ΗΠΑ

Με τη γλώσσα των συμφερόντων

Posted on Απρίλιος 8, 2009. Filed under: Ελληνική εξωτερική πολιτική, ΗΠΑ, Ηγέτες |

  • Είμαστε ένας βαθιά συναισθηματικός λαός και συχνά κάνουμε το λάθος να πιστεύουμε πως και η εξωτερική πολιτική μπορεί να χαράσσεται βάσει… συναισθημάτων. Εχουμε ακόμη την ψευδαίσθηση πως υπάρχει ένα ατέλειωτο απόθεμα φιλελληνισμού στη Γερμανία, στην Αμερική, στη Γαλλία στο οποίο μπορούμε να στηριζόμαστε όποτε τα βρίσκουμε δύσκολα. Ας τελειώνει αυτή η ψευδαίσθηση, δεν υπάρχουν φιλέλληνες και ανθέλληνες στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή την Καγκελαρία, αλλά υπηρεσιακοί παράγοντες οι οποίοι φροντίζουν πρωτίστως τα συμφέροντα της χώρας τους.
  • Κάποια στιγμή θα πρέπει δε να αντιληφθούμε πως κακώς περιμένουμε τον σωτήρα που θα μας σώσει από το δημοσιονομικό αδιέξοδο με την έκδοση του εωρο-ομολόγου ή τον Αμερικανό πρόεδρο που θα μας δώσει την ίδια σημασία με την Τουρκία. Ο Γερμανός φορολογούμενος δεν θα συναινέσει εύκολα στη στήριξη της Ελλάδος όταν διαπιστώνει τα καλοκαίρια πως πρόκειται για μια χώρα που δεν παράγει τίποτα, αλλά έχει εθιστεί σε ένα αφύσικα υψηλό επίπεδο ζωής. Αντιλαμβάνεται πως οι «Καγιέν» που κυκλοφορούν στην Ελλάδα είναι προϊόν κλοπών και μιζών από τα ατέλειωτα κοινοτικά πακέτα που ο ίδιος χρηματοδότησε με τους φόρους του. Ο Γερμανός αξιωματούχος πάλι ενδιαφέρεται να πουλήσει πολεμικά αεροσκάφη και ενοχλείται από τις συνεχείς υποσχέσεις που δεν αποκτούν ποτέ αντίκρισμα.
  • Οσο για τους Αμερικανούς έχουν πάρει το μήνυμα, με πολλούς τρόπους, πως δεν είναι ιδιαιτέρως καλοδεχούμενοι στην Ελλάδα και πως καμία –μη αυτοκτονική– κυβέρνηση δεν θέλει να «παίξει μαζί τους». Η Ελλάδα εμφανίζεται, στα μάτια τους, να «γκρινιάζει» για θέματα ήσσονος γεωπολιτικής σημασίας, χωρίς όμως να θέλει να δώσει και ανταλλάγματα για την αμερικανική στήριξη. Ο Ομπάμα, και ο κάθε Ομπάμα, διαβάζει τις σχετικές εισηγήσεις των υπηρεσιακών παραγόντων και επικεντρώνεται σε μια Τουρκία που έχει μείζονα γεωπολιτική σημασία, παίζει καταλυτικό ρόλο λόγω της θέσης της σε σχέση με το Ιράκ, το Ιράν και το Μεσανατολικό και που ξέρει να ξεχωρίζει τον αντιαμερικανισμό της από τις σοβαρές μπίζνες.
  • Πραγματικοί φιλέλληνες υπήρχαν όταν ήμασταν ο ξυπόλυτος λαός που τα έβαζε με μια άρρωστη παραπαίουσα αυτοκρατορία. Κανείς δεν μας παίρνει σοβαρά επειδή τυχαίνει να βρίσκεται ο Παρθενώνας στην πρωτεύουσά μας, τον οποίο μάλιστα φροντίζουμε να κρατάμε κλειστό με κάθε ευκαιρία. Η Ελλάδα κέρδιζε διαχρονικά όταν ήταν ισχυρή στο εσωτερικό της και μιλούσε τη γλώσσα των συμφερόντων με τις Μεγάλες Δυνάμεις. Τώρα είμαστε στο ναδίρ μας εσωτερικά και αδυνατούμε να παίξουμε ρόλο διεθνώς. Ας μην θυμώνουμε, και ας δούμε τι φταίει.
  • Του Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/04/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το κόστος του «εθνικού μοναχισμού»

Posted on Μαρτίου 14, 2009. Filed under: Ελλάδα, Ελληνική εξωτερική πολιτική, ΗΠΑ, Τουρκία |

  • Να συμφωνήσουμε ότι δεν είναι προς θάνατον το γεγονός ότι ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ πάει στην Τουρκία χωρίς να περάσει από την Ελλάδα, σπάζοντας μια πολυετή παράδοση (έστω συμβολικής) ισορροπίας μεταξύ των δύο χωρών. Το ερώτημα όμως είναι: γιατί γίνεται αυτό για πρώτη φορά στην ιστορία των ελληνοαμερικανικών σχέσεων; Ακούγονται επιχειρήματα ότι η Τουρκία είναι περιφερειακή δύναμη, παίζει ρόλο στην περιοχή, μπορεί να μεσολαβήσει σε περιοχές ενδιαφέροντος των ΗΠΑ, όπως είναι το Ιράν, η Μέση Ανατολή κ.λπ.

Ολα αληθή είναι, μόνο που δεν είναι καινούργια. Δεν έγινε τον περασμένο χρόνο περιφερειακή δύναμη η Τουρκία, ούτε απέκτησε ξαφνικά ρόλο στην περιοχή. Και το 1999 που ήρθε ο Μπιλ Κλίντον τα δεδομένα της Τουρκίας ήταν περίπου τα ίδια. Και παρά το γεγονός ότι υπήρχαν φόβοι (που τελικά επιβεβαιώθηκαν) για ταραχές στην Ελλάδα, λόγω της νατοϊκής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία, ο Αμερικανός πρόεδρος πέρασε από την Αθήνα.

Τα πράγματα τώρα άλλαξαν προς δύο κατευθύνσεις. Η Τουρκία άρχισε να αναπτύσσει πιο ενεργό διπλωματικό ρόλο στην περιοχή, ενώ η Ελλάδα άρχισε να αποτραβιέται. Η τουρκική διπλωματία άρχισε να παρεμβαίνει στα διεθνή τεκταινόμενα, ενώ η δική μας κυνηγά μια καλή φωτογραφία με την κ. Κλίντον. Η συμμετοχή μας στα ευρωπαϊκά όργανα περιορίζεται μόνο σε ό,τι αφορά τα καθ’ ημάς και πολλές φορές ούτε καν αυτά δεν προωθούνται με την απαιτούμενη επιμέλεια. Η παρέμβασή μας στα Βαλκάνια, που γινόταν προνομιακός χώρος για την χώρα μας, άρχισε να φθίνει. Η Ελλάδα έπαψε να παρεμβαίνει στις εξελίξεις, διότι υπάρχει ένα είδος ραθυμίας και ίσως ένας φόβος «πού να μπλέκουμε τώρα;». Το δόγμα της ενεργού παρουσίας της χώρας σε φόρα και συναντήσεις όπου συζητούνται και αποφασίζονται ευρύτερες πολιτικές που μας αφορούν, αντικαταστάθηκε από το δόγμα της μικρής και συνεπώς αδιάφορης Ελλάδας.

