Ιορδανίδης Κώστας

Οι συνέπειες του ιδεολογικού κενού

Posted on Μαΐου 19, 2012. Filed under: Ιορδανίδης Κώστας |

Tου Κωστα Iορδανιδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/5/2012

Δεν συνετρίβη η ελληνική κεντροδεξιά στις εκλογές της 6ης Μαΐου. Το συνολικό της ποσοστό μειώθηκε μόλις κατά 1,47% έναντι των εκλογών του 2009. Συνέβη κάτι απείρως πιο επικίνδυνο. Διασπάσθηκε, σε τρία κόμματα. Θα αντιτείνει κάποιος ότι διασπάσεις υπήρξαν και στο παρελθόν, αλλά τα αίτια ήταν προσωπικά, γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε οι κρίσεις που είχαν δημιουργηθεί ήσαν εφήμερες. Ακόμη και στις περιπτώσεις που υπήρχαν λόγοι ιδεολογικοί, όπως το 1977, με την αυτόνομη κάθοδο της Εθνικής Παρατάξεως, που είχε έντονο φιλομοναρχικό χαρακτήρα, επήλθε τελικώς μία άμβλυνση των διαφορών, και σιωπηρή επανένταξη στον βασικό παραταξιακό κορμό. (περισσότερα…)

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υποθέσεις εν όψει 2011

Posted on Ιανουαρίου 1, 2011. Filed under: Ιορδανίδης Κώστας |

  • Tου Κωστα Iορδανιδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/12/2010

Σωτήριες ενίοτε οι ασκήσεις αισιοδοξίας ακόμη και η ελεγχόμενη αυταπάτη. Κατά συνέπεια, ας υποθέσουμε ότι υφίσταται ελπίδα ανακάμψεως, όπως μας διαβεβαιώνουν οι κάθε φύσεως αρμόδιοι, επικαλούμενοι πληθώρα επιχειρημάτων, αξίας μάλλον αμφιβόλου. Ας υποθέσουμε ότι δεν διεταράχθη ο νους μας μέχρι βαθείας καταθλίψεως και ας αισιοδοξούμε στιγμιαίως εν όψει του νέου έτους.

Ας υποθέσουμε ότι ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Γιώργος Παπανδρέου αόκνως αγωνίζεται διά την σωτηρίαν της πατρίδος, όπως μας διαβεβαιώνει διαρκώς. Και ας υποθέσουμε ότι ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου έχει στόχο την έξοδο της Ελλάδος από την κρίση και δεν ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα συμφέροντα των δανειστών της.

Θωρακισμένοι –στιγμιαίως πάντα– από τις επιθέσεις μιας οικτρής μελαγχολίας, μπορούμε να υποστηρίξουμε, δίχως τον κίνδυνο γελοιοποιήσεως ενδεχομένως, ότι το 2010 υπήρξε μία χρονιά του παραλόγου.

Εξήντα πέντε χρόνια μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δίχως στρατιωτικές συγκρούσεις –με εξαίρεση τον πόλεμο του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας το 1999– και οι πολίτες τής πλέον προηγμένης ηπείρου του πλανήτη υφίστανται τις συνέπειες μιας οικονομικής κρίσεως μοναδικών διαστάσεων, διότι κάποιοι κάτι δεν υπολόγισαν σωστά.

Στα καθ’ ημάς, ο κ. Παπανδρέου κάτι και αυτός δεν υπολόγισε σωστά. Αφού για μία πενταετία υπονόμευσε κάθε προσπάθεια των κυβερνήσεων του κ. Κώστα Καραμανλή για εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας, επέπεσε «επί δικαίους και αδίκους» επιβάλλοντας στυγνή λιτότητα της πλέον νεοφιλελεύθερης μορφής, προς δόξαν των αρχών που ευαγγελίζεται ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Κατακεραύνωσε –ή έτσι φαντάσθηκε– ο κ. Παπανδρέου τη Δεξιά, τους πρώτους μήνες που ανέβηκε στην εξουσία, με εξεταστικές επιτροπές και άλλα ανούσια τεχνάσματα του παρελθόντος, αλλά το μέτωπο συγκρούσεως έχει στην πράξη μετακινηθεί. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν αντιμετωπίζει τη Δεξιά, την Αριστερά ή όποια άλλη αντίπαλη πολιτική παράταξη, αλλά πρωτίστως το κατ’ εξοχήν δημιούργημα του κόμματός του – με άλλα λόγια τούς συνδικαλιστές και υπαλλήλους των ΔΕΚΟ και του δημόσιου τομέα.

Ας υποθέσουμε ως εκ τούτου ότι η εμφύλια διαμάχη μεταξύ του «παραδοσιακού» ΠΑΣΟΚ και της εκσυγχρονιστικής, ούτως ειπείν, ομάδος που περιβάλλει τον κ. Παπανδρέου θα συνεχισθεί, στη διάρκεια του 2011, αδυσώπητη.

Στο παρελθόν, εθαύμαζαν πολλοί τη δυνατότητα μεταλλάξεων του ΠΑΣΟΚ, αλλά οι όποιες αλλαγές εξυπηρετούσαν πάντα τον σκληρό πυρήνα των παραδοσιακών στελεχών αυτού του κόμματος. Ο σκληρός πυρήνας των συνδικαλιστών αποθέωσε τον Ανδρέα Παπανδρέου και στη συνέχεια ανέδειξε τον κ. Κώστα Σημίτη στην ηγεσία του κόμματος, διότι χάρη σε αυτόν μπορούσε να διατηρηθεί ένας μηχανισμός νομής της εξουσίας.

