Ζούλας Στάμος

Μέγα το έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας

Posted on Μαΐου 19, 2012. Filed under: Ζούλας Στάμος |

Toυ Σταμου Ζουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/5/2012

Εναντιούμενος στην ένταξή μας στην ΕΟΚ, κατά τη δεκαετία του ’60, το τότε κορυφαίο στέλεχος της ΕΔΑ και μετέπειτα πρόεδρός της Ηλίας Ηλιού, διατηρούσε μια σοφή θέση, που αν θυμάμαι καλά υποστήριζε και ο επίσης «αντιευρωπαϊστής» Στρατής Ανδρεάδης: Είμαστε κατά της ΕΟΚ, αλλά οφείλουμε να δούμε το μέλλον της χώρας μας. Διότι αν τελικά η Ευρώπη προχωρήσει σε μια οικονομική και αργότερα πολιτική ένωση, θα είναι ολέθριο για την Ελλάδα να βρίσκεται εκτός και παντελώς απομονωμένη. Ο Ηλίας Ηλιού, όμως, ήταν συνετός και οραματιστής ηγέτης. Οπως αργότερα και ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Χαρ. Φλωράκης, ο οποίος απέφυγε να συνδέσει την κομμουνιστική ψήφο με άμεση αποχώρηση από την Ευρώπη. Σημειωτέον, ότι αυτές οι μετριοπαθείς θέσεις διατυπώνονταν σε εποχή που ο υπαρκτός σοσιαλισμός ήταν ακόμη κραταιός, παραμένοντας όραμα και υπόδειγμα πολιτικοκοινωνικού συστήματος για μεγάλη μερίδα Ελλήνων αριστερών. (περισσότερα…)

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ποιους εκπροσωπούν οι 300 «εθνοπατέρες»

Posted on Ιανουαρίου 1, 2011. Filed under: Ζούλας Στάμος |

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/12/2010

Τελικώς οι βουλευτές δεν εκπροσωπούν το Εθνος, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα, ούτε καν τους ψηφοφόρους των περιφερειών τους. Προτάσσουν την εκπροσώπηση των κατ’ ιδίαν επαγγελματικών και συντεχνιακών τους συμφερόντων. Τούτο πράττουν, οσάκις τους παρέχεται η ευκαιρία να τα «προάγουν», συνήθως με μια μεταμεσονύκτια και άσχετη τροπολογία κάποιου νομοθετήματος και κυρίως όταν απειλούνται, όπως συμβαίνει σήμερα. Η κυβέρνηση δεν το κρύβει, ούτε διστάζει να το παραδεχθεί. Η αναβολή, τουλάχιστον για έναν μήνα, της συντάξεως και ψηφίσεως του νομοθετήματος για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, οφείλεται στις έντονες αντιδράσεις των «θιγομένων» δικηγόρων, μηχανικών, γιατρών κ. ο. κ. βουλευτών, οι οποίοι συμβαίνει να αποτελούν πάντοτε την συντριπτική πλειοψηφία των «Πατέρων του Εθνους». Η κυβέρνηση, λοιπόν, αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία έχει επίσης ταχθεί υπέρ της καταργήσεως και στη χώρα μας του επαγγελματικού προστατευτισμού, φοβούνται τις αντιδράσεις των βουλευτών τους. Αντιδράσεις, οι οποίες πιθανώς θα εκδηλωθούν έντονα, με την αξίωση να διατηρηθούν συντεχνιακά και επαγγελματικά συμφέροντα των «θιγομένων»…

Τα συγκεκριμένα επαγγέλματα εκπροσωπούνται, εξίσου «πλειοψηφικώς» και στο υπουργικό συμβούλιο. Ετσι, πολλοί «ομοιοεπάγγελτοι» υπουργοί έχουν αρχίσει σύντονες διαπραγματεύσεις, με τα συνδικαλιστικά όργανα των κλάδων τους. Οπως εγράφη, στόχος αυτής της τακτικής είναι να επιτευχθεί ένας γενικός συμβιβασμός, προκειμένου η απελευθέρωση να μη γίνει με επιθετικό και ισοπεδωτικό τρόπο. Κατά τα ίδια δημοσιεύματα, το σχετικό μέτωπο που θ’ ανοίξει πιθανώς θα είναι ένα από τα πιο σκληρά για την κυβέρνηση. Και τούτο διότι «εντός του υπουργικού συμβουλίου υπάρχουν πολλά πρόσωπα, τα οποία είναι πρόθυμα και αποφασισμένα να εκφράσουν και να προστατεύσουν ένα μέρος των κεκτημένων, που έχουν εξασφαλίσει εδώ και χρόνια συγκεκριμένοι επαγγελματικοί κλάδοι». (!) (Βήμα 27-12-10).

