Ηθική

Απασφαλίσαμε ως χώρα;

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διχασμός, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Δικαιοσύνη, Εγκληματικότητα, Εκλογές, Ελλάδα, Ηθική, Θεσμοί, Κράτος, Κόμματα, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Πολύ φοβούμαι ότι από τον περασμένο Δεκέμβριο απασφαλίσαμε συλλογικά ως χώρα. Κατρακυλάμε ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα στον γκρεμό της βίας και της τρομοκρατίας χωρίς τίποτα να μπορεί να μας σταματήσει. Τι συνέβη τον Δεκέμβριο; Οι πιτσιρικάδες μάθανε πως είναι απολύτως αποδεκτό από την κοινωνία να ρίχνεις πέτρες ή μολότοφ σε Αστυνομικά Τμήματα. Οι έως τότε «μπαχαλάκηδες» αποφάσισαν ότι οι μολότοφ είναι πια για τα… παιδιά και πήραν τα πολυβόλα. Οι τρομοκράτες με τη σειρά τους ξεπέρασαν τα καλάσνικοφ και πειραματίζονται με δεκάδες κιλά δυναμίτη. Ολοι μαζί συμμετέχουν σε έναν μεγάλο και ατέλειωτο διαγωνισμό «ένοπλης μαγκιάς» χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο ή ουσιώδες ρίσκο.

Αν το καλοσκεφθείτε τι και ποιος να μας προφυλάξει από τη διογκούμενη απειλή της βίας; Νομίζω ότι πλέον η πιο εύκολη δουλειά σε αυτή τη χώρα είναι να είσαι κουκουλοφόρος, ληστής ή τρομοκράτης. Ο κουκουλοφόρος βάζει τη στολή της εργασίας, δηλαδή την κουκούλα, βγαίνει ανενόχλητος από το πανεπιστημιακό… campus με βαριοπούλες και πελέκεις, τα σπάει όπου θέλει μέρα μεσημέρι και ξαναγυρνάει στο… γραφείο του. Οι καθηγητές τρέμουν δικαιολογημένα να ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας με το απλό επιχείρημα «εμάς κύριε ποιος θα μας προστατεύσει αύριο;». Οι υπουργοί φοβούνται τον ίσκιο τους και επικαλούνται τον φόβο των καθηγητών για να μην κάνουν τίποτα. Οι εισαγγελείς, παρά την πρωτοβουλία του κ. Σανιδά, επίσης δεν τολμούν να κάνουν τη δουλειά τους. Οπότε; Οπότε μια βόλτα στη Σκουφά και στη Σόλωνος για να τα σπάσουμε μοιάζει πια με το παλιό σουλάτσο στην κεντρική πλατεία του χωριού. Σίγουρη απόλαυση με μηδέν ρίσκο.

Οσο για τους ληστές είναι και αυτοί ένα προνομιούχο επάγγελμα. Η κοινωνία μας έχει φτάσει στο σημείο να βρίζει τον αστυνομικό που πυροβολεί και κυνηγάει τους ληστές. «Ελα μωρέ, καλύτερα να τους άφηναν να κλέψουν ό,τι θέλουν. Τι μπερδεύτηκε;». Σωστό και αυτό με τη διαφορά πως αν οι αστυνομικοί αρχίζουν να σκέπτονται μόνο αυτές τις αντιδράσεις, θα διευρύνουν τη «λευκή απεργία» που δικαιολογημένα κήρυξαν τον περασμένο Δεκέμβριο όταν η πολιτεία, η δημοσιογραφία και η κοινή γνώμη τους έδωσε βορά στα σκυλιά του λαϊκισμού για χάρη ενός παράφρονος δολοφόνου του Αλέξη.

Πάμε τώρα στους τρομοκράτες. Τι έχουν απεναντί τους; Μια αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαλυμένη από προσωπικά, γραφειοκρατικά και κομματικά μαχαιρώματα. Μια ηγεσία της αστυνομίας που επί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένη επειδή από τύχη δεν σκοτωνόταν κανείς παρά την πασίδηλη επανεμφάνιση της τρομοκρατίας. Την παντελή ανυπαρξία συνεργασίας με ξένους («έλα μωρέ τι να την κάνουμε;») και την έλλειψη σχεδιασμού.

Εχουμε ζήσει απίστευτα πράγματα από εκείνη την τραγική Δευτέρα, όταν κατελύθη το μεταπολιτευτικό κράτος στο κέντρο της Αθήνας. Ανοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, νομιμοποιήθηκε η βία και το πιστολίδι, κατάλαβαν δυστυχώς όλοι πως η χρήση βίας σε όλα τα επίπεδα είναι ανεκτή και, το κυριότερο, δεν έχει ρίσκο για τους ίδιους. Ξέρουμε ποιοι έχουν την ευθύνη για τη μεγάλη κατρακύλα, αλλά αυτή την ώρα προέχει να προλάβουμε τα χειρότερα. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, άμεσα, θα γίνουμε μια μεγάλη ζούγκλα όπου θα λύνουμε όλοι τις διαφορές μας με τα όπλα στους δρόμους. Ο φόβος δεν αξίζει στη δημοκρατία, ούτε και η βία. Δεν αντέχεται αυτή η κατρακύλα που είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι κάποια ώρα θα κοστίσει και σε ανθρώπινες ζωές. Οπως δεν αντέχεται η κυνική αδιαφορία όσων δεν κάνουν τη δουλειά τους και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς δεν θα ζημιωθούν επικοινωνιακά από όσα έχουμε ζήσει από τον Δεκέμβριο έως σήμερα.

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κ. Κούνεβα και η δημοκρατία

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εργασία, Ηθική, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Η ποιότητα και η σοβαρότητα μιας δημοκρατικής πολιτείας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον ανώνυμο και τον αδύναμο. Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα η πολιτεία δεν έχει δυστυχώς κάνει το καθήκον της. Εχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τη δολοφονική επίθεση εναντίον της και ακόμη δεν έχουμε απαντήσεις για το ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν. Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και της ΕΛ.ΑΣ. προφανώς δεν αντελήφθη τον περασμένο Δεκέμβριο την τεράστια ηθική, κοινωνική και πολιτική διάσταση του θέματος. Αφησε λοιπόν το τμήμα ασφαλείας του τοπικού Αστυνομικού Τμήματος να διεκπεραιώσει την υπόθεση με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τις έρευνες.

Και στη συνέχεια όμως οι έρευνες ήταν τυπικές και δεν προχώρησαν ποτέ σε βάθος. Βρέθηκε μάλιστα η καταπληκτική δικαιολογία πως οι ουσιαστικές έρευνες δεν μπορούν να αρχίσουν παρά μόνον όταν μπορέσει να καταθέσει η κ. Κούνεβα, η οποία έχει χάσει τη φωνή της από την επίθεση με το βιτριόλι και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Πρόκειται για μεθόδευση ανθρώπων που προφανώς δεν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες γιατί μάρτυρες και στοιχεία υπάρχουν!

Ακόμη πιο απίστευτη ήταν όμως η προσπάθεια ορισμένων αξιωματούχων να διοχετεύσουν στη δημοσιογραφική «πιάτσα» υπονοούμενα για την περίπτωση η κ. Κούνεβα να «πλήρωσε» κάποια σχέση της με άνθρωπο που ανήκε στη βουλγαρική μαφία. Αποτελεί δυστυχώς προσφιλή μέθοδο μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αστυνομικών να κατασκευάζουν τέτοιου τύπου θεωρίες συνωμοσίας όταν αδυνατούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση ή, ακόμη χειρότερα, όταν πέφτουν πάνω σε σκληρά και επικίνδυνα συμφέροντα.

Ο,τι και να συνέβη εκείνο το βράδυ στα Πετράλωνα, η ΕΛ.ΑΣ. πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά της και να σώσει την τιμή της. Αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα συλλάβει τους εκτελεστές, αλλά και τον εγκέφαλο πίσω από την επίθεση.