Να συμφωνήσουμε επίσης ότι αυτή η συστηματική απουσία της Ελλάδος από τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση και των διεργασιών που γίνονται στη γειτονιά μας δεν είναι προς θάνατον –άσχετα αν σ’ αυτό οφείλεται το γεγονός ότι ούτε η κ. Κλίντον πέρασε για να ακούσει τις ελληνικές απόψεις για τα προβλήματα στην περιοχή. Δεν πρόκειται να καταστραφεί η χώρα επειδή ο Αμερικανός πρόεδρος θεώρησε πως δεν αξίζει να περάσει δύο ώρες από την Αθήνα. Μόνο που η διπλωματία (όπως και η πολιτική) είναι το ένα μικρό πράγμα μετά το άλλο. Δεν υπάρχουν ποτέ θεαματικά αποτελέσματα, ούτε οι αποτυχίες χτίζονται σε μια νύχτα ή με μια επίσκεψη. Η λογική όμως του εθνικού μοναχισμού έχει κόστος σε διπλωματικό κεφάλαιο που μας χρειάζεται σε πλείστες όσες περιπτώσεις. [Του Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/03/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κυβέρνηση σε λήθαργο

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Ανάπτυξη, Ανασχηματισμός, Διαδηλώσεις, ΗΠΑ | Ετικέτες: |

ΝΕΥΡΙΚΗ κόπωση και υπερένταση επικρατεί στην κοινωνία. Ο φόνος του 15χρονου Αλέξανδρου λειτούργησε ως καταλύτης στην αφύπνιση των συνειδήσεων και ήταν επόμενο, μέσα στο γενικό κοινωνικό-οικονομικό κλίμα, να προκαλέσει πάσης φύσεως αντιδράσεις: Από τις ειρηνικές καθιστικές των μαθητών ώς τις εκτεταμένες βιαιότητες.
ΕΞΕΡΡΑΓΗ η βραδυφλεγής βόμβα. Χρόνια προβλήματα, που ταλαιπωρούν την ελληνική οικογένεια και πόσω μάλλον τη νεολαία, βρήκαν διέξοδο με τις μαζικές κινητοποιήσεις των νέων και ταυτόχρονα έδωσαν την αφορμή σε ορισμένες ομάδες να δράσουν βίαια, προκαλώντας εκτεταμένες ζημίες. Αναστατώθηκε η ζωή στις πόλεις, ιδίως στην Αθήνα και ο δήμος δεν ακολουθεί τις εορταστικές παραινέσεις του δημάρχου του.

Η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ της κυβέρνησης να κατανοήσει τις αντιδράσεις των νέων και να ερμηνεύσει τους λόγους για τους οποίους ξεχύθηκαν στους δρόμους, αλλά και η αβελτηρία της κρατικής μηχανής να προλάβει τα επεισόδια, οδηγούν σε απόγνωση τους πολίτες. Η προκλητική στάση των αστυνομικών δυνάμεων απέναντι στους άοπλους, καλοπροαίρετους και φιλήσυχους νέους, κατά το πλείστον μαθητές, που εκδήλωναν ειρηνικά την οργή τους, δημιούργησε πρόσθετο ψυχολογικό πρόβλημα ακόμη και στους αμέτοχους πολίτες.

Ο ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΣ, σχετικά ανώδυνος, ευτυχώς, του νεαρού μαθητή στο Περιστέρι προσθέτει άλλον έναν λόγο για να μη νιώθουν ήρεμοι οι πολίτες. Ανεξιχνίαστη μέχρι στιγμής η υπόθεση, εντείνει, πάντως, την ανησυχία για το τι μπορεί να συμβεί από μια «κακιά ώρα». Παρέλυσε η Αστυνομία και στην περίπτωση αυτή και παρενέβη για τη συλλογή στοιχείων 14 ώρες μετά την ειδοποίησή της, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση και να παρεμβαίνει αμέσως σε κάθε περίεργη ή ύποπτη περίπτωση.

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ; Ο αρμόδιος υπουργός έσπευσε να κατευνάσει τα πνεύματα και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που προκάλεσε ο τραυματισμός του νεαρού μαθητή. Κάτι περίπου παρόμοιο με την αντίδρασή του και στην περίπτωση του φόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η κυβέρνηση δείχνει (και είναι;) παράλυτη απέναντι στα όσα συμβαίνουν στον τόπο και ανίκανη να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών σε όσα λέει και πράττει.

ΤΗΝ ΩΡΑ που ήταν στο κορύφωμά τους τα επεισόδια χθες στο κέντρο της Αθήνας, μετά την ειρηνική πανσπουδαστική συγκέντρωση και τα οποία μετέδιδαν «ζωντανά» ορισμένα τηλεοπτικά δίκτυα, την ώρα που πνιγόταν η πόλη από τα δακρυγόνα και τους καπνούς, εκείνη την ώρα βρήκε ο πρωθυπουργός να βγει στα κρατικά κανάλια, διακόπτοντας το πρόγραμμά τους για να εξαγγείλει μέτρα υπέρ των ξενοδόχων! Αν αυτό δεν είναι αναλγησία, προσβολή των πολιτών, αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι η κυβέρνηση δεν πήρε είδηση του τι συμβαίνει, τότε τι είναι; Μήπως πάλι ο κ. Καραμανλής δεν ενημερώθηκε και επομένως δεν είχε «πλήρη εικόνα»;

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μαθήματα συναίνεσης

Posted on Νοέμβριος 20, 2008. Filed under: ΗΠΑ, Ηγέτες, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Ομπάμα, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική | Ετικέτες: , |

ΓNΩMH

Tου Αθανασίου Eλλις, Η Καθημερινή, Πέμπτη, 20 Nοεμβρίου 2008

Οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου θα μπορούσαν να διδαχθούν πολλά από τον τρόπο που αντιμετωπίζουν στην Αμερική την οικονομική κρίση που αρχίζει να πλήττει την ανθρωπότητα και για την οποία στον μικρόκοσμο της Ελλάδας λίγα έχουμε αντιληφθεί ακόμη. Μερικές μόλις εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση μιας σκληρής πολύμηνης πολιτικής σύγκρουσης ο θριαμβευτής Μπαράκ Ομπάμα, που τάσσεται υπέρ της κρατικής παρέμβασης για τη διάσωση της οικονομίας, συναντήθηκε με τον μεγάλο του αντίπαλο και ηττημένο της αναμέτρησης, Τζον Μακέιν, υπέρμαχο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, και συμφώνησαν να συνεργασθούν για την από κοινού αντιμετώπιση των πολλών δυσκολιών που θα αντιμετωπίσει η χώρα τους το αμέσως προσεχές διάστημα.