Ας προστεθεί ότι τα περισσότερα «κεκτημένα» προνόμια «εξασφαλίσθηκαν» νύκτωρ, όπως σημειώσαμε και προήλθαν επίσης από την ηυξημένη εκπροσώπηση των κλάδων αυτών στη Βουλή (και των λοιπών) Ελλήνων. Συνεπώς επιχειρείται μια κραυγαλέα και προκλητική διάκριση των κατεχόντων την κοινοβουλευτική πλειοψηφία κλάδων των δικηγόρων, των μηχανικών, των γιατρών, κ. λπ. έναντι των θυσιών που υφίστανται ήδη οι… μη εκπροσωπούμενες επαρκώς στο ελληνικό Κοινοβούλιο τάξεις των μισθωτών, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων, κ. λπ. Κατόπιν τούτου, στους «εξαιρούμενους» κλάδους προφανώς «δικαιούται» να προστεθεί και το άγνωστο πλήθος του υπεραμειβόμενου, υποαπασχολούμενου και ελλειμματοφόρου προσωπικού διαφόρων ΔΕΚΟ, το οποίο διαθέτει εξαμβλωματική αλλά πλειοψηφική εκπροσώπηση στις κομματοεγκάθετες διοικήσεις της ΑΔΕΔΥ και την ΓΣΕΕ. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βγει κάποιο κόμμα ή έστω μια ομάδα βουλευτών για να καταγγείλει το συντεχνιακό και εξοργιστικά άδικο εγχείρημα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας των προνομιούχων συμπατριωτών μας, οι ελπίδες των λοιπών συνελλήνων εύλογα στρέφονται στην… τρόικα. Στους επιτηρητές μας εναπόκειται να ανακαλύψουν τις «πονηρές» διατάξεις που μηχανεύονται οι αρμόδιοι υπουργοί για παρακάμψουν κατά περίπτωση τους όρους του Μνημονίου. Με άλλους λόγους, αφού εκχωρήσαμε την άσκηση της οικονομικής μας πολιτικής σε ξένα όργανα, τώρα προσβλέπουμε στην τρόικα να εποπτεύσει και για τη δίκαιη επιβολή των μέτρων του Μνημονίου στην ελληνική κοινωνία. Και μη χειρότερα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι ποικιλόχρωμοι «συνδικαλιστές»…

Posted on Δεκέμβριος 26, 2010. Filed under: Ζούλας Στάμος |

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Τελικώς ποίους εκπροσωπούν και σε ποίους λογοδοτούν τα δύο κόμματα εξουσίας; Στους κομματοσυνδικαλιστές τους ή στα περίπου έξι εκατ. των ψηφοφόρων τους; Το ερώτημα προσλαμβάνει κρίσιμη σημασία τις ημέρες αυτές, καθώς κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση πασχίζουν να τιθασεύσουν τις αντιδράσεις των πράσινων και των γαλάζιων «συνδικαλιστών» για τα μέτρα εξυγιάνσεως των ΔΕΚΟ και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Πρόκειται για την αντιμετώπιση δύο νοσηρών και επαχθέστατα ζημιογόνων καταστάσεων για την εθνική οικονομία και την ελληνική κοινωνία, οι οποίες έπρεπε να έχουν εκλείψει τουλάχιστον πριν από δύο 10ετίες και φυσικά, προτού αναδειχθούν σε αυτονόητο όρο της ξενόφερτης τρόικας. Και καλά το ΠΑΣΟΚ. Αυτό έχει την ιστορική ευθύνη για τη γιγάντωση και τη συμμετοχή του κομματοσυνδικαλισμού στη διακυβέρνηση της χώρας. Συνεπώς, σήμερα επωμίζεται και την υποχρέωση, έναντι όχι μόνον της τρόικας, αλλά και της ελληνικής κοινωνίας να τον κηδεμονεύσει.

Η Ν. Δ., όμως, γιατί δείχνει να αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα με τους γαλάζιους συνδικαλιστές της; Αυτοί είναι προϊόντα απομιμήσεως και καχέκτυπα των πρασίνων. Οπότε δεν έχουν λόγο υπάρξεως από τη στιγμή που οι κομματοσυνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ απολέσουν το προνόμιο συγκυβερνήσεως και τους αφαιρεθεί «αυτοδικαίως» κάθε κομματική ισχύς. Για τον λόγο αυτό προκαλεί πολλά ερωτήματα η ενδοτικότητα ή -έστω- η αμφιταλάντευση της ηγεσίας της Ν. Δ. στις πιέσεις των «συνδικαλιστών» της. Οπως εγράφη, οι πιέσεις αυτές ήταν έντονες στα δύο επίμαχα νομοσχέδια. «Συνδικαλιστικά στελέχη της ΔΕΗ απείλησαν με αποχώρηση από το κόμμα» και ο κ. Σαμαράς υποχρεώθηκε σε «δύσκολες ισορροπίες». Κατά πρώτο λόγο η ανανέωση και ο εκσυγχρονισμός της Ν. Δ., που επαγγέλθηκε ο κ. Σαμαράς, είναι διακηρύξεις παντελώς ασύμβατες με την ύπαρξή κομματικού συνδικαλισμού. Ιδιαίτερα μετά την εξαμβλωματική εξέλιξη που είχε ο «θεσμός» αυτός κατά τις τελευταίες τρεις 10ετίες. Στο διάστημα, δηλαδή, κατά το οποίο από πολιτικο-ιδεολογικός εκπρόσωπος ενός κόμματος στον χώρο εργασίας, μετατράπηκε σε νταβατζή και συνεταίρο της πελατειακής σχέσεως και σήμερα επιχειρεί να αναρχοαυτονομηθεί, υπεραμυνόμενος των προνομίων και των ιδιοτελών «κατακτήσεών» του.

