Ηγέτες

Με τη γλώσσα των συμφερόντων

Posted on Απρίλιος 8, 2009. Filed under: Ελληνική εξωτερική πολιτική, ΗΠΑ, Ηγέτες |

  • Είμαστε ένας βαθιά συναισθηματικός λαός και συχνά κάνουμε το λάθος να πιστεύουμε πως και η εξωτερική πολιτική μπορεί να χαράσσεται βάσει… συναισθημάτων. Εχουμε ακόμη την ψευδαίσθηση πως υπάρχει ένα ατέλειωτο απόθεμα φιλελληνισμού στη Γερμανία, στην Αμερική, στη Γαλλία στο οποίο μπορούμε να στηριζόμαστε όποτε τα βρίσκουμε δύσκολα. Ας τελειώνει αυτή η ψευδαίσθηση, δεν υπάρχουν φιλέλληνες και ανθέλληνες στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή την Καγκελαρία, αλλά υπηρεσιακοί παράγοντες οι οποίοι φροντίζουν πρωτίστως τα συμφέροντα της χώρας τους.
  • Κάποια στιγμή θα πρέπει δε να αντιληφθούμε πως κακώς περιμένουμε τον σωτήρα που θα μας σώσει από το δημοσιονομικό αδιέξοδο με την έκδοση του εωρο-ομολόγου ή τον Αμερικανό πρόεδρο που θα μας δώσει την ίδια σημασία με την Τουρκία. Ο Γερμανός φορολογούμενος δεν θα συναινέσει εύκολα στη στήριξη της Ελλάδος όταν διαπιστώνει τα καλοκαίρια πως πρόκειται για μια χώρα που δεν παράγει τίποτα, αλλά έχει εθιστεί σε ένα αφύσικα υψηλό επίπεδο ζωής. Αντιλαμβάνεται πως οι «Καγιέν» που κυκλοφορούν στην Ελλάδα είναι προϊόν κλοπών και μιζών από τα ατέλειωτα κοινοτικά πακέτα που ο ίδιος χρηματοδότησε με τους φόρους του. Ο Γερμανός αξιωματούχος πάλι ενδιαφέρεται να πουλήσει πολεμικά αεροσκάφη και ενοχλείται από τις συνεχείς υποσχέσεις που δεν αποκτούν ποτέ αντίκρισμα.
  • Οσο για τους Αμερικανούς έχουν πάρει το μήνυμα, με πολλούς τρόπους, πως δεν είναι ιδιαιτέρως καλοδεχούμενοι στην Ελλάδα και πως καμία –μη αυτοκτονική– κυβέρνηση δεν θέλει να «παίξει μαζί τους». Η Ελλάδα εμφανίζεται, στα μάτια τους, να «γκρινιάζει» για θέματα ήσσονος γεωπολιτικής σημασίας, χωρίς όμως να θέλει να δώσει και ανταλλάγματα για την αμερικανική στήριξη. Ο Ομπάμα, και ο κάθε Ομπάμα, διαβάζει τις σχετικές εισηγήσεις των υπηρεσιακών παραγόντων και επικεντρώνεται σε μια Τουρκία που έχει μείζονα γεωπολιτική σημασία, παίζει καταλυτικό ρόλο λόγω της θέσης της σε σχέση με το Ιράκ, το Ιράν και το Μεσανατολικό και που ξέρει να ξεχωρίζει τον αντιαμερικανισμό της από τις σοβαρές μπίζνες.
  • Πραγματικοί φιλέλληνες υπήρχαν όταν ήμασταν ο ξυπόλυτος λαός που τα έβαζε με μια άρρωστη παραπαίουσα αυτοκρατορία. Κανείς δεν μας παίρνει σοβαρά επειδή τυχαίνει να βρίσκεται ο Παρθενώνας στην πρωτεύουσά μας, τον οποίο μάλιστα φροντίζουμε να κρατάμε κλειστό με κάθε ευκαιρία. Η Ελλάδα κέρδιζε διαχρονικά όταν ήταν ισχυρή στο εσωτερικό της και μιλούσε τη γλώσσα των συμφερόντων με τις Μεγάλες Δυνάμεις. Τώρα είμαστε στο ναδίρ μας εσωτερικά και αδυνατούμε να παίξουμε ρόλο διεθνώς. Ας μην θυμώνουμε, και ας δούμε τι φταίει.
  • Του Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/04/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προθέσεις και… αφαιρέσεις!

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Ανασυγκρότηση, Ανασχηματισμός, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Ελλάδα, Ηγέτες, Θεσμοί, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Πάντα… «μετά»! Σε τούτη τη χώρα πρέπει να πάθουμε (και να το ακριβοπληρώσουμε!) πρώτα εξαιτίας αδράνειας, ολιγωρίας, αδιαφορίας και ωχαδερφισμού (για λόγους ευπρέπειας, αφήνουμε απέξω «αδιαφάνειας, λοβιτούρας, διαπλοκής»…) των υπευθύνων της κρατικής μηχανής και… «μετά», όταν τα πράγματα σφίξουν και φθάσουν στο μη παρέκει, βγαίνουν όλοι οι «αρμόδιοι» και οι «υπεύθυνοι», διαπιστώνουν το κατά συρροήν λάθος και εξαγγέλλουν τα δέοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της προβληματικής πραγματικότητας. Τώρα, το αν και κατά πόσο οι εξαγγελίες… ευδοκιμούν, ώστε κάποια στιγμή να γίνουν και πράξεις, είναι ένα άλλο ζήτημα – ας μείνουμε εν προκειμένω στην καλή πρόθεση, την έστω και κατόπιν εορτής…

Χρόνιο και άσχετο με το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία το πρόβλημα των ανεξέλεγκτων δημοσίων δαπανών (με την ευρύτερη δυνατή έννοια το «δημόσιο»), καθώς επίσης και το ηθικό (πλην του δημοσιονομικού…) πρόβλημα που προκύπτει από τη βεβαιότητα πως πίσω από ένα σημαντικό μέρος των ανέλεγκτων δημοσίων δαπανών βρίσκονται σκάνδαλα, ατασθαλίες, παράνομος πλουτισμός. Το ίδιο χρόνιο και το… λογιστικά αντίστοιχο πρόβλημα, αυτό των δημοσίων εσόδων – και από τον συνδυασμό των δύο (μαζί με την έλλειψη ανταγωνιστικού παραγωγικού ιστού, στέρεης ανάπτυξης κ.λπ.) προκύπτει το… επίσης χρόνιο ζήτημα του ελλείμματος, του χρέους κ.λπ.

Ολα τα… κατά καιρούς εξαγγελλόμενα «μέτρα» και οι διορθωτικές κινήσεις για την αντιμετώπιση του εκρηκτικού αυτού μείγματος πέτυχαν τόσο, ώστε να φθάσουμε σήμερα στο απροχώρητο, να αναγκαζόμαστε σε δανεισμό με δυσβάστακτους όρους, τα ταμεία να… αραχνιάζουν, να μην υπάρχει «σάλιο» για την ικανοποίηση και των πιο άμεσων αναγκών. ΤΩΡΑ, στο «και πέντε», αποφασίζονται έλεγχοι σε νομαρχίες, δήμους, νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, άλλες δημόσιες υπηρεσίες τώρα, γιατί όχι και… «μέχρι τώρα»;

Η πάταξη της φοροδιαφυγής έχει αναχθεί κατά καιρούς από όλες τις κυβερνήσεις σε «εθνικό στόχο» – πώς, έτσι, στο… μιλητό; Χωρίς εκ βάθρων αναδιοργάνωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών (και των αντίστοιχων για τις ειφορές στα ταμεία), χωρίς δικλίδες ασφαλείας (σίγουρα υπάρχουν) που θα αποκλείουν όσο περισσότερο είναι δυνατόν τη διαπλοκή, το «λάδωμα» των υπευθύνων γι’ αυτές τις εισπράξεις, που αποτέλεσμα έχουν να φοροδιαφεύγουν τόσο πολλοί (υπολογίζεται ότι τα βεβαιωμένα πλην μη εισπραχθέντα δημόσια έσοδα φθάνουν το… 15% του ΑΕΠ!);

Ο νέος διοικητής του ΙΚΑ (με σημαντική θέση στον μηχανισμό του ιδρύματος, μέχρι σήμερα) μας… «αποκάλυψε» χθες πως υπάρχει πρόβλημα ΜΗ καταβολής εισφορών, καθώς επίσης και ότι το 9% των εργαζομένων στις επιχειρήσεις είναι ανασφάλιστο. Σιγά την… αποκάλυψη – δεκαετίες ολόκληρες γνωρίζουμε το πρόβλημα και τις σοβαρότατες συνέπειές του! Αντί να κάνει… στατιστικές αναφορές, καλύτερα θα ήταν να μας παρουσιάσει το συγκεκριμένο, υλοποιήσιμο, επεξεργασμένο σχέδιό του, για το ΠΩΣ θα καταφέρει ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός οργανισμός της χώρας να… κάνει τη δουλειά του και να εισπράττει εισφορές, πώς θα ελέγχει σωστά και αποτελεσματικά τις επιχειρήσεις ώστε να αποφεύγεται στο μεγαλύτερο δυνατό μέρος της η «μαύρη εργασία» – που δεν έχει, άλλωστε, μόνο οικονομικές επιπτώσεις…