Η υπόθεση Κούνεβα δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στους υποκριτές – συνδικαλιστές ούτε στους επαγγελματίες «μπαχαλάκηδες» που θέλουν να την καπηλευθούν. Μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιέσει αφόρητα για τη σύλληψη των δραστών, δεύτερον να φροντίσει την κ. Κούνεβα ακόμα και όταν τα ΜΜΕ θα την έχουν ξεχάσει και τρίτον να υπερασπισθεί όσους καθαρίζουν τις ώρες που εμείς κοιμόμαστε και βλέπουν να τους κλέβουν ένσημα, δώρα κ.λπ. Είπαμε η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον αδύναμο και ανώνυμο!

  • Του Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Για ένα ηλεκτρόδιο

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ηθική, Θεσμοί, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη | Ετικέτες: |

Σοβαρά; Δηλαδή το μείζον θέμα, το καυτό, το συγκλονιστικό, είναι όλη αυτή η φλυαρία του κ. Γιάννη Μανώλη κι όσων απάντησαν στον κ. Μανώλη κι όσων ανταπάντησαν σε όσους απάντησαν στον κ. Μανώλη, για το τι πρέπει να γίνει αν στηθεί κάλπη εκτάκτως, κι αν χάσει η Ν. Δ., κι αν ηττηθεί ο κ. Καραμανλής, κι αν πρέπει να βρεθεί διάδοχός του; Σοβαρά; Το θέμα που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε είναι αν πρέπει ή δεν πρέπει να γίνει αρχηγός η κ. Μπακογιάννη, να ησυχάσει κι ο πατέρας της, που ίσως κουράστηκε από τη μια ίντριγκα στην άλλη;

Σοβαρά; Το θέμα που μας απασχολεί από το πρωί ώς το βράδυ κι από το βράδυ ώς το πρωί είναι αν θα κατεβεί υποψήφιος ο κ. Πέτρος Δούκας, μήπως και δεν του δοθεί η ευκαιρία να συνεχίσει από τα βουλευτικά έδρανα το σπουδαίο έργο του που σημάδεψε τη σύγχρονη ιστορία μας; Σοβαρά; Το πρωτεύον είναι τι είπε ο κ.  Πάγκαλος στον κ.  Ρουσόπουλο και τι απάντησε ο κ. Ρουσόπουλος στον κ. Πάγκαλο, και πώς εν πάση περιπτώσει σκιαμάχησαν οι δυο τους για τα «τσιράκια» και τα «παπαγαλάκια», για τους κατ’ όνομα δημοσιογράφους ντε, που απολαμβάνουν τις παχυλές αργομισθίες τους σε γραφεία Τύπου που τους τα βρήκαν τα κρυφά αφεντικά τους; Σοβαρά; Το φλέγον ζήτημα, αυτό που θα κρίνει την τροπή του βίου μας, είναι το τι ακριβώς σήμαινε το τελευταίο από την αρμαθιά «αποφθεγμάτων» του κ. Σουφλιά, ο οποίος, με την πεποίθηση πως είναι το ημιάθροισμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή του Α΄ και του Χαρίλαου Φλωράκη, αρέσκεται να εξαπολύει φράσεις που θέλουν να ακούγονται σαν παροιμίες και χρησμοί ταυτόχρονα. Σοβαρά; Το πρόβλημα που μας καίει και μας τσουρουφλίζει είναι όσα σκαρφίζεται ο κ. Κακλαμάνης, προσπαθώντας μάταια να σώσει κάτι από το καταρρακωθέν προφίλ του;

Αυτά είναι τα μείζονα, τα σπουδαία, τα κρίσιμα, κι όχι ο θάνατος ενός ανθρώπου, ετών πενήντα τριών, μέσα στο ασθενοφόρο που τον μετέφερε στο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης; Δεν είναι η προστασία της ζωής των πολιτών εθνικό θέμα, το ύψιστο εθνικό θέμα; Δεν είναι αυτή η δουλειά ενός υπουργού Υγείας, που αν είχε πάει περισσότερες φορές στα νοσοκομεία (έστω με τις κάμερες μαζί του, μην και δεν καταγραφεί η υψηλή παρουσία του) απ’ ό, τι στα κανάλια, θα έβλεπε πως υπάρχουν άνθρωποι που βασανίζονται, άνθρωποι που απελπίζονται, άνθρωποι που πεθαίνουν επειδή λείπουν τα χρειώδη, ας πούμε οξυγόνο στις εντατικές (στις εντατικές, ήμαρτον Κύριε, όποιο κι αν είναι τ’ όνομά σου);

«Πώς πεθαίνει ένας άντρας;» Ιδού επιτέλους η απάντηση στον Σεφέρη: Πεθαίνει όταν μέσα στο ασθενοφόρο λείπει ένα ηλεκτροδιάκι χωρίς το οποίο δεν δουλεύει ο απινιδωτής. Εκατό ευρώ κοστίζει το ηλεκτροδιάκι. Ενα κατοστάρικο μετράει λοιπόν η ζωή ενός ανθρώπου; Σε τούτο το ερώτημα θα βρεθεί κάποιος από τους τόσους πια «υπεύθυνους» να απαντήσει; Θα βρεθεί κανείς που να καταλάβει πως η εξουσία του δεν αξίζει όσο μια ζωή και, επιτέλους, να παραιτηθεί;

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τρίχες για όλα τα γούστα

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Ηθική, Κοινωνία, ΜΜΕ, Σάτιρα, Τηλεόραση |

Εξι εκατομμύρια ευρώ και 12μηνη προσωποκράτηση του Λάκη Λαζόπουλου ζητά με αγωγή του ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ εξαιτίας της σατιρικής εκπομπής «Οταν ο Λάκης δεν είναι εδώ» (Alpha). Eδώ εμφανίστηκε ένα ψηφιακά πειραγμένο πορτρέτο του Γιώργου Καρατζαφέρη με «χιτλερικό μουστάκι» και υπόκρουση ένα γερμανικό εμβατήριο. Παλαιότερα, ένα βίντεο του «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» απεικόνισε τον κ. Καρατζαφέρη σαν Τσε Γκεβάρα, με γένια και μπερέ, όπως μας υπενθύμισε το προηγούμενο επεισόδιο του «Οταν ο Λάκης…», γεγονός που δεν ενόχλησε τον ενάγοντα, ο οποίος, εξάλλου, είχε δηλώσει ότι ένα κάδρο με τον Τσε κοσμούσε το ευρωβουλευτικό γραφείο του.

Μα το μουστάκι του Αδόλφου ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, αφού εκατομμύρια τέτοια μουστάκια έχουν φυτρώσει πάνω από ανδρικά χείλη χωρίς να προκληθούν δυσάρεστοι ιστορικοί συνειρμοί. Από την άλλη, η φωτογραφία του μυστακιοφόρου προέδρου περισσότερο θύμιζε τον Ολιβερ Χάρντι του διάσημου κωμικού διδύμου παρά τον δικτάτορα.

Ωστόσο, η αγωγή αυτή δεν έχει τίποτα το κωμικό. Τα πολυσυζητημένα «όρια της σάτιρας» δεν τα ορίζουν τα δικαστήρια, αλλά το καλό γούστο, η φαντασία, η πρωτοτυπία του σατιρικού καλλιτέχνη, εφόσον αυτός διαθέτει αυτές τις ιδιότητες. Αν το συγκεκριμένο βίντεο θεωρηθεί προσβλητικό, τότε η ίδια η πολιτική σάτιρα θα έπρεπε να εξαφανιστεί από την τηλεόραση. Προσωπικά, το θεώρησα απλώς εύκολο, σχεδόν μαθητικό, γι’ αυτό δεν με ενόχλησε αλλά με άφησε αδιάφορη. Σήμερα η τεχνολογία μάς επιτρέπει να μετατρέψουμε το οποιοδήποτε δημόσιο πρόσωπο σε χορεύτρια, λαγουδάκι, καουμπόι ή Δράκουλα (π.χ., πρόσφατα, με αφορμή την κοπή των δέντρων, μια αφίσα των κατοίκων της Κυψέλης εμφάνισε τον δήμαρχο της Αθήνας σαν «Ομέρ Πριόνι») – και αλίμονο αν κάθε τέτοια απεικόνιση οδηγούσε σε αγωγές.