Ακριβώς έτσι φθάσαμε στο σημείο οι γαλάζιοι συνδικαλιστές της ΔΕΗ να απειλούν (!) «αποχώρηση από το κόμμα», αντί να φοβούνται το ενδεχόμενο διαγραφής και αφαίρεσης της κομματικής ιδιότητας, την οποία καταχρηστικώς εξακολουθούν να κατέχουν και να νέμονται. Και συναφώς. Για ποίον λόγο ο κ. Σαμαράς αμφιταλαντεύεται σε «δύσκολες ισορροπίες», όταν μερικές δεκάδες «ποικιλόχρωμων» συνδικαλιστών, μεταξύ των οποίων και γαλάζιοι, εμποδίζουν την πρόσβαση στις «εορταστικές αγορές» εκατομμυρίων πολιτών; Προς τι το αρχηγικό δίλημμα, όταν με την ίδια αιτία εκατοντάδες χιλιάδες εμπόρων και μικροεπιχειρηματιών υποχρεώνονται σε υποχρεωτική αργία, κατά το ύστατο 15ήμερο του χρόνου, στο οποίο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους να ανταποκριθούν σε δάνεια και εισφορές ή να αποτρέψουν το οριστικό λουκέτο στα μαγαζιά τους. (Με ό, τι το απρόσωπο «μαγαζιά» συνεπάγεται για επίσης εκατοντάδες χιλιάδες εμποροϋπαλλήλους). Προφανώς αυτό το πλήθος των συμπολιτών μας σε ουδεμία κομματική στήριξη μπορεί να ελπίζει. Τα συνδικαλιστικά του όργανα στερούνται κάθε πολιτικής ισχύος, αφού αδυνατούν να ασκήσουν πίεση και να εκβιάσουν την Πολιτεία, απειλώντας τη διακοπή κάποιας δημόσιας υπηρεσίας ή λειτουργίας. Αυτή τη συνδικαλιστική στρέβλωση ανέχονται και κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιούν τις ημέρες αυτές κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, «συνδιαλεγόμενες» με τους κομματοσυνδικαλιστές τους…

 

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Με διασπασμένο το εθνικό μέτωπο…

Posted on Δεκέμβριος 13, 2010. Filed under: Ζούλας Στάμος |

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η Καθημερινή, 12/12/2010

Νομίζω πως δεν υπάρχει Eλληνας που να μην ένιωσε ενοχλημένος ή και οργισμένος από το ύφος και το περιεχόμενο των παραινέσεων του κ. Ντομινίκ Στρος – Καν. Σε άλλους καιρούς θα μιλούσαμε για ιταμή παρέμβαση στα εσωτερικά μας. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα στηλίτευαν το «θράσος» του διευθυντού του ΔΝΤ και τα ΜΜΕ πιθανότατα θα αξίωναν την άμεση αποπομπή του από τη χώρα, ως ανεπιθύμητου προσώπου. Σήμερα η πλειονότητα των πολιτικών και της ελληνικής κοινωνίας ανέχθηκε την αυτοαναγόρευση του κ. Στρος – Καν ως εθνικού θεράποντος ιατρού. Με την εν λευκώ, μάλιστα, εξουσιοδότηση να επιλέγει ο ίδιος τα φάρμακα και τις «απαιτούμενες» δόσεις για τη θεραπεία μας. Ελάχιστες ήταν οι ενστάσεις που ακούστηκαν από βουλευτές των δύο κομμάτων εξουσίας, και περιορισμένου βεληνεκούς. Δηλαδή έπεσαν μερικά διστακτικά και ακίνδυνα πυρά για την τιμή των όπλων, τα οποία ουδόλως επηρέασαν το χαμόγελο υπεροχής και αυταρέσκειας του επισκέπτη μας.

Ας μη γελιόμαστε. Αυτό το αίσθημα ταπείνωσης δεν περιορίζεται στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν. Δ. Αναφερόμαστε δε μόνον στα δύο μεγάλα κόμματα διότι αυτά κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, που έφεραν τη χώρα στη σημερινή της κατάντια. Επιπλέον, ως αποκλειστικοί διαχειριστές της εξουσίας έχουν και την πρωταρχική ευθύνη για την έξοδο από την κρίση. Η ταπείνωση αυτή, ως μείωση του ελληνικού κύρους και γοήτρου, διακατέχει το σύνολο του λαού. Παράλληλα οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι διαπιστώνουν πως η φρόνηση και η καρτερία που επιδεικνύουν στις οδυνηρές θυσίες στις οποίες υποβάλλονται δεν αξιοποιούνται από τα δύο κόμματα εξουσίας, με γνώμονα το εθνικό όφελος. Ετσι, και με αφορμή την επίσκεψη Στρος – Καν, ανεδείχθη πρωτίστως το πολυδιασπασμένο μέτωπο της ελληνικής πολιτικής, που αποτελεί και τη βασική αιτία της εθνικής μας ανημπόριας και της διεθνούς απαξιώσεώς μας. Για να το πούμε πιο απλά. Αν οι κ. Παπανδρέου και Σαμαράς προέβαλλαν στις συναντήσεις τους με τον διευθυντή του ΔΝΤ μια κοινή γραμμή και στάση, ο κ. Στρος – Καν δεν θα μπορούσε φυσικά να αναλάβει τον ρόλο του επιδιαιτητή των κομματικών μας διαφορών ούτε να μας συμπεριφερθεί ως ελεήμων δανειστής προς άθλιους δανειολήπτες.

Βεβαίως, η κοινή γραμμή και στάση των δύο κομμάτων δεν θα διαμορφωνόταν με «διακύβευμα» την πλήρη υποτέλεια ή την κατηγορηματική απόρριψη του Μνημονίου. Διότι σ’ αυτό το «δίλημμα» εξωθεί η μικροκομματική αντιπαλότητα ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ. περί την κρίση. Θα είχε ως βάση το πραγματικό συμφέρον της χώρας, με την αντιπαράθεση του καίριου επιχειρήματος ότι η κρίση, όπως αποδεικνύεται πλέον, δεν είναι μόνον ελληνική και «αυτοδημιούργητη». Με άλλους λόγους, μια έστω μίνιμουμ συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων δεν ενδείκνυται μόνον για να περάσουν ευκολότερα και αναλλοίωτα τα μέτρα της τρόικας, όπως προσβλέπει ο κ. Στρος – Καν. Επιβάλλεται και για το αντίθετο. Την αποβολή, δηλαδή, του στίγματος ότι η χώρα μας είναι το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης και την ανάκτηση της αναγκαίας πολιτικής και διαπραγματευτικής ισχύος, ώστε να επιτευχθεί, κάτω από τις σημερινές δυσμενέστατες συνθήκες, το καλύτερο για τον τόπο. Είναι πραγματικά κρίμα που ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Σαμαράς δεν μπορούν να αποβάλουν τις παρωπίδες τους. Να σκεφθούν και να ενεργήσουν εθνικά και όχι κομματικά…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Επικοινωνία» και πολιτική