Ο καλών προθέσεων και αποτελεσματικός νέος υπουργός Οικονομίας στα μέτρα που εξήγγειλε χθες στο πλαίσιο του σταθεροποιητικού προγράμματος της κυβέρνησης (που, στην πράξη, βγάζει… OFF τον προϋπολογισμό που υπερψήφισε πριν από δύο μήνες η κυβερνητική πλειοψηφία…) περιλαμβάνει και τη «δέσμευση» να μειωθούν οι (τεράστιες και σε πολύ μεγάλο βαθμό αδιαφανείς…) φαρμακευτικές δαπάνες – μακάρι να το πετύχει. Μπαίνουμε, όμως, στον πειρασμό να αναρωτηθούμε πώς και γιατί αυτή η κυβέρνηση, σε ένα από τα πρώτα μέτρα του πήρε μετά τις εκλογές του 2004, κατήργησε τη «λίστα φαρμάκων», που σε κάποιο βαθμό έστω περιόριζε τη φαρμακευτική δαπάνη, που σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από την κατάργηση και μόνο της «λίστας» επιβαρύνθηκε κατά… 4 δισ. ευρώ!

Για να μειωθεί η φαρμακευτική δαπάνη που γονατίζει τα ασφαλιστικά ταμεία απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καθιέρωση «μπαρ-κόουντ», προανήγγειλε χθες ο κ. Γ. Παπαθανασίου, για κάθε ασφαλισμένο σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική μηχανοργάνωση των ταμείων – γι’ αυτά τα πρακτικά ζητήματα, που όμως αποτελούν θεμέλια για κάθε προσπάθεια περιορισμού της φαρμακευτικής δαπάνης, να δούμε τι μέλλει γενέσθαι…

Και για την ιστορία: στις αρχές της πρώτης θητείας της «νέας διακυβέρνησης», τράπεζα που διαθέτει υπερσύγχρονα συστήματα μηχανοργάνωσης συναντήθηκε τότε με τον υπουργό Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη και του πρότεινε το υπουργείο να εφοδιαστεί με ένα συστημικό πρόγραμμα «Β ΤΟ Β», που θα απλοποιούσε στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις προμήθειες στο δημόσιο σύστημα υγείας και θα απέκλειε διαπλοκές, σκάνδαλα, «ημετέρους», λαδώματα, κάθε είδους λοβιτούρες στο… χρυσοφόρο αυτό κύκλωμα. Ο υπουργός την… ευχαρίστησε, δεσμεύθηκε πως θα «εξετάσει την πρόταση» και έκτοτε (πάνω από 5 χρόνια!) ούτε φωνή ούτε ακρόαση…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Λέξεις από πλαστελίνη

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Ηγέτες, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική |

Σφιγμένοι και σχεδόν βλοσυροί εμφανίζονται στις συνεντεύξεις Τύπου οι κομματικοί αρχηγοί, με γραβάτα ακόμα και στη γλώσσα τους και στο χαμόγελό τους, που σπανιότατα το βλέπουμε στο πρόσωπό τους. Οσο για χιούμορ, υπάρχει όσο υπάρχει και η αυτοκριτική. Είναι άραγε η συναίσθηση της βαρύτατης ευθύνης τους που μετατρέπει το πρόσωπό τους σχεδόν σε προσωπείο αγέλαστο και αράγιστο και τους υποχρεώνει να καταπιούν τον εαυτό τους ώστε να μοιάζουν απολύτως στο μοντέλο του σοβαρού πολιτικού; Μάλλον όχι. Περισσότερο πιθανό είναι να οφείλεται στον φόβο τους μήπως από κάποια στιγμιαία αδεξιότητα, κάποια γλωσσική αστοχία ή ένα τικ του σώματος αποκαλυφθεί ότι όσα λένε τα λένε από υποχρέωση, από συνήθεια, κι όχι επειδή στ’ αλήθεια τα πιστεύουν και τα εννοούν. Γι’ αυτό και προτιμούν να μιλούν αραδιάζοντας κλισέ και λέξεις αφηρημένες, λέξεις όχι από σκέψη και συναισθήματα αλλά από πλαστελίνη, ώστε να τις σχηματίζει και να τις νοηματοδοτεί ο καθείς κατά το γούστο του.

Λέξεις από πλαστελίνη ακούστηκαν πολλές, όπως ήταν αναμενόμενο, και στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο κ. Γ. Παπανδρέου, που μπορεί να δηλώνει πρωθυπουργός εν αναμονή, πάντως κανένα νεύρο και καμία φλόγα στην όλη εμφάνισή του δεν επιβεβαίωνε τη ρητή πίστη του ότι δεν θ’ αργήσει να γίνει κυβερνήτης της Ελλάδας. Ακούσαμε λοιπόν για «διαφάνεια», «διάλογο», «συναίνεση», «δικαιοσύνη», «ισονομία», «σεβασμό στον πολίτη», «σήκωμα μανικιών», «αξιοκρατία», «ακομμάτιστο κράτος», «ειλικρίνεια», «ανθρώπινη κοινωνία» και πάλι από την αρχή: «διαφάνεια», «διάλογος», «δικαιοσύνη», «ανθρώπινη κοινωνία» … Αυτό το «ανθρώπινη κοινωνία» προκειμένου για μια κοινωνία που απαρτίζεται ούτως ή άλλως από ανθρώπους, μου φαίνεται τόσο εύστοχο όσο και το κοινόχρηστο πλέον «ανθρωπιστική κρίση», το οποίο αφανίζει το πολύτιμο νόημα του όρου «ανθρωπισμός», αλλά ας το πάρει το ποτάμι.

Αν δίναμε σε δέκα τυχαίους αναγνώστες το κείμενο με τις ερωταποκρίσεις που έγιναν στη συνέντευξη του κ. Παπανδρέου, και με σβησμένο το όνομα του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ καθώς και τον τίτλο του κόμματός του, τουλάχιστον οι μισοί θα αδυνατούσαν να προσδιορίσουν τον «πατέρα του λόγου». Το μυαλό τους θα πήγαινε μια στον Καραμανλή, μια στον κ. Παπανδρέου, αλλά και σε κάμποσα από τα στελέχη τους, στον κ. Αβραμόπουλο ας πούμε και στον κ. Καστανίδη. Οχι, πατρότητα και κοπιράιτ θα τους ήταν δύσκολο να αποδώσουν, γιατί στη μνήμη τους, όσο αντέχει, οι ίδιες ακριβώς λέξεις καταγράφτηκαν ειπωμένες από πολλούς ρήτορες, διαφορετικών κομμάτων και αντιλήψεων. Μόνο ο στόμφος μένει απαράλλαχτος, ένας στόμφος που κάνει τις λέξεις να κουδουνίζουν και να μη σημαίνουν τίποτε, να μην έχουν σάρκα, ψαχνό, ουσία.

Αλήθεια, πόσες φορές ακόμα δικαιούνται να υποσχεθούν διαφάνεια οι αδιαφανείς, ακομμάτιστο κράτος οι κομματοκράτες, διάλογο οι λάτρεις του εγωτικού μονολόγου; Ερχεται κάποια στιγμή που ξεραίνεται κι η πλαστελίνη.

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κάποιοι βουλευτές να στασιάσουν

Posted on Φεβρουαρίου 3, 2009. Filed under: Βουλή, Βουλευτές, Γιανναράς Χρήστος, Διαφθορά, Ελλάδα, Ηγέτες, Ηθική, Θεσμοί | Ετικέτες: |

Η μεστή σε νοήματα προσευχή του πάστορα πριν από την ορκωμοσία του καινούργιου προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Οι θρησκευτικοί ύμνοι. Ο όρκος πάνω στη χριστιανική Βίβλο και τα λόγια του όρκου. Η καταληκτήρια στον προεδρικό λόγο επίκληση της ευλογίας του Θεού. Τίποτε από αυτά δεν έδινε την εντύπωση συμβατικής θρησκευτικής τελετουργίας. Τόσο οι αρχές και εξουσίες όσο και το πλήθος έδειχναν συνειδητή συμμετοχή στα τελούμενα, αυτοσυγκέντρωση, ενεργό κατάφαση. Αυτή η κοινωνία της μεταναστευτικής πανσπερμίας, της αποθέωσης στην πράξη του Ιστορικού Υλισμού, σώζει «σέβας θεών»: Τη συνείδηση ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει έστω και η ανάπηρη αντιπροσωπευτική δημοκρατία δίχως μεταφυσικό άξονα αναφοράς της ανθρώπινης ευθύνης.