Μετάλλαξη ωστόσο χωρίς την ενεργό συμμετοχή ή έστω συναίνεση του σκληρού πυρήνος ενός κόμματος δεν είναι δυνατόν να υπάρξει. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι ο κ. Παπανδρέου θα επιμένει στην πολιτική του, δεν πρόκειται το πιθανότερο να σώσει την Ελλάδα, αλλά θα έχει υπονομεύσει θανασίμως το ΠΑΣΟΚ. Είναι ο μόνος που θα μπορούσε να το κάνει.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Καθώς τελειώνει ο χρόνος

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Ιορδανίδης Κώστας |

  • Του Kωστα Iορδανιδη, Η Καθημερινή, 30-12-10

Ουδέποτε η Ελλάδα, στα χρόνια της μεταπολιτεύσεως, αντιμετώπιζε την έλευση του νέου έτους με τέτοιο υστέρημα αισιοδοξίας και ελπίδος. Τα πάντα έχουν δρομολογηθεί στη βάση των προνοιών του Μνημονίου, που συνεχώς αναθεωρείται επί τα χείρω. Τα περιθώρια ευχάριστων εκπλήξεων, ανύπαρκτα. Μια πτωτική πορεία καθ’ όσον αφορά την υλική ευμάρεια των πολιτών φαντάζει ως βεβαία. Ουδέν το νέο στον πολιτικό ορίζοντα. Κάποιοι αναφέρονται στην ύπαρξη νέων τάσεων, που εκφράζονται, ωστόσο, από άτομα που στην πλειοψηφία τους δεν είναι νέα.

Στους μεγαλυτέρους δήμους της χώρας, των Αθηναίων και της Θεσσαλονίκης, αναδείχθησαν δύο νέα πρόσωπα. Πολιτικώς μάλλον αντισυμβατικά, στα οποία εναπόθεσαν ελπίδες οι ψηφοφόροι διαφόρων αποκλίσεων, προσκείμενοι κυρίως στον χώρο της Αριστεράς ή των «προοδευτικών δυνάμεων».

Ο κ. Γιώργος Καμίνης στην Αθήνα και ο κ. Γιάννης Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη εμφανίζονται ως άτομα «καλού γούστου», ως εκφραστές της ούτως ειπείν αστικής τάξεως και θα αναμείνουμε το ίχνος τους στην καθημερινότητα των πολιτών, που τους εξέλεξαν.

Και οι δύο δήμαρχοι προτάθηκαν από την ομάδα που αποκολλήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, υπό τον κ. Φώτη Κουβέλη και υποστηρίχθηκαν από το ΠΑΣΟΚ, όχι με ιδιαίτερη είναι αλήθεια θέρμη. Ως φορέας νέων τάσεων εμφανίζεται κατά συνέπεια και ο κ. Κουβέλης.

Παράλληλα, η διαγραφή της κ. Ντόρας Μπακογιάννη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα και από τη Νέα Δημοκρατία, την ώθησε στην ίδρυση πολιτικού κινήματος φιλελευθέρων τάσεων. Μένει να αποδειχθεί στην πράξη η ανταπόκριση της κοινωνίας στο εγχείρημα της κ. Μπακογιάννη. Τέσσερις διαγραφέντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συγκροτούν άλλον πυρήνα διαφοροποιήσεως από το κατεστημένο. Με άλλα λόγια η κρίση προκάλεσε αναταράξεις -μινιμάλ μέχρις στιγμής- σε όλο το πολιτικό φάσμα, με εξαίρεση φυσικά το ΚΚΕ.

Προς το παρόν, ωστόσο, τα πολιτικά πράγματα κινούνται μάλλον με συμβατικούς ρυθμούς, στο πλαίσιο του δικομματισμού, παρά την απαξίωση των δύο κομμάτων εξουσίας.

Ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου και η εκσυγχρονιστική ομάδα του, μετά την άκρως ερασιτεχνική πολιτική που ακολούθησαν, υπονομεύοντας τη δανειοληπτική ικανότητα της χώρας επί σειρά μηνών και στη συνέχεια συνομολογώντας με την τρόικα το Μνημόνιο, δίχως τη στοιχειώδη διαπραγμάτευση, ακολουθεί πορεία πολιτικού αυτοχειριασμού – εξέλιξη ευπρόσδεκτη για τη Δεξιά ή την Αριστερά.

Με το ΠΑΣΟΚ σε εμφύλια αναταραχή, η πολιτική δύναμη από την οποία μπορεί κανείς να αναμένει αλλαγή είναι η Νέα Δημοκρατία, διότι αποτελεί εξ ορισμού την εναλλακτική λύση, ως κόμμα εξουσίας. Ο κ. Αντώνης Σαμαράς κατάφερε να συσπειρώσει σημαντικό τμήμα του κόμματός του, μετά την εκλογική ήττα του Οκτωβρίου 2009. Το ζητούμενο πλέον είναι η δυναμική παρουσία της Δεξιάς στο πολιτικό γίγνεσθαι, δίχως το σύνδρομο μειονεξίας που της επέβαλαν οι αντίπαλοί της.