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Επικοινωνία, Ζούλας Στάμος, Πολιτική |

Toυ Σταμου Zουλα, Η Καθημερινή, 24 Oκτωβρίου 2010

Με αφορμή το πρόσφατο «επικοινωνιακό» φιάσκο του κ. Γ. Καρατζαφέρη στην πρωτοβουλία διαλόγου για την ενότητα της Kεντροδεξιάς, σκόπιμο είναι κάποιοι από τους πολιτικούς μας ταγούς να προβληματισθούν για τις επιπτώσεις του συγκεκριμένου νεολογισμού στον δημόσιο βίο. Διότι ο όρος αυτός, από το ρήμα «επικοινωνώ» που σημαίνει αμοιβαία επαφή μεταξύ ατόμων ή ομάδων, έχει πλήρως διαστρεβλωθεί. Με πρώτο στοιχείο ότι η επικοινωνία των κομμάτων έχει αποβάλει κάθε ίχνος αμοιβαιότητος εκ μέρους των πολιτών, προς τους οποίους υποτίθεται ότι απευθύνεται. Για να μην εκτραπούμε στη θεωρητικολογία, ας επικαλεσθούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον προεκλογικό Αύγουστο του 2007 είχαμε τις καταστρεπτικότερες πυρκαγιές στη χώρα μας, με ανυπολόγιστες ζημιές στη δυτική Πελοπόννησο και δεκάδες ανθρώπινα θύματα. Η νίκη της Ν.Δ. μετά μερικές εβδομάδες θεωρήθηκε σχεδόν θαύμα και κατά σημαντικό μέρος αποδόθηκε στον τότε υπ. Επικρατείας κ. Θ. Ρουσόπουλο. Με το αιτιολογικό ότι ο «επικοινωνιακός» τρόπος με τον οποίο χειρίσθηκε την εθνική συμφορά ήταν άψογος. Αντίστοιχα στο ΠΑΣΟΚ, στο οποίο οι πυρκαγιές θεωρήθηκαν θεϊκό προεκλογικό δώρο, η «αναπάντεχη» ήττα αποδόθηκε στον λανθασμένο «επικοινωνιακό» χειρισμό των υπευθύνων, οι οποίοι δεν κατάφεραν να εκμεταλλευθούν πολιτικά την τραγωδία…

Βάσει, λοιπόν, της «επικοινωνιακής» αυτής αντιμαχίας, πρέπει να συμπεράνουμε το εξής: Ο κ. Ρουσόπουλος πέτυχε σε σημαντικό βαθμό να παρουσιάσει το ολοκαύτωμα ως αναπότρεπτη θεομηνία, ως τραγικό συμβάν, ως μοιραία συμφορά, την οποία το κράτος δεν μπορούσε ούτε να αποτρέψει ούτε να περιστείλει. Συγχρόνως, η τότε κυβέρνηση ανήγγειλε άμεση οικονομική ενίσχυση εκ 3.000 ευρώ των πληγέντων, με δραστικό περιορισμό της γραφειοκρατίας. Ολοι θυμόμαστε την αθρόα προσέλευση στις τράπεζες χιλιάδων συμπαθών, αλλά μη δικαιούχων Αθιγγάνων, προκειμένου να εισπράξουν το θεόσταλτο δώρο. Από την άλλη πλευρά, οι «επικοινωνιούχοι» του ΠΑΣΟΚ δεν κατόρθωσαν να αποδώσουν τη συμφορά σε ανικανότητα, παραλυσία και ανυπαρξία του κράτους, αλλά προτίμησαν τη μεμψιμοιρία για το «μικρό» ποσόν της άμεσης και σχεδόν ανεξέλεγκτης επιδότησης. Με άλλους λόγους, η ουσία της τραγωδίας κρίθηκε πολιτικά μεταξύ της επιδέξιας προσπάθειας ελαχιστοποιήσεως της κρατικής ευθύνης και την αδέξια απόπειρα μεγιστοποιήσεώς της!

Κάπως έτσι φτάσαμε και στο γαϊτανάκι των εξεταστικών επιτροπών που συγκροτούν εναλλάξ τα δύο μεγάλα κόμματα, οι οποίες πιστοποιούν και την πλήρη υποταγή της πολιτικής αντιπαραθέσεως στην επικοινωνιακή σκιαμαχία. Διότι οι περισσότερες εξεταστικές συγκροτούνται εν γνώσει της πλειοψηφίας ότι τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. (Τη συντομότατη παραγραφή έχουν άλλωστε θεσπίσει από κοινού και οι δύο αντίπαλοι.) Οταν δε η «διαδικασία» ολοκληρωθεί, επέρχεται και η αυτογελοιοποίηση των ενδεδυμένων με δικαστική τήβεννο «εξεταστών». Εκδίδουν συνήθως πέντε πορίσματα. Σκεφθείτε τι θα συνέβαινε αν π.χ. ένα πενταμελές εφετείο αδυνατούσε να εκδώσει αποφάσεις και σε κάθε υπόθεση τα μέλη του κατέληγαν σε πέντε διαφορετικές γνωματεύσεις. Είναι βέβαιον ότι θα επενέβαινε αμέσως κάποια ανώτερη αρχή, καταλογίζοντας στους δικαστές μεροληψία, εξάρτηση από συμφέροντα ή και νοητική ακρισία. Δυστυχώς στο πολιτικό μας σύστημα δεν υπάρχει αυτή η ανώτερη αρχή, η οποία θα κολάσει τέτοια περιστατικά προστατεύοντας το κύρος, την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία του βουλευτικού αξιώματος. Συνεπώς οι ίδιοι πρέπει να αυτοπροστατευθούν από τον ευτελισμό που προκαλεί στην πολιτική η υποκατάστασή της από την «επικοινωνία»