Στην ελλαδική του παρόντος κοινωνία οι θρησκευτικές τελετουργίες που συνοδεύουν την πολιτική εθιμοτυπία κραυγάζουν τη νέκρα συμβατικών στερεοτύπων. Συνεχίζουν να υπάρχουν με την υποκριτική τάχα και συναίνεση των «συντηρητικών» και σε πείσμα της κεχηνώδους χλεύης των «προοδευτικών». Η διολίσθηση της ελλαδικής κοινωνίας σε παλιμβαρβαρικό μηδενισμό έχει εξαλείψει από τον δημόσιο βίο κάθε ρεαλιστική αίσθηση του «ιερού»: των δεδομένων της ζωής που μας υπερβαίνουν. Υπερβαίνουν τις πιστοποιήσεις μας, χειραγωγούν στην αναζήτηση «νοήματος» των υπαρκτών και της ύπαρξης. Ο μηδενισμός μηδενίζει τον σεβασμό των αινιγμάτων που η πάλη για την αποσφράγισή τους γεννάει τον πολιτισμό, μαζί και τη λογοδοσία ευθύνης του ανθρώπου για τους λόγους και τις πράξεις του.

Η τελετή ορκωμοσίας του αμερικανού προέδρου προκαλεί σε συγκρίσεις: Ενα «χθεσινόν έθνος», καθώς έλεγε ο Μακρυγιάννης, και να σώζει περισσότερα στοιχεία πιστότητας στο αρχαιοελληνικό «σέβας θεών» της δημοκρατίας από τους θλιβερούς Ελλαδίτες του βαλκανικού νότου. Γέννημα οργανικό ο λαϊκισμός του κυρίαρχου στην ελλαδική πολιτική μηδενισμού έχει απαξιώσει κάθε εθιμική έκφραση αρχοντιάς στη συμπεριφορά των μπροστάρηδων, κάθε κώδικα αποθησαυρισμένου πλούτου σημαινόντων ευπρέπειας, ιερότητας του πολιτικού υπουργήματος. Αγραβάτωτη αναίδεια ακκίζεται προκλητικά και χυδαιολογεί από το βήμα του Κοινοβουλίου, επαίρεται για την παραίτηση από το «κυρίως ανθρώπινον»: την ελευθερία των σχέσεων κοινωνίας, ελευθερία από την αυθαιρεσία της καταναλωτικής βουλιμίας.

Σίγουρα και στον θώκο του προέδρου των ΗΠΑ έχουν αναρριχηθεί πρόσωπα προκλητικού αμοραλισμού, βιαστές της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας ολόκληρων λαών, όπως και πρόσωπα μικρονοϊκής, άκομψης συμπεριφοράς. Ομως, οι παραχαράκτες του υπουργήματος δεν παγίωσαν σαν πολιτικό αυτονόητο την ύβρι, το σύστημα εξουσίας δεν εκφασίστηκε οριστικά, δεν αποκλείει την έκπληξη, την ξεχωριστή ποιότητα. Ετσι, όχι μόνο φτάνει ένας έγχρωμος στο προεδρικό αξίωμα, αλλά, το σημαντικότερο, φτάνει εκεί άνθρωπος που μοιάζει προικισμένος με εξαιρετική καλλιέργεια και ευαισθησία, χάρη, φινέτσα, πρόσωπο που φωτίζεται ολόκληρο από το παιδικό του χαμόγελο. Και είναι μάλλον η πρώτη φορά στον διεθνή πολιτικό στίβο, που βλέπουμε ηγέτη με τέτοια δημόσια συμπεριφορά προς τη γυναίκα του: Με αβρότητα και πηγαία γενναιοδωρία να της δίνει παντού προτεραιότητα, να την τιμά με κομψή διακριτικότητα στοργής και με το φωτεινό του χαμόγελο.

Συγκρίνουμε με την εικόνα του ελλαδικού παλκοσένικου της εξουσίας: Τον αέρα άξεστων, αγροίκων αποκυημάτων του συνδικαλιστικού γκανγκεστερισμού και του τραμπουκισμού των κομματικών νεολαιών, την καχεκτική μετριότητα των εκγόνων της οικογενειοκρατίας, την κωμικά επηρμένη ασχετοσύνη των ευνοημένων της δημοσιότητας (ηθοποιών, καλαθοσφαιριστών, προπονητών, εκφωνητών ραδιοφώνου και παρουσιαστών της τηλεόρασης) που έχουν κατακλύσει βουλευτικά έδρανα και υπουργικούς θώκους. Αυτή η ανθρώπινη ποιότητα έχει παγιώσει στην Ελλάδα επίπεδο «πολιτικών» αντιπαραθέσεων ποδοσφαιρικού κρετινισμού, διαβρωτικού πρωτογονισμού, μικρόνοιας και ευτέλειας. Είναι ανίκανοι αυτοί οι άνθρωποι να συζητήσουν, να πειθαρχήσουν σε απαιτήσεις λογικής συνέπειας, σε κανόνες κριτικού ορθολογισμού. Το μόνο που προσπαθούν είναι να μην αφήσουν τον συνομιλητή τους να μιλήσει, να του αντιτάσσουν τη δική τους προπαγανδιστική λογοδιάρροια. Συμπεριφορά, νοοτροπία και αντανακλαστικά αγροίκων φασιστοειδών.

Η ελλαδική κοινωνία δεν μπορεί να δώσει στον εαυτό της καλύτερη, αποδοτικότερη, αξιοπρεπέστερη ηγεσία. Είναι πια ανίκανη για ποιοτικές επιλογές. Οι φωνές που προειδοποιούσαν γι’ αυτή τη συλλογική αναπηρία, δεν εισακούστηκαν. Οι καταβολές του μεθοδευμένου και μεθοδικού ευνουχισμού μπορούν να ανιχνευθούν στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της μεταδικτατορικής περιόδου: στην εν ψυχρώ κατάλυση των θεμελιωδών προϋποθέσεων λειτουργίας σχολικής εκπαίδευσης και πανεπιστημιακών σπουδών.

Ηρθε η ώρα να πληρώσουμε τα επίχειρα των πολιτικών μας επιλογών. Να καταλύεται η έννομη τάξη από το παραμικρό συνδικάτο οργανωμένων βουλιμικών απαιτήσεων, να παραλύουν οι πόλεις, πολίτες και περιουσίες να είναι έρμαια της παρανοϊκής βίας, να μαίνεται το έγκλημα ανεμπόδιστο. Οι μπουκωμένοι με αμύθητες επί χρόνια επιδοτήσεις αγρότες να νεκρώνουν το οδικό δίκτυο της χώρας, σαν στρατός κατοχής, με αναρίθμητα, υπερσύγχρονης τεχνολογίας, πανάκριβα τρακτέρ, εκβιάζοντας να συνεχίζεται επ’ άπειρον το τρελό φαγοπότι των χαράμι επιδοτήσεων.

Είναι πολλά τα σημάδια ότι, ώς τον Απρίλη που έρχεται, εξαντλείται η δυνατότητα του κράτους να πληρώνει μισθούς υπαλλήλων και συντάξεις. Και η κυβέρνηση θα καταφύγει σε εκλογές, για να μεταβιβάσει στους αντιπάλους της τον εφιάλτη διαχείρισης της χρεοκοπίας. Δηλαδή: οι παταγωδώς ανίκανοι και ντροπιαστικά διεφθαρμένοι θα παραδώσουν το κράτος στους αετονύχηδες πρώτους διδάξαντες τον μηδενιστικό αμοραλισμό, αυτούς που ξεθεμέλιωσαν κάθε έρεισμα κοινωνικής συνοχής, κάθε σέβας του «ιερού» στην Ελλάδα.

Αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, η πλειονότητα των ψηφοφόρων εξακολουθεί, βοσκηματωδώς, να εξαρτά την ηγετική ικανότητα των κομματικών αρχηγών από το φετίχ του οικογενειακού τους ονόματος. Είπαμε: αυτό το επίπεδο ορθολογισμού και κριτικής σκέψης παρήγαγαν και παράγουν τα σχολειά μας. Οπαδοί (και αρκετοί βουλευτές) της αξιωματικής αντιπολίτευσης αρνούνται την εξόφθαλμη δραματική ανικανότητα του αρχηγού τους με το επιχείρημα: «αποκλείεται να βγήκε σκάρτο το σπέρμα του Ανδρέα»! Η αντίστοιχης οξύνοιας προστακτική που συνάγουν οπαδοί και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος από την ταπεινωτική αποτυχία του καραμανλικού εκγόνου, είναι να στραφούν στο μητσοτατικό έκγονο: να προκύψει «αχτύπητο» δίδυμο, με το ανδρεϊκό σπέρμα, πολιτικής ανεπιτηδειότητας.

Αν υπάρχουν βουλευτές στα δύο «κόμματα εξουσίας» με απερίτμητη νοημοσύνη και ανιδιοτελή πατριωτισμό, οφείλουν να στασιάσουν. Να ανατρέψουν το σημερινό, αποδεδειγμένα άγονο πολιτικό σκηνικό, να υποχρεώσουν σε ριζικές ανακατατάξεις. Το οφείλουν στην προσωπική τους αξιοπρέπεια, στην ποιότητα ζωής των παιδιών τους, στον σεβασμό της «ιερότητας» του κοινωνικού αθλήματος, δηλαδή της ανθρωπιάς μας.