Το νέο πρέπει και μπορεί να προκύψει, στη συγκεκριμένη συγκυρία, από τη Δεξιά, όχι στη βάση επικοινωνιακών τεχνασμάτων, όπου οι επιδόσεις της συντηρητικών πολιτικών υπήρξαν κατά κανόνα θλιβερές, αλλά ως διαφορετική αντίληψη ζωής και πολιτικής.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολιτεία της μελαγχολίας

Posted on Δεκέμβριος 26, 2010. Filed under: Ιορδανίδης Κώστας |

  • Tου Κωστα Iορδανιδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Η έκπτωση και των μεγαλυτέρων θρησκευτικών εορτών –όπως των Χριστουγέννων– σε εμποροπανηγύρεις δίχως πνευματικό περιεχόμενο υπήρξε μία από τις «πολιτισμικές παρακαταθήκες» που κληροδότησε στην ανθρωπότητα ο Διαφωτισμός, με μελαγχολικές συνέπειες σε περιόδους κρίσεως.

Ενδιαφέρον ότι για πρώτη φορά στη μεταπολεμική μας ιστορία, η φετινή εμποροπανήγυρις, στην οποία επένδυε πάντοτε ο επιχειρηματικός κόσμος της χώρας, χαρακτηρίζεται από κατήφεια, πενία και ανεκδήλωτη «οργή». Οταν μία κοινωνία χάνει το μεταφυσικό σημείο αναφοράς της, βρίσκεται αντιμέτωπη με τα συντρίμμια της υλικής καταστροφής, στο έλεος πιθανών συγκρούσεων.

Μέγα ιδεολόγημα της Μεταπολιτεύσεως, η ενσωμάτωση της Ελλάδος στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες· εξέλιξη με υπερβατικές, περίπου, διαστάσεις η ένταξη της χώρας στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., στην Ευρωζώνη, που θα εξασφάλιζε τη σταθερότητα και την ευημερία εις το διηνεκές. Αυτά έως πριν από έναν χρόνο, όταν αποκαλύφθηκε η αυταπάτη και πλέον τίποτε δεν θεωρείται δεδομένο· ή μάλλον διαπιστώνεται καθημερινώς στην πράξη ότι η πορεία προς την εξαθλίωση είναι μονόδρομος για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Αποτελεί από μίαν άποψη έκφραση δικαιοσύνης ότι η διαχείριση της κρίσεως πρέπει να γίνει από κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, διότι αυτό το κόμμα δημιούργησε –σε ένα τεράστιο ποσοστό– το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μόρφωμα της Μεταπολιτεύσεως.

Βρίσκεται ως εκ τούτου το ΠΑΣΟΚ σε φάση ατύπου εμφύλιας συγκρούσεως. Μία ολιγάριθμη ομάδα, αποκομμένη πλήρως από την ελληνική πραγματικότητα, και αφού επί πεντάμηνο λειτούργησε με τρόπο άκρως ερασιτεχνικό και υπονόμευσε τη δανειοληπτική ικανότητα της χώρας, συνομολόγησε δίχως να διαπραγματευθεί Μνημόνιο με την τρόικα, και βρίσκεται αντιμέτωπη με όλη την κοινωνία, αλλά κυρίως με το παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ, των συνδικαλιστών και των ΔΕΚΟ.

Δεν αισθανόμεθα συμπάθεια για την αναίμακτη, μέχρις στιγμής, σύγκρουση των δύο ομάδων ή όψεων του ΠΑΣΟΚ, διότι θα έλεγε κανείς ότι «έβλαψαν το ίδιο»  –και οι δύο– την κοινωνία των Ελλήνων. Αλλά δεν είναι δυνατόν να αδιαφορούμε για τον κίνδυνο μιας ευρύτερης κοινωνικής αστάθειας.

Η σταθερότητα αποτελεί την κύρια μέριμνα του συντηρητικού πολίτη. Αυτή η ιδιότητα τον διαφοροποιεί από τον «επαναστάτη» της ευπόρου τάξεως που είναι κατά συνθήκην ο φιλελεύθερος ή τον «επαναστάτη» της Αριστεράς, κάθε αποχρώσεως. Σε μία κοινωνία, όπως η ελληνική, που βρίσκεται σε διαρκή επαναστατική διέγερση, η «δημιουργική» επανάσταση των «φιλελευθέρων δυνάμεων» μπορεί να οδηγήσει σε κατίσχυση πληβειακών στοιχείων –όχι κατ’ ανάγκην μόνον αριστερής προελεύσεως.

Το γεγονός ότι η κοινωνική αναταραχή δεν εκδηλώνεται διά των παραδοσιακών της φορέων –κόμματα και συνδικάτα– λόγω απαξιώσεώς τους, δεν αποτελεί παρηγορία. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι να αρχίσει να εκδηλώνεται η αντίδραση όχι κατευθυνόμενα, αλλά άναρχα από το πλήθος. Υπάρχει με δυο λέξεις κίνδυνος απωλείας του ελέγχου –και από όσους συγκροτούν το ούτως ειπείν σημερινό κατεστημένο και από εκείνους που το αμφισβητούν θεσμικά. Συνέβη στο παρελθόν· δεν συντρέχει λόγος επαναλήψεως του φαινομένου.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο ολετήρας του ΠΑΣΟΚ

Posted on Δεκέμβριος 13, 2010. Filed under: Ιορδανίδης Κώστας |

  • Tου Κωστα Iορδανιδη, Η Καθημερινή, 12/12/2010

Η ελληνική πολιτική σκέψη υπήρξε πάντα εμβρυώδης ή εντελώς ανύπαρκτη. Η αβασάνιστη εισαγωγή ιδεών και οι πλημμελέστατες απόπειρες εφαρμογής τους υπήρξαν ο κοινός τόπος της πρακτικής που εφάρμοζαν διάφορες κυβερνήσεις. Συχνότατα το αποτέλεσμα ήταν ο διχασμός, ενίοτε δραματικός και βίαιος, και σήμερα εστιάζεται γύρω από το Μνημόνιο.

