Θεσμοί

Στοχασμοί για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ακροδεξιά, Εξουσία, Θεσμοί, Κράτος, Κουκουλοφόροι | Ετικέτες: |

  • Οσο παράδοξο κι αν ακουστεί, αν ζούσε σήμερα ο Εντμουντ Μπερκ πιθανόν να είχε συμφωνήσει, καταρχήν, με όσους κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβριο. Ποιος είναι ο Εντμουντ Μπερκ; Ιρλανδικής καταγωγής πολιτικός και στοχαστής που έζησε από το 1729 έως το 1797. Εχει περάσει στην ιστορία των πολιτικών ιδεών ως ο θεωρητικός του συντηρητισμού, ήταν όμως κι ένας από τους πλέον αυστηρούς κριτικούς του. Ο Μπερκ έχασε την έδρα του στη Βουλή των Κοινοτήτων όταν κατέκρινε τη βρετανική κυβέρνηση των Τόρις, θεωρώντας ότι με την άκαμπτη και αυταρχική πολιτική της προκάλεσε την Αμερικανική Επανάσταση. Πίστευε ότι εκεί που είχε πάει το πράγμα, η Μεγάλη Βρετανία όφειλε να παραχωρήσει την ανεξαρτησία στην Αμερική. Οπως πίστευε ότι μπορούσε όλο αυτό να είχε αποφευχθεί. Πώς; Με μεταρρυθμίσεις και παραχωρήσεις, οι οποίες, εφόσον πραγματοποιούνταν στο σωστό χρονικό σημείο, θα έδιναν τις απαραίτητες ανάσες προκειμένου να μην επέλθει τέτοια ριζική ανατροπή.
  • Ο Μπερκ δεν ήταν φίλος των επαναστάσεων, όμως ήταν πολέμιος της δουλείας, ενώ πίστευε σε μεγαλύτερες ελευθερίες για τους Ινδούς υπηκόους. Γενικά, υπήρξε υπέρμαχος ιδεών που ήταν ελάχιστα δημοφιλείς στην εποχή του και στη χώρα του. Η απόλυτη αποξένωσή του ήλθε το 1790, όταν δημοσίευσε τους περίφημους «Στοχασμούς πάνω στη Γαλλική Επανάσταση», μέσα από τους οποίους εξέφραζε την αντίθεσή του στους σκοπούς των Ιακωβίνων: την κατάργηση της μοναρχίας, της θρησκείας, της ιδιωτικής περιουσίας κτλ. Ηταν αυτού του τύπου οι ριζοσπαστισμοί που, κατά τον Μπερκ, οδηγούσαν στις ακρότητες και από εκεί σε μια νέου είδους τυραννία. Θα πρέπει να χαμογελούσε με νόημα όταν το 1794 η Τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου έπαιρνε κεφάλια, όμως δεν έζησε αρκετά για να δει ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τη γκιλοτίνα – κι όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
  • Οι φιλελεύθεροι φίλοι του, πάντως, τον απομόνωσαν κι ας τους φώναζε ότι το 1789 ουδεμία σχέση είχε με την Αγγλική Επανάσταση του 1688, όπως ισχυρίζονταν εκείνοι, διότι, στην ουσία, το αγγλικό 1688 δεν ήταν επανάσταση αλλά μια σειρά δραστικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σταδιακά στην αποκατάσταση της τάξης. «Είμαι ένας φιλόσοφος της πράξης», έλεγε, εννοώντας ότι ήταν ένας πραγματιστής που πίστευε ότι οι αφηρημένες ιδέες και αρχές δεν έχουν θέση στην πολιτική.
  • «Οταν τα παιδιά σου ζητάνε ψωμί, δεν είναι δυνατόν να τους πετάς πέτρες», είχε πει οργισμένος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η ειρωνεία είναι ότι αν έβλεπε σήμερα «τα παιδιά να πετάνε πέτρες», όσο κι αν τα κοιτούσε με απαξίωση, η οργή του μάλλον θα στρεφόταν εναντίον του συστήματος, που άφησε να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα. Βεβαίως, μπορεί τα συγκεκριμένα «παιδιά» να μη βλέπουν με καλό μάτι τυχόν μεταρρυθμίσεις, αυτό όμως που όφειλε να πράξει η Πολιτεία συνολικά, να μεταβάλει βασικές πτυχές της εγχώριας πολιτικής και κοινωνικής συνθήκης (από τη διαφθορά έως την παιδεία και την οικονομία), δεν το έπραξε. Ποιοι κερδίζουν απ’ το χάος; Τα ακραία στοιχεία που φοβόταν ο κύριος Μπερκ: οι κουκουλοφόροι και οι ακροδεξιοί. Αμφότεροι φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Ας πρόσεχε.
  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Απασφαλίσαμε ως χώρα;

Posted on Μαρτίου 15, 2009. Filed under: Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διχασμός, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Δικαιοσύνη, Εγκληματικότητα, Εκλογές, Ελλάδα, Ηθική, Θεσμοί, Κράτος, Κόμματα, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική |

Πολύ φοβούμαι ότι από τον περασμένο Δεκέμβριο απασφαλίσαμε συλλογικά ως χώρα. Κατρακυλάμε ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα στον γκρεμό της βίας και της τρομοκρατίας χωρίς τίποτα να μπορεί να μας σταματήσει. Τι συνέβη τον Δεκέμβριο; Οι πιτσιρικάδες μάθανε πως είναι απολύτως αποδεκτό από την κοινωνία να ρίχνεις πέτρες ή μολότοφ σε Αστυνομικά Τμήματα. Οι έως τότε «μπαχαλάκηδες» αποφάσισαν ότι οι μολότοφ είναι πια για τα… παιδιά και πήραν τα πολυβόλα. Οι τρομοκράτες με τη σειρά τους ξεπέρασαν τα καλάσνικοφ και πειραματίζονται με δεκάδες κιλά δυναμίτη. Ολοι μαζί συμμετέχουν σε έναν μεγάλο και ατέλειωτο διαγωνισμό «ένοπλης μαγκιάς» χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο ή ουσιώδες ρίσκο.

Αν το καλοσκεφθείτε τι και ποιος να μας προφυλάξει από τη διογκούμενη απειλή της βίας; Νομίζω ότι πλέον η πιο εύκολη δουλειά σε αυτή τη χώρα είναι να είσαι κουκουλοφόρος, ληστής ή τρομοκράτης. Ο κουκουλοφόρος βάζει τη στολή της εργασίας, δηλαδή την κουκούλα, βγαίνει ανενόχλητος από το πανεπιστημιακό… campus με βαριοπούλες και πελέκεις, τα σπάει όπου θέλει μέρα μεσημέρι και ξαναγυρνάει στο… γραφείο του. Οι καθηγητές τρέμουν δικαιολογημένα να ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας με το απλό επιχείρημα «εμάς κύριε ποιος θα μας προστατεύσει αύριο;». Οι υπουργοί φοβούνται τον ίσκιο τους και επικαλούνται τον φόβο των καθηγητών για να μην κάνουν τίποτα. Οι εισαγγελείς, παρά την πρωτοβουλία του κ. Σανιδά, επίσης δεν τολμούν να κάνουν τη δουλειά τους. Οπότε; Οπότε μια βόλτα στη Σκουφά και στη Σόλωνος για να τα σπάσουμε μοιάζει πια με το παλιό σουλάτσο στην κεντρική πλατεία του χωριού. Σίγουρη απόλαυση με μηδέν ρίσκο.