Το πιο κωμικό σόου της εβδομάδας το πρόσφερε ο Ανδρέας Μικρούτσικος που εδώ και καιρό πρωταγωνιστεί στο σίριαλ «Ανδρέας-Δήμητρα, χωρίζουν δεν χωρίζουν;». Βλέποντάς τον επανειλημμένα να αγορεύει για την εξέλιξη της σχέσης τους, νομίζει κανείς ότι πρόκειται για τις συνήθεις εθιμοτυπικές δηλώσεις έπειτα από μια συνάντηση κορυφής των κυρίων Χριστόφια και Ταλάτ ή Τσίπρα και Βαρδινογιάννη, αλλά στο πολύ πιο φλύαρο: «Το κλίμα ήταν θετικό, ναι μεν εμμένουμε στις θέσεις μας, ανοίχτηκε ένας δίαυλος επικοινωνίας, βρέθηκαν σημεία επαφής, θα ακολουθήσει νέος κύκλος συζητήσεων…». Ο κ. Μικρούτσικος δεν περιορίζεται στα τηλεοπτικά λόγια, αλλά προχωρά και σε τολμηρά τηλεοπτικά έργα, όπως στη «λάιβ» αρπαγή της Δήμητρας από το πλατό του «Super Star».

Να, λοιπόν, που ο όρος «no script drama» (δρώμενα χωρίς σενάριο) δεν χαρακτηρίζει μόνο τα κλασικά ριάλιτι. Ο κ. Μικρούτσικος, που ταυτίστηκε με τον «Big Brother», το πρώτο ριάλιτι στην ελληνική τηλεόραση, τώρα μετατρέπει σε σόου την προσωπική του ζωή, όμως ήδη τον έχει ξεπεράσει ένα δικό του δημιούργημα, η κυρία Ρούλα του σίριαλ «Γύρνα πίσω, Αλβανάκο μου».

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κάποιοι βουλευτές να στασιάσουν

Posted on Φεβρουαρίου 3, 2009. Filed under: Βουλή, Βουλευτές, Γιανναράς Χρήστος, Διαφθορά, Ελλάδα, Ηγέτες, Ηθική, Θεσμοί | Ετικέτες: |

Η μεστή σε νοήματα προσευχή του πάστορα πριν από την ορκωμοσία του καινούργιου προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Οι θρησκευτικοί ύμνοι. Ο όρκος πάνω στη χριστιανική Βίβλο και τα λόγια του όρκου. Η καταληκτήρια στον προεδρικό λόγο επίκληση της ευλογίας του Θεού. Τίποτε από αυτά δεν έδινε την εντύπωση συμβατικής θρησκευτικής τελετουργίας. Τόσο οι αρχές και εξουσίες όσο και το πλήθος έδειχναν συνειδητή συμμετοχή στα τελούμενα, αυτοσυγκέντρωση, ενεργό κατάφαση. Αυτή η κοινωνία της μεταναστευτικής πανσπερμίας, της αποθέωσης στην πράξη του Ιστορικού Υλισμού, σώζει «σέβας θεών»: Τη συνείδηση ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει έστω και η ανάπηρη αντιπροσωπευτική δημοκρατία δίχως μεταφυσικό άξονα αναφοράς της ανθρώπινης ευθύνης.

Στην ελλαδική του παρόντος κοινωνία οι θρησκευτικές τελετουργίες που συνοδεύουν την πολιτική εθιμοτυπία κραυγάζουν τη νέκρα συμβατικών στερεοτύπων. Συνεχίζουν να υπάρχουν με την υποκριτική τάχα και συναίνεση των «συντηρητικών» και σε πείσμα της κεχηνώδους χλεύης των «προοδευτικών». Η διολίσθηση της ελλαδικής κοινωνίας σε παλιμβαρβαρικό μηδενισμό έχει εξαλείψει από τον δημόσιο βίο κάθε ρεαλιστική αίσθηση του «ιερού»: των δεδομένων της ζωής που μας υπερβαίνουν. Υπερβαίνουν τις πιστοποιήσεις μας, χειραγωγούν στην αναζήτηση «νοήματος» των υπαρκτών και της ύπαρξης. Ο μηδενισμός μηδενίζει τον σεβασμό των αινιγμάτων που η πάλη για την αποσφράγισή τους γεννάει τον πολιτισμό, μαζί και τη λογοδοσία ευθύνης του ανθρώπου για τους λόγους και τις πράξεις του.

Η τελετή ορκωμοσίας του αμερικανού προέδρου προκαλεί σε συγκρίσεις: Ενα «χθεσινόν έθνος», καθώς έλεγε ο Μακρυγιάννης, και να σώζει περισσότερα στοιχεία πιστότητας στο αρχαιοελληνικό «σέβας θεών» της δημοκρατίας από τους θλιβερούς Ελλαδίτες του βαλκανικού νότου. Γέννημα οργανικό ο λαϊκισμός του κυρίαρχου στην ελλαδική πολιτική μηδενισμού έχει απαξιώσει κάθε εθιμική έκφραση αρχοντιάς στη συμπεριφορά των μπροστάρηδων, κάθε κώδικα αποθησαυρισμένου πλούτου σημαινόντων ευπρέπειας, ιερότητας του πολιτικού υπουργήματος. Αγραβάτωτη αναίδεια ακκίζεται προκλητικά και χυδαιολογεί από το βήμα του Κοινοβουλίου, επαίρεται για την παραίτηση από το «κυρίως ανθρώπινον»: την ελευθερία των σχέσεων κοινωνίας, ελευθερία από την αυθαιρεσία της καταναλωτικής βουλιμίας.

Σίγουρα και στον θώκο του προέδρου των ΗΠΑ έχουν αναρριχηθεί πρόσωπα προκλητικού αμοραλισμού, βιαστές της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας ολόκληρων λαών, όπως και πρόσωπα μικρονοϊκής, άκομψης συμπεριφοράς. Ομως, οι παραχαράκτες του υπουργήματος δεν παγίωσαν σαν πολιτικό αυτονόητο την ύβρι, το σύστημα εξουσίας δεν εκφασίστηκε οριστικά, δεν αποκλείει την έκπληξη, την ξεχωριστή ποιότητα. Ετσι, όχι μόνο φτάνει ένας έγχρωμος στο προεδρικό αξίωμα, αλλά, το σημαντικότερο, φτάνει εκεί άνθρωπος που μοιάζει προικισμένος με εξαιρετική καλλιέργεια και ευαισθησία, χάρη, φινέτσα, πρόσωπο που φωτίζεται ολόκληρο από το παιδικό του χαμόγελο. Και είναι μάλλον η πρώτη φορά στον διεθνή πολιτικό στίβο, που βλέπουμε ηγέτη με τέτοια δημόσια συμπεριφορά προς τη γυναίκα του: Με αβρότητα και πηγαία γενναιοδωρία να της δίνει παντού προτεραιότητα, να την τιμά με κομψή διακριτικότητα στοργής και με το φωτεινό του χαμόγελο.