Αλλά το Μνημόνιο είναι πλέον νόμος του κράτους. Δεσμεύει την Ελλάδα έναντι των δανειστών της και έγινε δεκτό, δίχως διαπραγμάτευση, από την κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου. Εχει κατά συνέπεια υποχρέωση η κυβέρνηση να το εφαρμόσει μόνη, δίχως πολιτική υποστήριξη, διότι μόνη το συνομολόγησε με τρόπο ερασιτεχνικό, σε μία κατάσταση πανικού, αφού επί επτάμηνο περίπου κατάφερε να υπονομεύσει την αξιοπιστία της χώρας.

Στόχος των πρώτων μηνών της κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ ήταν ο διασυρμός της προηγούμενης διοικήσεως της Νέας Δημοκρατίας, του τέως πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή και των συνεργατών του, στο εσωτερικό και διεθνώς.

Ο πρόεδρος της Ν. Δ. κ. Αντώνης Σαμαράς καταψήφισε μεν στη Βουλή το Μνημόνιο, αλλά η αξιωματική αντιπολίτευση στηρίζει την πλειοψηφία των διαρθρωτικών μέτρων που εισάγει η κυβέρνηση στη Βουλή. Δεν προβάλλει πρακτικώς κανένα πρόβλημα στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής, όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ στην πενταετία των κυβερνήσεων του κ. Καραμανλή, μετατρέποντας την Αθήνα σε κόλαση, όταν η Ν. Δ. αποπειράτο να εισαγάγει κάποιες ανώδυνες μεταρρυθμίσεις σε σύγκριση με τον αρμαγεδδώνα των σημερινών μέτρων.

Αφού λοιπόν για μία εικοσαετία το ΠΑΣΟΚ με τις διαδοχικές του κυβερνήσεις θεσμοθέτησε τη σπατάλη του δημοσίου χρήματος, αφού ως αντιπολίτευση για μία πενταετία υπονόμευσε με κάθε τρόπο τις όποιες μεταρρυθμίσεις επιχειρούσε να εισαγάγει η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή και αφού επί έξι μήνες κινήθηκε στο εσωτερικό και διεθνώς με εγκληματική ανευθυνότητα, ευρέθη ενώπιον του χάους που εν πολλοίς δημιούργησε. Αυτό δεν αναιρεί βεβαίως ότι υπήρξαν σοβαρά σφάλματα και από την πλευρά της Ν. Δ.

Το πρόβλημα της κυβερνήσεως του κ. Παπανδρέου δεν είναι ότι η Ν. Δ. αρνείται την πολιτική στήριξη σε ό, τι συνομολόγησε η τρόικα με τον υπουργό Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, αφού ούτως ή άλλως η αξιωματική αντιπολίτευση δεν δημιουργεί πρακτικά κωλύματα στην προώθηση της κυβερνητικής πολιτικής. Ο εφιάλτης της κυβερνήσεως είναι ότι η πολιτική που εφαρμόζει δεν είναι διόλου βέβαιο ότι οδηγεί στην έξοδο από την κρίση. Η αναδιάρθρωση του χρέους -όχι η επιμήκυνση απλώς της αποπληρωμής των δανείων της τρόικας- αρχίζει πλέον να θεωρείται πιθανή, και αυτό σημαίνει χρεοκοπία.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο κ. Γιώργος Παπανδρέου δεν θα γίνει ένας νέος Χαρίλαος Τρικούπης και δεν θα επαναλάβει το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», που είναι αμφίβολο εάν το είπε όντως αυτός ο περιώνυμος πολιτικός της νεωτέρας Ελλάδος. Γι’ αυτό, το φάσμα των εκλογών θα εξακολουθεί να πλανάται στην πολιτική ζωή της χώρας, ώστε οι ευθύνες να περιέλθουν στη Ν. Δ.

Ο κ. Παπανδρέου ως υπουργός των Εξωτερικών ανέστρεψε πλήρως την πολιτική του πατέρα του, στα ελληνοτουρκικά. Το επέτυχε δίχως να υπάρξει αντίδραση στο ΠΑΣΟΚ. Σήμερα έχει αναλάβει να καταστρέψει εκ βάθρων το «σύστημα ΠΑΣΟΚ». Θα παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον το εγχείρημά του.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το δόγμα εξωτερικής πολιτικής

Posted on Σεπτεμβρίου 16, 2010. Filed under: Εξωτερική πολιτική, Ιορδανίδης Κώστας |

  • Του Kωστα Iορδανιδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Η απόφαση του υπουργού Εξωτερικών κ. Δημήτρη Δρούτσα να συγκροτήσει επιτροπή διπλωματών και ακαδημαϊκών που θα αναλάβουν να επεξεργασθούν «το νέο στρατηγικό δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής» είναι δηλωτική αγαθών προθέσεων.

Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει ακόλουθος του υπουργείου Εξωτερικών που να μην είναι σε θέση να απαριθμήσει τις προτεραιότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, το «νέο στρατηγικό δόγμα» πρέπει να αποτελεί υπέρβαση των κοινών τόπων, που με επιμονή αλλά περιορισμένη πειστικότητα επαναλαμβάνουν πρωθυπουργοί και υπουργοί επί των Εξωτερικών της Ελλάδος.

Θα αναμείνουμε το αποτέλεσμα της διαδικασίας με ενδιαφέρον. Αλλά ίσως θα ήταν σκόπιμο να επισημανθεί ότι η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν είναι μεταφυσική ενασχόληση. Η εξωτερική πολιτική είναι κατ’ εξοχήν η προβολή της εσωτερικής ισχύος μιας χώρας στο άμεσο περιβάλλον της. Ενα «νέο στρατηγικό δόγμα» δεν μπορεί να είναι, συνεπώς, ανισοβαρές με την εσωτερική ισχύ της Ελλάδος, διότι υπάρχει κίνδυνος γελοιοποιήσεως.

Η εξωτερική πολιτική, επίσης, μπορεί να κινηθεί σε ένα περιβάλλον ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, με την προσδοκία εξασφαλίσεως ωφελημάτων, δίχως να έχει τις απαιτούμενες δυνατότητες. Αυτό επεχείρησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος με καταστρεπτικά αποτελέσματα, αν και κατάφερε να επιρρίψει τις ευθύνες στους αντιπάλους του, που εκτελέσθηκαν έπειτα από μία δίκη-παρωδία.

Πέραν όμως των κινδύνων που ενέχει μία τέτοια πολιτική, η Ελλάς ως χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του ΝΑΤΟ δεν έχει την παραμικρά δυνατότητα, αλλά ούτε πλέον τη διάθεση, να αυτενεργήσει στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων. Πολιτική της μορφής αυτής ακολουθεί ο πρωθυπουργός κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, αλλά η Τουρκία, στην παρούσα συγκυρία, είναι χώρα διαφορετικού δυναμισμού από τη σημερινή Ελλάδα.

Ενδεχομένως κάποιοι να πιστεύουν ότι η πρόσφατη διαφοροποίηση της Aγκυρας έναντι των παραδοσιακών της συμμάχων δίδει τη δυνατότητα «δημιουργικής παρεμβολής» της Ελλάδος στην περιοχή. Ο πειρασμός είναι μεγάλος, αλλά και προφανείς οι κίνδυνοι. Το ερώτημα που πρέπει ίσως να απασχολήσει την υπό συγκρότηση επιτροπή είναι εάν μία χώρα που έχασε την κυριαρχία στον τομέα της οικονομίας μπορεί να ασκήσει «παρεμβατική» εξωτερική πολιτική ή πρέπει να ασχοληθεί πρωτίστως με την εσωτερική της ανασυγκρότηση.


Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κρίσιμο έλλειμμα λογικής

Posted on Μαΐου 9, 2010. Filed under: Ιορδανίδης Κώστας |

  • Tου Κωστα Iορδανιδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 9 Mαϊου 2010

Η οικονομική κρίση εξελίσσεται πλέον σαφώς σε κρίση του πολιτικού συστήματος. Ο νόμος, με τους όρους που επέβαλαν οι δανειστές της χώρας, ψηφίσθηκε την Πέμπτη στη Βουλή, αλλά η ασυμβατότητα των διατάξεών του με το αίσθημα της πλειοψηφίας παραμένει τεράστια.

Οργή και αίσθηση αδικίας θα λειτουργήσουν υπονομευτικά σε κάθε προσπάθεια εφαρμογής των ψηφισθέντων μέτρων, που η αποτελεσματικότητά τους αμφισβητείται ζωηρώς και αποτελεί υποκρισία της αίσχιστης μορφής να αναμένει κάποιος την κατανόηση πολιτών, τους οποίους επί δεκαετίες κολάκευσαν και εκμαύλισαν οι μεγαλόσχημοι πολιτικοί ηγέτες της χώρας.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι κάτω από ασφυκτικές συνθήκες πιέσεως χρονικής ίσως δεν ήταν δυνατόν να εξασφαλισθεί κοινωνική συναίνεση. Αλλά η πρωτόγονη πολιτική διαπάλη των δύο κομμάτων εξουσίας στη Βουλή την περασμένη Πέμπτη δεν επεβλήθη από χρονικούς περιορισμούς. Ηταν απλώς παράλογη, αφού τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Ν.Δ. τα τελευταία τριάντα χρόνια επέδειξαν εγκληματική ανικανότητα.

Ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου τορπίλισε κάθε ελπίδα συναινέσεως με την πρωτοφανή επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον της Ν.Δ. ενώ ο κ. Αντώνης Σαμαράς πρότεινε καταψήφιση του νόμου, με την ελπίδα προφανώς ότι θα προσελκύσει όσους πολίτες πλήττονται οικονομικά από την παρούσα κρίση. Αλλά ελιγμοί αυτού του τύπου καταδεικνύουν ότι οι ηγέτες των δύο κομμάτων εξουσίας δεν έχουν αντιληφθεί ότι οι συνθήκες είναι καινοφανείς και τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με τακτικές του παρελθόντος.