Ο Δημοκρατικός νεοεκλεγείς πρόεδρος και ο έμπειρος Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής της Αριζόναςς έδειξαν ότι διαθέτουν το πολιτικό ανάστημα να διαγνώσουν την κρισιμότητα των στιγμών και να αναζητήσουν κοινό τόπο για την αντιμετώπισή τους. Ο νικητής δεν απαξίωσε τον ηττημένο, αντίθετα εξήρε με πάσα ειλικρίνεια την προσφορά του στη χώρα. Και ο ηττημένος δεν επιχείρησε να μειώσει τη σημασία της νίκης του αντιπάλου του, αλλά εκθείασε τις ικανότητές του και την ιστορική διάσταση της νίκης του. Με τη στάση τους αυτή και οι δύο απέδειξαν ότι είναι πραγματικοί ηγέτες και έθεσαν τις βάσεις για να οικοδομήσουν μια αποτελεσματική συνεργασία.

Καθώς η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου διολισθαίνει προς την ύφεση, η νικήτρια Αμερική του φιλελευθερισμού και η ηττημένη της συντήρησης συνειδητοποιούν ότι η αντιμετώπιση της κρίσης που απειλεί πλούσιους και φτωχούς θα χρειαστεί σημαντική κρατική παρέμβαση, κάτι που δεν ενθουσιάζει τη Δεξιά, αλλά και ότι σε αυτήν τη φάση η αύξηση των φόρων στους πλούσιους, την οποία επιθυμεί η Κεντροαριστερά, θα επιδεινώσει την κατάσταση. Οι κ. Ομπάμα και Μακέιν αναγνωρίζουν επίσης ότι το περιβάλλον δεν μπορεί να περιμένει και απαιτεί άμεσα μέτρα προστασίας, όπως και ότι η μεγαλύτερη δημοκρατία της εποχής μας δεν μπορεί να βασανίζει κρατουμένους. Προφανώς δεν συμφωνούν σε όλα, ούτε καν στα περισσότερα. Συμφωνούν όμως σε πολλά, και αυτό είναι αρκετό.

Και ερχόμαστε στην Ελλάδα. Οι διαβεβαιώσεις κάποιων ότι η ελληνική οικονομία δεν κινδυνεύει όπως η αμερικανική ή οι άλλες ευρωπαϊκές δεν ευσταθούν, την ώρα που οι ελάχιστες ιδιωτικές επενδύσεις μειώνονται ακόμη περισσότερο και η ανεργία αυξάνεται. Ηγέτες και κορυφαία στελέχη οφείλουν να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας και όχι του λαϊκισμού. Είναι πολλοί οι τομείς όπου η συναίνεση, τουλάχιστον ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας, είναι εφικτή προς όφελος και των δύο, όπως το έχει αποδείξει ο υπεύθυνος εξωτερικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ με τη συχνά εποικοδομητική στάση του στο Σκοπιανό. Αλλωστε, και το ΠΑΣΟΚ που ευελπιστεί να έρθει σύντομα στην εξουσία τα ίδια προβλήματα θα αντιμετωπίσει και θα ήταν καλύτερα να έχει δρομολογήσει την επίλυση μερικών εξ αυτών. Είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί κοινός τόπος, χωρίς νικητές και ηττημένους, σε συγκεκριμένα μέτρα για τη θωράκιση της οικονομίας;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το άσπρο και το μαύρο στην υπέρτατη εξουσία

Posted on Νοέμβριος 11, 2008. Filed under: ΗΠΑ, Ομπάμα, Πολιτική |

KAΘE KYPIAKH

Γράφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, 09/11/2008

Μέχρι τώρα δεν αφιέρωσα ούτε μια λέξη στην εκλογή του νέου προέδρου των ΗΠΑ, του Μπαράκ Ομπάμα. Δίσταζα να συμμερισθώ τον πάνδημο ενθουσιασμό της υφηλίου, που άλλωστε και ο ίδιος τον αισθανόμουν ασυγκράτητο. Και δεν ήθελα προπαντός να συμμερισθώ τις μεγάλες ελπίδες που όλοι οι υπήκοοι της παγκόσμιας Ηγεμονίας άρχισαν να τρέφουν από τη μεγάλη, πραγματικά συγκλονιστική, αλλαγή στην ανώτατη ηγεσία της.

Ένας φίλος, μεγαλύτερός μου, μου τηλεφώνησε εκείνη την ημέρα και μου θύμισε τι συνέβη το καλοκαίρι του 1945 με την καταψήφιση των Συντηρητικών του Τσόρτσιλ και την εκλογή των Εργατικών του Ατλι στην Αγγλία. Είχαν περάσει μόλις λίγοι μήνες από τον νικηφόρο για τους συμμάχους Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Τσόρτσιλ ήταν αναμφισβήτητα, αν όχι ο μοναδικός, ένας από τους δυο – τρεις ηγέτες της νίκης στον πιο μεγάλο και πιο φονικό πόλεμο της Ιστορίας. Και όμως, ο βρετανικός λαός τον καταψήφισε και υπερψήφισε τον σχεδόν άγνωστο Ατλι. Η τότε Αριστερά που είχε ήδη υποστεί τη στρατιωτική και πολιτική ήττα του Δεκεμβρίου του 1944 θεωρούσε τον Τσόρτσιλ υπαίτιο της κακοδαιμονίας της. Πανηγύρισε την εκλογική του ήττα και χαιρέτισε με ενθουσιασμό τη νίκη του εργατικού Ατλι. Και ο μεν Τσόρτσιλ, όπως αργότερα και ο Ατλι, έκαναν απλώς τη δουλειά τους, όπως την καταλάβαιναν σαν ηγέτες μεγάλης, τότε, δύναμης με διεθνή συμφέροντα και διεθνείς υποχρεώσεις. Και εμείς (και όχι μόνο η Αριστερά) συνηθίσαμε να αποδίδουμε την κακοδαιμονία μας στους «άλλους» και ποτέ στα σφάλματά μας. Υποθέτω, λοιπόν, ότι εκατομμύρια Αμερικανών ψήφισαν Ομπάμα για δικούς τους λόγους, που ούτε καν τους φανταζόμαστε. Όχι, πάντως, για να μας λύσει… το Σκοπιανό.