Οσο για τους ληστές είναι και αυτοί ένα προνομιούχο επάγγελμα. Η κοινωνία μας έχει φτάσει στο σημείο να βρίζει τον αστυνομικό που πυροβολεί και κυνηγάει τους ληστές. «Ελα μωρέ, καλύτερα να τους άφηναν να κλέψουν ό,τι θέλουν. Τι μπερδεύτηκε;». Σωστό και αυτό με τη διαφορά πως αν οι αστυνομικοί αρχίζουν να σκέπτονται μόνο αυτές τις αντιδράσεις, θα διευρύνουν τη «λευκή απεργία» που δικαιολογημένα κήρυξαν τον περασμένο Δεκέμβριο όταν η πολιτεία, η δημοσιογραφία και η κοινή γνώμη τους έδωσε βορά στα σκυλιά του λαϊκισμού για χάρη ενός παράφρονος δολοφόνου του Αλέξη.

Πάμε τώρα στους τρομοκράτες. Τι έχουν απεναντί τους; Μια αντιτρομοκρατική υπηρεσία διαλυμένη από προσωπικά, γραφειοκρατικά και κομματικά μαχαιρώματα. Μια ηγεσία της αστυνομίας που επί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένη επειδή από τύχη δεν σκοτωνόταν κανείς παρά την πασίδηλη επανεμφάνιση της τρομοκρατίας. Την παντελή ανυπαρξία συνεργασίας με ξένους («έλα μωρέ τι να την κάνουμε;») και την έλλειψη σχεδιασμού.

Εχουμε ζήσει απίστευτα πράγματα από εκείνη την τραγική Δευτέρα, όταν κατελύθη το μεταπολιτευτικό κράτος στο κέντρο της Αθήνας. Ανοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, νομιμοποιήθηκε η βία και το πιστολίδι, κατάλαβαν δυστυχώς όλοι πως η χρήση βίας σε όλα τα επίπεδα είναι ανεκτή και, το κυριότερο, δεν έχει ρίσκο για τους ίδιους. Ξέρουμε ποιοι έχουν την ευθύνη για τη μεγάλη κατρακύλα, αλλά αυτή την ώρα προέχει να προλάβουμε τα χειρότερα. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, άμεσα, θα γίνουμε μια μεγάλη ζούγκλα όπου θα λύνουμε όλοι τις διαφορές μας με τα όπλα στους δρόμους. Ο φόβος δεν αξίζει στη δημοκρατία, ούτε και η βία. Δεν αντέχεται αυτή η κατρακύλα που είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι κάποια ώρα θα κοστίσει και σε ανθρώπινες ζωές. Οπως δεν αντέχεται η κυνική αδιαφορία όσων δεν κάνουν τη δουλειά τους και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς δεν θα ζημιωθούν επικοινωνιακά από όσα έχουμε ζήσει από τον Δεκέμβριο έως σήμερα.

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κ. Κούνεβα και η δημοκρατία

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εργασία, Ηθική, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Η ποιότητα και η σοβαρότητα μιας δημοκρατικής πολιτείας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον ανώνυμο και τον αδύναμο. Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα η πολιτεία δεν έχει δυστυχώς κάνει το καθήκον της. Εχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τη δολοφονική επίθεση εναντίον της και ακόμη δεν έχουμε απαντήσεις για το ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν. Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και της ΕΛ.ΑΣ. προφανώς δεν αντελήφθη τον περασμένο Δεκέμβριο την τεράστια ηθική, κοινωνική και πολιτική διάσταση του θέματος. Αφησε λοιπόν το τμήμα ασφαλείας του τοπικού Αστυνομικού Τμήματος να διεκπεραιώσει την υπόθεση με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τις έρευνες.

Και στη συνέχεια όμως οι έρευνες ήταν τυπικές και δεν προχώρησαν ποτέ σε βάθος. Βρέθηκε μάλιστα η καταπληκτική δικαιολογία πως οι ουσιαστικές έρευνες δεν μπορούν να αρχίσουν παρά μόνον όταν μπορέσει να καταθέσει η κ. Κούνεβα, η οποία έχει χάσει τη φωνή της από την επίθεση με το βιτριόλι και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Πρόκειται για μεθόδευση ανθρώπων που προφανώς δεν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες γιατί μάρτυρες και στοιχεία υπάρχουν!

Ακόμη πιο απίστευτη ήταν όμως η προσπάθεια ορισμένων αξιωματούχων να διοχετεύσουν στη δημοσιογραφική «πιάτσα» υπονοούμενα για την περίπτωση η κ. Κούνεβα να «πλήρωσε» κάποια σχέση της με άνθρωπο που ανήκε στη βουλγαρική μαφία. Αποτελεί δυστυχώς προσφιλή μέθοδο μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αστυνομικών να κατασκευάζουν τέτοιου τύπου θεωρίες συνωμοσίας όταν αδυνατούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση ή, ακόμη χειρότερα, όταν πέφτουν πάνω σε σκληρά και επικίνδυνα συμφέροντα.

Ο,τι και να συνέβη εκείνο το βράδυ στα Πετράλωνα, η ΕΛ.ΑΣ. πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά της και να σώσει την τιμή της. Αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα συλλάβει τους εκτελεστές, αλλά και τον εγκέφαλο πίσω από την επίθεση.

Η υπόθεση Κούνεβα δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στους υποκριτές – συνδικαλιστές ούτε στους επαγγελματίες «μπαχαλάκηδες» που θέλουν να την καπηλευθούν. Μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιέσει αφόρητα για τη σύλληψη των δραστών, δεύτερον να φροντίσει την κ. Κούνεβα ακόμα και όταν τα ΜΜΕ θα την έχουν ξεχάσει και τρίτον να υπερασπισθεί όσους καθαρίζουν τις ώρες που εμείς κοιμόμαστε και βλέπουν να τους κλέβουν ένσημα, δώρα κ.λπ. Είπαμε η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον αδύναμο και ανώνυμο!

  • Του Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Για ένα ηλεκτρόδιο

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ηθική, Θεσμοί, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη | Ετικέτες: |

Σοβαρά; Δηλαδή το μείζον θέμα, το καυτό, το συγκλονιστικό, είναι όλη αυτή η φλυαρία του κ. Γιάννη Μανώλη κι όσων απάντησαν στον κ. Μανώλη κι όσων ανταπάντησαν σε όσους απάντησαν στον κ. Μανώλη, για το τι πρέπει να γίνει αν στηθεί κάλπη εκτάκτως, κι αν χάσει η Ν. Δ., κι αν ηττηθεί ο κ. Καραμανλής, κι αν πρέπει να βρεθεί διάδοχός του; Σοβαρά; Το θέμα που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε είναι αν πρέπει ή δεν πρέπει να γίνει αρχηγός η κ. Μπακογιάννη, να ησυχάσει κι ο πατέρας της, που ίσως κουράστηκε από τη μια ίντριγκα στην άλλη;