  • Tου Xρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο βιασμός της λογικής ως πεδίο συνεννόησης

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Ελληνες, Ηγέτες, Ηθική, Κόμματα, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Xρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Η κατάρρευση του κομματικού συστήματος στην Ελλάδα σήμερα –η ανικανότητα των κομμάτων να αντιμετωπίσουν, δεκαετίες τώρα, τα καίρια προβλήματα της κρατικής λειτουργίας– είναι σύμπτωμα δραματικό, άκρως δυσοίωνο. Οι πολίτες, ωστόσο, ελπίζουμε. Οτι, δεν μπορεί, κάποτε θα αφυπνιστούν, μέσα στα σάπια αυτά κόμματα, κάποιες τίμιες, ανιδιοτελείς συνειδήσεις. Θα εξεγερθούν, θα ανατρέψουν την οικογενειοκρατία και μετριοκρατία, θα φέρουν στην επιφάνεια ανθρώπινη ποιότητα ικανή να υπηρετήσει τις κοινές ανάγκες, κοινές στοχεύσεις ανθρωπιάς, προόδου, κατά κεφαλήν καλλιέργειας.

Αυτό που πραγματικά και ανήκεστα απελπίζει είναι η συνεχής και επιτεινόμενη αύξηση των συμπτωμάτων, ευρύτερα μέσα στην ελλαδική κοινωνία, ανορθολογισμού ή και παραλογισμού. Απελπίζει η αδυναμία συν-εννόησης στον καθημερινό βίο, η ανυπαρξία κριτηρίων ικανών να αναχαιτίσουν την αυθαιρεσία, ο αυτονόητος βιασμός της λογικής από τη γλώσσα των συμφερόντων, η κατά κανόνα ταύτιση της ατομικής γνώμης με την άμυνα του εγώ.

Δεν μοιάζει να υπάρχει Ελληνας σήμερα που να μην κατακεραυνώνει όση διαφθορά συνεπάγεται το εκάστοτε κομματικό κράτος, Ελληνας που να μη χλευάζει την οικογενειοκρατία στην πολιτική, που να μη φρίττει με την ανικανότητα των κυβερνήσεων στον τομέα της υγείας, της παιδείας, της ασφάλισης της δημόσιας τάξης, στην πάταξη της γραφειοκρατίας, του εκβιαστικού συνδικαλισμού. Και όμως, ο ίδιος αυτός προσβεβλημένος και οργισμένος Ελληνας, όταν στο χωριό του ή στη συνοικία του φτάσει ο επαγγελματίας κομματικός μαφιόζος, θα πάρει την κομματική σημαία, θα φορέσει το κομματικό κασκόλ και θα πάει να χειροκροτεί και να χοροπηδάει κάτω από το μπαλκόνι κραυγάζοντας ηλίθια συνθήματα υπαγορευμένα από την ντουντούκα.

Ολοκληρωτική έκλειψη λογικής συνέπειας, ειρμού και συνοχής: Καλούνται οι οπαδοί του δεύτερου (τότε, πριν από ένα χρόνο) σε εκλογική δύναμη κόμματος να ψηφίσουν καινούργιο αρχηγό μετά από συντριπτική εκλογική ταπείνωση. Εχουν να επιλέξουν ανάμεσα στον αίτιο της αποτυχίας και ταπείνωσης, πρόσωπο χιλιομαρτυρημένης από κάθε μεριά μετριότητας, εξόφθαλμων υστερημάτων και σε δύο άλλους υποψήφιους εγνωσμένης δυναμικής, ξεχωριστών ικανοτήτων. Και η πλειοψηφία των οπαδών προκρίνει αναφανδόν τον μειονεκτικό, χαρίζει την ηγεσία στον θλιβερό ολίγιστο.

Προκλητικά κυρίαρχος ο ανορθολογισμός στην ελλαδική κοινωνία: Η κάποτε πόλη των Αθηνών είναι σήμερα πια μια τσιμεντένια κόλαση αποθήκευσης ανθρώπων, κάθε σπιθαμή φυτεμένης γης, πάρκο, αλσύλλιο, κήπος, είναι ανάσα ζωής για τους κολασμένους του Λεκανοπεδίου. Να θέλει να διασώσει η Αθήνα, για λόγους «ιστορικής μνήμης», δείγματα του μεταπρατικού αρχιτεκτονικού της παρελθόντος, δείγματα του αλλοτριωτικού μιμητισμού και της θλιβερής παρακμής της είναι πολυτέλεια σχεδόν παρανοϊκή. Να διασωθεί σαν αρχιτεκτονικό κειμήλιο το εργοστάσιο Φιξ, στη λεωφόρο Συγγρού, αντί να δημιουργηθεί εκεί πνεύμονας πρασίνου, μάλλον μαρτυρεί αδυναμία αξιολόγησης προτεραιοτήτων, αλογία οιηματικού επαρχιωτισμού. Το ίδιο (και πολύ περισσότερο) το να στερηθεί ο δύσμοιρος πληθυσμός της Αθήνας ένα άνετων προδιαγραφών πάρκο μόνο για να διασωθούν οι οκτώ προσφυγικές πολυκατοικίες της λεωφόρου Αλεξάνδρας σαν «μνημείο» που διαιωνίζει «αναμνήσεις προσφυγιάς, πόνου, αλλά και ελπίδας για το καλύτερο»(!) Δεν μπορεί να δικαιολογηθούν τέτοια ενεργήματα παρά μόνο με την παραδοχή μιας συλλογικής αυτοκτονικής απερισκεψίας.

Ο ανορθολογισμός, μέχρι παράνοιας, κάνει εφιάλτη τη ζωή στις ελλαδικές τερατουπόλεις. Είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης που η «ζωοφιλία» μας αφήνει να λυμαίνονται τα μεγάλα αστικά κέντρα αγέλες αδέσποτων σκυλιών. Στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην πλατεία Συντάγματος, μπορεί να μετρήσει κανείς, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, 20-22 τέτοια ζώα. Περιφέρονται ανάμεσα στα πόδια των περαστικών αδιάφορα, ώς τη στιγμή που, ξαφνικά και ανεξήγητα, θα τιναχτούν για να ορμήσουν, μανιασμένα και γαυγίζοντας, σε κάποιο μηχανάκι (απειλώντας θανάσιμα τη ζωή του οδηγού) ή σε κάποιον, ανύποπτο μέσα στους πολλούς, διαβάτη.

Αγέλες αδέσποτων σκυλιών λυμαίνονται και τον Βασιλικό Κήπο, το αλσύλλιο της Ριζαρείου, το Πεδίον του Αρεως, τον λόφο του Αρδηττού, του Στρέφη, του Φιλοπάππου, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, κάνουν πια αδύνατο τον περίπατο στον Λυκαβηττό, στην Καισαριανή, στον Υμηττό. Το ίδιο συμβαίνει και στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αριστοτέλους, στην παραλία του Βόλου. Φόβος και τρόμος για τις μητέρες με τα βρέφη στα καροτσάκια, για τους ηλικιωμένους με βακτηρία, για κάθε μοναχικό διαβάτη μόλις νυχτώσει. Θα άξιζε μια ιδιωτική πρωτοβουλία να συγκεντρώσει τις μαρτυρίες των ανθρώπων που έχουν υποστεί επιθέσεις, τραυματισμούς, ξέσκισμα των ρούχων από τα αδέσποτα στις πόλεις σκυλιά.

Και αυτή η καθημερινή βασανιστική απειλή διαιωνίζεται με την παρανοϊκή «λογική» της ζωοφιλίας. Αν απευθυνθεί κανείς στους δημάρχους ζητώντας να προστατευθούν οι πολίτες από τον τρόμο των αδέσποτων, θα εισπράξει την καθησυχαστική διαβεβαίωση ότι ο Δήμος έχει φροντίσει να εμβολιάσει όλα τα αγελαία σκυλιά, φόβος για λύσσα από τα δαγκώματα δεν υπάρχει! Και, φυσικά, δεν έχουν να αντιπαρατάξουν οι δήμαρχοι έστω και ένα παράδειγμα πόλης ευρωπαϊκής με τέτοιο οίστρο ζωοφιλικής τρομολαγνείας. Είμαστε μοναδικοί στον μαζοχιστικό παραλογισμό μας.