Η δύναμη των συμβόλων

Ο δεύτερος λόγος που με κάνει διστακτικό να αναφερθώ στην εκλογή του Ομπάμα και να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου, είναι ότι αισθάνομαι πως το γεγονός με ξεπερνάει. Η αλλαγή που συντελέσθηκε είναι πολύ μεγάλη και σε προβλήματα της μεγάλης αυτής χώρας που εμείς δεν τα ξέρουμε ή δεν τα καταλαβαίνουμε.

Είμαι αρκετά ηλικιωμένος για να θυμάμαι πολύ καλά την εποχή των φυλετικών διακρίσεων της δεκαετίας του ’50 και του ’60. Και τον σκληρό αγώνα των μαύρων, άλλοτε ήπιο και υποδόριο και άλλοτε βίαιο και με μίσος, για ίσα δικαιώματα με τους λευκούς. Τα πράγματα από τότε άλλαξαν σημαντικά, ίσως όχι ριζικά. Θεωρώ υποχρέωσή μου να υπενθυμίσω ότι η μεγάλη τομή έγινε από τον Λίντον Τζόνσον, έναν πρόεδρο όχι και τόσο αγαπητό ή φημισμένο. Αυτός με νόμο κατάργησε τις φυλεκτικές διακρίσεις. Βλέπετε, τα χρώματα της πολιτικής δεν είναι ποτέ το μαύρο και το άσπρο. Για παράδειγμα: επί προεδρίας του υπερσυντηρητικού Ρέιγκαν, εντελώς «τυχαία» έπεσαν 12 ή 13 δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής.

Βέβαια είναι εύκολο και μάλλον πρόχειρο να πούμε ότι αρκεί ένας νόμος για να καταργηθούν οι φυλετικές διακρίσεις. Πρώτα πρώτα γιατί δεν είναι μόνο φυλετικές, αλλά και ταξικές και σαν τέτοιες μας βολεύουν, μας εξυπηρετούν και χωρίς αναστολές τις αποδεχόμαστε. Το πιο δύσκολο, όμως, είναι ότι υπάρχουν στο μυαλό μας, στην ψυχή μας και στις καθημερινές συνήθειες. Είναι πολιτισμικές. Οι αλλαγές που σημειώθηκαν είναι πολύ μεγάλες. Απ’ ό,τι διαβάζω από τη μαύρη μάζα ξεχώρισε μια εκτεταμένη, δραστήρια και ευημερούσα μεσαία τάξη μαύρων, ακριβώς σαν εκείνες τις μεσαίες τάξεις που και στις κοινωνίες των λευκών αποτελούν τη ραχοκοκαλιά γύρω από την οποία δομούνται και οι άλλες τάξεις. Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να πούμε ότι η πρόσμειξη των χρωμάτων θα μας φέρει και άλλο πολιτισμό, διαφορετικό από τον πολιτισμό των λευκών. Και μια άλλη χριστιανοσύνη διαφορετική από τη λευκή χριστιανοσύνη με τον λευκό Θεό(!), τον λευκό Χριστό και τη λευκή Παναγία.

Θα παρατηρήσατε ασφαλώς, ότι στα νεότερα κινηματογραφικά έργα του Χόλιγουντ το καφετί χρώμα εισβάλλει ακάθεκτο. Στα παλαιότερα χρόνια το μαύρο χρώμα το συναντούσαμε μόνο στο πρόσωπο των υπηρετών στα αρχοντικά των λευκών. Τώρα, ακόμα και πρωταγωνιστές έχουν καφετί χρώμα, το χρώμα των μιγάδων. Ασφαλώς γιατί είναι ωραίο. Αλλά ίσως και γιατί επισημαίνει βαθύτερες και ουσιαστικότερες αλλαγές και προσμείξεις στην αμερικανική κοινωνία. Ίσως προμηνύει ότι σε μερικές δεκαετίες ολόκληρη η Αμερική θα έχει καφετί χρώμα.

Με χρώμα καφετί

Τώρα στον Λευκό Οίκο εγκαθίσταται ένας πρόεδρος με καφετί χρώμα, το χρώμα των μιγάδων και της πρόσμειξης. Το σύμβολο είναι δυνατό, σχεδόν καταλυτικό. Για τις ίδιες τις ΗΠΑ θα αρκούσε αυτό και μόνο για να καταχωρίσει την αλλαγή στα μεγάλα γεγονότα της Ιστορίας. Ενας παντοδύναμος σε πλανητική κλίμακα πρόεδρος με καφετί χρώμα που οφείλει να αποδείξει ότι είναι πρόεδρος των λευκών και των μαύρων. Με συμβολικούς και πολιτισμικούς όρους των καταπιεστών και των καταπιεζομένων. Δύσκολο έργο.

Είναι πιο δύσκολο να αποδειχθεί πρόεδρος των μαύρων παρά των λευκών. Είναι γνωστό το κακεντρεχές καλαμπούρι των λευκών της Αμερικής: «Παραδεχόμαστε ότι όλοι οι μαύροι δεν είναι ληστές. Όμως, όλοι οι ληστές είναι μαύροι». Με την κακεντρεχή υπερβολή του το καλαμπούρι κρύβει πολλές αλήθειες. Ότι η μαύρη μάζα είναι ακόμη ξεχωριστή, ότι ζει ξεχωριστά και συχνά «πίσω από τον ήλιο» και ότι η παραβατικότητα είναι τρόπος ζωής. Τεκμαίρεται και από άλλα στοιχεία. Για παράδειγμα, από τη σύνθεση του πληθυσμού των φυλακών ή από τη σύνθεση αυτών που περιστασιακά ή επαγγελματικά ασχολούνται με τη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών.

Ο ίδιος ο Ομπάμα, φτωχόπαιδο, με τη θέλησή του και την εργατικότητά του, κατόρθωσε να μορφωθεί και να σπουδάσει στο καλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου, από αυτό που συνήθως αποφοιτούν τα υψηλά στελέχη της λευκής κοινωνίας. Το παράδειγμά του συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία του «αμερικανικού ονείρου», αλλά η άνοδός του ήταν περισσότερο η άνοδος ενός λευκού παρά της μαύρης μάζας. Συμβαίνει συχνά ένας εργάτης να αναδειχθεί σε μεγάλο επιχειρηματία ή σε μεγάλο επιστήμονα. Το παράδειγμα όμως αυτό δεν μειώνει ούτε κατά μία μονάδα τον αριθμό των εργατών και δεν μεταβάλλει στο ελάχιστο την κοινωνική του κατάσταση.

Κακά τα ψέματα. Η άμορφη μάζα των μαύρων και των καφετί θα χρειαστεί πολλούς προέδρους, λευκούς σαν μαύρους ή καφετί σαν λευκούς, για να μετακινηθεί από τη θέση της, σε άθλιες γειτονιές και σε αθλιέστερα σπίτια (αναφέρομαι πάλι σε εικόνες από τον αμερικανικό κινηματογράφο), σε μια καθημερινότητα του δρόμου χωρίς διέξοδο.