Σοβαρά; Το θέμα που μας απασχολεί από το πρωί ώς το βράδυ κι από το βράδυ ώς το πρωί είναι αν θα κατεβεί υποψήφιος ο κ. Πέτρος Δούκας, μήπως και δεν του δοθεί η ευκαιρία να συνεχίσει από τα βουλευτικά έδρανα το σπουδαίο έργο του που σημάδεψε τη σύγχρονη ιστορία μας; Σοβαρά; Το πρωτεύον είναι τι είπε ο κ.  Πάγκαλος στον κ.  Ρουσόπουλο και τι απάντησε ο κ. Ρουσόπουλος στον κ. Πάγκαλο, και πώς εν πάση περιπτώσει σκιαμάχησαν οι δυο τους για τα «τσιράκια» και τα «παπαγαλάκια», για τους κατ’ όνομα δημοσιογράφους ντε, που απολαμβάνουν τις παχυλές αργομισθίες τους σε γραφεία Τύπου που τους τα βρήκαν τα κρυφά αφεντικά τους; Σοβαρά; Το φλέγον ζήτημα, αυτό που θα κρίνει την τροπή του βίου μας, είναι το τι ακριβώς σήμαινε το τελευταίο από την αρμαθιά «αποφθεγμάτων» του κ. Σουφλιά, ο οποίος, με την πεποίθηση πως είναι το ημιάθροισμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή του Α΄ και του Χαρίλαου Φλωράκη, αρέσκεται να εξαπολύει φράσεις που θέλουν να ακούγονται σαν παροιμίες και χρησμοί ταυτόχρονα. Σοβαρά; Το πρόβλημα που μας καίει και μας τσουρουφλίζει είναι όσα σκαρφίζεται ο κ. Κακλαμάνης, προσπαθώντας μάταια να σώσει κάτι από το καταρρακωθέν προφίλ του;

Αυτά είναι τα μείζονα, τα σπουδαία, τα κρίσιμα, κι όχι ο θάνατος ενός ανθρώπου, ετών πενήντα τριών, μέσα στο ασθενοφόρο που τον μετέφερε στο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης; Δεν είναι η προστασία της ζωής των πολιτών εθνικό θέμα, το ύψιστο εθνικό θέμα; Δεν είναι αυτή η δουλειά ενός υπουργού Υγείας, που αν είχε πάει περισσότερες φορές στα νοσοκομεία (έστω με τις κάμερες μαζί του, μην και δεν καταγραφεί η υψηλή παρουσία του) απ’ ό, τι στα κανάλια, θα έβλεπε πως υπάρχουν άνθρωποι που βασανίζονται, άνθρωποι που απελπίζονται, άνθρωποι που πεθαίνουν επειδή λείπουν τα χρειώδη, ας πούμε οξυγόνο στις εντατικές (στις εντατικές, ήμαρτον Κύριε, όποιο κι αν είναι τ’ όνομά σου);

«Πώς πεθαίνει ένας άντρας;» Ιδού επιτέλους η απάντηση στον Σεφέρη: Πεθαίνει όταν μέσα στο ασθενοφόρο λείπει ένα ηλεκτροδιάκι χωρίς το οποίο δεν δουλεύει ο απινιδωτής. Εκατό ευρώ κοστίζει το ηλεκτροδιάκι. Ενα κατοστάρικο μετράει λοιπόν η ζωή ενός ανθρώπου; Σε τούτο το ερώτημα θα βρεθεί κάποιος από τους τόσους πια «υπεύθυνους» να απαντήσει; Θα βρεθεί κανείς που να καταλάβει πως η εξουσία του δεν αξίζει όσο μια ζωή και, επιτέλους, να παραιτηθεί;

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολίτες με ταυτότητα

Posted on Φεβρουαρίου 11, 2009. Filed under: Δημοκρατία, Ελλάδα, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική |

Tου Δημητρη X. Παξινου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

H περίφημη παγκοσμιοποίηση, το παγκόσμιο χωριό, στο οποίο ήλπιζαν αφελείς και μη, οι «χρήσιμοι ανόητοι» του Λένιν, αποδεικνύεται μία απόπειρα ισοπέδωσης των παγκόσμιων, παραδεδεγμένων αξιών. Τα πολλά χωριά – κράτη – έθνη δεν θα έχουν τους δικούς τους προέδρους και ηγεσίες, αλλά θα κατευθύνονται φαινομενικά από ένα, ουσιαστικά από μία αόρατη ομάδα, που ελέγχοντας την οικονομία, έχοντας το χρήμα, θα ελέγχει τις χώρες και τις ψυχές μας. Κι αν υπάρχουν χωριά – κράτη – έθνη, ανθεκτικά ισχυρά, που μπορεί να μας δημιουργήσουν προβλήματα, τότε θα τα διαμελίζουμε, θα δημιουργούμε πριγκιπάτα, εύκολα ελεγχόμενα. Κι όσο περισσότερο αποδομείται η ψυχή μιας κοινωνίας, μιας χώρας, που αποτελεί τη μεγάλη οικογένεια, όσο πιο πολύ σπάει ο συνδετικός κρίκος και μάλιστα σε πολλά κομμάτια, τόσο πιο ευάλωτος είναι ο λαός και εύκολη η επιβολή των όποιων λύσεων.

Οταν η παιδεία υποβαθμίζεται και έχει αρχίσει να διαστρεβλώνει το νόημα των αγώνων για τις έννοιες δημοκρατία, ελευθερία, πατρίδα, ανθρώπινα δικαιώματα, τότε όλο και περισσότερο ολισθαίνουμε και αποδεχόμαστε να ζούμε με τις ψευδαισθήσεις και σ’ αυτές τις έννοιες. Εννοιες που μηχανικά τις προβάλλουμε, χωρίς να κατανοούμε τη σημασία τους, το αληθινό περιεχόμενό τους, ταυτισμένο με την πρόοδο και την εξέλιξη, την ανθρώπινη αναγέννηση. Δεν είναι όμως εύκολο, σήμερα, να πείσεις για την αξία των εννοιών αυτών και τις θυσίες που χρειάζονται.

Η συνεχής απαξίωση των όσων μας συνδέουν, ο χλευασμός των αξιών αυτών, στις οποίες βασίσθηκε η χώρα μας σε δύσκολες στιγμές και μεγαλούργησε, η απαξίωση των θεσμών, σε μεγάλο βαθμό από τους ίδιους που τάχθηκαν να τους υπηρετούν, οι κομματικοί στρατοί, που σκόπιμα η πελατειακή σχέση που διατρέχει τον δημόσιο βίο τούς κρατά με την τάση να τους επεκτείνει, οδηγεί σε αδιέξοδα τα νέα ιδίως παιδιά και σε αναξιοπιστία το όλο σύστημα. Η πελατειακή σχέση οδηγεί σε εκτραχηλισμό της κοινωνικής ζωής, σε αποθράσυνση τακτικών και ατάκτων ομάδων, που παρανομούν με την κρατική ανοχή. Λίγοι, όμως, ενοχλούνται απ’ αυτό και όλος ο αγώνας έγκειται στο να ενταχθούν όλο και πιο πολλοί, ως μόνη ελπίδα τακτοποίησης στο Δημόσιο. Καθιστάμενοι έτσι όμηροι.

Αυτή είναι λίγο πολύ η πραγματικότητα σήμερα, όπως εμφανίζεται. Υγιείς δυνάμεις υπάρχουν, μη έχοντας όμως δυνατότητα προβολής από τα ΜΜΕ, συνασπίζονται, οργανώνονται και μυούνται σε μία άλλη λογική. Στη λογική της επανασύνδεσης, της αλληλοϋποστήριξης στην υπεράσπιση της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της στήριξης των θεσμών, της πατρίδας. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, αυτή η λέξη ήταν ξεχασμένη και σπάνια αναφερόταν.