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα «σχέδια σωτηρίας» από ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.

Posted on Ιουλίου 6, 2010. Filed under: Ζούλας Στάμος, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ |

Επιτέλους! Τα δύο μεγάλα κόμματα ανακοίνωσαν κάτι το επιβεβλημένο και αυτονόητο. Θα μας πουν πώς και πότε προβλέπουν να απαλλαγεί η χώρα από τη στυγνή κηδεμονία της τρόικας. Ο κ. Σαμαράς θα αναγγείλει το σχέδιο – χρονοδιάγραμμα της Ν. Δ. στις 7 Ιουλίου και η κυβέρνηση, κατά δήλωση του κ. Βενιζέλου, πιθανότατα με την ομιλία του πρωθυπουργού τον Οκτώβριο στη ΔΕΘ. Οπως είχε επισημανθεί, η σχετική «παράλειψη» των δύο κομμάτων ήταν απαράδεκτη. Διότι το μεν ΠΑΣΟΚ δείχνει να έχει εκχωρήσει πλήρως και επ’ αόριστον τη διακυβέρνηση της χώρας στους επιτηρητές της τρόικας, η δε Ν. Δ. περιορίζεται στη διεκτραγώδηση της καταστάσεως, προσπαθώντας να αποστασιοποιηθεί από το «ειδεχθές» Μνημόνιο. Με τα δεδομένα αυτά, η υποχρέωση των δύο κομμάτων να εξαγγείλουν ένα σχέδιο ανακτήσεως των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων ήταν επιτακτική. Πρώτον, γιατί είναι διαχρονικώς και ισομερώς συνυπεύθυνα για την ελληνική κατάντια. Δεύτερον -και κυριότερο-, διότι όφειλαν να αντιμετωπίσουν τη σημερινή αποκαρδίωση και απελπισία του ελληνικού λαού με την προοπτική κάποιας ελπίδας.

Ουδείς μπορεί να ισχυρισθεί πως τα υπό αναγγελία σχέδια θα τηρηθούν χρονικά και ότι θα αποβούν σωτήρια. Ομως, εκτός της αναγκαίας προοπτικής, είναι βέβαιον ότι θα αποτελέσουν μια δημόσια δέσμευση των κομμάτων, που θα προδιαγράψει και την πολιτική τους πορεία, βάσει της οποίας θα κριθούν στις επόμενες εκλογές. Τούτο είναι σημαντικότατο για το ΠΑΣΟΚ, αφού η κυβερνητική του θητεία λήγει σχεδόν ταυτόχρονα με την τριετή ισχύ του μνημονίου. Κρισιμότατο είναι όμως και για τη Ν. Δ. Διότι η αξιοπιστία της θα δοκιμασθεί συγκριτικά· με την εκτέλεση του σχεδίου του ΠΑΣΟΚ και τη ρεαλιστικότητα των δικών της προτάσεων.

Υπάρχει όμως μια βασική προϋπόθεση, προκειμένου τα δύο σχέδια να έχουν κάποια -στοιχειώδη έστω- επίδραση στο καταρρακωμένο λαϊκό φρόνημα. Πρέπει να είναι απηλλαγμένα κάθε κομματικής δουλείας και σκοπιμότητος. Θα είναι κωμικά, καταγέλαστα, αλλά και εξοργιστικά, αν βασίζονται στο «περιεχόμενο» της σημερινής αντιπαραθέσεως των δύο κομμάτων. Οτι, δηλαδή, η χώρα έφθασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας εξ αιτίας της κυβερνητικής 5ετίας της Ν. Δ. ή λόγω του «ολέθριου» πρώτου 5μήνου της σημερινής κυβερνήσεως. Οφείλουν πρωτίστως να αποδεχθούν αυτό που τους καταλογίζει η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών και η άρνηση του οποίου συνιστά το βασικό αίτιο της ταυτόσημης ανυποληψίας τους. Να απεξαρτηθούν αμοιβαίως από το κομματικό τους παρελθόν, να διακηρύξουν τη διαχρονική συνυπαιτιότητά τους και να αναλάβουν αποκλειστικά την ευθύνη για την από τούδε πολιτική τους πορεία και το μέλλον της χώρας.