Διαφορετικές είναι οι διεθνείς προσδοκίες. Για το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Μέση Ανατολή, για τους Κούρδους… και για τα δικά μας, τα τόσο βαλκανικά Σκόπια. Ας μη βιαστούμε να πούμε (όπως είπε πρόσφατα ο πρωθυπουργός της Ρωσίας, ο Βλαντιμίρ Πούτιν) ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται στο στάδιο όπου χάνουν την Ηγεμονία τους. Ακόμη και έτσι θα συμπεριφερθούν σύμφωνα με «τη λογική και τη δύναμη της Ηγεμονίας» (για να θυμηθούμε τον Θουκυδίδη και τη σφαγή των Μηλίων).

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το μήνυμα

Posted on Νοέμβριος 11, 2008. Filed under: ΗΠΑ, Ομπάμα, Πολιτική | Ετικέτες: |


Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 09/11/2008

Άνεμος αισιοδοξίας και ελπίδας πνέει από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, παρά τα βαριά σύννεφα της οικονομικής κρίσης. Το ενωτικό μήνυμα του νεοεκλεγέντος προέδρου Μπαράκ Ομπάμα ηλέκτρισε τα πλήθη, ξύπνησε τους ναρκωμένους πολίτες, ενέπνευσε τους νέους, μετέδωσε σε όλους την πεποίθηση ότι με ομοψυχία και εργασία μπορούν να κερδίσουν όχι μόνο το παρόν αλλά κι ένα καλύτερο μέλλον.

Αυτό το μήνυμα ακούγεται καθαρά ώς εδώ, σ’ εμάς, που πορευόμαστε χωρίς πυξίδα, χωρίς στόχους, χωρίς συνοχή και ομοψυχία, ανόρεχτοι και απαθείς, μέσα στην απογοήτευση και τον κυνισμό. Αυτό το μήνυμα μάς αφορά περισσότερο από τον καθένα· όχι μόνο ως προτροπή, όχι μόνο ως πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, αλλά και ως αφορμή να δούμε τους εαυτούς μας χωρίς αυταπάτες. Επιστήμονες, επιχειρηματίες, διανοούμενοι, εργαζόμενοι, πολιτική ηγεσία και πολίτες οφείλουμε να αφουγκραστούμε το μήνυμα που στέλνουν οι Αμερικανοί: να διαλέξουμε αν θα είμαστε κοινωνία του Εμείς και όχι του Εγώ, κοινωνία της ευθύνης και της προόδου και όχι της μιζέριας και της μεμψιμοιρίας, κοινωνία της αισιοδοξίας και της καινοτομίας, όχι της παραίτησης και της στασιμότητας.

Ακούσαμε το μήνυμα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αναπόφευκτες συγκρίσεις

Posted on Νοέμβριος 5, 2008. Filed under: ΗΠΑ, Πολιτική | Ετικέτες: |

Του Αλέξη Παπαχελά, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 5 Nοεμβρίου 2008

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί. Πέραν όμως του αποτελέσματος, υπάρχουν πολλά στοιχεία του αμερικανικού πολιτικού συστήματος τα οποία δεν θα ήθελα ποτέ να μεταφερθούν εν Ελλάδι, υπάρχουν όμως και ορισμένα που δεν μπορεί κανείς παρά να τα ζηλέψει.

Πρώτα απ’ όλα το πώς κάποιος άγνωστος από το πουθενά, χωρίς να ανήκει σε κανένα «τζάκι» καταφέρνει με την αξία του να περάσει από τα καλύτερα πανεπιστήμια, τη Γερουσία και να φτάσει ένα βήμα πριν από τον Λευκό Οίκο. Αυτό δείχνει μια κοινωνία που είναι ακόμη βαθύτατα δημοκρατική και ένα σύστημα που λέει στον οιονδήποτε το θελήσει: «Αν αντέχεις, μπες στη δοκιμασία, τρέξε στον μαραθώνιο, μάζεψε τα χρήματα και προχώρα». Η πορεία του Ομπάμα είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή αν σκεφθεί κανείς πως συγκρούσθηκε με μια πολιτική δυναστεία (τους Κλίντον) και κέρδισε.

Η άλλη όψη του ίδιου φαινομένου είναι ασφαλώς εφιαλτική, αν σκεφθεί κανείς το ότι θα μπορούσε η Σάρα Πέιλιν να γίνει αντιπροέδρος και –ελέω Θεού–πρόεδρος. Παρ’ όλα αυτά το αμερικανικό πολιτικό σύστημα δείχνει ότι έχει μεγάλη ικανότητα αυτοανανέωσης, ειδικά όταν «πιάνει πάτο», όπως στην περίπτωση Μπους. Κάτι που προφανώς δεν συμβαίνει στην Ελλάδα όπου η πολιτική μοιάζει με το τελευταίο πραγματικά «κλειστό επάγγελμα»…

Υπάρχει όμως και μια άλλη πτυχή που πολύ θα ήθελα να τη μιμούμεθα. Οσο ο Ομπάμα και ο Μακέιν εκφωνούσαν ομιλίες, εμφανίζονταν στην τηλεόραση κ.λπ., ομάδες πολύ σοβαρών ειδικών και τεχνοκρατών προετοίμαζαν το πώς θα κυβερνήσουν. Μάζευαν και έβλεπαν βιογραφικά, ετοίμαζαν το πρόγραμμα των πρώτων 100 ημερών και σοβαρά σχέδια αντιμετώπισης της κρίσης. Σε αντίθεση με την ελληνική εμπειρία όπου αντιπολίτευση σημαίνει επικοινωνία και επερωτήσεις χωρίς ουσία, το σόου ανεβαίνει αλλά κάποιος κάνει τη σοβαρή και μεθοδική δουλειά για την επόμενη μέρα. Εδώ δυστυχώς έχεις τη βεβαιότητα πως η πρώτη μέρα στο Μαξίμου μοιάζει με την πρώτη μέρα αδιάβαστου Ελληνα φοιτητή σε ανταγωνιστικό ξένο πανεπιστήμιο.