Ακουγόταν όμως συχνά από πατριδοκάπηλους και θιασώτες του πολιτικαντισμού, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωσή της εννοιολογικά και ουσιαστικά, και περαιτέρω συνέπεια την αποδόμησή της. Οσο πιο πολύ όμως αποδομείται η λαϊκή ψυχή, τόσο πιο εύκολα προχωρούν οι σχεδιασμοί. Και όποιος υποτιμά τους σχεδιασμούς αυτούς, υποτιμά την ιστορία, υποτιμά τον ίδιο, ως προσωπικότητα. Γιατί χωρίς ουσιαστική δημοκρατία και ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει ελεύθερη και δημοκρατική χώρα.

* Ο κ. Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προθέσεις και… αφαιρέσεις!

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Ανασυγκρότηση, Ανασχηματισμός, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Ελλάδα, Ηγέτες, Θεσμοί, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Κοινωνία, Πολιτική |

Πάντα… «μετά»! Σε τούτη τη χώρα πρέπει να πάθουμε (και να το ακριβοπληρώσουμε!) πρώτα εξαιτίας αδράνειας, ολιγωρίας, αδιαφορίας και ωχαδερφισμού (για λόγους ευπρέπειας, αφήνουμε απέξω «αδιαφάνειας, λοβιτούρας, διαπλοκής»…) των υπευθύνων της κρατικής μηχανής και… «μετά», όταν τα πράγματα σφίξουν και φθάσουν στο μη παρέκει, βγαίνουν όλοι οι «αρμόδιοι» και οι «υπεύθυνοι», διαπιστώνουν το κατά συρροήν λάθος και εξαγγέλλουν τα δέοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της προβληματικής πραγματικότητας. Τώρα, το αν και κατά πόσο οι εξαγγελίες… ευδοκιμούν, ώστε κάποια στιγμή να γίνουν και πράξεις, είναι ένα άλλο ζήτημα – ας μείνουμε εν προκειμένω στην καλή πρόθεση, την έστω και κατόπιν εορτής…

Χρόνιο και άσχετο με το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία το πρόβλημα των ανεξέλεγκτων δημοσίων δαπανών (με την ευρύτερη δυνατή έννοια το «δημόσιο»), καθώς επίσης και το ηθικό (πλην του δημοσιονομικού…) πρόβλημα που προκύπτει από τη βεβαιότητα πως πίσω από ένα σημαντικό μέρος των ανέλεγκτων δημοσίων δαπανών βρίσκονται σκάνδαλα, ατασθαλίες, παράνομος πλουτισμός. Το ίδιο χρόνιο και το… λογιστικά αντίστοιχο πρόβλημα, αυτό των δημοσίων εσόδων – και από τον συνδυασμό των δύο (μαζί με την έλλειψη ανταγωνιστικού παραγωγικού ιστού, στέρεης ανάπτυξης κ.λπ.) προκύπτει το… επίσης χρόνιο ζήτημα του ελλείμματος, του χρέους κ.λπ.

Ολα τα… κατά καιρούς εξαγγελλόμενα «μέτρα» και οι διορθωτικές κινήσεις για την αντιμετώπιση του εκρηκτικού αυτού μείγματος πέτυχαν τόσο, ώστε να φθάσουμε σήμερα στο απροχώρητο, να αναγκαζόμαστε σε δανεισμό με δυσβάστακτους όρους, τα ταμεία να… αραχνιάζουν, να μην υπάρχει «σάλιο» για την ικανοποίηση και των πιο άμεσων αναγκών. ΤΩΡΑ, στο «και πέντε», αποφασίζονται έλεγχοι σε νομαρχίες, δήμους, νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, άλλες δημόσιες υπηρεσίες τώρα, γιατί όχι και… «μέχρι τώρα»;

Η πάταξη της φοροδιαφυγής έχει αναχθεί κατά καιρούς από όλες τις κυβερνήσεις σε «εθνικό στόχο» – πώς, έτσι, στο… μιλητό; Χωρίς εκ βάθρων αναδιοργάνωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών (και των αντίστοιχων για τις ειφορές στα ταμεία), χωρίς δικλίδες ασφαλείας (σίγουρα υπάρχουν) που θα αποκλείουν όσο περισσότερο είναι δυνατόν τη διαπλοκή, το «λάδωμα» των υπευθύνων γι’ αυτές τις εισπράξεις, που αποτέλεσμα έχουν να φοροδιαφεύγουν τόσο πολλοί (υπολογίζεται ότι τα βεβαιωμένα πλην μη εισπραχθέντα δημόσια έσοδα φθάνουν το… 15% του ΑΕΠ!);

Ο νέος διοικητής του ΙΚΑ (με σημαντική θέση στον μηχανισμό του ιδρύματος, μέχρι σήμερα) μας… «αποκάλυψε» χθες πως υπάρχει πρόβλημα ΜΗ καταβολής εισφορών, καθώς επίσης και ότι το 9% των εργαζομένων στις επιχειρήσεις είναι ανασφάλιστο. Σιγά την… αποκάλυψη – δεκαετίες ολόκληρες γνωρίζουμε το πρόβλημα και τις σοβαρότατες συνέπειές του! Αντί να κάνει… στατιστικές αναφορές, καλύτερα θα ήταν να μας παρουσιάσει το συγκεκριμένο, υλοποιήσιμο, επεξεργασμένο σχέδιό του, για το ΠΩΣ θα καταφέρει ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός οργανισμός της χώρας να… κάνει τη δουλειά του και να εισπράττει εισφορές, πώς θα ελέγχει σωστά και αποτελεσματικά τις επιχειρήσεις ώστε να αποφεύγεται στο μεγαλύτερο δυνατό μέρος της η «μαύρη εργασία» – που δεν έχει, άλλωστε, μόνο οικονομικές επιπτώσεις…

Ο καλών προθέσεων και αποτελεσματικός νέος υπουργός Οικονομίας στα μέτρα που εξήγγειλε χθες στο πλαίσιο του σταθεροποιητικού προγράμματος της κυβέρνησης (που, στην πράξη, βγάζει… OFF τον προϋπολογισμό που υπερψήφισε πριν από δύο μήνες η κυβερνητική πλειοψηφία…) περιλαμβάνει και τη «δέσμευση» να μειωθούν οι (τεράστιες και σε πολύ μεγάλο βαθμό αδιαφανείς…) φαρμακευτικές δαπάνες – μακάρι να το πετύχει. Μπαίνουμε, όμως, στον πειρασμό να αναρωτηθούμε πώς και γιατί αυτή η κυβέρνηση, σε ένα από τα πρώτα μέτρα του πήρε μετά τις εκλογές του 2004, κατήργησε τη «λίστα φαρμάκων», που σε κάποιο βαθμό έστω περιόριζε τη φαρμακευτική δαπάνη, που σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από την κατάργηση και μόνο της «λίστας» επιβαρύνθηκε κατά… 4 δισ. ευρώ!