Οι κ. Παπανδρέου και Σαμαράς δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν μέχρι σήμερα να κάνουν την υπέρβαση αυτή. Τους παρέχεται η ευκαιρία να το πράξουν τώρα, με την εκπόνηση και την εξαγγελία των σχεδίων τους για την αποτίναξη του καθεστώτος δεσποτείας της χώρας από την τρόικα, το οποίο προκάλεσαν κατά την τελευταία 30ετία τα κόμματα εξουσίας, υποτάσσοντας την ελληνική οικονομία στις ορέξεις των απανταχού κερδοσκόπων και στο έλεος επίβουλων «προστατών». Πιθανότατα, λοιπόν, η ευκαιρία αυτή των δύο πολιτικών αρχηγών είναι και η τελευταία. Διότι είναι βέβαιον πως η αδυναμία τους να αρθούν στο σημερινό ύψος των περιστάσεων θα καλυφθεί από άλλα πρόσωπα, που υπάρχουν ή θα αναδειχθούν στα δύο κόμματα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ηγεσία κατώτερη των περιστάσεων

Posted on Μαΐου 9, 2010. Filed under: Ζούλας Στάμος |

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 9 Mαϊου 2010

Η σημερινή κατάσταση της χώρας θυμίζει σαφέστατα τις ημέρες που κατέρρεε η δικτατορία το 1974, έχοντας πυροδοτήσει την τραγωδία της Κύπρου και αφήνοντας πίσω της ένα χαίνον πολιτικό κενό. Πρώτο ζητούμενο, τότε, η λαϊκή ομοψυχία για την αντιμετώπιση της εθνικής κρίσεως. Επιτεύχθηκε, με το «μονοδρομικό» δίλημμα «Καραμανλής ή τα τανκς», που διακήρυξε ο Μίκης Θεοδωράκης. Πειθαναγκαστικά, έστω, όπως εξακολουθεί να διατείνεται η Αριστερά. Αποτελεσματικά, όμως, αφού με τη λαϊκή πλειοψηφία των πρώτων εκλογών αποκαταστάθηκε και εδραιώθηκε η Δημοκρατία, ενώ παράλληλα δρομολογήθηκε η ένταξη της χώρας μας στην Ευρώπη.

Κάθε άλλο παρά υποδεέστερο είναι το σημερινό δίλημμα «εθνική χρεοκοπία ή διεθνής εποπτεία». Γιατί, λοιπόν, η λαϊκή ομοψυχία παρουσιάζεται ελλειμματική ή και αμφιλεγόμενη; Για το σημερινό αδιέξοδο υπάρχουν αναντίρρητα υπεύθυνοι και ένοχοι. Και όχι μόνον πολιτικοί. Οπως υπήρχαν βαρύτατες ευθύνες και για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας το 1967. Ομως, το 1974 δεν προτάξαμε τον κολασμό των ενόχων, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την εθνική κρίση. Ούτε θέσαμε ως προϋπόθεση λαϊκής συσπείρωσης την αποκατάσταση των «κεκτημένων» που απωλέσαμε κατά τη διάρκεια της 7ετίας. Συστρατευθήκαμε, άνευ όρων, για την επίτευξη της δημοκρατικής ομαλότητος, παραμερίζοντας πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές. Κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει σήμερα.

Ασφαλώς το έλλειμμα αυτό δεν προκύπτει από «ανωριμότητα» των πολιτών. Οφείλεται αποκλειστικά στη μειονεξία των πολιτικών μας. Αν κανείς καταγράψει λεπτομερώς τις -εν μέσω κρίσεως- διαδοχικές αντιδράσεις (ιδίως των δύο κομμάτων εξουσίας) κατά τους οκτώ τελευταίους μήνες, θα διαπιστώσει μόνον παλινωδίες, σύγχυση και ανευθυνότητα. Το ΠΑΣΟΚ, ακόμη και τρεις μήνες αφ’ ότου ανήλθε στην εξουσία, διακήρυττε υπερηφάνως ότι θα εφαρμόσει απαρεγκλίτως το πλουσιοπάροχο προεκλογικό του πρόγραμμα. Η Ν.Δ., η οποία προκάλεσε τις πρόωρες εκλογές, επισείοντας το φάσμα της οικονομικής χρεοκοπίας, υποστηρίζει και σήμερα τη θεωρία της πασοκικής σταγόνας, που πλημμύρισε το ποτήρι. Από «τα λεφτά υπάρχουν» του κ. Παπανδρέου, περάσαμε στο «εσείς προκαλέσατε την αδυναμία δανεισμού» του κ. Σαμαρά. Και αυτά εν γνώσει των δύο πολιτικών ότι το δημόσιο έλλειμμα θα πλησίαζε το 14%…

Η ανευθυνότητα των δύο ηγεσιών κορυφώθηκε στην προχθεσινή ψήφιση του σχεδίου στήριξης. Η Ν.Δ. το καταψήφισε επί της αρχής, με το επιχείρημα ότι σε περίπτωση αποτυχίας του σχεδίου το κόμμα αυτό θα παραμείνει εναλλακτικός πυλώνας ελπίδας για τον ελληνικό λαό. Δηλαδή δεν συμβάλλει στην επώδυνη επιβολή του σχεδίου, αλλά ποντάρει κομματικά στην αποτυχία του. Το δε ΠΑΣΟΚ απέφυγε την εφαρμογή του άρθρου 28 του Συντάγματος, που προβλέπει υπερψήφιση από 180 βουλευτές και την ενέκρινε με σχετική πλειοψηφία. Και τούτο για να μην «επισημοποιηθεί» πως πρόκειται για εκχώρηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Οταν όμως ο κ. Σαμαράς διαμαρτυρήθηκε στη Βουλή για αναφορές της εισηγητικής εκθέσεως, που μείωναν τη Ν.Δ., ο Κ. Παπανδρέου τον διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνησή του ήταν αμέτοχη, διότι το κείμενο είχε συνταχθεί από την «τρόικα». Οι υπουργοί του απλώς άσκησαν το «κυριαρχικό δικαίωμα» της υπογραφής…