Και κάτι ακόμη. Δείτε το πάθος και το όραμα που προβάλλει ο Ομπάμα και συγκρίνετέ το με το τι νιώθουν οι περισσότεροι Ελληνες πολίτες απέναντι στους πολιτικούς μας. Προσωπικώς δεν βλέπω ρεύμα για κανέναν στις επόμενες εκλογές, αλλά και κανένα όραμα ή δυνατότητα έμπνευσης από οιονδήποτε ενεργό πολιτικό. Και μια χώρα με ένα κλειστό πολιτικό σύστημα, που δεν ονειρεύεται και δεν πιστεύει σε τίποτα είναι –από πολιτική σκοπιά– «κλινικώς νεκρή».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το μετέωρο βήμα του ΠαΣοΚ στην οικονομία

Posted on Οκτώβριος 12, 2008. Filed under: Ανάπτυξη, Εκλογές, Ελλάδα, ΗΠΑ, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Οικονομία, Προϋπολογισμός, Παπανδρέου Γιώργος, Παιδεία, Περιβάλλον, Πολιτική | Ετικέτες: |

* Οι αντιδράσεις των στελεχών στις αντιφατικές θέσεις της κυρίας Κατσέλη και το παρασκήνιο των συνεδριάσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης των αγορών

Η πολιτική στόχευση του κ. Γ. Παπανδρέου, το πηγαινέλα των αποφάσεων και οι αμφιβολίες της αγοράς για το πώς θα βρεθούν τα χρήματα που υπόσχεται η αντιπολίτευση
ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ


Αριστερά η, κυρία Λούκα Κατσέλη, η οποία έφερε σύγχυση με τις δηλώσεις της. Δίπλα, ο κ. Χρ. Παπουτσής, του οποίου ο διορισμός ως βασικού εισηγητή στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό αποτέλεσε έκπληξη. Κάτω, ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος παρουσίασε τις προτάσεις του ΠαΣοΚ, ενώ ο κ. Γ. Παπανδρέου έχει επενδύσει πολλά στην άσκηση υπεύθυνης αντιπολίτευσης στα θέματα της οικονομίας


Την προηγούμενη εβδομάδα ο άρτι αφιχθείς από τις ΗΠΑ πρόεδρος του ΠαΣοΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ. Γ. Παπανδρέου εξηγούσε στα στελέχη του ότι προοδευτικοί αναλυτές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού θεωρούν την εξελισσόμενη χρηματοπιστωτική κρίση ως γεγονός ανάλογης σημασίας για τον καπιταλισμό με την πτώση του τείχους του Βερολίνου για τον σοσιαλισμό. Το ΠαΣοΚ έχει επενδύσει πολλά στην άσκηση υπεύθυνης αντιπολίτευσης στα θέματα της οικονομίας, ωστόσο, όπως φαίνεται στις εσωτερικές συσκέψεις των αρμοδίων στελεχών, διατηρεί μετέωρο βηματισμό. Στη μία η κυρία Λούκα Κατσέλη επέμενε να ορίσει το κόμμα όριο στην πρότασή του για την εγγύηση των καταθέσεων χαμηλότερο και από αυτό που ανακοίνωσε αργότερα το Eco/Fin, προκαλώντας την αντίδραση άλλων στελεχών. Στην άλλη οι βουλευτές του ΠαΣοΚ διχάστηκαν για τη στάση που θα έπρεπε να τηρήσουν κατά την ψηφοφορία του σχεδίου νόμου για τους δανειολήπτες, ενώ δεν είναι λίγα τα στελέχη που θεωρούν ότι οι προτάσεις για τις ασθενέστερες τάξεις δεν αρκούν και αναμένουν παρέμβαση του προέδρου του κόμματος για τη στήριξη και της μεσαίας τάξης. Αίσθηση προκάλεσε ο ορισμός, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, του κ. Χρ. Παπουτσή ως βασικού εισηγητή στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, ο οποίος δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την οικονομία.

* Μπερδεύονται οι βουλευτές

Τη Δευτέρα, μία ημέρα πριν από την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, ο κ. Παπανδρέου συγκάλεσε σύσκεψη στην οποία συμμετείχαν οι τρεις κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι κκ. Θ. Πάγκαλος, Ευ. Βενιζέλος, Χρ. Παπουτσής, η κυρία Λούκα Κατσέλη και ο κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης. Η κυρία Κατσέλη, όπως και σε προηγούμενη σύσκεψη, επέμεινε να καθοριστεί όριο εγγύησης καταθέσεων τέτοιο που να μην προκαλέσει την αντίδραση της ΕΕ αναφέροντας ποσά μικρότερα και από τις 50.000 ευρώ που όρισε αργότερα το Eco/Fin. Τα άλλα στελέχη αντέδρασαν και της επισήμαναν ότι χώρες όπως η Βρετανία, η Γερμανία, η Ισλανδία ελάμβαναν ήδη μέτρα στήριξης του τραπεζικού συστήματος και ότι κανένας δεν επρόκειτο να κακολογήσει την Ελλάδα ή το ΠαΣοΚ. Πολλοί βουλευτές του κόμματος ομολογούν σε ιδιωτικές συζητήσεις τους ότι μπερδεύονται από τις αντιφατικές θέσεις που υποστηρίζει η πολιτική εκπρόσωπος για θέματα Οικονομίας, ενώ ένας από τους παρισταμένους στη σύσκεψη της Δευτέρας έλεγε αργότερα ότι «επειδή κάποιοι θεωρούν ότι διαχειρίζονται οι ίδιοι την παγκόσμια οικονομική κρίση, καταλήξαμε να παίζουμε την… κολοκυθιά με το ποσό εγγύησης των καταθέσεων». Η συζήτηση αυτή δεν κατέληξε σε κάποιες αποφάσεις, την επομένη όμως ο κ. Παπανδρέου έλυσε τα εκκρεμή ζητήματα με την ομιλία του στην ΚΟ.

Την επομένη ημέρα, στη συνεδρίαση του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας για θέματα Οικονομίας, η κυρία Κατσέλη μαζί με τους κκ. Μ. Μπόλαρη, Βαγγ. Παπαχρήστο, Στ. Κουτμερίδη, Δημ. Κουσελά κ.ά. υποστήριξε ότι οι βουλευτές του ΠαΣοΚ θα πρέπει να καταψηφίσουν το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης για την προστασία των δανειοληπτών και να επιμείνουν στην υιοθέτηση των δικών τους προτάσεων. Αρκετοί βουλευτές, μεταξύ των οποίων ο κκ. Χρ. Βερελής, Κ. Γείτονας, Ι. Μαγκριώτης, Κ. Σπηλιόπουλος, Ροδούλα Ζήση κ.ά., διαφώνησαν λέγοντας ότι το ΠαΣοΚ θα μπορούσε να ψηφίσει το νομοσχέδιο επί της αρχής, αφού πρόκειται για ένα θέμα που το είχε κάνει «σημαία» του, και να εκφράσει τις διαφωνίες του στη συζήτηση επί των άρθρων. Ο διχασμός των βουλευτών έφτασε τελικά στον γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας κ. Δημ. Ρέππα, ο οποίος αφού συνεννοήθηκε με τη Χαριλάου Τρικούπη ζήτησε από τους βουλευτές να καταψηφίσουν το νομοσχέδιο και επί της αρχής, γεγονός που προκάλεσε ψιθύρους στο καφενείο και στο περιστύλιο. Το ΠαΣοΚ κατέθεσε σειρά τροπολογιών «για την ουσιαστική προστασία των δανειοληπτών» όπως δήλωσε η κυρία Κατσέλη.