Για να μειωθεί η φαρμακευτική δαπάνη που γονατίζει τα ασφαλιστικά ταμεία απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καθιέρωση «μπαρ-κόουντ», προανήγγειλε χθες ο κ. Γ. Παπαθανασίου, για κάθε ασφαλισμένο σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική μηχανοργάνωση των ταμείων – γι’ αυτά τα πρακτικά ζητήματα, που όμως αποτελούν θεμέλια για κάθε προσπάθεια περιορισμού της φαρμακευτικής δαπάνης, να δούμε τι μέλλει γενέσθαι…

Και για την ιστορία: στις αρχές της πρώτης θητείας της «νέας διακυβέρνησης», τράπεζα που διαθέτει υπερσύγχρονα συστήματα μηχανοργάνωσης συναντήθηκε τότε με τον υπουργό Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη και του πρότεινε το υπουργείο να εφοδιαστεί με ένα συστημικό πρόγραμμα «Β ΤΟ Β», που θα απλοποιούσε στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις προμήθειες στο δημόσιο σύστημα υγείας και θα απέκλειε διαπλοκές, σκάνδαλα, «ημετέρους», λαδώματα, κάθε είδους λοβιτούρες στο… χρυσοφόρο αυτό κύκλωμα. Ο υπουργός την… ευχαρίστησε, δεσμεύθηκε πως θα «εξετάσει την πρόταση» και έκτοτε (πάνω από 5 χρόνια!) ούτε φωνή ούτε ακρόαση…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δεν μιλούν, κραυγάζουν

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Αριστερά, Αστυνομική βία, Γλώσσα, Δημοσιογράφοι, Ελλάδα, Ελληνες, Ελληνική Αστυνομία, Θεσμοί, Κόμματα, Κοινωνία |

Aυτός που τα είπε, τα έλεγε σοβαρά. Μιλούσε σε πρωτοτάξιο πρωινάδικο, από το οποίο φαίνεται πως έμαθε και τα γράμματα!. Με τον τρόπο του, ο υπηρεσιακός «δημοσιογράφος» περιέγραψε σκωπτικά την απόλυτη τραγελαφική πραγματικότητα του ελληνικού κράτους. Υπήρχαν, ανέκραξε ο λειτουργός της ενημέρωσης, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες (κρίσιμες) για τον ψυχισμό του αστυνομικού (αυτόν που πυροβόλησε αστυνομικό μέσα στο σπίτι του Αμερικανού πρέσβη) «καταγεγραμμένα προβλήματα, αλλά μόνον σε προφορικό επίπεδο». Μετάφραση: όλοι συζητούσαν ότι ο «συνάδελφος» δεν ήταν στα καλά του και οι ανώτεροι το γνώριζαν, αλλά κανείς δεν έκανε το «γραφειοκρατικό» βήμα να «καρφώσει». Μπράβο παλικάρια μου! Η διατύπωση του «αστυνομικού συντάκτη» (όχι συντάκτη θεμάτων της Αστυνομίας), προδίδει πολλά για την ποιότητα της ενημέρωσής «μας», όπως και για τη γλώσσα στην οποία συμβαίνουν όλα τούτα. Φρόντισε μάλιστα να το διευκρινίσει: «Ολοι τα γνώριζαν, όλοι τα συζητούσαν, αλλά κανείς δεν έκανε έγγραφη αναφορά».

Γιατί, όταν μιλάμε για υπερήφανους Ελληνες (μήπως δεν θα έπρεπε;) αν κάνεις κάτι που προβλέπεται από τους κανονισμούς, από την κοινή όσο και στοιχειώδη γνώση ανθρωπίνων λειτουργιών, αλλά και από ζωώδη λογική αυτοπροστασίας, μπορεί να χαρακτηριστείς «καρφί», άκαρδος, βαλτός και διάφορα άλλα ακόμη. Κανείς δεν σκέφτεται ότι όλοι αυτοί -όχι μόνον ο διαταραγμένος- οπλοφορούν. Και έχουν μάλιστα την ελευθερία να χρησιμοποιήσουν κατά βούληση το όπλο «τους». Μάλλον θαύμα είναι ότι με τόσους πολλούς να «σκέφτονται» κατά τέτοιον αποκαλυπτικό τρόπο, δεν έχουμε ακόμη θρηνήσει περισσότερα θύματα. Κι αν τους λοιδορήσεις, υπερασπιστές και κατήγοροι βάζουν τις φωνές και σκεπάζουν την ουσία.

Η ίδια στάση και αλλού. Σιγούμε, κλείνουμε τα μάτια, αποστρέφουμε τη σκέψη. Το «βουλώνουμε» εκεί που πρέπει να συζητήσουμε με επιχειρήματα, να εφαρμόσουμε ήρεμα τον νόμο, να προστατεύσουμε τους πολλούς απέναντι σε ελάχιστους. Μετατρεπόμαστε σε κυνικούς κρυψίνοες, έτοιμοι να επικαλεστούμε ένα δήθεν πάνοπλο κράτος που δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει, ιδίως όταν οι πολίτες «του» αδιαφορούν. Καβγατζής ο φονιάς του μαθητή, «τρελός» ο παραλίγο φονιάς του σεκιουριτά, παρασυρμένοι οι δειλοί της ζαρντινιέρας, με κάθε ευκαιρία αστυνομικοί και αστυνομικό σύστημα ρίχνονται στο βούρκο μιας απίθανης δικαιολογημένης χλεύης, με την κοινή γνώμη να νιώθει δικαιωμένη επειδή οι μεν «δολοφόνοι» βρίσκονται αντιμέτωποι με τις σφαίρες των άλλων δολοφόνων.

Οσο περισσότερο ο κόσμος κοιτά «αριστερά», τόσο εμείς μοιάζουμε να έχουμε χάσει τον (πολιτικό) μπούσουλα. Με την επικράτηση του αμόρφωτου και φωνακλά επί του ήρεμου και επίμονου. Την επικράτηση του μεγάλου κενού, που πλασάρει ο εξυπνάκιας στην τηλεόραση, απέναντι στον έμπειρο διαπραγματευτή κοινωνικών εξελίξεων. Περιέργως, μάλλον από ένστικτο παρά από καλό σχεδιασμό, στην πλευρά της «δεξιάς», η αντίληψη του «λαϊκού» οδηγεί ευκολότερα στην αποδοχή της νέας πραγματικότητας. Λιγότερα λόγια, καλύτερες (προ)συνεννοήσεις, ελάχιστη αποτελεσματικότητα της διοίκησης που απέμεινε όρθια, κάνουν αποτελεσματικότερη τη διαχείριση των τρεχουσών υποθέσεων της μεγάλης κρίσης.

Τροπή που κάνει σφοδρότερη τη διέξοδο στη βία και καθιστά άκρως επικίνδυνο τον εφησυχασμό στη βία. Βία όσων πιστεύουν πως αρκεί η «καβάλα στην εξουσία» για να αγνοούν ότι η εφαρμογή των νόμων γίνεται στο πνεύμα του νομοθέτη και όχι με τον αστυνομικό ετσιθελισμό. Βία των άλλων που ομνύουν σε ένα άγνωστο στους κοινούς θνητούς δίκαιο που λένε πως η δήθεν δημοκρατία θέλει τις μειοψηφίες γνώμης να υπηρετούνται ανεξαρτήτως διαδικασιών, συλλογικότητας και αποτελέσματος. Η Ελλάδα σέρνεται και διασύρεται από δύο μειοψηφικές αντιλήψεις που ευπειθώς προσκυνούν τη βία, αδιαφορούν για την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας, επιδιώκουν με κραυγές να σκεπάσουν το δικαίωμα του πολίτη να κρίνει. Απομονώστε τους!