Την Πέμπτη, επίσης, ο κ. Παπανδρέου διέγραψε για κομματική ανυπακοή τρεις βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και ο κ. Σαμαράς την κ. Ντόρα Μπακογιάννη, τη βασική αντίπαλό του κατά τη διεκδίκηση της προεδρίας της Ν.Δ. Θεώρησαν οι δύο ηγέτες ότι διά του τρόπου αυτού έχει αποκατασταθεί η εσωτερική ενότητα των κομμάτων των οποίων ηγούνται.

Η τρεις διαγραφέντες του ΠΑΣΟΚ συγκροτούν πυρήνα αμφισβητήσεως και ίσως έλξεως. Η περίπτωση της κ. Μπακογιάννη έχει άλλες διαστάσεις.

Ο κ. Σαμαράς και οι στενοί του συνεργάτες έζησαν έξι μήνες με το άγχος της κ. Μπακογιάννη, αλλά η διαγραφή της μάλλον λειτούργησε απελευθερωτικά για την ίδια. Παράλληλα, ο κ. Σαμαράς δίχως το άλλοθι της κ. Μπακογιάννη έχει επωμισθεί τις συνέπειες των αποφάσεων και των ενεργειών του και θα κριθούν συντόμως εάν είναι εναρμονισμένες με το αίσθημα των πολιτών που παραδοσιακά ψηφίζουν τη Ν. Δ.

Είναι προφανές ότι ο κ. Σαμαράς δεν ήταν πρόθυμος να προχωρήσει σε μια σύνθεση των δύο τάσεων που συγκροτούν τη Ν.Δ. -την πλειοψηφούσα συντηρητική και τη μειοψηφούσα πλην όμως δραστήρια φιλελεύθερη τάση- προσανατολίζεται κατά πάσα βεβαιότητα προς ένα κόμμα μονοφασικό. Πολύ σύντομα θα κριθεί η ορθότητα ή όχι της αποφάσεώς του.

Αλλά επί της ουσίας το πρόβλημα υπερβαίνει τους κ. Παπανδρέου και Σαμαρά. Η κοινωνία καταδικάζει πλέον συλλήβδην το πολιτικό σύστημα, σε σημείο που οι όποιες στρατηγικές των ηγετών παύουν να έχουν νόημα. Σε αυτό ακριβώς συνίσταται η σημερινή πολιτική κρίση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το τίμημα της συλλογικής ανευθυνότητος

Posted on Μαΐου 6, 2010. Filed under: Ιορδανίδης Κώστας |

  • Tου Κωστα Ιορδανιδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/05/2010

Διεπράχθη χθες έγκλημα πολιτικό και ειδεχθές. Τρία άτομα δολοφονήθηκαν σε υποκατάστημα τράπεζας από βόμβα «μολότοφ» αναρχικών στοιχείων, που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία επί δεκαετίες. Τον Μαύρο Δεκέμβριο του 2008 διαδέχθηκε ο Αιματοβαμμένος Μάιος του 2010 και η Αθήνα παρέμεινε Καμπούλ, παρά την αλλαγή της κυβερνήσεως, τον περασμένο Οκτώβριο. Το σύστημα της χώρας -πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό- δεν κλονίζεται απλώς· έχει αρχίσει να καταρρέει πλέον. Κάθε ακρότητα ή έγκλημα δημιουργεί δέος στην κοινωνία. Κάθε πρωθυπουργός έχει επίγνωση αυτού του γεγονότος, γι’ αυτό και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου στην ομιλία του χθες στη Βουλή συνέδεσε την αποστροφή του για το έγκλημα με την ανάγκη εφαρμογής του Προγράμματος Σταθερότητος. Στη θέση του αυτή δεν βρήκε υποστήριξη από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, που επίσης καταδίκασαν το έγκλημα· και το ερώτημα είναι πόσο θα διαρκέσει η εντύπωση της χθεσινής τραυματικής εμπειρίας, την οποία έζησε η ελληνική κοινωνία, στο σύνολό της.

Αυτό που πιθανόν αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση αλλά αδυνατεί να διαχειρισθεί πολιτικά είναι ότι η σημερινή αναταραχή -με εξαίρεση φυσικά το χθεσινό έγκλημα- δεν έχει καμία σχέση με ό,τι τυπικά αντίστοιχο συνέβαινε στο παρελθόν.

Διαμαρτυρίες και βίαιες συγκρούσεις έζησε η Ελλάς τα τελευταία εξήντα χρόνια, αλλά ουδέποτε η αιτία τους ήταν η δραματική μείωση αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων κάθε κατηγορίας, το φάσμα της χρεοκοπίας χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων. Οι πολίτες αυτής της χώρας πέρασαν περιόδους πενίας αλλά ουδέποτε ήσαν χρεωμένοι σε τέτοιο βαθμό. Ούτε το φάσμα της ανεργίας ήταν τόσο απειλητικό, και εν πάση περιπτώσει κατά το παρελθόν υπήρχε και η διέξοδος της μεταναστεύσεως.