* Οι προτάσεις και το κόστος

Οι προτάσεις του ΠαΣοΚ, όπως έχει διευκρινίσει επανειλημμένως ο εκπρόσωπος Τύπου κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, δεν αποτελούν επιδοματική πολιτική αλλά μέτρα άμεσης ανακούφισης και το κόστος τους υπολογίζεται σε 2 δισ. ευρώ.

Σε αυτά περιλαμβάνονται:

Το επίδομα θέρμανσης. Με δικαιούχους όσους λαμβάνουν την εισοδηματική ενίσχυση του άρθρου 14 του Ν. 2837/2000, τους συνταξιούχους του ΟΓΑ και όλους αυτούς στους οποίους καταβάλλεται ΕΚΑΣ, καθώς και τους μακροχρονίως ανέργους. Το ύψος του επιδόματος καθορίζεται από 300 ως 500 ευρώ αναλόγως της περιοχής στην οποία κατοικούν οι δικαιούχοι.

Το έκτακτο επίδομα αλληλεγγύης για όσους έχουν ετήσιο οικογενειακό εισόδημα ως 10.500 ευρώ, το οποίο θα δοθεί με τη μορφή αφορολόγητης οικονομικής ενίσχυσης 500-1.300 ευρώ. Το εισοδηματικό κριτήριο αυξάνεται: κατά 3.000 ευρώ σε περιπτώσεις που ο αρχηγός ή μέλος της οικογένειας είναι άτομο με ειδικές ανάγκες και κατά 1.500 ευρώ για κάθε παιδί ή εξαρτώμενο μέλος. Σε ό,τι αφορά το επίδομα αυτό έχει διατυπωθεί πέραν της επίσημης και η άποψη ότι, δεδομένης της μεγάλης φοροδιαφυγής, δεν έχουν όλοι όσοι δηλώνουν εισόδημα ως 10.500 ευρώ ανάγκη οικονομικής στήριξης και ότι αντί να το λαμβάνουν οι δικαιούχοι μέσω των ΚΕΠΥΟ, θα μπορούσαν να υποβάλλουν τις αιτήσεις τους μέσω των δήμων όπου είναι πιο εύκολος ο έλεγχος.

Αύξηση του κατ’ αποκοπήν συντελεστή ΦΠΑ από 7% σε 11% στη φυτική και ζωική παραγωγή.

Τα χρήματα για την εφαρμογή της πολιτικής αυτής θα εξοικονομηθούν, σύμφωνα με το οικονομικό επιτελείο του ΠαΣοΚ, ως εξής: περίπου 500 εκατ. ευρώ θα είναι τα υπερέσοδα του κράτους από τους φόρους λόγω της υψηλής τιμής του πετρελαίου, 200 εκατ. ευρώ θα προέλθουν από την κατανάλωση καθώς τα έκτακτα επιδόματα θα χρησιμοποιηθούν για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες των πολιτών, ενώ το υπόλοιπο ποσό θα καλυφθεί από την έκτακτη φορολόγηση των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων και τη φορολόγηση των stock options. «Ηταν επιλογή της κυβέρνησης να χαρίσει 1 δισ. ευρώ στα μεγαλοστελέχη των επιχειρήσεων κι εμείς λέμε ότι με διαφορετικές επιλογές μπορείς να ασκήσεις μια άλλη πολιτική» παρατηρεί ο κ. Παπακωνσταντίνου.

Σκεπτικισμός στην αγορά

Παράγοντες της αγοράς όμως αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τις προτάσεις του ΠαΣοΚ, αλλά και την ανάλυση για τις πηγές που θα χρηματοδοτήσουν αυτή τη διαφορετική πολιτική, αν και κατανοούν την πολιτική στόχευση του κ. Παπανδρέου. Θεωρούν αθεμελίωτες τις προβλέψεις π.χ. για τα 500 ή για τα 200 εκατ. ευρώ σε μια στιγμή που η τιμή του πετρελαίου μειώνεται και τα υπερέσοδα εισπράττονται ούτως ή άλλως από το κράτος, η κατανάλωση θα μειωθεί λόγω της κάμψης του ΑΕΠ από 4% σε 2% και η μειωμένη οικονομική δραστηριότητα οδηγεί σε μειωμένα έσοδα για το Δημόσιο. «Το ΠαΣοΚ έχει υποσχεθεί πολλά, ακόμη και αύξηση του ποσοστού για την παιδεία και την έρευνα στο 7%. Από πού θα βρεθούν τα χρήματα αυτά, τη στιγμή που δεν προτείνουν νέες πηγές εσόδων;» ρωτάει παράγοντας με γνώση των δημοσίων οικονομικών.

Το ΒΗΜΑ, 12/10/2008

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εντός των τειχών

Posted on Οκτώβριος 12, 2008. Filed under: ΗΠΑ, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Οικονομία | Ετικέτες: |

Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 12 Oκτωβρίου 2008

Η«παράλογη ευφορία», όπως πολύ παραστατικά την περιέγραψε ο μεγάλος Αλαν Γκρίνσπαν, στην περίφημη ομιλία του το Δεκέμβριο του 1996, μελετήθηκε προσεκτικά από τον Robert Schiller. Στο 11ο κεφάλαιο του ομώνυμου βιβλίου του Σίλερ, που εκδόθηκε με μεγάλη επιτυχία το 2000, υπό τον τίτλο «Πρόσκληση σε Δράση», περιγράφονται δώδεκα ενέργειες για την αποφυγή μιας απότομης εκτόνωσης της φούσκας που ήδη την εποχή εκείνη είχε δημιουργηθεί πάνω από τις αγορές μετοχών, χρήματος, γης και μελλοντικών συμβολαίων. Κανείς δεν φαίνεται να σκέφτηκε να κάνει κάτι. Τουλάχιστον όχι κάτι συστηματικό, το οποίο ενδεχομένως θα είχε περιορίσει το μέγεθος, άρα και τις επιπτώσεις της παρούσας κρίσης. Κυρίως αυτοί που δεν το «σκέφτηκαν» ήταν οι πολιτικοί. Γιατί είναι στη φύση των ανθρώπων που ζουν σε περιβάλλον ευφορίας να γίνονται επιθετικοί όταν κάποιος τους επισημάνει την ανάγκη να συγκρατηθούν. Αν μάλιστα αυτός έχει άλλη «άποψη» για την τελεολογία μιας «άριστης αγοράς», είναι σίγουρο πως θα του επιτεθούν στο όνομα της ελευθερίας. Αν και μόνη της παρόμοια «επίθεση» θα είχε μικρή τύχη να φέρει αποτελέσματα, αν δεν συνοδευόταν από χειροπιαστά και, κυρίως, πολύ προσοδοφόρα «επιχειρήματα». Για τους ίδιους τους «παίκτες» αλλά και για τους πολιτικούς.