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κάποιοι βουλευτές να στασιάσουν

Posted on Φεβρουαρίου 3, 2009. Filed under: Βουλή, Βουλευτές, Γιανναράς Χρήστος, Διαφθορά, Ελλάδα, Ηγέτες, Ηθική, Θεσμοί | Ετικέτες: |

Η μεστή σε νοήματα προσευχή του πάστορα πριν από την ορκωμοσία του καινούργιου προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Οι θρησκευτικοί ύμνοι. Ο όρκος πάνω στη χριστιανική Βίβλο και τα λόγια του όρκου. Η καταληκτήρια στον προεδρικό λόγο επίκληση της ευλογίας του Θεού. Τίποτε από αυτά δεν έδινε την εντύπωση συμβατικής θρησκευτικής τελετουργίας. Τόσο οι αρχές και εξουσίες όσο και το πλήθος έδειχναν συνειδητή συμμετοχή στα τελούμενα, αυτοσυγκέντρωση, ενεργό κατάφαση. Αυτή η κοινωνία της μεταναστευτικής πανσπερμίας, της αποθέωσης στην πράξη του Ιστορικού Υλισμού, σώζει «σέβας θεών»: Τη συνείδηση ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει έστω και η ανάπηρη αντιπροσωπευτική δημοκρατία δίχως μεταφυσικό άξονα αναφοράς της ανθρώπινης ευθύνης.

Στην ελλαδική του παρόντος κοινωνία οι θρησκευτικές τελετουργίες που συνοδεύουν την πολιτική εθιμοτυπία κραυγάζουν τη νέκρα συμβατικών στερεοτύπων. Συνεχίζουν να υπάρχουν με την υποκριτική τάχα και συναίνεση των «συντηρητικών» και σε πείσμα της κεχηνώδους χλεύης των «προοδευτικών». Η διολίσθηση της ελλαδικής κοινωνίας σε παλιμβαρβαρικό μηδενισμό έχει εξαλείψει από τον δημόσιο βίο κάθε ρεαλιστική αίσθηση του «ιερού»: των δεδομένων της ζωής που μας υπερβαίνουν. Υπερβαίνουν τις πιστοποιήσεις μας, χειραγωγούν στην αναζήτηση «νοήματος» των υπαρκτών και της ύπαρξης. Ο μηδενισμός μηδενίζει τον σεβασμό των αινιγμάτων που η πάλη για την αποσφράγισή τους γεννάει τον πολιτισμό, μαζί και τη λογοδοσία ευθύνης του ανθρώπου για τους λόγους και τις πράξεις του.

Η τελετή ορκωμοσίας του αμερικανού προέδρου προκαλεί σε συγκρίσεις: Ενα «χθεσινόν έθνος», καθώς έλεγε ο Μακρυγιάννης, και να σώζει περισσότερα στοιχεία πιστότητας στο αρχαιοελληνικό «σέβας θεών» της δημοκρατίας από τους θλιβερούς Ελλαδίτες του βαλκανικού νότου. Γέννημα οργανικό ο λαϊκισμός του κυρίαρχου στην ελλαδική πολιτική μηδενισμού έχει απαξιώσει κάθε εθιμική έκφραση αρχοντιάς στη συμπεριφορά των μπροστάρηδων, κάθε κώδικα αποθησαυρισμένου πλούτου σημαινόντων ευπρέπειας, ιερότητας του πολιτικού υπουργήματος. Αγραβάτωτη αναίδεια ακκίζεται προκλητικά και χυδαιολογεί από το βήμα του Κοινοβουλίου, επαίρεται για την παραίτηση από το «κυρίως ανθρώπινον»: την ελευθερία των σχέσεων κοινωνίας, ελευθερία από την αυθαιρεσία της καταναλωτικής βουλιμίας.

Σίγουρα και στον θώκο του προέδρου των ΗΠΑ έχουν αναρριχηθεί πρόσωπα προκλητικού αμοραλισμού, βιαστές της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας ολόκληρων λαών, όπως και πρόσωπα μικρονοϊκής, άκομψης συμπεριφοράς. Ομως, οι παραχαράκτες του υπουργήματος δεν παγίωσαν σαν πολιτικό αυτονόητο την ύβρι, το σύστημα εξουσίας δεν εκφασίστηκε οριστικά, δεν αποκλείει την έκπληξη, την ξεχωριστή ποιότητα. Ετσι, όχι μόνο φτάνει ένας έγχρωμος στο προεδρικό αξίωμα, αλλά, το σημαντικότερο, φτάνει εκεί άνθρωπος που μοιάζει προικισμένος με εξαιρετική καλλιέργεια και ευαισθησία, χάρη, φινέτσα, πρόσωπο που φωτίζεται ολόκληρο από το παιδικό του χαμόγελο. Και είναι μάλλον η πρώτη φορά στον διεθνή πολιτικό στίβο, που βλέπουμε ηγέτη με τέτοια δημόσια συμπεριφορά προς τη γυναίκα του: Με αβρότητα και πηγαία γενναιοδωρία να της δίνει παντού προτεραιότητα, να την τιμά με κομψή διακριτικότητα στοργής και με το φωτεινό του χαμόγελο.

Συγκρίνουμε με την εικόνα του ελλαδικού παλκοσένικου της εξουσίας: Τον αέρα άξεστων, αγροίκων αποκυημάτων του συνδικαλιστικού γκανγκεστερισμού και του τραμπουκισμού των κομματικών νεολαιών, την καχεκτική μετριότητα των εκγόνων της οικογενειοκρατίας, την κωμικά επηρμένη ασχετοσύνη των ευνοημένων της δημοσιότητας (ηθοποιών, καλαθοσφαιριστών, προπονητών, εκφωνητών ραδιοφώνου και παρουσιαστών της τηλεόρασης) που έχουν κατακλύσει βουλευτικά έδρανα και υπουργικούς θώκους. Αυτή η ανθρώπινη ποιότητα έχει παγιώσει στην Ελλάδα επίπεδο «πολιτικών» αντιπαραθέσεων ποδοσφαιρικού κρετινισμού, διαβρωτικού πρωτογονισμού, μικρόνοιας και ευτέλειας. Είναι ανίκανοι αυτοί οι άνθρωποι να συζητήσουν, να πειθαρχήσουν σε απαιτήσεις λογικής συνέπειας, σε κανόνες κριτικού ορθολογισμού. Το μόνο που προσπαθούν είναι να μην αφήσουν τον συνομιλητή τους να μιλήσει, να του αντιτάσσουν τη δική τους προπαγανδιστική λογοδιάρροια. Συμπεριφορά, νοοτροπία και αντανακλαστικά αγροίκων φασιστοειδών.

Η ελλαδική κοινωνία δεν μπορεί να δώσει στον εαυτό της καλύτερη, αποδοτικότερη, αξιοπρεπέστερη ηγεσία. Είναι πια ανίκανη για ποιοτικές επιλογές. Οι φωνές που προειδοποιούσαν γι’ αυτή τη συλλογική αναπηρία, δεν εισακούστηκαν. Οι καταβολές του μεθοδευμένου και μεθοδικού ευνουχισμού μπορούν να ανιχνευθούν στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της μεταδικτατορικής περιόδου: στην εν ψυχρώ κατάλυση των θεμελιωδών προϋποθέσεων λειτουργίας σχολικής εκπαίδευσης και πανεπιστημιακών σπουδών.