Ολοι στη σημερινή Ελλάδα μιλάνε για «διάλογο», προτάσσουν τον «διάλογο», επαγγέλλονται ή απαιτούν «διάλογο». Δεν μοιάζει να καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει η λέξη. «Οι θέσεις μας είναι αδιαπραγμάτευτες», έλεγε από ραδιοφώνου κορυφαία συνδικαλίστρια. «Και όμως, ο υπουργός μάς αρνείται τον διάλογο»! Αυτός ο βιασμός της λογικής είναι το πεδίο «συνεννόησης» στον ελλαδικό δημόσιο βίο σήμερα. Θέλαμε να χτίσουμε καινούργιο μουσείο που να στεγάσει τα κατάλοιπα της Ακρόπολης των Αθηνών. Ούτε πέρασε από τον νου μας ότι το πρώτο ζητούμενο σε ένα τέτοιο εγχείρημα δεν μπορεί να είναι η όποια επικαιρική (και εφήμερη) γυαλιστερή εκδοχή χρησιμότητας, προσαυξημένη με «ευρήματα» για τον εντυπωσιασμό της τεταρτοκοσμικής ξιπασιάς. Πρώτο ζητούμενο απέναντι στον Ιερό Βράχο είναι το αρχιτεκτονικό ήθος ταπεινής διακριτικότητας, η ιδιοφυΐα που αναδείχνεται υπηρετώντας ό,τι αποκαλυπτικά την υπερβαίνει.

Αν κάποτε η επαρχιωτική ελλαδική κοινωνία φτάσει να ξαναγίνει κοσμοπολίτικη ελληνική (και ένα τέτοιο θαύμα είναι συνάρτηση μόνο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας), τότε η σημερινή βλασφημία και ντροπή που ακκίζεται απέναντι στον Ιερό Βράχο θα κατεδαφιστεί με την κοινή χειρωνακτική συμβολή των Αθηναίων πολιτών. Η συμπλεγματική ειδωλοποιίηση των «μνημείων» του μεταπρατισμού και της παρακμής, μαζί με τον παραλογισμό της ζωοφιλικής τυραννίας θα έχουν δώσει τη θέση τους σε διαφορετικές απαιτήσεις ποιότητας της ζωής.

Το ενδεχόμενο είναι εντελώς παραμυθένιο. Μπορούμε να συνεχίσουμε τον καθημερινό βιασμό της λογικής ανενόχλητοι.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολύ κρύο· πολύ κρύο εφέτος

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Εκπαίδευση, Εκλογές, Ηγέτες, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νεολαία, Οικονομία, Παιδεία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Το ’χει συνήθειο τούτη η πατρίδα –και πολύ φοβούμεθα ότι βρισκόμαστε λίγα βήματα πριν διαπράξουμε το ίδιο ατόπημα: να κάνουμε τη λάθος κουβέντα, για το λάθος πρόβλημα, στη λάθος ώρα. Και αντί να κάτσουμε όλοι (γιατί φταίμε όλοι!) μαζί κάτω και να επιχειρήσουμε να αποτιμήσουμε ψύχραιμα μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται καιρό τώρα με τη λογική του… «χρονικού ενός προαναγγελθέντος θανάτου», αντί από τα αλλεπάλληλα και διαμετρικά αντίθετα (που όμως στην προοπτική τους, συγκλίνουν!) παθήματα να πάρουμε μαθήματα, βολικά περιοριζόμαστε σε ανέξοδες, επικοινωνιακές, μικροσυμφεροντολογικές, ανάλογα από το πού «στέκεται» ο καθένας, «καταγγελίες» και ενεργοποιούμε τα αντανακλαστικά της γενικευμένης οργής. Που, όμως, αποτελούν σε τελευταία ανάλυση παρωπίδες, μοχλούς αποπροσανατολισμού και αρνητικούς παράγοντες για την επίτευξη του στόχου που άμεσα πρέπει να επιτευχθεί: ν’ αλλάξουμε πορεία…

Αναμφίβολα, τα όσα ακολούθησαν τη δολοφονία του 15χρονου το βράδυ του προπερασμένου Σαββάτου, δεν είναι δυνατόν να βρουν την παραμικρή «νομιμοποίηση» στο όνομα της φρικιαστικής πράξεως που τα πυροδότησε. Ομως, συνέβησαν. Και συνέβησαν (πέρα κι άσχετα με τις όποιες παραμέτρους ύποπτης εκ των υστέρων εκμετάλλευσής τους…) με τη δύναμη των νόμων της φυσικής που χαρακτηρίζει σχεδόν όλα τα κοινωνικά φαινόμενα. Στη «δράση», θα υπάρξει «αντίδραση». Και όσο πιο άμεση και πηγαία είναι αυτή η αντίδραση (γιατί αναμφισβήτητα πηγαία εκδηλώθηκε αμέσως μετά τη δολοφονία του παιδιού) τόσο πιο πολύ πρέπει να μας προβληματίσει, να μας βγάλει από τα διάφορα στερεότυπα «ερμηνειών» και «αναλύσεων» – και πάντως να μας απομακρύνει από «λογικές» καπηλείας και εκμετάλλευσης. Για τα όποια «συμφέροντα».

Το ότι όμως, τα όσα βιώσαμε τις τελευταίες μέρες δεν επιδέχονται κατά περίπτωση «βολική» δικαιολογία, αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχουν ψυχολογική και κοινωνική εξήγηση. Που πρέπει να επιχειρηθεί με τη μεγίστη δυνατή ψυχραιμία και νηφαλιότητα – αν δηλαδή θέλουμε να διδαχθούμε κάτι, να προσεγγίσουμε με ειλικρίνεια την άκρως προβληματική πραγματικότητα που ζούμε και η οποία δεν «ξορκίζεται» με ωραίες παρόλες και με γενικόλογα άνευ ουσιαστικού περιεχομένου (και κυρίως: σχέδια δράσης επέκεινα…) κοινότοπα ευχολόγια. Να καταδικάσουμε τις ακρότητες απ’ όποια πλευρά και αν προέρχονται – σύμφωνοι. Αλλά κυρίως να επιχειρήσουμε να επισημάνουμε και να προσεγγίσουμε τα διάφορα «αίτια» που τις πυροδότησα, αλλιώς είναι μαθηματικώς βέβαιο πως θα επαναληφθούν. Και ίσως με ακόμη μεγαλύτερη «δύναμη πυρός»…

«Ανεπαισθητως εξω…»

Ζούμε τα τελευταία χρόνια μέσα σε ένα εντελώς συμβατικό πλαίσιο. Περιοριζόμαστε, ως κοινωνία και ως πολιτική τάξη, σε μια απλή διαχείριση προβλημάτων και αποτελεσμάτων τους, που είναι πρόδηλο πως όχι μόνο δεν «αρκεί», αλλά σωρευτικά δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα εκραγεί – όπως εξερράγη και η κυβέρνηση αποκαλύφθηκε σε όλο της το «μεγαλείο» το πόσο ανίκανη και απροετοίμαστη ήταν να αντιδράσει, να το αντιμετωπίσει νηφάλια, να το διευθετήσει. Πολύ πριν από την τρέχουσα μεγάλη παγκόσμια οικονομική κρίση, που ήδη πλήττει και εμάς η χώρα ζει μια διαρκή, έρπουσα κρίση σε όλα τα επίπεδα, από αυτά της «πραγματικής καθημερινότητας» μέχρι τα αξιακά…

Παρακολουθούμε όλοι το «σύστημα» για επικίνδυνα μεγάλο χρονικό διάστημα να βάζει όλα τα προβλήματα «κάτω από το χαλί», σε μια διαχειριστική «λογική» συγκάλυψης και εγκατάλειψής τους «για αργότερα». Το περιβόητο πολιτικό προσωπικό, με εστιασμένη την προσοχή του σχεδόν αποκλειστικά στην κατάληψη και νομή της εξουσίας απλώς «μπαλώνει» πράγματα και διαχειρίζεται όπως – όπως καταστάσεις, εθελοτυφλεί, σχεδιάζει μόνο βραχυπρόθεσμα (συχνά πια, ούτε με… προοπτική τετραετίας!) δίχως την παραμικρή αίσθηση ιστορικής προοπτικής, χωρίς πρόγραμμα και εκπονημένο για «διάρκεια γενεάς» όραμα, κλείνει τα αυτιά του στα όσα του «λέει» με κάθε τρόπο και ένταση η κοινωνία. Οδηγώντας την έτσι, σε μια προϊούσα απαξίωση και απομάκρυνση από την «πολιτική τάξη» και τους εκφραστές της, σε μια στάση συνολικής απόρριψης και «αντίθεσης».

