Με εξαίρεση την οργή που ξέσπασε επί δικαίων και αδίκων, όλα τα υπόλοιπα τα ξέραμε. Το ερώτημα είναι: μάθαμε κάτι όλες αυτές τις ημέρες; Θα μας κάνει σοφότερους ο πόνος και τα αδιέξοδα που μας έχουν πλημμυρίσει; Κυρίως: θα δούμε τι μας έφερε εδώ; Στις διαδηλώσεις των τελευταίων εβδομάδων εκφράστηκε η απελπισία που παράγει ένα αποτελματωμένο εκπαιδευτικό σύστημα και η ελληνική οικονομική πραγματικότητα, αγκυλωμένη στα γρανάζια των πελατειακών σχέσεων και μιας προβληματικής δημόσιας διοίκησης. Το περίεργο στην Ελλάδα είναι ότι όσοι διαμαρτύρονται στους δρόμους είναι πρόθυμοι να ξαναβγούν έξω για να υπερασπιστούν το εκπαιδευτικό σύστημα και για να ζητήσουν να μην αλλάξει τίποτα στο Δημόσιο.

Ενας τυπικά ελληνικός φαύλος κύκλος που φαινόταν ότι δεν θα έσπαγε ποτέ αν… Αν τίποτα δεν μας ξύπναγε από τον ύπνο μας. Τώρα που ξυπνήσαμε δεν έχουμε δικαιολογίες. Να η ευκαιρία του 2009.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Μια σπίθα στην Αθήνα. Φωτιά στο Παρίσι. Η εξέγερση έρχεται»

Posted on Δεκέμβριος 27, 2008. Filed under: Διαδηλώσεις, Ευρώπη, Καταλήψεις, Κινήματα, Νεολαία, Πολιτική, Ταραχές |

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ

Αρχής γενομένης από την Αθήνα, το «σύνδρομο της Ελλάδας», όπως το είδαν οι ξένοι δημοσιογράφοι, εξαπλώνεται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποδεικνύοντας κατά πώς φαίνεται ότι «η Ευρώπη υπάρχει», σύμφωνα με τα σχόλια αναλυτών, αλλά και ότι οι φωτιές που ανάβουν οι νέοι από την Αθήνα μέχρι το Παρίσι, τη Μαδρίτη ή το Μάλμο της Σουηδίας δίνουν το στίγμα ενός αναβρασμού που έχει τη δική του δυναμική.

«Μια σπίθα στην Αθήνα. Φωτιά στο Παρίσι. Η εξέγερση έρχεται», ήταν το σλόγκαν που έγραψαν με σπρέι διαδηλωτές στο Γαλλικό Ινστιτούτο, όπως και «Γαλλία, Ελλάδα, εξέγερση παντού».
Αναλυτές εκτιμούν ότι πρόκειται για μια συντονισμένη, βίαιη προσπάθεια σύνδεσης των κινημάτων διαμαρτυρίας απελπισμένων νέων σε ολόκληρη την Ευρώπη και ιδιαιτέρως σε χώρες όπου δεν υπάρχει εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς και ούτε βάσιμες ελπίδες για την εξυγίανση της οικονομίας. Με το ακρωνύμιο PIIGS, που σχηματίζεται από τα αρχικά των χωρών Πορτογαλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία, στα λατινικά, γίνεται ένα παιγνίδι από τη μια για μια αυθόρμητη και παράλληλα δομούμενη σωστά στην πορεία της αντίδραση, και από την άλλη με παραπομπή στη λέξη pigs που φυσικά σημαίνει γουρούνια.

Δραματοποίηση

Όπως έγραψε η βρετανική εφημερίδα «Independent», μπορεί τελικά η προσπάθεια να πολιτικοποιήσουμε και να συνδέσουμε τις διάφορες συγκρούσεις μέσα στα σύνορα της Ευρώπης να αποδειχθεί μια πράξη δραματοποίησης κάποιων μεμονωμένων γεγονότων από μια απομονωμένη ομάδα της ελληνικής ακρο-Αριστεράς. Ομως εκ των πραγμάτων έχει τραβήξει το ενδιαφέρον εστιάζοντας την προσοχή όλων στις ομοιότητες -αναπόφευκτα και στις διαφορές- των ταυτόχρονων ξεσπασμάτων σε κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

«Χιλιάδες Ελληνες νέοι διαδηλώνουν επί τουλάχιστον δύο εβδομάδες διαμαρτυρόμενοι ενάντια στο χαοτικό και μάλιστα διεφθαρμένο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα», σύμφωνα με τον βρετανικό Τύπο, «μιας χώρας που παραμένει διχασμένη ανάμεσα στον ευρωπαϊκό «εκμοντερνισμό» της και σε ένα μπερδεμένο βαλκανικό παρελθόν». Υπ’ αυτή την έννοια «μπορεί να πει κανείς ότι πράγματι επαναστατούν», σχολιάζουν ξένοι δημοσιογράφοι.