Ηρθε η ώρα να πληρώσουμε τα επίχειρα των πολιτικών μας επιλογών. Να καταλύεται η έννομη τάξη από το παραμικρό συνδικάτο οργανωμένων βουλιμικών απαιτήσεων, να παραλύουν οι πόλεις, πολίτες και περιουσίες να είναι έρμαια της παρανοϊκής βίας, να μαίνεται το έγκλημα ανεμπόδιστο. Οι μπουκωμένοι με αμύθητες επί χρόνια επιδοτήσεις αγρότες να νεκρώνουν το οδικό δίκτυο της χώρας, σαν στρατός κατοχής, με αναρίθμητα, υπερσύγχρονης τεχνολογίας, πανάκριβα τρακτέρ, εκβιάζοντας να συνεχίζεται επ’ άπειρον το τρελό φαγοπότι των χαράμι επιδοτήσεων.

Είναι πολλά τα σημάδια ότι, ώς τον Απρίλη που έρχεται, εξαντλείται η δυνατότητα του κράτους να πληρώνει μισθούς υπαλλήλων και συντάξεις. Και η κυβέρνηση θα καταφύγει σε εκλογές, για να μεταβιβάσει στους αντιπάλους της τον εφιάλτη διαχείρισης της χρεοκοπίας. Δηλαδή: οι παταγωδώς ανίκανοι και ντροπιαστικά διεφθαρμένοι θα παραδώσουν το κράτος στους αετονύχηδες πρώτους διδάξαντες τον μηδενιστικό αμοραλισμό, αυτούς που ξεθεμέλιωσαν κάθε έρεισμα κοινωνικής συνοχής, κάθε σέβας του «ιερού» στην Ελλάδα.

Αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, η πλειονότητα των ψηφοφόρων εξακολουθεί, βοσκηματωδώς, να εξαρτά την ηγετική ικανότητα των κομματικών αρχηγών από το φετίχ του οικογενειακού τους ονόματος. Είπαμε: αυτό το επίπεδο ορθολογισμού και κριτικής σκέψης παρήγαγαν και παράγουν τα σχολειά μας. Οπαδοί (και αρκετοί βουλευτές) της αξιωματικής αντιπολίτευσης αρνούνται την εξόφθαλμη δραματική ανικανότητα του αρχηγού τους με το επιχείρημα: «αποκλείεται να βγήκε σκάρτο το σπέρμα του Ανδρέα»! Η αντίστοιχης οξύνοιας προστακτική που συνάγουν οπαδοί και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος από την ταπεινωτική αποτυχία του καραμανλικού εκγόνου, είναι να στραφούν στο μητσοτατικό έκγονο: να προκύψει «αχτύπητο» δίδυμο, με το ανδρεϊκό σπέρμα, πολιτικής ανεπιτηδειότητας.

Αν υπάρχουν βουλευτές στα δύο «κόμματα εξουσίας» με απερίτμητη νοημοσύνη και ανιδιοτελή πατριωτισμό, οφείλουν να στασιάσουν. Να ανατρέψουν το σημερινό, αποδεδειγμένα άγονο πολιτικό σκηνικό, να υποχρεώσουν σε ριζικές ανακατατάξεις. Το οφείλουν στην προσωπική τους αξιοπρέπεια, στην ποιότητα ζωής των παιδιών τους, στον σεβασμό της «ιερότητας» του κοινωνικού αθλήματος, δηλαδή της ανθρωπιάς μας.

  • Tου Xρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προσοχή στους θεσμούς

Posted on Φεβρουαρίου 2, 2009. Filed under: Θεσμοί | Ετικέτες: |

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στους Κακλαμάνη- Βωβό και συντροφία, τους αναρχοαυτόνομους, τους αγρότες που έκοψαν την Ελλάδα όχι στα δύο αλλά στα τέσσερα και σε κάθε ομάδα πολιτών που δίκαια ή άδικα παίρνει «το νόμο στα χέρια της»; Ως ένα (σημαντικό όμως) σημείο καμία: θεωρούν όλοι ότι ο μόνος τρόπος για να παρακάμψουν αποφάσεις θεσμικών οργάνων που τους αφορούν και δεν τους αρέσουν είναι οι απειλές, οι ύβρεις και ενδεχόμενα οι αυτοδικίες. Αυτό σημαίνει ότι το «κοινωνικό συμβόλαιο» βρίσκεται σε κίνδυνο και το δημοκρατικό κράτος σε κρίση.

Είναι θεμιτή κάθε αντιπαλότητα, και η πιο έντονη, ανάμεσα στα κόμματα, είναι θεμιτή η υποστήριξη, και η πιο ατεκμηρίωτη, κάθε αιτήματος. Το αθέμιτο είναι η λεκτική και φυσική βία και η περιφρονητική παράκαμψη των θεσμών. Αυτό δεν σημαίνει ότι καταργούμε το δικαίωμα κριτικής τους και καταγγελίας κακώς κειμένων. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι επιτρεπτό να τους λοιδορούμε ή ακόμα και να τους καταργούμε στην πράξη με το έτσι θέλω χωρίς να έχει προηγηθεί μια σοβαρή δημοκρατική διαδικασία. Κατάργηση έμμεση και συχνά άμεση όταν ο κάθε υπουργός-πασάς, με τη γνωστή κάθετη χειρονομία, αποφασίζει «κατά παρέκκλιση» σε σχέση με τα όσα οι νόμοι και οι διατάξεις υπαγορεύουν. Σύμπτωση; Οι περισσότερες από τις αποφάσεις αυτές αφορούν εξυπηρετήσεις φιλικών προσώπων ή παραγόντων και των συμφερόντων τους. Με φωτογραφικού χαρακτήρα «αποφάσεις» ή ακόμα και με απόπειρες εξίσου φωτογραφικών και καθ΄ υπαγόρευση νέων προεδρικών διαταγμάτων.

Ως τώρα, το Συμβούλιο Επικρατείας έχει αντισταθεί στις παρανομίες αυτές και γι΄ αυτό τόσοι το μισούν. Ναι, είναι αλήθεια ότι με τις παρεμβάσεις του προκλήθηκαν καθυστερήσεις σε ορισμένα έργα και σε περισσότερες βολικές εξυπηρετήσεις. Αλλά ο κύριος ψόγος είναι ότι ενοχλεί τους «ιδεολόγους» του τσιμέντου που αν τους αφήναμε θα είχαν στο όνομα της ανάπτυξης «αξιοποιήσει» με μπετόν και «αναψυκτήρια» ακόμα και τον Εθνικό Κήπο- ή μάλλον το υπόλοιπό του γιατί έγιναν εκεί από χρόνια πολλά και απαράδεκτα όπως η μεγάλη επέκταση των εγκαταστάσεων της Προεδρικής Φρουράς.

Με τη φόρα που πήραμε, θα αποπειραθούμε αύριο να καταγγείλουμε- γιατί όχι αφού μας «ενοχλούν»; – το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή- αλλά αυτό το πράξαμε ήδη γιατί έθιξε τους υπέροχους ομόδοξους ανθρωπιστές Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς- το Διεθνές Δικαστήριο για τις τραγωδίες των πολέμων στην πρώην Γιουγκοσλαβία…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Κι απρόσωποι…»!