Το συμπέρασμα είναι ότι οι πολιτικές μας ηγεσίες εξακολουθούν να τοποθετούνται έναντι της κρίσεως κυρίως με κομματικά κριτήρια. Επόμενο είναι όχι μόνον να μην εμπνέουν στον λαό ομοψυχία, συστράτευση και αγωνιστικότητα, όπως απαιτούν οι σημερινές συνθήκες, αλλά να επιτείνουν τις φοβίες του για ένα άδηλο μέλλον.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η πτώχευση των πολιτών

Posted on Ιανουαρίου 4, 2010. Filed under: Ζούλας Στάμος |

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/01/2010

Το ότι ο πρωθυπουργός αναγνώρισε ως λάθος την αύξηση των τελών στα παλαιά αυτοκίνητα δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Οχι μόνον γιατί τα ληστρικά τέλη θα καταβληθούν, αλλά για κάτι σοβαρότερο. Η κυβέρνηση δεν έλαβε το μήνυμα των θιγομένων. Ισως διότι αυτοί δεν έκλεισαν δρόμους, δεν επεχείρησαν καταλήψεις υπουργείων, ούτε τον «εντοιχισμό» των αρμοδίων στα γραφεία τους. Απλώς δήλωσαν αδυναμία να συντηρούν το Ι.Χ. τους. Οταν έχεις επί 10ετίες ένα αυτοκίνητο, που σου στοιχίζει σε ανταλλακτικά πολλαπλάσια από ένα καινούργιο, σημαίνει πρωτίστως ότι το έχεις ανάγκη. Οτι στερείσαι της δυνατότητας να αγοράσεις καινούργιο. Οτι, τέλος, δεν είσαι οπαδός του αλόγιστου και δανειοκίνητρου καταναλωτισμού. Αυτή, λοιπόν, η κατηγορία των συμπολιτών μας διαμηνύει με την αντίδρασή της στην κυβέρνηση το εξής ιλαροτραγικό: Οτι με τα πρώτα μέτρα της, τα οποία υποτίθεται πως αποβλέπουν στο να αποτραπεί η πτώχευση του κράτους, αναδεικνύεται αλλά και μεγεθύνεται η απειλή πτώχευσης των πολιτών.

Ας μη σπεύσουν ορισμένοι να ταυτίσουν τις έννοιες κράτους-πολίτη. Την ώρα που ο πρωθυπουργός παραδεχόταν «το σφάλμα του», η κυβέρνηση γνωστοποιούσε την πρόθεσή της να αυξήσει τον ειδικό φόρο στα καύσιμα, τους φόρους σε ποτά και τσιγάρα, τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, κ.ά. Ταυτόχρονα, στο πάγωμα μισθών και συντάξεων, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ και άλλες ΔΕΚΟ, όπως και οι ασφαλιστικές εταιρίες, «απαντούσαν» με αυξήσεις πολλαπλάσιες του πληθωρισμού. Τέλος, στην ίδια συγκυρία, αλλά και για πολλοστή φορά στη διάρκεια της τελευταίας 30ετίας, η ειδική κρατική υπηρεσία μας διαβεβαίωνε ότι: Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, που δεν έχουν τη δυνατότητα απόκρυψης εισοδημάτων, δήλωσαν το 65,35% των εισοδημάτων και κατέβαλαν το 47,94% των φόρων(!)

Πρόκειται για τα πανταχόθεν ονομαζόμενα «υποζύγια», τα οποία, όμως, φαίνεται πως αρχίζουν να αντιδρούν, βάσει της μπαλάντας του κυρ Μέντιου, του Κώστα Βάρναλη. Κυρίως δε αναφορικά με το τρίτο τετράστιχό του: («Αντε θύμα, άντε ψώνιο, άντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς, θα ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς».) Με τις καταθέσεις πινακίδων και αδειών, καθώς και με τις δικαστικές προσφυγές για την ακύρωση των αυξήσεων, πιθανότατα το κράτος θα χάσει περισσότερα απ’ ό,τι σκόπευε να εισπράξει. Η αύξηση της τιμής των καυσίμων και των ασφαλίστρων προφανώς θα επιτείνει την απόσυρση, αλλά και θα περιορίσει την κίνηση των Ι.Χ. Ως δεδομένο θεωρείται και ότι η αύξηση του φόρου σε ποτά και τσιγάρα θα περιορίσει, αντίστοιχα, και την κατανάλωσή τους, με ανάλογη επίπτωση στα προσδοκώμενα κρατικά έσοδα. Στην ίδια, τέλος, υποκατανάλωση αναμένεται να οδηγήσουν και οι αυξήσεις των τιμολογίων των ΔΕΚΟ.

Με άλλους λόγους μια σημαντικότατη μερίδα των «υποζυγίων» άρχισε να αντιδρά σωστότερα και αποτελεσματικότερα στην απειλή πτωχεύσεώς της και χρεοκοπίας του οικογενειακού της προϋπολογισμού. Τα μέτρα αυτοπροστασίας που λαμβάνει είναι ασφαλώς επώδυνα. Υποβιβάζουν δραστικά το -έως σήμερα- βιοτικό της επίπεδο. Ομως, είναι πλέον απόλυτα πεπεισμένη ότι το κράτος όχι μόνον είναι ανίκανο να την προστατεύσει, αλλά και εξακολουθεί να την χρησιμοποιεί (και να την συμπαρασύρει), ως σωσίβιο για την αποτροπή της δικής του πτώχευσης. Ετσι, στο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαριλάου Τρικούπη, η κατηγορία αυτή των συμπολιτών μας εμφανίζεται ώριμη να αντιτάξει στους σημερινούς μας πολιτικούς ταγούς το «δυστυχώς επτωχεύσατε». Οχι μόνον οικονομικά, αλλά κυρίως πολιτικά…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παλαιοημερολογίτες της πολιτικής μας…