Δεν ήθελε και πολύ μυαλό για να κατανοήσει κανείς πως σε συνθήκες τέτοιου εκρηκτικού κλίματος, θα αρκούσε μια, έστω τυχαία, θρυαλλίδα για να τιναχθούν τα πάντα στον αέρα, να ακολουθήσουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις που θα «εξειδίκευαν» τη διάχυτη για καιρό ανασφάλεια, θα έδιναν «διέξοδο» (έστω και τυφλή) σε μια υφέρπουσα απελπισία του κόσμου, θα μετέτρεπαν τον φόβο της κοινωνίας σε οργή και θυμό. Τα «πολιτικά χαρακτηριστικά» του οποίου ήδη αποτυπώνονται με συνέπεια και… διακομματικότητα σε όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Μια διάχυτη και με χαρακτηριστικά μονιμότητας κοινωνική παθογένεια, την οποία αδυνατεί να ερμηνεύσει (πρώτο βήμα για να τη διαχειρισθεί αποτελεσματικά, «λυτρωτικά»), το ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό, αυτοτροφοδοτούμενη από την ακινησία, τη «βολή» του ίδιου του σώματος της κοινωνίας που την «επικαλείται» για να… αποφύγει τη βάσανο της ίδιας της δικής της υγιούς αντίδρασης, τη «σύμβαση» που αρκείται εθελοτυφλικά στο υπάρχον για να μη δοκιμασθεί στην αρένα του «καινούργιου», που θέλει ήθος, προσπάθεια, στοχοπροσήλωση, περιφρόνηση «κεκτημένων» που έχουν εκμετρήσει το ζην. Και από πάνω, και μια… συνεχής και «συνεπής» λεηλασία της ουσιαστικής νομιμότητας, σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου…

Σωρευμενη εκρηκτικοτητα

Επικαλείται το σύστημα την «ανάγκη διαφύλαξης της νομιμότητας», όταν πλέον επικρατούν συνθήκες πολεμικής σύγκρουσης, λησμονώντας το ίδιο ότι αυτό πρώτο την υπονόμευσε και τη διέβαλε –ως έννοια και ως πραγματικότητα: το «παιχνίδι» με το χρηματιστήριο, η γενικευμένη διαφθορά (σιγά μη «λέει» κάτι, το ότι… ουδέποτε «αποδείχθηκε» με στοιχεία– χωριό που φαίνεται…), ο παράνομος πλουτισμός πολιτικών, η διαπλοκή με τους «ημετέρους», τα ομόλογα, οι «κουμπάροι», το διακομματικό σκάνδαλο της Siemens, το «νόμιμον, άρα ηθικόν» των… οφ-σορ εταιρειών υπουργών για να αποφύγουν τη φορολογία, η συστηματική και υπέρ ιδιωτικών συμφερόντων απαξίωση του συστήματος δημόσιας υγείας, η ύποπτη διαπλοκή δικαιοσύνης με εκκλησιαστικά και άλλα κυκλώματα, το Βατοπέδι, η υπονόμευση ακόμη και του θρησκευτικού συναισθήματος, με τα καμώματα των παπάδων. Και από κοντά, η αποσάρθρωση της δημόσιας παιδείας, η άνιση αναδιανομή του πλούτου μέσα από ένα άδικο και διαβλητό φορολογικό σύστημα, η αναποτελεσματική διαχείριση των δημοσιονομικών, με τη δημιουργία χρέους και ελλειμμάτων, που τώρα που χρειάζονται «νέα βέλη» στην αναπτυξιακή φαρέτρα για να βγούμε από την παγκόσμια κρίση, θα αποτελέσουν τις «αποφασιστικές» οπισθέλκουσες που θα μας φέρουν στην τελευταία σειρά της παγκόσμιας προσπάθειας…

Δεν αποτελούν «δικαιολογία» όλα τούτα για τα όσα εκτός μέτρου ζούμε αυτές τις μέρες, μετά τη δολοφονία του νεαρού αγοριού που λειτούργησε ως νυστέρι για να «σπάσει το σπυρί» και να βγει έξω το πύον του – ούτε φυσικά τα νομιμοποιούν. Χρειάζεται, όμως, να αποτελέσουν μέρος, τουλάχιστον, του προβληματισμού όλων μας, ώστε να επιδειχθεί επιτέλους σοβαρότητα και υπευθυνότητα και ως προς τα (σωρευμένα) αίτια της οργής και της απελπισίας, που αν δεν καταβληθεί με σύνεση και συναίνεση προσπάθεια να αντιμετωπιστούν είναι πλέον ή βέβαιο ότι μετ’ ου πολύ θα «ξανασκάσουν» ως «ανεξήγητη» διαμαρτυρία και ως προς «βάση» για τις λύσεις που πρέπει να επιχειρηθούν.

Μπορεί να χρησιμοποιήθηκε (επικοινωνιακά και επιπόλαια…) ως προεκλογικό σύνθημα η «επανίδρυση του κράτους» (μαζί με τη «σεμνότητα και ταπεινότητα» και τον «πόλεμο κατά των νταβατζήδων»…), δεν παύει όμως να αποτελεί αίτημα και ζητούμενο από την κοινωνία – έστω και αν δεν ξέρει «πώς» να το διατυπώσει. Βεβαίως και δεν είναι άμοιρη ευθυνών και η ίδια η κοινωνία για το πώς δρα και αντιδρά, αλλά την πρώτιστη ευθύνη, έστω «παραδειγματική» και «καθοδηγητική» την έχει η τάξη των πολιτικών μας ταγών. Που ακόμη και στις τεταμένες στιγμές που ζούμε, δείχνουν να ενδιαφέρονται πιο πολύ ως προς το αν η δολοφονία του Καλτεζά ήταν βαρύτερη από αυτή του 15χρονου Αλέξανδρου και αν οι «ανανεωτές» της Αριστεράς είναι πιο «κουκουλοφόροι» από τους δογματικούς που θέλουν «απλώς» την κατάρρευση του συστήματος, παντί τρόπω, δίχως πρόταση για τον διάδοχό του…

Μια πολιτεία που εκτός από ακυβέρνητη είναι και αδιέξοδη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μαθήματα συναίνεσης

Posted on Νοέμβριος 20, 2008. Filed under: ΗΠΑ, Ηγέτες, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Ομπάμα, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική | Ετικέτες: , |

ΓNΩMH

Tου Αθανασίου Eλλις, Η Καθημερινή, Πέμπτη, 20 Nοεμβρίου 2008

Οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου θα μπορούσαν να διδαχθούν πολλά από τον τρόπο που αντιμετωπίζουν στην Αμερική την οικονομική κρίση που αρχίζει να πλήττει την ανθρωπότητα και για την οποία στον μικρόκοσμο της Ελλάδας λίγα έχουμε αντιληφθεί ακόμη. Μερικές μόλις εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση μιας σκληρής πολύμηνης πολιτικής σύγκρουσης ο θριαμβευτής Μπαράκ Ομπάμα, που τάσσεται υπέρ της κρατικής παρέμβασης για τη διάσωση της οικονομίας, συναντήθηκε με τον μεγάλο του αντίπαλο και ηττημένο της αναμέτρησης, Τζον Μακέιν, υπέρμαχο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, και συμφώνησαν να συνεργασθούν για την από κοινού αντιμετώπιση των πολλών δυσκολιών που θα αντιμετωπίσει η χώρα τους το αμέσως προσεχές διάστημα.

Ο Δημοκρατικός νεοεκλεγείς πρόεδρος και ο έμπειρος Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής της Αριζόναςς έδειξαν ότι διαθέτουν το πολιτικό ανάστημα να διαγνώσουν την κρισιμότητα των στιγμών και να αναζητήσουν κοινό τόπο για την αντιμετώπισή τους. Ο νικητής δεν απαξίωσε τον ηττημένο, αντίθετα εξήρε με πάσα ειλικρίνεια την προσφορά του στη χώρα. Και ο ηττημένος δεν επιχείρησε να μειώσει τη σημασία της νίκης του αντιπάλου του, αλλά εκθείασε τις ικανότητές του και την ιστορική διάσταση της νίκης του. Με τη στάση τους αυτή και οι δύο απέδειξαν ότι είναι πραγματικοί ηγέτες και έθεσαν τις βάσεις για να οικοδομήσουν μια αποτελεσματική συνεργασία.

Καθώς η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου διολισθαίνει προς την ύφεση, η νικήτρια Αμερική του φιλελευθερισμού και η ηττημένη της συντήρησης συνειδητοποιούν ότι η αντιμετώπιση της κρίσης που απειλεί πλούσιους και φτωχούς θα χρειαστεί σημαντική κρατική παρέμβαση, κάτι που δεν ενθουσιάζει τη Δεξιά, αλλά και ότι σε αυτήν τη φάση η αύξηση των φόρων στους πλούσιους, την οποία επιθυμεί η Κεντροαριστερά, θα επιδεινώσει την κατάσταση. Οι κ. Ομπάμα και Μακέιν αναγνωρίζουν επίσης ότι το περιβάλλον δεν μπορεί να περιμένει και απαιτεί άμεσα μέτρα προστασίας, όπως και ότι η μεγαλύτερη δημοκρατία της εποχής μας δεν μπορεί να βασανίζει κρατουμένους. Προφανώς δεν συμφωνούν σε όλα, ούτε καν στα περισσότερα. Συμφωνούν όμως σε πολλά, και αυτό είναι αρκετό.