Συγκρίνουμε με την εικόνα του ελλαδικού παλκοσένικου της εξουσίας: Τον αέρα άξεστων, αγροίκων αποκυημάτων του συνδικαλιστικού γκανγκεστερισμού και του τραμπουκισμού των κομματικών νεολαιών, την καχεκτική μετριότητα των εκγόνων της οικογενειοκρατίας, την κωμικά επηρμένη ασχετοσύνη των ευνοημένων της δημοσιότητας (ηθοποιών, καλαθοσφαιριστών, προπονητών, εκφωνητών ραδιοφώνου και παρουσιαστών της τηλεόρασης) που έχουν κατακλύσει βουλευτικά έδρανα και υπουργικούς θώκους. Αυτή η ανθρώπινη ποιότητα έχει παγιώσει στην Ελλάδα επίπεδο «πολιτικών» αντιπαραθέσεων ποδοσφαιρικού κρετινισμού, διαβρωτικού πρωτογονισμού, μικρόνοιας και ευτέλειας. Είναι ανίκανοι αυτοί οι άνθρωποι να συζητήσουν, να πειθαρχήσουν σε απαιτήσεις λογικής συνέπειας, σε κανόνες κριτικού ορθολογισμού. Το μόνο που προσπαθούν είναι να μην αφήσουν τον συνομιλητή τους να μιλήσει, να του αντιτάσσουν τη δική τους προπαγανδιστική λογοδιάρροια. Συμπεριφορά, νοοτροπία και αντανακλαστικά αγροίκων φασιστοειδών.

Η ελλαδική κοινωνία δεν μπορεί να δώσει στον εαυτό της καλύτερη, αποδοτικότερη, αξιοπρεπέστερη ηγεσία. Είναι πια ανίκανη για ποιοτικές επιλογές. Οι φωνές που προειδοποιούσαν γι’ αυτή τη συλλογική αναπηρία, δεν εισακούστηκαν. Οι καταβολές του μεθοδευμένου και μεθοδικού ευνουχισμού μπορούν να ανιχνευθούν στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της μεταδικτατορικής περιόδου: στην εν ψυχρώ κατάλυση των θεμελιωδών προϋποθέσεων λειτουργίας σχολικής εκπαίδευσης και πανεπιστημιακών σπουδών.

Ηρθε η ώρα να πληρώσουμε τα επίχειρα των πολιτικών μας επιλογών. Να καταλύεται η έννομη τάξη από το παραμικρό συνδικάτο οργανωμένων βουλιμικών απαιτήσεων, να παραλύουν οι πόλεις, πολίτες και περιουσίες να είναι έρμαια της παρανοϊκής βίας, να μαίνεται το έγκλημα ανεμπόδιστο. Οι μπουκωμένοι με αμύθητες επί χρόνια επιδοτήσεις αγρότες να νεκρώνουν το οδικό δίκτυο της χώρας, σαν στρατός κατοχής, με αναρίθμητα, υπερσύγχρονης τεχνολογίας, πανάκριβα τρακτέρ, εκβιάζοντας να συνεχίζεται επ’ άπειρον το τρελό φαγοπότι των χαράμι επιδοτήσεων.

Είναι πολλά τα σημάδια ότι, ώς τον Απρίλη που έρχεται, εξαντλείται η δυνατότητα του κράτους να πληρώνει μισθούς υπαλλήλων και συντάξεις. Και η κυβέρνηση θα καταφύγει σε εκλογές, για να μεταβιβάσει στους αντιπάλους της τον εφιάλτη διαχείρισης της χρεοκοπίας. Δηλαδή: οι παταγωδώς ανίκανοι και ντροπιαστικά διεφθαρμένοι θα παραδώσουν το κράτος στους αετονύχηδες πρώτους διδάξαντες τον μηδενιστικό αμοραλισμό, αυτούς που ξεθεμέλιωσαν κάθε έρεισμα κοινωνικής συνοχής, κάθε σέβας του «ιερού» στην Ελλάδα.

Αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, η πλειονότητα των ψηφοφόρων εξακολουθεί, βοσκηματωδώς, να εξαρτά την ηγετική ικανότητα των κομματικών αρχηγών από το φετίχ του οικογενειακού τους ονόματος. Είπαμε: αυτό το επίπεδο ορθολογισμού και κριτικής σκέψης παρήγαγαν και παράγουν τα σχολειά μας. Οπαδοί (και αρκετοί βουλευτές) της αξιωματικής αντιπολίτευσης αρνούνται την εξόφθαλμη δραματική ανικανότητα του αρχηγού τους με το επιχείρημα: «αποκλείεται να βγήκε σκάρτο το σπέρμα του Ανδρέα»! Η αντίστοιχης οξύνοιας προστακτική που συνάγουν οπαδοί και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος από την ταπεινωτική αποτυχία του καραμανλικού εκγόνου, είναι να στραφούν στο μητσοτατικό έκγονο: να προκύψει «αχτύπητο» δίδυμο, με το ανδρεϊκό σπέρμα, πολιτικής ανεπιτηδειότητας.

Αν υπάρχουν βουλευτές στα δύο «κόμματα εξουσίας» με απερίτμητη νοημοσύνη και ανιδιοτελή πατριωτισμό, οφείλουν να στασιάσουν. Να ανατρέψουν το σημερινό, αποδεδειγμένα άγονο πολιτικό σκηνικό, να υποχρεώσουν σε ριζικές ανακατατάξεις. Το οφείλουν στην προσωπική τους αξιοπρέπεια, στην ποιότητα ζωής των παιδιών τους, στον σεβασμό της «ιερότητας» του κοινωνικού αθλήματος, δηλαδή της ανθρωπιάς μας.

  • Tου Xρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εικόνα από το μέλλον

Posted on Ιανουαρίου 26, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Ανασυγκρότηση, Εργασία, Ελλάδα, Ελληνες, Ηθική, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Tου Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 25/01/2009

Πριν από τέσσερις-πέντε δεκαετίες, όχι και τόσο παλιά δηλαδή, η φτωχή Ελλάδα υποδεχόταν το τουριστικό της θαύμα, αθώα και ειδυλλιακή. Ηταν η επιτομή της γραφικότητας, η χαρά του ανθρωπολόγου. Στα χωριά εδέσποζαν ο χωροφύλακας και ο παπάς, οι δημογέροντες του καφενείου, παιδιά κουρεμένα γουλί, γυναίκες ακαθορίστου ηλικίας με μαντίλες. Οι άνδρες άφαντοι· τους είχε καταπιεί η μετανάστευση.

Σταδιακά, οι άνδρες σταμάτησαν να μεταναστεύουν στη Γερμανία, την Αυστραλία, την Αμερική, οι δουλειές αβγάτιζαν στην ντόπια ανοικοδόμηση και στον τουρισμό, η αστυφιλία ερήμωσε τους δημογεροντικούς καφενέδες και γέμισε τα δυάρια και τριάρια, οι επήλυδες πρώην αγρότες ανακάλυψαν νέα επαγγέλματα: θυρωροί, κλητήρες, ψιλικατζήδες, λαχειοπώλες, τρικυκλατζήδες, μπακαλόγατοι – ό,τι σήμερα ονομάζεται ευσχήμως γραφειοκρατία και παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών. Η ύπαιθρος ερήμωσε, οι μπαξέδες έγιναν χέρσα αγροτεμάχια, τα χορτολιβαδικά μεταλλάχθηκαν σε οικόπεδα, η τηλεόραση εκσυγχρόνισε τα ήθη και ισοπέδωσε τις ντοπιολαλιές, το ουίσκι των επιδοτήσεων παραμέρισε το τσίπουρο και τα στυφόκρασα.

Παρομοίως, στα άστεα, δηλαδή στο ένα και τεράστιο Αστυ. Οι καφενέδες με πρέφα και ντεμπισίρι αντικαταστάθηκαν από καφετέριες φραπέ και φρέντο, οι δρομίσκοι ξεχείλισαν Ι.Χ. με δόσεις, οι λουτρομπιντέδες του Μάριου Χάκκα έγιναν τζακούζι σε αποικίες από μεζονέτες, η Ελλάς έπλεε πλησίστιος στη νεωτερικότητα των ευρωπαϊκών πακέτων.