Posted on Ιανουαρίου 28, 2009. Filed under: Αγροτιά, Διαδηλώσεις, Εκλογές, Ελλάδα, Θεσμοί, Κόμματα, Κινήματα, Κοινωνία, Μπλόκα, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Oταν τους βλέπεις και τους ακούς από τα διάφορα παράθυρα της TV, σε «αδιάφορες» πολιτικά περιόδους (μη ιδιαίτερα φορτισμένες, έστω) σου δίνουν την εντύπωση πως «πιάνουν τα μηνύματα»  της κοινωνίας. Παραδέχονται τα λάθη τους, ομολογούν πως «η πολιτική τάξη οφείλει να πλησιάσει τον κόσμο και τα προβλήματά του…», διακηρύσσουν πως «μόνο αν μιλήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας» θ’ αποκτήσουν τη χαμένη τους αξιοπιστία, θα βρουν την απαραίτητη αύρα που θα τους μετατρέψει από πολιτικάντηδες σε πραγματικούς, υπεύθυνους πολιτικούς. Δείχνουν προβληματισμένοι από τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, διαβεβαιώνουν ότι τα μελετούν και τα χρησιμοποιούν ως «εργαλεία δουλειάς» και διαψεύδουν μετά… βδελυγμίας ότι οι σχεδιασμοί και οι κινήσεις τους γίνονται επί τη βάσει των μετρήσεων της κοινής γνώμης κι αποβλέπουν αποκλειστικά και μόνο στη δημοσκοπική «ανάκαμψη» κι επικράτησή τους…

Στη θεωρία, φυσικά, όλα τούτα. Γιατί, στην πρώτη ουσιαστική πολιτική κρίση, με το που θα πάρουν χαμπάρι πως η διαμορφούμενη πραγματικότητα και το επικείμενο μικροπολιτικό, κομματικό όφελος επιβάλλουν… επιστροφή στις «δοκιμασμένες» συνταγές, ξεχνούν τις «θεωρίες» και ξαναρίχνονται στις ανούσιες μικροκομματικής σκοπιμότητας κόντρες και «καταγγελίες». Κι όλα τα περί «πιάνουμε τα μηνύματα», πάνε περίπατο. Μαζί με την «υπευθυνότητα», την απόρριψη της πολιτικής με μέτρο το… μικρότερο δυνατόν πολιτικό κόστος, την ειλικρίνεια και την ευθύτητα στον διάλογό τους με την κοινωνία. Καλά είναι όλα τούτα, αλλά… «γι’ αργότερα». Που πάει να πει: «αφού εξασφαλίσουμε την εξουσία»!

Ο κόσμος, όμως, έχει αλλαξει. Αργόσυρτα, με υστέρηση χρονική έστω, αλλά έχει αλλάξει. Το καταλαβαίνεις στην καθημερινή κουβέντα στις φιλικές συντροφιές και στα καφενεία, το καταγράφουν πιο επιστημονικά οι δημοσκοπήσεις, όπου οι αναποφάσιστοι συνιστούν πλέον «δυναμική σταθερά», το φωνάζουν αυτό το «κανένα από τα δύο» και «κανείς από τους δύο» (αναφορικά στα κόμματα εξουσίας και τους ηγέτες τους) που δηλώνει ο κόσμος στο ερώτημα «ποιον εμπιστεύεσθε;» Ο κόσμος αλλάζει – αυτοί, όχι!

Υπό… φυσιολογικές συνθήκες, το ΠΑΣΟΚ είναι εκείνο που πρώτο και καλύτερο όφειλε να δει και ν’ αξιολογήσει αυτή την αλλαγή. Ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ως υπεύθυνος διαχειριστής της εξουσίας επί σειρά ετών, το λογικό θα ήταν όχι μόνο να πασχίζει με όλους τους τρόπους να καρπωθεί τη φθορά της κυβερνητικής Ν. Δ., αλλά να προβληματίζεται ενεργά ως προς το πώς θ’ αναδειχθεί υπεύθυνη και αξιόπιστη «εναλλακτική πρόταση». Τη στιγμή, μάλιστα, που όλοι οι δημοσκόποι και οι πολιτικοί ερευνητές, διαπιστώνουν ότι τα κέρδη που καταγράφει στις δημοσκοπήσεις, δεν είναι «θετικά», αλλά «εξ αντιδράσεως», λόγω της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής, των λαθών και της αναποτελεσματικότητας του κυβερνώντος κόμματος. Με άλλα λόγια δεν πείθει ως ουσιαστική και αξιόπιστη «εναλλακτική λύση» στο πρόβλημα διακυβέρνησης του τόπου, αλλά «μαζεύει» δυσαρεστημένους από την κυβερνητική απόδοση… «με το ζόρι», επειδή δεν έχουν τι άλλο να επιλέξουν. Γι’ αυτό και με την πρώτη «κίνηση» (επικοινωνιακή ή, έστω…) που θα κάνει η κυβερνώσα Ν. Δ. συσπειρώνει την απογοητευμένη βάση της, προσελκύει ένα τμήμα του ρεύματος των αναποφάσιστων…

Οι ειδικοί επιμένουν, πως με τις κυβερνητικές επιδόσεις, αν η Ν. Δ. είχε απέναντί της ένα «άλλο ΠΑΣΟΚ» (ή ένα άλλο αξιόπιστο κόμμα εξουσίας…) η «ψαλίδα» στις δημοσκοπήσεις θα ήταν απείρως πιο μεγάλη, και η «συσπείρωση» των απογοητευμένων ψηφοφόρων και των αναποφάσιστων πολύ πιο δύσκολη. Το λέει και το ίδιο το εκλογικό σώμα. Μόνο… στο ΠΑΣΟΚ δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν τίποτε… Αρκούνται στην (αμφίβολης διαχρονικότητας…) λογική του «ώριμου φρούτου», και περιμένουν τη… σειρά τους να κυβερνήσουν. Με πολύ πιθανό ενδεχόμενο να.. περιμένουν και να περιμένουν αναιτίως – βοηθούντος και του εκλογικού νόμου που καθιστά την αυτοδυναμία πολύ δύσκολο στόχο, και τα «δυνάμει» ενδεχόμενα, όλα ανοικτά.

Διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους πως «θέλουν εκλογές!» και «είναι» έτοιμοι να βγάλουν τη χώρα από τα αδιέξοδα της Ν. Δ. – μόνο που αν τους ρωτήσεις «με ποιο κυβερνητικό πρόγραμμα, με ποιες συγκεκριμένες προτάσεις» (και από κοντά: με ποιους στις υπεύθυνες υπουργικές θέσεις…), εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Της «δημοσιονομικής αυστηρότητας» και του «σταθεροποιητικού προγράμματος» οι μεν, της «φιλολαϊκής πολιτικής των παροχών» οι δε. Στο σχέδιο για την παιδεία και την αναμόρφωση του συστήματος και εκεί διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Οι μισοί πιέζουν για «εκλογικό παιχνίδι» με την υποψηφιότητα Προέδρου Δημοκρατίας το 2010, οι άλλοι μισοί επιμένουν πως «το θέμα άνοιξε άτσαλα και πρόωρα».

Ρωτάς τον εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ (του ΠΑΣΟΚ της μη επίλυσης του χρόνιου αγροτικού προβλήματος και του… ξεφουσκώματος των ελαστικών των τρακτέρ!) ποια είναι η θέση του κόμματος για τα μπλόκα, και αυτός με… σοβαρότητα σου «απαντά» πως «δεν είναι ο ρόλος μας αυτή τη στιγμή να βγούμε και να ζητήσουμε να σταματήσουν ή να συνεχίσουν τα μπλόκα…»! Πότε θα μας «πουν» το σχέδιό τους; Μετά… τις εκλογές; Τι να πουν και οι εκπρόσωποι, «έρημοι και απρόσωποι…»!

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 28/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...