Η πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, γράφει η ιταλική «Repubblica», είναι ότι μετέχουμε σε ένα ευρωπαϊκό σύνολο που αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες στο να προσφέρει μια εναλλακτική προοπτική στο χάος που ανοίγεται στις παρυφές της μεγάλης ανασφάλειας και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων για τη δημιουργία ενός κύκλου που κανονικά έπρεπε συνεχώς να διευρύνεται και να κλείνει μέσα του όλο και περισσότερες ευκαιρίες για απασχόληση.

Ο κόσμος στρεφόταν επί μακρόν στη Δεξιά ή στην Αριστερά αλλά δεν βρήκε λύσεις. Τώρα, εξηγεί η ιταλική εφημερίδα, «μόνο με την έλλειψη μιας πειστικής πολιτικής πρότασης μπορεί να ερμηνευτεί ο χαρακτήρας των φοιτητικών διαδηλώσεων που ξέσπασαν στην Ευρώπη αλλά δεν ξεπήδησαν από το χώρο των πανεπιστημίων ούτε γνωρίζουν εθνικά σύνορα και για την ώρα προσδιορίζονται ως «επεισόδια»». Ομως, όπως υπογραμμίζεται στο σχετικό δημοσίευμα, ποιος μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει «αν η παγκόσμια κρίση δεν ξεπεραστεί μέσα σε λίγους μήνες»; Τι θα κάνει άραγε αυτή η νεολαία που αισθάνεται προδομένη από τα κόμματα και από την πολιτική στο σύνολό της; (Πηγές: Repubblica, Independent), ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι ξένοι και εμείς

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Ευρώπη, Ελλάδα, Καραμανλής Κώστας, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Νεολαία | Ετικέτες: |

Του ΚΩΣΤΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Γιάννης Καρτάλης | Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Αυτό που συνέβη την περασμένη Πέμπτη στις Βρυξέλλες δεν είχε ξανασυμβεί. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, τον οποίο οι συνάδελφοί του συνήθως αγνοούσαν κατά τη διάρκεια των συνόδων κορυφής επειδή και ο ίδιος δεν έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για αυτές, βρέθηκε ξαφνικά στο κέντρο της προσοχής. Μόνο που οι συνομιλίες που είχε με τους Ευρωπαίους συναδέλφους του δεν είχαν ως αντικείμενο την προώθηση των ελληνικών θέσεων στα θέματα που επρόκειτο να συζητηθούν αλλά να απαντήσουν στην ανησυχία τους για τα συμβαίνοντα στη χώρα μας, καθώς μάλιστα ορισμένοι από αυτούς εξέφραζαν τον φόβο ότι τα τραγικά γεγονότα που ζήσαμε τις τελευταίες ημέρες θα μπορούσαν να μεταφερθούν και στις δικές τους πρωτεύουσες. Και είναι αλήθεια ότι στη Γαλλία κυρίως αλλά και στην Ισπανία, στην Ιταλία και στην Πορτογαλία, όπου η ανεργία των νέων έχει φθάσει στα ύψη, ο κίνδυνος ενός ντόμινο είναι υπαρκτός. Αυτό άλλωστε επισημαίνουν και οι σοβαρότερες ευρωπαϊκές εφημερίδες, οι οποίες όλο αυτό το διάστημα έθεταν το ερώτημα για το πώς η Ελλάδα που διακρίθηκε με την άψογη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 κατάφερε μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια να φθάσει στο σημερινό κατάντημα.

Για τον ξένο Τύπο οι μεγαλύτερες μετά τη Μεταπολίτευση ταραχές στην Ελλάδα είναι προϊόν μιας βαθιάς πολιτικής και κοινωνικής κρίσης που σημαδεύεται από τα παρατεταμένα σκάνδαλα, το πελατειακό πολιτικό σύστημα, την κυβερνητική ανικανότητα να χειρισθεί κρίσεις και τις ολέθριες επιπτώσεις από τους ανεκπαίδευτους αστυνομικούς. Η δολοφονία του νεαρού Αλέξανδρου ήταν η αφορμή, αλλά όχι και η αιτία, για το οργίλο ξέσπασμα της νεολαίας, στο οποίο αναμείχθηκαν περιθωριακά στοιχεία. Το ξέσπασμα αυτό δεν κατόρθωσε να συγκρατήσει η Αστυνομία, η οποία, όπως επισημαίνεται σε πολλές αναλύσεις, αντιμετωπίζεται με μεγάλη εχθρότητα από τους πολίτες λόγω ενός ανώμαλου πολιτικού παρελθόντος (δικτατορία Μεταξά, Εμφύλιος, χούντα, Πολυτεχνείο). Η βασική όμως αιτία είναι ότι η κυβέρνηση, παρά τις υποσχέσεις της, δεν κατόρθωσε να προχωρήσει στον εκσυγχρονισμό του κράτους, όπως δεν είχε κατορθώσει να το πράξει τα προηγούμενα χρόνια και το ΠαΣοΚ.