Posted on Δεκέμβριος 6, 2009. Filed under: Ζούλας Στάμος |

Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/12/2009

Υπάρχει κανείς που να πιστεύει πως η Ν. Δ. συνετρίβη στις εκλογές γιατί πρόδωσε τον «μεσαίο χώρο»; Το ερώτημα απευθύνεται στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που έσπευσαν να δηλώσουν ότι με την εκλογή Σαμαρά η Ν.Δ. επιστρέφει στη δεξιά περιχαράκωσή της και «χαρίζει» οριστικά το Κέντρο στο κόμμα τους. Πρόκειται για απλοϊκότατη και ανιστόρητη άποψη. Η ήττα της Ν Δ. ήταν πολιτική και όχι ιδεολογική. Το κόμμα αυτό απώλεσε την εμπιστοσύνη περίπου ενός εκατ. πρώην ψηφοφόρων του, καταπατώντας κοινές πολιτικές αρχές, όπως η αξιοπιστία, η συνέπεια, η ικανότητα και η εντιμότητα. Γι’ αυτό αποδοκιμάστηκε και από μια σημαντικότατη μερίδα σταθερών ψηφοφόρων του. Εξάλλου, όλοι γνωρίζουμε ότι κυρίως μετά το 1990 η εναλλαγή των δύο κομμάτων στην εξουσία συντελείται με τη μετακίνηση «εναλλασσόμενων» μεταξύ Ν. Δ. και ΠΑΣΟΚ ψηφοφόρων, ενώ η δύναμη των μικρότερων κομμάτων ελάχιστα διαφοροποιείται.

Πέραν τούτου η Ν.Δ. διαθέτει έναντι του ΠΑΣΟΚ ένα πλεονέκτημα. Από την ίδρυσή της είναι το κόμμα με τη μεγαλύτερη ομοιογένεια. Οι τυχόν διαταραχές της συνοχής της οφείλονταν πάντοτε σε προσωπικές φιλοδοξίες, συχνά επενδυμένες με ιδεολογικοπολιτικούς μανδύες, οι οποίοι ουδεμία απήχηση είχαν στην εκλογική της βάση. Συνεπώς, θα ήταν αφελής ο κ. Σαμαράς αν ταύτιζε την ανάγκη πολιτικής αναγέννησης της Ν.Δ. με οποιαδήποτε ιδεολογική παρέμβαση στις ιδρυτικές της αρχές. Μία τέτοια αφέλεια θα αποτελούσε και ολέθριο πολιτικό σφάλμα. Διότι κατά την περίοδο αυτή το ΠΑΣΟΚ, δοκιμαζόμενο στην άσκηση της εξουσίας, έρχεται αντιμέτωπο με πραγματικές ιδεολογικές αντιθέσεις, τις οποίες ο πρωθυπουργός πασχίζει να ελέγξει και να καταστείλει. Ας προστεθεί δε ότι ο κ. Παπανδρέου, όπως και ο προκάτοχός του κ. Σημίτης ουδέποτε τόλμησαν να αγγίξουν τη «Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη 1974». Εστω και αν με την πολιτική, στην οποία εκ των πραγμάτων υποχρεώθηκαν, την έχουν κυριολεκτικά διακωμωδήσει.

Επιπροσθέτως, ο κ. Σαμαράς οφείλει να λάβει υπόψη του το εξής: Η μεγάλη μερίδα που απώλεσε η Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ, λιγότερο από τον ΛΑΟΣ και σημαντικότατα διά της αποχής αποτελείται από ώριμους εκλογείς, οι οποίοι δεν επηρεάζονται από ιδεολογικά ψευδοδιλήμματα. Εχουν συνειδητοποιήσει (νωρίτερα και καλύτερα από ορισμένους… παλαιοημερολογίτες της πολιτικής) ότι οι κυβερνήσεις, σε ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μόνον, δεν κρίνονται σήμερα από τις ιδεολογικές τους διακηρύξεις, αλλά από το αν και κατά πόσον μπορούν να διαχειριστούν με ικανότητα, αποτελεσματικότητα και εντιμότητα τα προβλήματα της χώρας τους. Με αυτήν τη συλλογιστική και με κεντρικό πυρήνα τους «εναλλασσόμενους» μεταξύ της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ ψηφοφόρους λειτουργεί το διπολικό σύστημα, διατηρώντας εκλογικώς στάσιμα και αμέτοχα στη διαχείριση της εξουσίας τα μικρά κόμματα. Οι πειρασμοί για ιδεολογικές αναθεωρήσεις ανακύπτουν μόνον σε περιόδους πολιτικής ένδειας ή πανικού. Οπως π. χ. συνέβη με το ΠΑΣΟΚ, όταν ο κ. Τσίπρας σημείωνε δημοσκοπική εκτίναξη στο 18%, αλλά και προεκλογικά με ορισμένους ανεγκέφαλους της Ν. Δ., που έβλεπαν το καταρρέον κόμμα τους να συγκυβερνά με τον κ. Καρατζαφέρη (!).

Κατά τα άλλα η «τσιπρολαγνεία» στο ΠΑΣΟΚ υπήρξε, σε ηγετικό επίπεδο, παροδική και αναστρέψιμη. (Επιτυχώς για το κόμμα του κ. Παπανδρέου και ευτυχώς για τον τόπο.) Η ίδια πολιτική προοπτική ή -αν προτιμάτε- ευχή ισχύει και για τη Ν.Δ., με αρχηγό της τον κ. Αντώνη Σαμαρά…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...