Και ερχόμαστε στην Ελλάδα. Οι διαβεβαιώσεις κάποιων ότι η ελληνική οικονομία δεν κινδυνεύει όπως η αμερικανική ή οι άλλες ευρωπαϊκές δεν ευσταθούν, την ώρα που οι ελάχιστες ιδιωτικές επενδύσεις μειώνονται ακόμη περισσότερο και η ανεργία αυξάνεται. Ηγέτες και κορυφαία στελέχη οφείλουν να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας και όχι του λαϊκισμού. Είναι πολλοί οι τομείς όπου η συναίνεση, τουλάχιστον ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας, είναι εφικτή προς όφελος και των δύο, όπως το έχει αποδείξει ο υπεύθυνος εξωτερικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ με τη συχνά εποικοδομητική στάση του στο Σκοπιανό. Αλλωστε, και το ΠΑΣΟΚ που ευελπιστεί να έρθει σύντομα στην εξουσία τα ίδια προβλήματα θα αντιμετωπίσει και θα ήταν καλύτερα να έχει δρομολογήσει την επίλυση μερικών εξ αυτών. Είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί κοινός τόπος, χωρίς νικητές και ηττημένους, σε συγκεκριμένα μέτρα για τη θωράκιση της οικονομίας;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δεσποινίς Φτωχολογιά

Posted on Οκτώβριος 23, 2008. Filed under: Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Ηγέτες, Πολιτική | Ετικέτες: , |

Κάποτε οι ομιλίες των πολιτικών άρχιζαν με την προσφώνηση «Ελληνίδες, Ελληνες» ή «Σύντροφοι και συντρόφισσες». Στην εποχή της οικονομικής κρίσης, το τυπικό αλλάζει. Χθες το πρωί, δύο ενημερωτικές εκπομπές («Καλημέρα σας» στον Alpha και «Καλημέρα Ελλάδα» στον ΑΝΤ1) είχαν απευθείας συνδεθεί με τη Θεσσαλονίκη, όπου ο Παναγιώτης Ψωμιάδης έδινε συνέντευξη Τύπου («διάγγελμα» το χαρακτήρισε ένας παρουσιαστής) που άρχισε με τη φράση «Κύριοι υπουργοί και φτωχολογιά, υπάρχει και λαουτζίκος που υποφέρει».

Θα μπορούσε να ήταν απόσπασμα από θεατρικό έργο του Μποστ ή βίντεο από την «Ελληνοφρένεια» ή κάποια μίμηση του Γιώργου Μητσικώστα στη νέα ποδοσφαιρική-πολιτική εκπομπή «Ο Γιώργος σφύριξε». Φαίνεται όμως ότι η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε σατιρική φαντασία.

Δημοκρατικό δικαίωμα του κ. νομάρχη είναι το να λέει και να κάνει ό,τι νομίζει σωστό. Ομως γιατί οι υπουργοί να είναι «κύριοι» και η καημένη φτωχολογιά να είναι σκέτη, ούτε «κυρία» ή «μαντάμ» ούτε «δεσποινίς», ούτε ελεύθερη ούτε παντρεμένη;

Κρίσιμες χαρακτηρίζονται οι πολιτικές εξελίξεις αυτής της εβδομάδας και, επομένως, είναι φυσικό ο τηλεθεατής να περιμένει πως αυτή η οn line σύνδεση θα έχει κάποια σχέση με τα τεκταινόμενα στη Βουλή. Στην πραγματικότητα, ο κ. νομάρχης ανακοίνωσε, όπως είχε προειδοποιήσει, ότι κλείνει τη νομαρχία σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία της πόλης του (ανεπαρκής χρηματοδότηση, κτιριακές ελλείψεις) και για την ευνοϊκότερη μεταχείριση που απολαμβάνουν τα σχολεία του Βορρά σε σχέση με εκείνα της πρωτεύουσας.

Δεν νομίζω ότι τα δύο αυτά κανάλια θεωρούν τα προβλήματα της παιδείας τόσο σοβαρά, ώστε να απαιτείται «λάιβ» μετάδοση της συνέντευξης. Κάποια στρακαστρούκα, κάποιο πολιτικής υφής υπονοούμενο περίμεναν από τον κ. νομάρχη, ο οποίος πράγματι κατήγγειλε τους «κομματικούς μισθοφόρους» και τους «πορφυρογέννητους». Γιατί όχι; Τέτοιου είδους ρητορείες δεν βλάπτουν, δεν εκθέτουν κανέναν, αλλά υποτίθεται ότι επιβεβαιώνουν την τόλμη του ρήτορα. Ωστόσο, αναρίθμητες φορές έχουν επικριθεί οι «ισχυροί της γης» για την αναλγησία ή τον κυνισμό τους, χωρίς καθόλου να κλονιστεί η κυριαρχία τους.

Αυτός ο λαϊκισμός δεν θα απασχολούσε το πανελλήνιο, αν δεν έβρισκε φιλόξενο τηλεοπτικό βήμα. Ο κ. Ψωμιάδης είναι αυτό που είναι και εξάλλου τον ψήφισε ο λαός της Θεσσαλονίκης. Ομως κάποια κανάλια γίνονται τα ίδια -και εν πλήρη συνειδήσει- μέσα διάδοσης του λαϊκισμού, που δεν έχει σχέση με την πολιτικοποίηση, αλλά με την εκτόνωση και τη δημαγωγία.

Οσον αφορά τους δημοσιογράφους, αλλά και τους σατιρικούς καλλιτέχνες που συχνά βγάζουν γέλιο σχολιάζοντας ποικιλοτρόπως τον Ζορό του Βορρά ή τον νομάρχη γκεστ σταρ στη «Λόλα», θα λέγαμε ότι ασφαλώς ο κ. Ψωμιάδης είναι εύκολος στόχος, με την έννοια ότι οι θεατρινισμοί του τραβούν την προσοχή, ενώ όλοι όσοι τους επικρίνουν υποτίθεται αυτόματα κατατάσσονται στη χορεία των «σοβαρών», των ευαίσθητων, των απαιτητικών πολιτών/τηλεθεατών. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο δύσκολο να ασκήσει κανείς κριτική στην κούφια σοβαροφάνεια, στην πολιτική και πνευματική ρηχότητα που φορά το ένδυμα της υπευθυνότητας, της μετριοπάθειας, της αμεροληψίας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

150 βουλευτές και ο Τατούλης

Posted on Οκτώβριος 1, 2008. Filed under: Αντάρτες, Ανασχηματισμός, Βουλευτές, Δεξιά, Ηγέτες, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Κοινοβουλευτισμός, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Ο πρωθυπουργός αποφασισμένος ακόμη και για εκλογές αν υπάρξει νέα μείζων διαφοροποίηση

Της Ελλης Τριανταφυλλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 1 Oκτωβρίου 2008

Έτοιμη για προσφυγή στις κάλπες, ακόμη και άμεσα, είναι πλέον η κυβέρνηση μετά τη χθεσινή διαγραφή του βουλευτή Δράμας Στ. Δαϊλάκη και τη μείωση του αριθμού των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας στους 150, συν τον εκτός κομματικής γραμμής Π. Τατούλη. Σύμφωνα με απόλυτα ακριβείς πληροφορίες, ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, απευθυνόμενος χθες προς τους κορυφαίους υπουργούς που συμμετέχουν στην κυβερνητική επιτροπή, επιβεβαίωσε την πρόθεσή του να μη δεχθεί, καθ’ οιονδήποτε τρόπο και με όποιο τίμημα, αμφισβήτηση της πολιτικής ή των επιλογών του. Συνομιλητές του πρωθυπουργού προσθέτουν, πάντως, ότι λόγω της εξαιρετικά δύσκολης διεθνούς οικονομικής συγκυρίας και της δεδομένης επιβάρυνσης που θα έφερνε μία νέα πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, η όποια επόμενη απόφαση θα περάσει από τη βάσανο πολλαπλής ανάλυσης και προσέγγισης πριν υλοποιηθεί.

Κατά τις ίδιες πηγές, ο πρωθυπουργός έλαβε την απόφαση διαφραφής του κ. Δαϊλάκη αμέσως μετά το τηλεφώνημα του γραμματέα της Κ.Ο. κ. Γιάννη Τραγάκη, με το οποίο ο τελευταίος τον ενημέρωσε ότι ζήτησε την παραίτηση του βουλευτή Δράμας, αλλά εισέπραξε την άρνησή του. «Το ίδιο θα πράξω και στο επόμενο χτύπημα» φέρεται ειπών ο πρωθυπουργός, επιβεβαιώνοντας εμμέσως την απόφασή του να προσφύγει ακόμη και σε πρόωρες εκλογές, αν το επόμενο διάστημα διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει με τους όρους που έχει θέσει. Ο κ. Καραμανλης έφτασε νωρίς χθες το πρωί στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου και ενημερώθηκε ότι ο βουλευτής Δράμας μόλις είχε επαναλάβει σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές τα όσα αργά το βράδυ της Δευτέρας είχε δηλώσει. Επειτα από ένα σύντομο κύκλο συζητήσεων με στενούς του συνεργάτες, ο κ. Καραμανλής ζήτησε τη σύνταξη της σύντομης επιστολής με την οποία θα έθετε τον κ. Δαϊλάκη εκτός της Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας. Λίγο πριν από τις δέκα το πρωί, την υπέγραψε και στη συνέχεια την απέστειλε στον πρόεδρο της Βουλής κ. Δημ. Σιούφα. Η υπόμνηση της χρονικής στιγμής κατά την οποία εστάλη η επιστολή στον πρόεδρο της Βουλής συνιστά έμμεση απάντηση των συνεργατών του πρωθυπουργού στην εκδοχή ορισμένων ότι η διαγραφή επελέγη μεν ως επίδειξη πυγμής, αλλά με την ασφάλεια της διαβεβαίωσης του βουλευτή ότι θα παραιτηθεί. «Ο εν λόγω βουλευτής κινήθηκε με πολύ συστηματικό τρόπο και προσωπικό σχέδιο, γεγονός που γεννάει πολλά ερωτήματα» σημείωνε χθες κυβερνητική πηγή, επιβεβαιώνοντας ότι η απόφαση για διαγραφή του ελήφθη με προεξόφληση του ρίσκου της μη παραίτησης εκ μέρους του.