Επιδοτούμενη ευημερία και εκσυγχρονισμός. Με ευρωπαϊκό χρήμα, με δανεικό χρήμα, με μαύρο χρήμα, με μαύρη εργασία μεταναστών. Μεταναστών; Ναι, η Ελλάδα εισάγει πια μετανάστες· οι γειτονικές χώρες, και οι πιο μακρινές, στέλνουν ανθρώπους πολύ φτωχούς, φτωχότερους από τους Ελληνες. Οι φτωχοί μετανάστες προσφέρουν άφθονη μαύρη εργασία, φτηνή, που μπαλώνει τρύπες και καλύπτει αδυναμίες. Η Ελλάς ευημερεί και με αυτούς, ξεκοκκαλίζοντας επιδοτήσεις, μαύρο χρήμα, αποταμιεύσεις, εφάπαξ, οικόπεδα, δάνεια και κυμαινόμενο επιτόκια… Χωρίς να το καταλάβει, τα έχει φάει όλα, ξεπουλάει έπιπλα και ασημικά, δανείζεται κι άλλο, κι άλλο… Και – Και ύστερα ήρθε η κρίση. Σαν θύελλα. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική, συστημική. Οι πόλεις ξεχείλισαν μετανάστες και πρόσφυγες, απόκληρους και πρεζάκια, ζητιάνους και παιδιά των φαναριών· η νομαδική φτώχεια δεν κρύβεται. Μαζί της αναδύεται και η νέα φτώχεια των ιθαγενών· οι μεγαλωμένοι με υποσχέσεις ευημερίας αντικρίζουν ένα περίκλειστο σύμπαν που όταν δεν τους αποκλείει στις παρυφές με τους γκασταρμπάιτερ, τους στριμώχνει σε τόσες δα χαραμάδες, στη χαραμάδα του βασικού μισθού, στην υπερεργασία, στην επισφάλεια, στον δανεισμό. Στη διάψευση.

Διάψευση. Το 2009, τα ασανσέρ της κοινωνικής ανόδου, της επιχειρηματικότητας, μιας οποιασδήποτε κινητικότητας, τέλος πάντων, έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας, μονίμως στο Off. Kαι οι σκάλες είναι κατειλημμένες από τέκνα, σόγια και ημετέρα πελατεία. Η πανεπιστημιακή μόρφωση, αποκτημένη με κόπο και χρήμα, πτυχίο, μάστερ, διδακτορικό, δεν ενεργοποιεί το ασανσέρ, τα βιογραφικά σωριάζονται σε συρτάρια και mailbox, δεν ανοίγουν θύρες· οι θύρες μισανοίγουν μόνο με μέσον.

Οποιος βγαίνει «έξω», πανεπιστημιακός μετανάστης, αν πετύχει καλές σπουδές και ειδίκευση, θα βρει μια καλή δουλειά, ανάλογη των προσόντων του. Δεν γυρνάει. Αν γυρίσει, τραβιέται σε άσκοπα ίντερβιου, απογοητεύεται, ξαναφεύγει. Ή μισοβολεύεται, μένει, και σιχτιρίζει.

Γυρνάω το βλέμμα στα ’80s. Εως τότε, το πτυχίο οδηγούσε σε μια δουλειά, ένα επάγγελμα, μια καριέρα. Υπήρχε ένας στοιχειώδης παραγωγικός ιστός, ο αγροτικός τομέας δεν είχε αποδιαρθρωθεί εντελώς, ο τουρισμός και η οικοδομή πρόσφεραν θέσεις εργασίας και εισόδημα, οι υπηρεσίες είχαν περιθώρια ανάπτυξης. Οι νέοι μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι επέστρεφαν στις επαρχίες τους και πρόκοβαν, ζούσαν καλύτερα απ’ ό,τι στην Αθήνα. Μια μειοψηφία μόνο επιθυμούσε να μπει στο Δημόσιο και να πορευτεί με τους γλίσχρους μισθούς του· το επέλεγαν φιλόλογοι, φυσικομαθηματικοί και γυμναστές, ίσως και μερικοί των οικονομικών· όλοι οι άλλοι αναζητούσαν τύχη στο ελεύθερο επάγγελμα και στον ιδιωτικό τομέα.

Από το ’90 και μετά, εκλείπει και αυτή η δυνατότητα. Η υπερπροσφορά μαύρης, φτηνής εργατικής δύναμης από τα πλήθη των μεταναστών, η επέλαση της χρηματοπιστωτικής οικονομίας και των ιδιωτικοποιήσεων, η απίσχνανση παραδοσιακών παραγωγικών δομών, η κατίσχυση ενός άπληστου καταναλωτικού ήθους, η απαξίωση των πτυχίων και της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου, η υπερσυγκέντρωση στις κατασκευές και στο εμπόριο, όλα μαζί προκαλούν κατάρρευση των μικρομεσαίων στρωμάτων. Καταρρέουν οι υλικές προϋποθέσεις, καταρρέει ο ορίζοντας προσδοκιών, καταρρέει το πλαίσιο αξιών. Τα γράμματα δεν οδηγούν στα άρματα: όχι άνοδο και πλούτο, αλλά ούτε καν μια ήσυχη θεσούλα δεν προσφέρουν.

Εως πρόσφατα, όσοι πήγαιναν «έξω» ονειρευόντουσαν το εδώ, την πατρίδα, τη σωματική σχέση με την εστία, τη φύση, την οικογένεια και τους φίλους. Επέστρεφαν. Και μαζί έφερναν το δυναμικό τους, τη γνώση του έξω, τον κοσμοπολιτισμό μαζί με έναν υγιή πατριωτισμό. Οχι πια. Οσοι πάνε έξω για κάτι παραπάνω από μονοετές μάστερ σε βρετανική φάμπρικα, είπαμε: Μένουν εκεί. Και νοσταλγούν την Ελλάδα ως τόπο διακοπών, ως γραφικότητα.

Πολύ περισσότερο: Τώρα ακούω όλο και συχνότερα τους ίδιους τους νέους να θέλουν να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν. Και οι γονείς τους τι κάνουν; Τους συμπαραστέκονται. Εξάγουμε μυαλά, τα καλύτερα μυαλά, τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας. Ξαναγυρνάμε ειρωνικά και τραγικά, αντεστραμμένα, στο ’50 και το ’60, μείον την ελπίδα: στη γραφικότητα μιας χώρας γερόντων και δημογερόντων, χωρίς μυαλά, χωρίς νιότη. Η Ελλάδα του 2020 δείχνει από τώρα το πρόσωπό της: χωροφύλακες, θυρωροί, σεκιούριτι, ντελίβιρι, λιμενοφύλακες, τσιτσερόνε, γκαρσόνια, ημιαπασχολούμενοι, χασομεράνε σε απέραντα καφενεία μη καπνιστών. Είναι το ίζημα του ελληνισμού. Ο αφρός βρίσκεται στη Διασπορά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο βιασμός της λογικής ως πεδίο συνεννόησης

Posted on Δεκέμβριος 14, 2008. Filed under: Ελληνες, Ηγέτες, Ηθική, Κόμματα, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Xρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Η κατάρρευση του κομματικού συστήματος στην Ελλάδα σήμερα –η ανικανότητα των κομμάτων να αντιμετωπίσουν, δεκαετίες τώρα, τα καίρια προβλήματα της κρατικής λειτουργίας– είναι σύμπτωμα δραματικό, άκρως δυσοίωνο. Οι πολίτες, ωστόσο, ελπίζουμε. Οτι, δεν μπορεί, κάποτε θα αφυπνιστούν, μέσα στα σάπια αυτά κόμματα, κάποιες τίμιες, ανιδιοτελείς συνειδήσεις. Θα εξεγερθούν, θα ανατρέψουν την οικογενειοκρατία και μετριοκρατία, θα φέρουν στην επιφάνεια ανθρώπινη ποιότητα ικανή να υπηρετήσει τις κοινές ανάγκες, κοινές στοχεύσεις ανθρωπιάς, προόδου, κατά κεφαλήν καλλιέργειας.

Αυτό που πραγματικά και ανήκεστα απελπίζει είναι η συνεχής και επιτεινόμενη αύξηση των συμπτωμάτων, ευρύτερα μέσα στην ελλαδική κοινωνία, ανορθολογισμού ή και παραλογισμού. Απελπίζει η αδυναμία συν-εννόησης στον καθημερινό βίο, η ανυπαρξία κριτηρίων ικανών να αναχαιτίσουν την αυθαιρεσία, ο αυτονόητος βιασμός της λογικής από τη γλώσσα των συμφερόντων, η κατά κανόνα ταύτιση της ατομικής γνώμης με την άμυνα του εγώ.