Εχουμε πολύ συχνά επισημάνει πως μαζί με τη φούσκα των ακινήτων, η αμερικανική οικονομία αντιμετώπιζε δύο σημαντικότατα προβλήματα. Τεράστιο άνοιγμα στο διεθνές της εμπόριο και αντίστοιχο έλλειμμα στον προϋπολογισμό. Επιπλέον, συστήματα εξαιρετικά σημαντικά στην κοινωνία μας, όπως το σύστημα υγείας και οι συντάξεις, απαιτούσαν τεράστιους πόρους για τη χρηματοδότησή τους, ένα βάρος που επιχειρήσεις και εργαζόμενοι σήκωναν ολοένα και δυσκολότερα. Η συντριπτική κρίση αξιών που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη θα επαναπροσδιορίσει όλα αυτά τα σημεία. Για την ώρα, πάντως, η κρίση παραμένει στα χρηματιστηριακά ταμπλό: η Νέα Υόρκη έχει χάσει 31% από τότε που άρχισε η κατρακύλα, 52% το Τόκιο, 42% οι μεγάλες αγορές της Ευρώπης και 47% η Αθήνα.

Αντιθέτως, οι ισοτιμίες των νομισμάτων δεν δείχνουν να συμμετέχουν στην κρίση. Οι τιμές στις τρεις πλευρές του κρίσιμου τριγώνου «δολάριο – ευρώ – γιεν» δεν μεταφράζουν διαταραχές όμοιες με εκείνες που έδωσαν συστημικές διαστάσεις στην κρίση του ’29. Το νομισματικό σύστημα, όπως διαμορφώθηκε μετά τις απανωτές υποτιμήσεις του δολαρίου και την πλήρη απελευθέρωση των ισοτιμιών από τον χρυσό, ήδη μετά το 1973, δουλεύει ακόμη ικανοποιητικά. Το πρόβλημα θα γίνει ανυπέρβλητο αν ο αποπληθωρισμός ενταθεί και σταματήσουν οι πιστώσεις προς την οικονομία. Μπορεί η μείωση των επιτοκίων που ξεκίνησαν οι κεντρικές τράπεζες να είναι η σωστή απάντηση, η κρίση όμως πρέπει να μείνει εντός των τραπεζικών τειχών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η Ελλάδα, η διεθνής κρίση και οι επενδύσεις

Posted on Οκτώβριος 12, 2008. Filed under: Ελλάδα, ΗΠΑ, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Οικονομία | Ετικέτες: |

Tου Αθανασιου Ελλις, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 12 Oκτωβρίου 2008

Στη σκιά της παγκόσμιας κρίσης πραγματοποιείται στην Ουάσιγκτον η ετήσια σύνοδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, στην οποία συμμετέχουν ο υπ. Οικονομίας και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος. Στο επίκεντρο των επαφών, που θα ολοκληρωθούν αύριο με την επίσημη συνεδρίαση των δύο διεθνών οργανισμών, βρίσκεται φυσικά η αποτροπή της πλήρους κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οποία, παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, απειλεί και τη χώρα μας. Το δείχνει άλλωστε και η αρνητική πορεία του Χρηματιστηρίου Αθηνών, βαρόμετρου της ελληνικής οικονομίας. Πολλά νοικοκυριά είναι καταχρεωμένα και σταδιακά δεν θα μπορούν να αποπληρώνουν τα στεγαστικά δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες που ζήτησαν και πήραν χωρίς αίσθηση ευθύνης και συνεπειών.

Ομως, το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ευρύτερο, καθώς οι αδυναμίες της οικονομίας δεν οφείλονται μόνο στην πρόσφατη κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά και στη διαχρονική έλλειψη παραγωγικότητας και στην ανυπαρξία ξένων επενδύσεων. Η χώρα μας πάσχει από την αδυναμία να προσελκύσει ιδιωτικά κεφάλαια. Οι μεγάλες επενδύσεις είτε είναι δημόσιες είτε επιδοτούνται από την Ε.Ε. και στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι «μεγάλοι» Ελληνες επιχειρηματίες δεν είναι μεγάλοι, αλλά επιβιώνουν χάρη στο κράτος.

Στις επισκέψεις του στο εξωτερικό ο κ. Αλογοσκούφης ζητεί πάντα να έρθουν ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα. Ομως, πώς είναι δυνατόν να έρθουν επενδύσεις όταν πριν από μερικούς μήνες ταλανιζόταν η χώρα για το εάν θα πωληθεί το 3% των μετοχών του ΟΤΕ στη σημαντικότερη εταιρεία τηλεπικοινωνιών της Ευρώπης; Πώς να έρθουν επενδύσεις όταν το Σύνταγμα «απαγορεύει» τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων όταν στο εξωτερικό αυτά αποτελούν πυλώνα της επιχειρηματικής δραστηριότητας και τα ίδια τα πανεπιστήμια προσβλέπουν σε συνεργασίες με ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες συχνά λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία καθώς απορροφούν και αξιοποιούν επαγγελματικά τους φοιτητές; Στην Ελλάδα η εξέλιξη αυτή θα χαρακτηριζόταν «εκμετάλλευση» ή «καπέλωμα» των πανεπιστημίων από το κεφάλαιο.

Πώς μπορεί να ζητεί επενδύσεις ο κ. Αλογοσκούφης όταν η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας υποχωρεί σε όλα τα επίπεδα, όπως έδειξαν οι εκθέσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και της κορυφαίας Σχολής Επιχειρήσεων IMD οι οποίες διαπιστώνουν ελλείμματα στην αποτελεσματικότητα και παραγωγικότητα, στην αγορά εργασίας, στο δημόσιο χρέος και στη γραφειοκρατία; Γιατί να έρθει ο ξένος επενδυτής σε μια χώρα που φοβάται την καινοτομία, χαρακτηρίζεται από αδιαφάνεια και οι νόμοι της αλλάζουν από μέρα σε μέρα όπως έδειξαν οι πρόσφατες διαδοχικές τροπολογίες του κ. Αλογοσκούφη; Δυστυχώς, και μετά την έξοδο από τη σημερινή κρίση, όταν αυτή επιτευχθεί, οι απόπειρες προσέλκυσης επενδύσεων θα αποτυγχάνουν όσο η ελληνική κοινωνία παραμένει δέσμια της οπισθοδρόμησης και όσο οι μεταρρυθμίσεις είτε αναβάλλονται είτε αποδυναμώνονται από μια άτολμη κυβέρνηση η οποία έχει απέναντί της μια ανεύθυνη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...