Η χθεσινή εξέλιξη -η οποία χαρακτηρίζεται μονόδρομος από κορυφαία στελέχη μετά την παρέμβαση του πρωθυπουργού στην Κεντρική Επιτροπή- επέτεινε την ανησυχία βουλευτών και στελεχών, οι οποίοι θεωρούν πλέον πολύ πιθανό να δρομολογηθούν ανά πάσα στιγμή συνθήκες κρίσης, τέτοιες που μοιραία θα οδηγήσουν στις κάλπες εντός του έτους. Πιθανότατα, δε, και πριν από την κατάθεση του νέου προϋπολογισμού. Ανάλογο κλίμα επικρατεί και στα υπουργικά γραφεία, όπου οι περισσότεροι εκ των κορυφαίων σχεδόν προεξοφλούν ότι είναι θέμα χρόνου το επόμενο «χτύπημα» από κάποιο βουλευτή, ενώ παραδέχονται ότι υπό τις παρούσες συνθήκες είναι περίπου αδύνατη η υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής. «Ούτε η χώρα ούτε η κυβέρνηση θέλουν εκλογές. Είμαστε όμως έτοιμοι για όλα τα ενδεχόμενα» σημείωνε κορυφαίος κομματικός παράγων.

Προς επίρρωσιν, εξερχόμενος από το Μέγαρο Μαξίμου, ο υπουργός Αμυνας Ευάγγ. Μεϊμαράκης, αν και έδειξε τον δρόμο της παραίτησης προς τον κ. Δαϊλάκη, προσέθεσε ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. «Δεν νοείται εσωστρέφεια όταν υπάρχουν όλα αυτά τα κρίσιμα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση» είπε από την πλευρά του ο υπουργός Εσωτερικών κ. Πρ. Παυλόπουλος, ενώ και ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ κ. Γ. Σουφλιάς στήριξε ξεκάθαρα την απόφαση του πρωθυπουργού, σημειώνοντας ότι «η εσωστρέφεια εμποδίζει την κυβέρνηση να επιτελέσει το έργο της και έπρεπε να σταματήσει». Έκκληση στην Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας να στηρίξει τις προσπάθειες της κυβέρνησης για να αντιμετωπιστούν όλα τα προβλήματα έκανε, τέλος, η υπουργός Εξωτερικών κ. Ντόρα Μπακογιάννη, υπενθυμίζοντας και τη σχετική απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φαύλος κύκλος

Posted on Οκτώβριος 1, 2008. Filed under: Εκλογές, Ηγέτες, Πολιτική | Ετικέτες: |

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 1 Oκτωβρίου 2008

Μήπως, τελικά, είναι προτιμότερο για τον τόπο και τον δημόσιο βίο να αρχίσει ο πρωθυπουργός να σκέφτεται και φυσικά να σχεδιάζει τις πρόωρες εκλογές; Πιο πρόωρες και απ’ ό,τι ενδεχομένως μέχρι τώρα σκεφτόταν ως πρόωρες; Μήπως αυτό είναι προτιμότερο, όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και για τον ίδιο και το κόμμα του;

Ο πρώτος χρόνος της δεύτερης κυβερνητικής του θητείας υπήρξε δραματικός. Σχεδόν από την επομένη των εκλογών του Σεπτεμβρίου άρχισε η εσωτερική αμφισβήτηση. Δεν έχει τόση σημασία ποια κατά περίπτωση είναι τα κίνητρά της. Περισσότερη σημασία έχει ότι και στις περιπτώσεις εκείνες που είναι ολοφάνερα προσωπικά, ο αμφισβητίας ή «αντάρτης» επικαλείται και καλύπτεται πίσω από κάποιο γενικότερο πρόβλημα, π.χ. τα φορολογικά μέτρα. Εμφανίζεται ως υπερασπιστής λαϊκών συμφερόντων και βρίσκει ακροατήριο, μικρό ή μεγάλο. Αλλοτε πάλι η αμφισβήτηση στρέφεται εναντίον υπουργών, κατά προτίμηση εκείνων τους οποίους έχουν ήδη υποσκάψει τα ΜΜΕ για τους δικούς τους λόγους.

Αυτή η εσωτερική αμφισβήτηση στο κυβερνών κόμμα, που φθάνει ώς τον προθάλαμο του πρωθυπουργικού γραφείου, εναλλάσσεται με κύματα σκανδάλων ή απλής σκανδαλολογίας και η αμφισβήτηση τροφοδοτείται έτι περαιτέρω και έχει πλέον εξελιχθεί σε φαύλο κύκλο. Σε αυτόν τον φαύλο κύκλο έχει πιθανότατα εγκλωβιστεί ο πρωθυπουργός και κινδυνεύει να γίνει ο ίδιος μέρος του προβλήματος. Οπως ξέρετε, ο φαύλος κύκλος δύσκολα διακόπτεται και «σπάει» χωρίς βιαία και αποφασιστική επέμβαση από έξω. Το προνόμιο αυτής της επέμβασης, πραγματικά και θεσμικά, εξακολουθεί να το έχει ο πρωθυπουργός.

Μερικοί ισχυρίζονται ότι ένας ευρύς ανασχηματισμός θα αποτελούσε την αναγκαία επέμβαση που θα αποκαθιστούσε την ηρεμία στο κυβερνών κόμμα. Σημειωτέον ότι εκείνο που ενδιαφέρει τους πολίτες δεν είναι η ηρεμία αυτή καθ’ εαυτή. Αλλά η εξασφάλιση των όρων που θα κάνουν την κυβέρνηση ικανή να επιτελέσει στοιχειώδες έργο, σύμφωνα με το πρόγραμμά της. Υπάρχει, λοιπόν, ο κίνδυνος ο ανασχηματισμός στις σημερινές συνθήκες να προκαλέσει περισσότερα προβλήματα από όσα θα λύσει. Αν μάλιστα ο ανασχηματισμός θίξει πρόσωπα στενούς συνεργάτες του πρωθυπουργού επί πέντε χρόνια, με τους οποίους μοιράσθηκε την ευθύνη στον χειρισμό σημαντικών θεμάτων, τότε μοιραία θα ερμηνευθεί σαν προσωπική του αποτυχία και ήττα.

Αλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι κανείς πρωθυπουργός δεν καταφεύγει σε εκλογές όταν τον περιβάλλει δυσμενές πολιτικό και κοινωνικό κλίμα, σε περίοδο μάλιστα γενικότερης αναταραχής και αβεβαιότητας.

Είναι μια βαθύτατα κομματική άποψη που πιστεύει ότι η πρώτη πολιτική αρετή του ηγέτη και η πρώτη του μέριμνα είναι να διατηρήσει και κάθε τόσο να αναπαράγει την κομματική εξουσία και τα ποικίλα ωφελήματα από αυτήν. Είναι μια άποψη. Η αντίθετη άποψη είναι ότι η πρώτη αρετή του ηγέτη και το πρώτο μέλημα είναι να δίνει τις κατάλληλες πολιτικές λύσεις στα προβλήματα και τα αδιέξοδα που κάθε τόσο αναφύονται. Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι κανένας δημοκρατικός ηγέτης δεν υπήρξε αιώνιος και αναντικατάστατος.

Το ζητούμενο δεν είναι αν η Ν.Δ. θα κερδίσει ή θα χάσει τις ενδεχόμενες νέες εκλογές, αλλά αν η χώρα θα βγει από το σημερινό αδιέξοδο, από το τέλμα της ακυβερνησίας ή της άτολμης και φοβισμένης κυβέρνησης. Ωστόσο, τίποτα ακόμη δεν εγγυάται ότι θα τις χάσει ή θα χάσει την πρώτη θέση. Δυστυχώς, η αντιπολίτευση, η αξιωματική και η ευρύτερη, μέχρι σήμερα δεν παρουσίασε συγκροτημένη και αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης. Και ο ψηφοφόρος ψηφίζει πρωτίστως κυβέρνηση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...