Δεν μοιάζει να υπάρχει Ελληνας σήμερα που να μην κατακεραυνώνει όση διαφθορά συνεπάγεται το εκάστοτε κομματικό κράτος, Ελληνας που να μη χλευάζει την οικογενειοκρατία στην πολιτική, που να μη φρίττει με την ανικανότητα των κυβερνήσεων στον τομέα της υγείας, της παιδείας, της ασφάλισης της δημόσιας τάξης, στην πάταξη της γραφειοκρατίας, του εκβιαστικού συνδικαλισμού. Και όμως, ο ίδιος αυτός προσβεβλημένος και οργισμένος Ελληνας, όταν στο χωριό του ή στη συνοικία του φτάσει ο επαγγελματίας κομματικός μαφιόζος, θα πάρει την κομματική σημαία, θα φορέσει το κομματικό κασκόλ και θα πάει να χειροκροτεί και να χοροπηδάει κάτω από το μπαλκόνι κραυγάζοντας ηλίθια συνθήματα υπαγορευμένα από την ντουντούκα.

Ολοκληρωτική έκλειψη λογικής συνέπειας, ειρμού και συνοχής: Καλούνται οι οπαδοί του δεύτερου (τότε, πριν από ένα χρόνο) σε εκλογική δύναμη κόμματος να ψηφίσουν καινούργιο αρχηγό μετά από συντριπτική εκλογική ταπείνωση. Εχουν να επιλέξουν ανάμεσα στον αίτιο της αποτυχίας και ταπείνωσης, πρόσωπο χιλιομαρτυρημένης από κάθε μεριά μετριότητας, εξόφθαλμων υστερημάτων και σε δύο άλλους υποψήφιους εγνωσμένης δυναμικής, ξεχωριστών ικανοτήτων. Και η πλειοψηφία των οπαδών προκρίνει αναφανδόν τον μειονεκτικό, χαρίζει την ηγεσία στον θλιβερό ολίγιστο.

Προκλητικά κυρίαρχος ο ανορθολογισμός στην ελλαδική κοινωνία: Η κάποτε πόλη των Αθηνών είναι σήμερα πια μια τσιμεντένια κόλαση αποθήκευσης ανθρώπων, κάθε σπιθαμή φυτεμένης γης, πάρκο, αλσύλλιο, κήπος, είναι ανάσα ζωής για τους κολασμένους του Λεκανοπεδίου. Να θέλει να διασώσει η Αθήνα, για λόγους «ιστορικής μνήμης», δείγματα του μεταπρατικού αρχιτεκτονικού της παρελθόντος, δείγματα του αλλοτριωτικού μιμητισμού και της θλιβερής παρακμής της είναι πολυτέλεια σχεδόν παρανοϊκή. Να διασωθεί σαν αρχιτεκτονικό κειμήλιο το εργοστάσιο Φιξ, στη λεωφόρο Συγγρού, αντί να δημιουργηθεί εκεί πνεύμονας πρασίνου, μάλλον μαρτυρεί αδυναμία αξιολόγησης προτεραιοτήτων, αλογία οιηματικού επαρχιωτισμού. Το ίδιο (και πολύ περισσότερο) το να στερηθεί ο δύσμοιρος πληθυσμός της Αθήνας ένα άνετων προδιαγραφών πάρκο μόνο για να διασωθούν οι οκτώ προσφυγικές πολυκατοικίες της λεωφόρου Αλεξάνδρας σαν «μνημείο» που διαιωνίζει «αναμνήσεις προσφυγιάς, πόνου, αλλά και ελπίδας για το καλύτερο»(!) Δεν μπορεί να δικαιολογηθούν τέτοια ενεργήματα παρά μόνο με την παραδοχή μιας συλλογικής αυτοκτονικής απερισκεψίας.

Ο ανορθολογισμός, μέχρι παράνοιας, κάνει εφιάλτη τη ζωή στις ελλαδικές τερατουπόλεις. Είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης που η «ζωοφιλία» μας αφήνει να λυμαίνονται τα μεγάλα αστικά κέντρα αγέλες αδέσποτων σκυλιών. Στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην πλατεία Συντάγματος, μπορεί να μετρήσει κανείς, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, 20-22 τέτοια ζώα. Περιφέρονται ανάμεσα στα πόδια των περαστικών αδιάφορα, ώς τη στιγμή που, ξαφνικά και ανεξήγητα, θα τιναχτούν για να ορμήσουν, μανιασμένα και γαυγίζοντας, σε κάποιο μηχανάκι (απειλώντας θανάσιμα τη ζωή του οδηγού) ή σε κάποιον, ανύποπτο μέσα στους πολλούς, διαβάτη.

Αγέλες αδέσποτων σκυλιών λυμαίνονται και τον Βασιλικό Κήπο, το αλσύλλιο της Ριζαρείου, το Πεδίον του Αρεως, τον λόφο του Αρδηττού, του Στρέφη, του Φιλοπάππου, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, κάνουν πια αδύνατο τον περίπατο στον Λυκαβηττό, στην Καισαριανή, στον Υμηττό. Το ίδιο συμβαίνει και στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αριστοτέλους, στην παραλία του Βόλου. Φόβος και τρόμος για τις μητέρες με τα βρέφη στα καροτσάκια, για τους ηλικιωμένους με βακτηρία, για κάθε μοναχικό διαβάτη μόλις νυχτώσει. Θα άξιζε μια ιδιωτική πρωτοβουλία να συγκεντρώσει τις μαρτυρίες των ανθρώπων που έχουν υποστεί επιθέσεις, τραυματισμούς, ξέσκισμα των ρούχων από τα αδέσποτα στις πόλεις σκυλιά.

Και αυτή η καθημερινή βασανιστική απειλή διαιωνίζεται με την παρανοϊκή «λογική» της ζωοφιλίας. Αν απευθυνθεί κανείς στους δημάρχους ζητώντας να προστατευθούν οι πολίτες από τον τρόμο των αδέσποτων, θα εισπράξει την καθησυχαστική διαβεβαίωση ότι ο Δήμος έχει φροντίσει να εμβολιάσει όλα τα αγελαία σκυλιά, φόβος για λύσσα από τα δαγκώματα δεν υπάρχει! Και, φυσικά, δεν έχουν να αντιπαρατάξουν οι δήμαρχοι έστω και ένα παράδειγμα πόλης ευρωπαϊκής με τέτοιο οίστρο ζωοφιλικής τρομολαγνείας. Είμαστε μοναδικοί στον μαζοχιστικό παραλογισμό μας.

Ολοι στη σημερινή Ελλάδα μιλάνε για «διάλογο», προτάσσουν τον «διάλογο», επαγγέλλονται ή απαιτούν «διάλογο». Δεν μοιάζει να καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει η λέξη. «Οι θέσεις μας είναι αδιαπραγμάτευτες», έλεγε από ραδιοφώνου κορυφαία συνδικαλίστρια. «Και όμως, ο υπουργός μάς αρνείται τον διάλογο»! Αυτός ο βιασμός της λογικής είναι το πεδίο «συνεννόησης» στον ελλαδικό δημόσιο βίο σήμερα. Θέλαμε να χτίσουμε καινούργιο μουσείο που να στεγάσει τα κατάλοιπα της Ακρόπολης των Αθηνών. Ούτε πέρασε από τον νου μας ότι το πρώτο ζητούμενο σε ένα τέτοιο εγχείρημα δεν μπορεί να είναι η όποια επικαιρική (και εφήμερη) γυαλιστερή εκδοχή χρησιμότητας, προσαυξημένη με «ευρήματα» για τον εντυπωσιασμό της τεταρτοκοσμικής ξιπασιάς. Πρώτο ζητούμενο απέναντι στον Ιερό Βράχο είναι το αρχιτεκτονικό ήθος ταπεινής διακριτικότητας, η ιδιοφυΐα που αναδείχνεται υπηρετώντας ό,τι αποκαλυπτικά την υπερβαίνει.