Το έγκλημα του ελληνικού συστήματος στο οποίο συνήνεσαν και οι πολίτες ήταν ότι οι πάντες εθεώρησαν ότι ο πλούτος εξασφαλίζεται δίχως παραγωγή, ωσάν να πρόκειται για δωρεά εξ ουρανού. Οι πολίτες μπορεί να αυταπατώνται· αλλά η πολιτική ηγεσία, όφειλε να γνωρίζει και να έχει συνείδηση των υποχρεώσεων που ανέλαβε. Δεν είναι νοητόν να αιφνιδιάζεται. Απλώς κάποιοι θεώρησαν ότι η διακυβέρνηση της χώρας είναι ένα παίγνιο που αφορά κάποια παρέα απροσάρμοστων. Και αυτό επί δεκαετίες και κατ’ εξακολούθηση. Αλλαγές που μεταβάλλουν δραματικά τις συνθήκες διαβιώσεως των πολιτών δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν, δίχως δραστική μεταβολή των αντιλήψεων από τις οποίες διέπεται η εκάστοτε πολιτική ηγεσία της χώρας. Αλλά η μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες απαιτεί χρόνο και το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάς έχει τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος. Εξωθεσμική παρέμβαση, όχι απλώς είναι απευκταία αλλά θα οδηγήσει τη χώρα σε ολοκληρωτική καταστροφή. Η κατάσταση φαίνεται αδιέξοδη. Μία ολόκληρη χώρα πληρώνει το τίμημα μιας συλλογικής ανευθυνότητος.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φιλίες και αντιπαλότητες

Posted on Δεκέμβριος 6, 2009. Filed under: Ιορδανίδης Κώστας |


Tου Κωστα Ιορδανιδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/12/2009

Η πρώτη έκπληξη ευθύς μετά την εκλογή του κ. Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της Ν. Δ. προήλθε από τον πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου, που πήρε την πρωτοβουλία να συναντηθεί με τον νέο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως και ως εκ τούτου τον βασικό πολιτικό αντίπαλό του.

Κάποιοι από τους εσωκομματικούς πολεμίους του κ. Σαμαρά θα έσπευδαν να ισχυριστούν ενδεχομένως ότι διά του τρόπου αυτού επιβεβαιώθηκαν οι «υποψίες» ότι το ΠΑΣΟΚ προσέβλεπε σε ήττα της κ. Ντόρας Μπακογιάννη, διότι θα ήταν «δυσκολότερη αντίπαλος». Εάν ευσταθούσε η υπόθεση αυτή, τότε οι κ. Σαμαράς και Παπανδρέου συμπεριφέρθηκαν ως νήπια, πράγμα που όμως δεν συμβαίνει. Η παρέκκλιση απλώς από τις καθιερωμένες συμπεριφορές δημιουργεί αμηχανία και προκαλεί υποψίες.

Μία από τις κακοδαιμονίες της χώρας αυτής ήταν ότι η πολιτική αντιπαράθεση συχνά συνδεόταν με αντιπάθειες προσωπικές, και πλέον χαρακτηριστική περίπτωση των τελευταίων δεκαετιών ήταν το δίδυμο Α. Παπανδρέου και Κ. Μητσοτάκη. Αβυσσος ιδεολογική χώριζε τους δύο πολιτικούς ηγέτες. Ο κ. Μητσοτάκης προέβαλλε με θάρρος τις φιλελεύθερες ιδέες του, που ήταν του συρμού την εποχή εκείνη. Αλλά το στοιχείο που κυριάρχησε στη συνείδηση των πολιτών ήταν η προσωπική αντιπαλότης των δύο ανδρών. Τα γεγονότα του ’65 επεσκίαζαν το δράμα που εβίωνε η Ελλάς είκοσι χρόνια αργότερα. Το μεγαλύτερο θύμα εκείνης της συγκρούσεως ήταν οι φιλελεύθερες ιδέες που προωθούσε ο κ. Μητσοτάκης, καθώς το προεξέχον για τον ψηφοφόρο της Ν.Δ. ήταν η προσωπική συντριβή του Ανδρέα Παπανδρέου.

Εθλίβη ασφαλώς η κ. Μπακογιάννη διότι ηττήθη στις εκλογές της περασμένης Κυριακής, αλλά ίσως ήταν προς καλόν της παρατάξεως και της ιδίας. Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι ένας σύγχρονος και νέος πολιτικός, αλλά είναι πάντα ένας Παπανδρέου, ο παππούς του οποίου ανετράπη και ο πατέρας του εστάλη στο ειδικό δικαστήριο από τον κ. Κ. Μητσοτάκη.

Υπήρχε κίνδυνος κατά συνέπεια σε μία συγκυρία κρισιμότατη, με την ελληνική οικονομία σε τραγικότατη κατάσταση, να διολισθήσει το ΠΑΣΟΚ σε αντιπαράθεση προσωπική με την κ. Μπακογιάννη επί πλείστων όσων -κυρίως ανυπάρκτων- θεμάτων εις βάρος της πολιτικής. Με δύο λέξεις, να δημιουργηθεί μία κόλαση.

Είναι κατά συνέπεια θετικό ότι από νεαρά ηλικία οι κ. Σαμαράς και Παπανδρέου συνδέθηκαν με προσωπική φιλία, και είναι ακόμη θετικότερο ότι από την εποχή εκείνη τους χωρίζει χάσμα ιδεολογικό. Αυτό και μόνον το γεγονός δημιουργεί την ελπίδα ότι η αντιπαλότης, σφοδρή και άτεγκτη, όπως οφείλει να είναι, θα αφορά μόνον σε θέματα πολιτικής και ιδεολογίας. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι αναγκαία, όσο ποτέ, η ιδεολογική θωράκιση της Ν. Δ., όπως είχε επισημάνει ο κ. Σαμαράς κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για την ανάδειξη του νέου ηγέτη της συντηρητικής παράταξεως.