Ισως η πιο χαρακτηριστική επισήμανση έγινε στο κύριο άρθρο του γαλλικού «Μοnde»: «Δεν είναι θέμα πολιτικής παράταξης. Από τα ίδια δεινά με τη Δεξιά υποφέρει και το (σοσιαλιστικό) ΠαΣοΚ, που κατείχε την εξουσία τις δεκαετίες του ΄80 και του ΄90. Δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να οικοδομήσει ένα σύγχρονο κράτος δικαίου. Οι μεγάλες οικογένειες- Καραμανλή, Μητσοτάκη, Παπανδρέου- εναλλάσσονταν στην εξουσία για δεκαετίες, με τους ανθρώπους τους να επωφελούνται από ένα σύστημα οι επιπτώσεις του οποίου έπλητταν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού». Αυτά ως προς την εξήγηση που επιχειρείται να δοθεί για το ξέσπασμα της λαϊκής οργής. Μια οργή που οι περισσότεροι ξένοι αναλυτές θεωρούν ότι αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει στην πτώση της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία διαθέτει την πλειοψηφία με έναν μόνο βουλευτή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι φτωχοί φτωχότεροι

Posted on Οκτώβριος 18, 2008. Filed under: Ευρώπη, Καπιταλισμός, Νεοφιλελευθερισμός, Οικονομία, Φτώχεια | Ετικέτες: |


ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου οι Ευρωπαίοι ηγέτες πήραν αποφάσεις για την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης και των συνεπειών της, που εύλογο είναι να ανησυχούν όλους τους πολίτες. Εντείνονται, μάλιστα, οι ανησυχίες όχι μόνο από τις φήμες, αλλά προπαντός από τις ζοφερές εκτιμήσεις και τη νέα κάθετη πτώση των αξιών στα χρηματιστήρια αμέσως μετά την προσωρινή άνοδο, καθώς και τις διακυμάνσεις που ακολουθούν.

ΚΑΘΗΣΥΧΑΖΟΥΝ τους πολίτες οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και των κυβερνήσεων; Μάλλον δεν τους καθησυχάζουν, διότι οι αποφάσεις περιορίζονται στη διασφάλιση της σταθερότητας του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμφωνα με τις διακηρύξεις των ηγετών, ώστε να στηριχθεί «η πραγματική οικονομία», αφού διασωθεί η εικονική…ΕΠΑΝΕΛΑΒΕ και από τις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός, κ. Κώστας Καραμανλής, σε συνέντευξή του μετά τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ότι η κυβέρνηση «έθεσε ως προτεραιότητα την προστασία των ασθενέστερων στρωμάτων» και απαρίθμησε τα γνωστά μέτρα για την εγγύηση των καταθέσεων -που δεν ενισχύουν τα ασθενέστερα στρώματα αλλά την πίστη στο τραπεζικό σύστημα.

ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ, φυσικά, αυτά τα μέτρα για να προστατευτούν οι ασθενέστεροι από τις συνέπειες της κρίσης που, σύμφωνα με όλους τους αναλυτές, θα έρθουν σύντομα και θα έχουν διάρκεια. Γι’ αυτό και, όπως είπε ο πρωθυπουργός, συμφώνησαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες να «εφαρμοστούν οι ευελιξίες που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας», προκειμένου να αντιμετωπιστούν (τάχα) τα προβλήματα των οικονομικά ασθενέστερων.

ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ οι Ευρωπαίοι ηγέτες, και ο κ. Καραμανλής φυσικά, τα προβλήματα των ασθενέστερων; Και αν τα γνωρίζουν, γιατί δεν πήραν αμέσως μέτρα στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια, όπως πήραν για το χρηματοπιστωτικό σύστημα; Δείχνει και αυτή η διαφορετική αντιμετώπιση το τεράστιο δημοκρατικό έλλειμμα ή, καλύτερα, δημοκρατικό κενό, που υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην οποία και τώρα, μέσα στη δίνη της κρίσης, κυριαρχούν, θεσμοθετημένες μάλιστα, οι νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις (πλην… «εξαιρετικών περιστάσεων»).

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ να περιμένουν οι ασθενέστεροι, τα δύο εκατομμύρια των Ελλήνων, που ζουν με εισόδημα κάτω από τα όρια της φτώχειας, στους οποίους περιλαμβάνεται και η «γενιά των 700 ευρώ»; Τίποτε περισσότερο από το επίδομα θέρμανσης (λόγω της αύξησης της τιμής του πετρελαίου, που όμως τώρα διεθνώς κατρακύλησε) και κάποια ελεημοσύνη από το περίφημο Φτωχοταμείο της κυβερνητικής κοινωνικής ευαισθησίας. Αλλωστε, το προσχέδιο του προϋπολογισμού δεν προβλέπει αυξήσεις, αλλά περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες.

ΘΑ ΕΙΝΑΙ πολύ ζοφερές οι συνέπειες της κρίσης για τους ασθενέστερους. Ηδη ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας με έκθεσή του προβλέπει ότι εξ αιτίας της ύφεσης, που θα φέρει η κρίση, θα διευρυνθούν ακόμη περισσότερο οι ήδη μεγάλες εισοδηματικές ανισότητες στον κόσμο. Πολύ απλά, οι φτωχοί θα γίνουν φτωχότεροι, θα συρρικνωθούν και τα μεσαία εισοδήματα, αλλά θα διασωθεί το τραπεζικό σύστημα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...