Αν κάποτε η επαρχιωτική ελλαδική κοινωνία φτάσει να ξαναγίνει κοσμοπολίτικη ελληνική (και ένα τέτοιο θαύμα είναι συνάρτηση μόνο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας), τότε η σημερινή βλασφημία και ντροπή που ακκίζεται απέναντι στον Ιερό Βράχο θα κατεδαφιστεί με την κοινή χειρωνακτική συμβολή των Αθηναίων πολιτών. Η συμπλεγματική ειδωλοποιίηση των «μνημείων» του μεταπρατισμού και της παρακμής, μαζί με τον παραλογισμό της ζωοφιλικής τυραννίας θα έχουν δώσει τη θέση τους σε διαφορετικές απαιτήσεις ποιότητας της ζωής.

Το ενδεχόμενο είναι εντελώς παραμυθένιο. Μπορούμε να συνεχίσουμε τον καθημερινό βιασμό της λογικής ανενόχλητοι.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι «μαύρες τρύπες» του κ. Καραμανλή

Posted on Δεκέμβριος 5, 2008. Filed under: Δεξιά, Διαφθορά, Διεθνής Οικονομική κρίση, Εξεταστική επιτροπή, Ηθική, Καπιταλισμός, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

γνώμη

Αντώνης Καρακούσης | Το Βήμα, Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008

H πρώτη μεγάλη «μαύρη τρύπα» της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης άνοιξε με το αδιερεύνητο ή καλύτερα με το κουκουλωμένο σκάνδαλο των υποκλοπών. Από την αποκάλυψή του κατέστη σαφές ότι οι υποκλοπές ήταν τεχνικά άρτιες και το σχέδιο μοντέρνο, προϊόν συντονισμού σκοτεινών εγκεφάλων και ακόμη σκοτεινότερων υπηρεσιών. Και σε εκείνη την περίπτωση έγινε λόγος για οργανωμένο ημικρατικό σύστημα που έδρασε συντονισμένα, τόσο για τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις όσο και για τη συγκάλυψή τους, όταν όλα ήλθαν στο φως. Ρούφηξε εκείνη η πρώτη «μαύρη τρύπα» τον κ. Βουλγαράκη, εξέθεσε για πρώτη φορά τους κκ. Καραμανλή και Ρουσόπουλο και βεβαίως «βύθισε» έναν από τους πιο επιτυχημένους, ως τότε, μάνατζερ του ιδιωτικού τομέα, τον κ. Γ. Κορωνιά. Αλλά οι σκιές έμειναν και οι υποψίες ότι κάτι πιο σοβαρό και ανομολόγητο κρυβόταν και κρύβεται ακόμη, πίσω από τα ύποπτα καρτοκινητά και την «αυτοκτονία» του άτυχου Τσαλικίδη, διατηρούνται αναλλοίωτες.

Η δεύτερη μεγάλη «μαύρη τρύπα» της διακυβέρνησης Καραμανλή ανεδείχθη με την αποκάλυψη του σκανδάλου των ομολόγων. Και αυτό ήταν προϊόν συντονισμού συγγενών δυνάμεων, του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Η επινόησή του επίσης σύγχρονη, μοντέρνα, ξεπερνούσε τα συνήθη μυαλά των κοινών απατεώνων. Κομματικοί, κρατικοί και υπηρεσιακοί παράγοντες, διεθνείς χρηματοοικονομικοί οίκοι, διοικητές ασφαλιστικών ταμείων, χρηματιστές, τραπεζίτες και πλήθος ενδιάμεσων συντονίστηκαν μεταξύ τους για την έκδοση και την αγορά από τα ασφαλιστικά ταμεία των αμαρτωλών και άκρως επικίνδυνων, όπως απεδείχθη με την εκδήλωση της πιστωτικής κρίσης, δομημένων ομολόγων. Άφθονο έρρευσε το «μαύρο» χρήμα, αλλά και πάλι οι υπεύθυνοι έμειναν προστατευμένοι, παρ΄ ότι οι κκ. Τσιτουρίδης, Κουρής και Δούκας επλήγησαν πολιτικά. Η υποψία ότι κάτι πιο σημαντικό κρυβόταν, πίσω από αυτό που οι υπερτιμολογημένοι τίτλοι και οι ιπτάμενες βαλίτσες του κ. Παπαμαρκάκη φανέρωναν, ακόμη πλανάται πάνω από τον πολιτικό ουρανό της Ελλάδας.

Η τρίτη μεγάλη «μαύρη τρύπα» προέκυψε εκ του βατοπαιδινού σκανδάλου. Και εδώ η σύλληψη μοιάζει κορυφαία και ο συντονισμός των εμπλεκομένων καθοριστικός. Και στο μοναστηριακό σκάνδαλο διάχυτη είναι η εντύπωση ότι εφαρμόστηκαν τεχνικές μοντέρνες, οι οποίες δεν μπορεί παρά να είναι επινοήσεις ανθρώπων με γνώσεις και εμπειρίες. Κοινή είναι επίσης η πεποίθηση ότι για τη διεκπεραίωσή του συνεργάστηκαν πάμπολλα στελέχη, πολιτικά, κομματικά και υπηρεσιακά, και μαζί τους συνέπραξαν τράπεζες, ορκωτοί εκτιμητές, δικαστές, δασάρχες, διασυνδεδεμένοι επιχειρηματίες και ένας Θεός ξέρει ποιοι άλλοι. Και στην περίπτωση αυτή κοινή είναι η εντύπωση ότι η κυβέρνηση κάμει ό,τι μπορεί για να συγκαλύψει ποινικές και πολιτικές ευθύνες. Και εδώ όμως οι υποψίες φθάνουν ως την πόρτα του Μαξίμου.

Και οι τρεις υποθέσεις και οι τρεις «μαύρες τρύπες» κρύβουν ανομολόγητα μυστικά και μύχιους πόθους.

Δεν είναι λίγοι πια σε αυτόν τον τόπο που νιώθουν ότι οι άνθρωποι που ήλθαν στην εξουσία ως τιμητές και υπερασπιστές των θεσμών, υπέκυψαν στον πειρασμό της διαμόρφωσης συνθηκών μακράς και αδιασάλευτης εξουσίας. Και έναντι αυτού, θυσίασαν ακόμη και αξίες του πολιτεύματος.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η ψευδεπίγραφη μάχη κατά της κρίσης

Posted on Οκτώβριος 12, 2008. Filed under: Ηθική, Κοινωνία, Οικονομία | Ετικέτες: |

Tης Τασούλας Καραΐσκάκη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 12 Oκτωβρίου 2008

Η «ολάνοιχτη αγορά» δεν έλυσε αυτομάτως, όπως ανέμεναν οι θεωρητικοί της, όλα τα προβλήματα που αποσυνθέτουν τις κοινωνίες. Επιδείνωσε τις ανισότητες, διόγκωσε την ανεργία, αποσάθρωσε τον κρατικό μηχανισμό, έσπειρε την πολιτική διαφθορά, καλλιέργησε τη χρηματολατρία, τον κυνισμό, την ιδεολογία του αχαλίνωτου ανταγωνισμού (ο ισχυρότερος ή ικανότερος τα παίρνει όλα). Οι λέξεις αρετή, ηθική έγιναν έννοιες λοιδορούμενες κι άρχισαν να πληθαίνουν αυτοί που δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν σέβονται τίποτα, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα έξω από τον μικρό προσωπικό τους περίγυρο, δεν έχουν ούτε αξίες ούτε αρχές ούτε ιδανικά. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Οι πρώτοι τριγμοί της κολοσσιαίας κρίσης που προκάλεσε ο καιροσκοπισμός των ανενδοίαστων επανέφερε τη συζήτηση στην αρετή. Τώρα που φάνηκε και πάλι καθαρά ότι τα σπασμένα ο απλός πολίτης θα τα πληρώσει, στράφηκε ξανά η συζήτηση σε ό,τι δεν πωλείται, δηλαδή στο ουσιώδες. Η παρέμβαση του κράτους, αν κάποιους διασώζει, είναι τους κολοσσούς που την προκάλεσαν. Οι κυβερνήσεις δεν δείχνουν να θέλουν να πολεμήσουν την ύφεση με δημόσια έργα, προσλήψεις ανέργων, κοινωνικές παροχές προς τα ασθενέστερα στρώματα. Το κράτος βγήκε από τη σκηνή και ο ισχυρός εξόντωσε τον ανίσχυρο, το κράτος επανήλθε στη σκηνή και ο ισχυρός πάλι εξοντώνει τον ανίσχυρο.