Οι παλαιές πολιτικές οικογένειες έχουν την ιστορική τους συμβολή στη χώρα, αλλά έχουν και το μειονέκτημα της μνήμης και της προσωπικής αντιπαλότητος. Δεν εμφανίσθηκε βεβαίως από το πουθενά ο κ. Σαμαράς, αλλά η μακροχρόνια απουσία του από την κεντρική σκηνή του έδωσε το πλεονέκτημα του νέου.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προκλήσεις της διαδοχής

Posted on Νοέμβριος 9, 2009. Filed under: Ιορδανίδης Κώστας |

  • Tου Κωστα Ιορδανιδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/11/2009

H πρωτοβουλία του Γάλλου προέδρου κ. Νικολά Σαρκοζί να εισαγάγει προς συζήτηση τον προσδιορισμό της «γαλλικής ταυτότητος», στην παρούσα συγκυρία «παγκοσμιοποιήσεως» και «κοσμοπολιτισμού», αναδεικνύει πόσο υπαρκτό είναι το πρόβλημα ιδεολογικού επαναπροσδιορισμού, ιδίως των συντηρητικών δυνάμεων.

Παρά ταύτα, τμήμα της Νέας Δημοκρατίας -ως ισχυρίζεται το πλέον εξωστρεφές- υποστηρίζει ότι «αρχές» και «ιδέες» που εθεσπίσθησαν, περίπου πριν από τριάντα πέντε χρόνια, εξακολουθούν να έχουν απόλυτη ισχύ και δεν υπάρχει λόγος επανεξετάσεως ή ακόμη και αναθεωρήσεώς τους. Η στάση αυτή απορρέει από διανοητική οκνηρία, χαρακτηριστικό πολλών κομματικών στελεχών της Ν. Δ. ή από εσκεμμένη πολιτική επιλογή «ιδεολογικής ασάφειας», που υιοθετείται με στόχο την προσέλκυση των ψηφοφόρων του «μεσαίου χώρου».

Για λόγους σαφήνειας, όμως, και επειδή η Ν. Δ. θα εκλέξει σε λίγες εβδομάδες τον νέο πρόεδρό της θα ήταν σκόπιμο να επισημανθεί ότι το συγκεκριμένο κόμμα δεν είναι άμορφη συνάθροιση φανατικών, που έχει ως στόχο τη νομή της εξουσίας, οψέποτε συμβεί αυτό, αλλά ο πολιτικός φορέας των δεξιών ή συντηρητικών πολιτών της χώρας.

Κατά συνέπεια, ο νέος ηγέτης του κόμματος πρέπει να είναι και ηγέτης της παρατάξεως, με τα συγκεκριμένα ιδεολογικά της χαρακτηριστικά. Η ιδεολογική ταυτότης πρέπει να καταστεί διακριτή. Αλλά επειδή τις τελευταίες δύο δεκαετίες συνέβησαν σημαντικότατες αλλαγές, που είχαν ως συνέπεια την αποδυνάμωση του εθνικού αστικού κράτους και της ιδεολογίας που το συνείχε, υπάρχει μείζων ανάγκη επαναπροσδιορισμού βασικών συντεταγμένων των συντηρητικών αντιλήψεων. Οσο και εάν ηχεί παράδοξο, η αριστερά, που κινείται πάντα σε διενθιστικές και όχι εθνοκεντρικές συντεταγμένες, ήταν καλύτερα προετοιμασμένη να ενταχθεί στο νέο σύστημα αξιών. Από την άποψη αυτή δεν είναι τυχαίο ότι ανακυκλωθέντες κομμουνιστές ή εν γένει αριστεροί ανεδείχθησαν σε στελέχη του νέου κατεστημένου, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Αναφερόμενοι στα καθ’ ημάς, είναι προφανές ότι ο νέος ηγέτης της Ν. Δ. πρέπει αρχικώς να ενισχύσει την αυτοπεποίθηση της ελληνικής δεξιάς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ευάγγελος Αβέρωφ, αν και προήρχετο εκ των Φιλελευθέρων, όταν διεκδίκησε την ηγεσία του κόμματος από τον αντίπαλό του, Γεώργιο Ράλλη, πολιτικό με άψογες οικογενειακές καταβολές στον συντηρητικό χώρο, υιοθέτησε αμιγώς δεξιό πολιτικό λόγο, ενίοτε ακραίο. Και εάν ο Ευάγγελος Αβέρωφ δεν είχε ανασυγκροτήσει τη Ν. Δ. ως κόμμα μαχητικό της δεξιάς, ο όποιος διάδοχός του δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει αποτελεσματικά την εξουσία.

Στην παρούσα συγκυρία, οι οπαδοί και τα στελέχη της Ν. Δ. έχουν περιέλθει περίπου σε κατατονική κατάσταση, συνεπεία της εκλογικής συντριβής. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η δημιουργία ψευδαισθήσεων για άμεση επάνοδο στην εξουσία. Στόχος δεν είναι στην παρούσα φάση ο «μεσαίος χώρος». Αυτός θα ακολουθήσει εκών άκων, όταν η Ν. Δ. αποκτήσει δυναμική. Ουδείς ηγέτης μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά, εάν δεν εκφράζει τον ιδεολογικό πυρήνα της παρατάξεως που εκπροσωπεί. Με αυτόν τον τρόπο κατακτήθηκαν οι νίκες των συντηρητικών κομμάτων στην Ευρώπη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...