Εγινε και πάλι αντιληπτό ότι η οικονομία δεν μπορεί να αποσυνδέεται από την πολιτική και την ηθική –κάθε πρακτική αντίθετη στους κοινωνικούς κανόνες δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα και έχει πάντα ολέθρια αποτελέσματα– και επανήλθε το ενδιαφέρον για μια πολιτική που στηρίζεται στην ηθική της ευθύνης (η ηθική εδώ δεν έχει σχέση με τη θρησκεία, αλλά με εκείνες τις μεγάλες αρχές που η ιστορία επέλεξε ως αξίες προόδου).

Πού είναι η εγγενής λαϊκή σοφία των κανόνων της συνύπαρξης; Ακόμη και το πρότυπο του επιχειρηματία που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε, του επιχειρηματία που μπορούσε να συγκεντρώνει κεφάλαια, να οργανώνει την επιχείρηση, να δημιουργεί αγορές, σιγά σιγά εκλείπει. Αντικαθίσταται από γραφειοκράτες διευθυντές και κερδοσκόπους των χρηματιστηρίων και των επενδυτικών τραπεζών. Η τιτλοποίηση επισφαλών δανείων απαγορευόταν στο παρελθόν. Τα δάνεια κατώτερης ποιότητας δεν υπήρχαν προ δεκαετίας. Οι εφευρέτες τους ανέβασαν τις τράπεζες στα ουράνια και μετά τις γκρέμισαν στα Τάρταρα. Κάποτε τις οικονομίες στήριζε η εμπιστοσύνη στη συναλλαγή. Τώρα χάθηκε η όποια ηθική βάση (όπου αυτή υπήρχε) για την ιδιοκτησία και το κέρδος, και ο αυτοματισμός της αγοράς λειτουργεί ως ζούγκλα. Ο θεσμός της ανοιχτής αγοράς δεν τροποποιείται από τη σοφία των ανθρώπων, καταστρέφεται από τις υπερβολές και τις αντιφάσεις του. Δεν γνωρίζουμε ακόμη, σ’ αυτήν την κρίση, τι θα συμπαρασύρει μαζί του. Είθε να κατακρημνίσει μόνο την ιδέα ότι η οικονομία είναι η κυρίαρχη αξία στη ζωή μας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολιτικοί lifestyle

Posted on Σεπτεμβρίου 26, 2008. Filed under: Διαφθορά, Ηγέτες, Ηθική, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

ΓNΩMH. Tου Μπάμπη Παπαδημητρίου, Η Καθημερινή, Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Σχεδόν μια δεκαετία τώρα, η Ελλάδα σώρευσε με εντατικότατους ρυθμούς, πλούτο. Όπου πλούτος και επιρροή. Όσοι είχαν πιάσει σωστές θέσεις στις αρχές του ’90, μετά μια οκταετία επικίνδυνων πειραματισμών στην κοινωνία και, κυρίως, την οικονομία, ευνοήθηκαν εξαιρετικά και, κατά κανόνα, υπερβολικά. Αυτά όλα τα γνωρίζετε. Αυτό με το οποίο, τώρα, πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε είναι το κατεστημένο lifestyle, που μας αφήνει κληρονομιά αυτή η περίοδος.

Το χειρότερο σημάδι της ροζ εξουσίας του lifestyle είναι ο ελάχιστα κεκαλυμμένος φασισμός που εμπεριέχει και με κάθε ευκαιρία ξεχειλίζει από όλες τις ρωγμές των εκπροσώπων του. Τελευταίο «παράδειγμα» η δυνατότητα που διαθέτει ένας αυταρχικός άνδρας και η δουλική υποταγή των οργάνων της έννομης πολιτείας στα κελεύσματά του. Στη σχετική εγγραφή της, η δημοφιλέστατη ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Βικιπήντια (http://el.wikipedia.org/wiki/Μίνως_Κυριακού) μπορείτε να πληροφορηθείτε όσα κάνουν πως δεν γνωρίζουν οι συνδαιτυμόνες του στην εξουσία. Με κανέναν άλλο τρόπο δεν εξηγείται η εξωφρενική απαγόρευση τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής κάλυψης όσων σημαντικών συνέβησαν στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο την προηγούμενη Τρίτη το βράδυ. Αστυνομία και άλλοι υποτακτικοί (με την ηγεσία του υπουργείου να γνωρίζει προφανώς τα πάντα) όλοι έσπευσαν να υποταγούν στον έωλο αυταρχισμό του δοκιμασμένου στην αυθαιρεσία ανδρός. Κρίμα!

Ο ίδιος φόβος (και όχι κάποιες άλλες υποχρεώσεις) εμπόδισαν τους πολλούς πολιτικούς (με θαρραλέες εξαιρέσεις) ακόμη και να συμμετάσχουν στο πολιτικό (αλλά και το μουσικό) πανδαιμόνιο που εξελισσόταν καταμεσής της πρωτεύουσας. Στην Αριστερά επειδή έχουν φαίνεται να πηγαίνουν μόνον σε εκδηλώσεις που έχουν ετοιμαστεί από τον κομματικό μηχανισμό ή οργανώσεις συνοδοιπόρων.

Στο ΠΑΣΟΚ, συνεννοήθηκαν να μείνουν μακριά, μήπως και στενοχωρηθεί «το κανάλι που μας βγάζει πρώτους στις μετρήσεις». Στη Ν.Δ. γιατί δεν συμμετέχουν σε εκδηλώσεις αμφισβήτησης, μήπως στενοχωρηθεί ο αρμόδιος υπουργός.

Ίσως πάλι, όλοι οι παραπάνω να κατανόησαν πόσο πίσω τούς έχει αφήσει ο κόσμος. Οι πολλοί αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να κάνουν κάτι, ότι πρέπει να το κάνουν όποτε τους δίνεται η ευκαιρία, ότι πρέπει να το κάνουν μόνοι τους, ότι δεν πρέπει να περιμένουν τίποτε το σπουδαίο από την Πολιτεία. Οι πολλοί που άρπαξαν τις απελευθερωτικές νότες στον αέρα της πρωτεύουσας έχουν αντιληφθεί πόσο η lifestyle πολιτική βλάπτει τη χώρα, τους ίδιους, τις οικογένειές τους. Οι πολλοί θέλουν τα δάση να αναπνέουν ελεύθερα και απομακρύνονται μετά βδελυγμίας από τους πολιτικούς που θέλουν να εκμεταλλευθούν το ελεύθερο φρόνημά τους.

Η υπόθεση περιβάλλον δεν έχει, δυστυχώς, πλέον, τίποτε το ρομαντικό. Δεν είναι μια καλή κουβέντα που αρέσει σε «σαλονάτους» που δεν έχουν άλλο ενδιαφέρον στην πολιτική. Δεν είναι σημαία ευκαιρίας για χτυπήσουμε τους… κακούς. Είναι μια νέα, βαθύτατα πολιτική και ανθρωπιστική αλήθεια. Αναζητείται πολιτικός που θα καταλάβει πως ο νέος πλούτος των Ελλήνων είναι ένα περιβάλλον που αξίζει να το ζεις και όχι οι ροζ αποχρώσεις ενός αυταρχικού μιντιάρχη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...